Σκέψεις στη μνήμη των Αγίων Χαραλάμπους και Βλασίου

Ομιλία του π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΣΟΓΚΑ, κατά την συν-εορτή των Αγίων Ιερομαρτύρων Χαραλάμπους και Βλασίου στον Ναό Φανερωμένης Βανάτου, 10.2.2026

Σεβαστοί μου πατέρες,

αγαπητοί μου αδελφοί,

Βρισκόμαστε σήμερα στον ναό της Παναγίας μας της Φανερωμένης και πανηγυρίζουμε τη μνήμη δύο αγίων: του αγίου ιερομάρτυρος Χαραλάμπους και του αγίου ιερομάρτυρος Βλασίου, επισκόπου Σεβαστείας.

Ο Άγιος Χαράλαμπος δεν ήταν ένας καλόκαρδος παππουλάκος. Δεν σκεφτόταν μόνο τον εαυτό του, τη χοληστερίνη ή την πίεσή του, αλλά πάνω απ’ όλα τους αδελφούς του, για τους οποίους είχε την ευθύνη της ποιμαντικής τους φροντίδας. Ήταν παπάς!

Πολλοί παπάδες υπήρξαν και υπάρχουν. Την Εκκλησία, βέβαια, την νοιάζει η ποιότητα και όχι η ιδιότητα. Και αυτή η επίκληση της ιδιότητας είμαι παπάς, είμαι δεσπότης γεννά στις ψυχές την αηδία του «κούφιου καρυδιού», που, αφού κουραστείς να το σπάσεις, δεν βρίσκεις τίποτα μέσα και τσαντίζεσαι για τον κόπο.

Αγαπητοί μου αδελφοί, την περίοδο των μεγάλων διωγμών της Εκκλησίας, που έζησαν οι άγιοι Χαράλαμπος και Βλάσιος, το να είσαι παπάς ή επίσκοπος σήμαινε ότι κάθε μέρα ήσουν μελλοθάνατος. Και οι δύο άγιοι γνώριζαν ότι θα πεθάνουν για τον Χριστό και για τους αδελφούς τους. Δεν σκέφτονταν τη βολή τους, αλλά την ευθύνη της αγάπης για το πρόσωπο του Χριστού, του οποίου ήταν λειτουργοί, αλλά και για τους αδελφούς τους, των οποίων ήταν πατέρες.

Ερώτηση: Τι ήταν αυτό που έκανε τους δύο αγίους, αλλά και τα πλήθη όλων των μαρτύρων, να μη φοβούνται τον θάνατο; Τι ήταν αυτό που τους έκανε άτρωτους;

Απάντηση: Η δύναμη του Χριστού. Η δύναμη που πηγάζει από τον Σταυρό του Χριστού. Δηλαδή, η αγάπη. Η αγάπη που μετακινεί βουνά, η αγάπη που θεραπεύει πληγές. Η αγάπη που σε κάνει να ξεχνάς τον εαυτό σου, όπως έκανε Εκείνος.

Σταυρός σημαίνει θυσία αγάπης. Όλα έχουν ανάγκη τον Σταυρό για να μπορέσουν να μείνουν για πάντα, αφού μόνο «ἡ αγάπη ουδέποτε εκπίπτει».

Έτσι, λοιπόν, και οι άγιοι Χαράλαμπος και Βλάσιος αποδείχθηκαν παλικάρια της αγάπης του Χριστού, γιατί είχαν ολόκαρδα αγαπήσει τον Σταυρό Του. Τον είχαν τρόπο ζωής μέσα από την ιεροσύνη και την αρχιερωσύνη τους. Τον έφεραν επί των «ώμων» τους στην πορεία της ζωής τους, κατευθυνόμενοι προς τον Γολγοθά και την Ανάσταση.

Αδελφοί μου, σήμερα δεν χρειάζεται, όπως τότε, να μαρτυρήσουμε για την πίστη μας. Χρειάζεται, όμως, να ομολογούμε την πίστη μας στον Χριστό. Αυτή η ομολογία είναι ικανή να αποτελέσει φρένο στη λαίλαπα της καταστροφής της κοινωνίας μας, η οποία πλήττεται από πράγματα που στην ουσία είναι θρυαλλίδες, όμως η άγνοια, η αδιαφορία και η αμάθειά μας τα κάνουν να φαίνονται σπουδαία, σοβαρά και μεγάλα.

Εύχομαι, όσα χρόνια μας χαρίζει η πρόνοια του Θεού, να μην χάσουμε ούτε για λίγο τη σχέση μας μαζί Του.

Ας αφιερωθούμε ολοκληρωτικά, με αυταπάρνηση, εμπιστοσύνη, αγάπη και ζήλο, ώστε να γινόμαστε ομότροποι των αγίων Χαραλάμπους και Βλασίου, λαμβάνοντας και εμείς τις χάρες όπως τις έλαβαν και εκείνοι. Οι άγιοι σήμερα μάς δείχνουν τον δρόμο του αγώνα. Σε εμάς απομένει αν θα τον ακολουθήσουμε.

Χρόνια πολλά και ευλογημένα!