Ιδιοκτήτης: Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου της Ι. Μ. Ζακύνθου. Είναι e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου. Οι κ.κ. δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα μόνο σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, με αναφορά του συγκεκριμένου συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Σάββατο, 10 Μαΐου 2014

Μόλις κυκλοφόρησε: "Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, εκφραστής του ορθόδοξου θεολογικού λόγου για το φυσικό περιβάλλον" του π. Παναγιώτη Καποδίστρια

με Πρόλογο του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου 




ΠΡΟΛΟΓΟΣ
π. Παναγιώτη Καποδίστρια

Χωρίς να θεωρηθεί υπερβολή ή έπαρση λόγου, η προσωπική ενασχόλησή μου με την θεολογία του περιβάλλοντος σχεδόν συμβαδίζει με την από 25ετίας οικολογική δραστηριότητα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Με τρόπο μετριοπαθή, το 1991, δημοσιεύθηκε ένα πρωτόλειο μελέτημά μου στα Τετράμηνα (περιοδικό της Άμφισσας) με τίτλο «Στο μέγα καύμα χλωρός (Μια οικολογική προσέγγιση στην Αποκάλυψη από θεολογική άποψη» [Φθινόπωρο 1991, τεύχ. 46-47, σσ. 3023-3039].
            Στην χρονική εξέλιξη, με την είσοδό μας στον 21ο αιώνα, με πρωτοβουλία κυρίως εκκλησιαστική και μάλιστα του Σεβ. Μητροπολίτου Ζακύνθου (νυν Δωδώνης) κ. Χρυσοστόμου Συνετού, ιδρύθηκε στην  Ζάκυνθο το Τμήμα Οικολογίας και Περιβάλλοντος – Παράρτημα του Τ.Ε.Ι. Ιονίων Νήσων (αργότερα Τμήμα Τεχνολογίας Περιβάλλοντος και Οικολογίας), στο οποίο ευλογήθηκα να διδάξω κατά τα ακαδημαϊκά έτη 2004-2010, ως εργαστηριακός συνεργάτης, το επιλεγόμενο μάθημα «Θρησκεία και Περιβάλλον». Για τις ανάγκες του μαθήματος αυτού, συνέγραψα τότε σχετικές σημειώσεις για τους φοιτητές, που αφορούσαν στην σχέση ορθόδοξης θεολογίας και περιβάλλοντος, οι οποίες, το 2006, έγιναν βιβλίο, που μάλιστα υιοθετήθηκε από το Υπουργείο Παιδείας και έκτοτε διενέμετο στους φοιτητές ως εγχειρίδιο. Τιτλοφορείτο «Κεφάλαια Θεολογίας του Περιβάλλοντος», ήταν έκδοση της Ιεράς Μητροπόλεως Ζακύνθου και τιμήθηκε με θερμό Πρόλογο του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου.
            Παράλληλα, ένας ιστότοπος που δημιούργησα, με τίτλο «NaturaZante συν κεφάλαια θεολογίας του περιβάλλοντος», λειτούργησε κατ’ αρχάς ως ηλεκτρονική αναφορά των φοιτητών που επέλεγαν το ανωτέρω μάθημα και, στην συνέχεια, ως ένας ιστοχώρος -εν είδει e-περιοδικού- καταχωρήσεως, αφενός μεν, των όποιων πατριαρχικών και άλλων εκκλησιαστικών δραστηριοτήτων για το περιβάλλον και, αφετέρου, προσωπικών σκέψεων και παρεμβάσεών μου σε οικολογικά προβλήματα του καιρού και του τόπου μας.
            Καθώς έληξε η συνεργασία μου ως διδάσκοντος στο ΤΕΙ Ιονίων Νήσων (με την κατάργηση του μαθήματος, εξαιτίας της αναπροσαρμογής του προγράμματος σπουδών, στο πλαίσιο της τεχνολογοποιήσεως του Τμήματος), άνοιξε το κεφάλαιο της εισόδου μου στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών στην Ορθόδοξη Θεολογία, στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, από το οποίο πολυμερώς και πολυτρόπως ωφελήθηκα, μαθαίνοντας πρωτίστως να θεωρώ και να αναθεωρώ πράγματα με ένα ιδιαίτερο βλέμμα, που -ατυχώς- δεν είχα μέχρι τότε. Από τις μελέτες και τις εμβαθύνσεις στα θέματα και στα προβλήματα του νυν αιώνος (του απατεώνος) βεβαιώθηκα εξαρχής ότι θα μπορούσα να ασχοληθώ συστηματικά με τον θεολογικό – οικολογικό λόγο του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ο οποίος, επιμένοντας οικολογικά, δεν διατυπώνει λόγο ή προβληματισμό προσωπικό επί του πρακτέου, αλλά εκφράζει την διαχρονική και παραδεδομένη ορθόδοξη θεολογία, με τρόπο σύγχρονο, σαφή και αγαπητικό, ιδιαίτερα προσιτό και -να μου επιτραπεί να πω- ακτιβιστικό.

            Από την θέση αυτή, καθηκόντως και χρεωστικώς, οφείλω χάριτες, στον Πρώτο των Ορθοδόξων, τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο για την στοργική τιμή που επιδαψιλεύει ανέκαθεν για την μικρότητά μου, τον Σεβ. Μητροπολίτη Δωδώνης κ. Χρυσόστομο τον Συνετό (τον από Ζακύνθου) για όσα μού προσφέρει δια βίου απλόχερα, τον Σεβ. Μητροπολίτη Ζακύνθου κ. Διονύσιο Δ΄ για την κατανόησή του καθ’ όλο το διάστημα της συγγραφής του παρόντος, την κ. Θεοδώρα Παπαδάτου – πρώην Προϊσταμένη του πάλαι ποτέ Τμήματος Οικολογίας και Περιβάλλοντος Ζακύνθου για όσα έχει πράξει υπέρ μου, τους Επιβλέποντες Καθηγητές της παρούσας διπλωματικής εργασίας κ.κ. Σταύρο Γιαγκάζογλου – Σύμβουλο του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και Νικόλαο Κόϊο για την όλη μέριμνά τους ως προς την  αρτίωσή της, όπως και τον ακαδημαϊκό υπεύθυνο Καθηγητή κ. Χρήστο Τερέζη, αλλά και όλα τα μέλη της Οικογένειάς μου, διότι επί δύο συναπτές δεκαετίες ακούν επαναληπτικά με υπομονή τις περιβαλλοντικές έγνοιες (έως εμμονές) μου, τους συνεργάτες μου -κληρικούς και λαϊκούς- στο Μητροπολιτικό Γραφείο Ζακύνθου και κάθε άλλον φίλο και συν-αδελφό, που με οιονδήποτε τρόπο με στήριξε! 

Ο Άι Νικόλας ο "Περαστός" στα Καρκαναίικα Μπανάτου

 Πρωί Σαββάτου, 10ης Μαΐου 2014 
Φωτογραφίες: Ιωάννης Πορφύριος Καποδίστριας










































Πάμπολλοι ενορίτες, αλλά και προσκυνητές από διάφορα άλλα χωριά που ευλαβούνται τον Άγιο Νικόλαο, εκκλησιάστηκαν σήμερα το πρωί στο εξωκλήσι του, στα Καρκαναίικα Μπανάτου, το οποίο ανήκει ιδιοκτησιακά στην Οικογένεια της κ. Γεωργίας χήρας Ιωάννου Καποδίστρια. 

Στο ανοιξιάτικο και αναστάσιμο περιβάλλον της εκκλησούλας αυτής, έγινε η θεία Λειτουργία της Αποδόσεως της εορτής των Μυροφόρων με Αρτοκλασία, ενώ έψαλαν εν χορώ "ζακυθινά" -πλην του Πρωτοψάλτη μας κ. Δημήτρη Κάνδηλα- ο ψάλτης του Μαχαιράδου κ. Παναγιώτης Παπαδάτος και ο ψάλτης της Αναλήψεως πόλεως κ. Διονύσης Πόθος. 

Στο κήρυγμά του ο Εφημέριος π. Παναγιώτης αναφέρθηκε στο πώς ένας ταπεινός και πεπερασμένος άνθρωπος, όπως ο Άγιος Νικόλαος, αφοσιώθηκε στον Εσταυρωμένο και Αναστάντα Κύριο Ιησού και, μετά από σχεδόν 1700 χρόνια, δεν καταβλήθηκε από την συνήθη Λήθη, αλλά συνεχίζει να συγκινεί και να τέρπει πνευματικά η προσωπικότητά του όλες τις γενιές των Χριστιανών, σε Ανατολή και Δύση

Μετά την Ευχαριστιακή Σύναξη, η κτητορική Οικογένεια δέχτηκε όλους στο σπίτι τους, όπου προσφέρθηκε καφές και αναστάσιμα γλυκίσματα.

Η στεφανωμένη "Κολόννα" του Άι Νικόλα






Κάθε χρόνο, κατά την πατροπαράδοτη συνήθεια, την ημέρα του Αγίου Νικολάου του "Περαστού", σήμερα δηλαδή, η Κολόννα (: προσκυνητάρι δρόμου) του Άι Νικόλα στη Λουρίδα Μπανάτου, στεφανώνεται με στεφάνι γεναμένο από τα λουλούδια των μπανατιώτικων αυλών, για το οποίο φροντίζουν ανέκαθεν οι ευσεβείς περίοικοι. 

Είναι όντως πολύ όμορφο, η ασβεστωμένη αυτή Κολόννα να κοσμείται με στεφάνι ευλαβικό, ως προσευχητική υπόμνηση προς τον Άγιο! Και του χρόνου!!!

Περί της κλιματικής αλλαγής η επικοινωνία Al Gore και Οικουμενικού Πατριάρχη



Σύμφωνα με σχετικό ανακοινωθέν του Φαναρίου, "τήν Πέμπτην, 8ην τ. μ., ἐπεκοινώνησε τηλεφωνικῶς μετά τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ὁ Ἐξοχ. κ. Al Gore, πρῴην Ἀντιπρόεδρος τῶν Η.Π.Α., καί συνωμίλησε μετ' Αὐτοῦ ἐπί μελετωμένων πρωτοβουλιῶν διά τό θέμα τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς, παρακαλέσας Αὐτόν ὅπως μεταφέρῃ τάς σκέψεις του εἰς τήν Α. Ἁγιότητα τόν Πάπαν κατά τήν ἐπικειμένην συνάντησίν των ἐν Ἱεροσολύμοις".

Τα καλά έργα της αγάπης και της ευγνωμοσύνης έχουν τη μεγαλύτερη αξία στη ζωή

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
της Κυριακής του Παραλύτου
11ης Μαΐου 2014
 (Πραξ. θ΄ 32 – 42)

Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Αναστάσιος Στεργιώτης

Χριστός Ανέστη!
Ο Κύριός μας διαβεβαίωσε τους μαθητές Του πολλές φορές ότι, αν είχαν πίστη ακόμα και ως «κόκκο σινάπεως», θα έκαναν μεγάλα και πολλά θαύματα. Τόσα πολλά και μέγιστα που θα ξεπερνούσαν και αυτά που έπραξε ο ίδιος. Οι μαθητές ίσως αυτό δυσκολεύτηκαν να το πιστέψουν αρχικά. Το πίστεψαν όμως, όταν το είδαν με τα ίδια τους τα μάτια και το ένιωσαν προσωπικά με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος.
          Μεγάλα και θαυμαστά ιστορικά γεγονότα και θαύματα αναφέρονται σ’ αυτήν την περικοπή και επιβεβαιώνουν τα λόγια και τις υποσχέσεις του Χριστού. Το πρώτο ήταν η θεραπεία τού ευσεβούς Αινέα στην πόλη Λύδδα. Αυτός επί πολλά έτη κλινήρης και παραλυτικός διακατεχόταν από βαθειά ελπίδα και πίστη για την τελική λύτρωση και θεραπεία του. Και ο Θεός, μέσω του Αποστόλου Πέτρου, τον θεράπευσε και αντάμειψε αυτήν του την ευσέβεια. Ο Θεός, βέβαια,  μπορούσε να τον θεραπεύσει και αρκετά χρόνια νωρίτερα. Τον άφησε όμως να ασκηθεί στην πίστη και στην υπομονή και να διαμορφωθεί ψυχικά «εν Χριστώ», για να οδηγηθεί με ασφάλεια στον δρόμο της Σωτηρίας.
          Τίποτε, αγαπητοί μου, ο Θεός δεν πράττει άνευ σημασίας και λόγου, αλλά θέτει τέρμα στην κάθε δοκιμασία, όποτε το θεωρεί σκόπιμο και επωφελές για εμάς.
          Το δεύτερο θαύμα που δείχνει το μεγαλείο και την δύναμη του Θεού είναι η ανάσταση της ευσεβούς Ταβιθάς. Αυτή είχε πράξει τόσα αγαθά και ελεημοσύνες, ώστε οι φτωχοί και οι χήρες θρηνούσαν σπαραχτικά, διότι έχασαν μία τέτοια αγαθή προστάτιδα. Ο Χριστός -μέσω του Πέτρου- βράβευσε την ενάρετη Ταβιθά για την ευσέβεια και τις ελεημοσύνες της και τους πιστούς για την αγάπη και την ελεημοσύνη τους.
          Τα καλά έργα της αγάπης και της ευγνωμοσύνης, λοιπόν, έχουν τη μεγαλύτερη αξία στη ζωή. Τίποτε άλλο, ούτε τα αξιώματα, μήτε η υψηλή καταγωγή, ούτε ο πλούτος, μήτε η πεπερασμένη ανθρώπινη σοφία και επιστημοσύνη δεν δίνουν υπόσταση και αξία στον άνθρωπο. Και, πολύ περισσότερο, τίποτα από αυτά δεν τον οδηγεί στην γαλήνη, και στην θέωση.
          Πάντα όλοι μας -αν θέλουμε να σωθούμε και να είμαστε αληθινοί Χριστιανοί- πρέπει να ακολουθούμε και να εφαρμόζουμε το «αγαθοεργείν» (Α΄ Τιμ. στ΄ 18) και η ζωή μας να είναι γεμάτη αυτοθυσία και αγάπη για τους άλλους, όπως έπραξαν οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, οι ιεραπόστολοι και φωτιστές των λαών Κύριλλος και Μεθόδιος, των οποίων τη μνήμη τιμάμε σήμερα. Γένοιτο!

Ένα δεμάτι ξύλα

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Καημό το είχε η Δημητρούλα να πιει καφέ! Κάθε φορά που ερχόταν συγγενής ή γνωστός στο σπίτι και η μάνα της του έφτιαχνε καφέ, ξερογλειφόταν με προσδοκία ότι μπορεί να περισσέψει και για κείνην λίγος! Βλέπεις, εκείνα τα χρόνια τα κεράσματα και τα τραταρίσματα, ανάλογα με την ώρα, ή καφές θα ήταν, μα φυσικά ελληνικός ή κρασί σπιτίσιο με λίγο μήλο ή πορτοκάλι από το περιβόλι για μεζέ!
          Πού να βρεθούν ποτά και γλυκά και πολυτέλειες... Κάνα γλυκό του κουταλιού με τα εποχιακά φρούτα, όπως, κυδώνι ή σταφύλι, που έφτιαχνε η νοικοκυρά και το φύλαγε στο πιο ψηλό ντουλάπι να μη το φάνε τα παιδιά και δεν έχει τι να φιλέψει τις γυναίκες, αφού ούτε κρασί έπιναν κι οι περισσότερες ούτε καφέ. Στις γιορτές, θα έφτιαχναν, συνήθως, τηγανίτες με πετιμέζι ή κέικ, μελαχρινό, όπου τα περισσότερα υλικά, όπως, λάδι, σταφίδες, αλεύρι υπήρχαν στο σπίτι. Η ζάχαρη, πανάκριβη τότε, με μέτρο. Πολλές φορές η νοικοκυρά θα πρόσθετε και λίγο πετιμέζι για οικονομία στη ζάχαρη. Κι ο καημός της μικρής για τον καφέ, καημός!
          Καιροφυλακτούσε στο Μαγερείο(!), όποτε έφτιαχνε καφέ η μάνα της, μα ποτέ δεν προλάβαινε, αφού η νόνα της η Δημητρία, με το που σέρβιρε τον καφέ η νύφη της, έπαιρνε το μπουρούκι και το ρούφαγε μέχρι που έπινε και τα φουντάκια (κατακάθια), ή -όπως τα έλεγαν πιο παλιά ακόμα- στη Ζάκυνθο, τα κωλοκαθούρια!!! Κάποιες φορές έβαζε τα κλάματα, άλλες θύμωνε με τη νόνα της και της κράταγε μούτρα για κάμποσες ώρες, μετά, της περνούσε ο θυμός και την καλόπιανε, προσπαθώντας να αποσπάσει υπόσχεση πως την επόμενη φορά θα είναι η σειρά της να πιει ό,τι απόμεινε.
          Αυτή η σειρά όμως δεν ερχόταν ποτέ, αφού  η γριούλα όχι μόνο δεν ήθελε να δώσει καφέ σε μια σταλιά παιδάκι, ούτε σχολιαρούδι δεν ήταν ακόμα,  αλλά και γιατί λαχταρούσε η ίδια να πιει μια γουλιά καφέ της προκοπής κι όχι αυτό που της έδιναν κάθε πρωί ένα μείγμα από αλεσμένο ρεβίθι με ελάχιστο καφέ μέσα, (γιος της ο Νιόνιος φώναζε πάντα πως της ανεβάζει την πίεση). Αυτός που σέρβιρε στους ξένους ήταν τουλάχιστον μισός-μισός. Αυτό γιατί ο σκέτος καφές ήταν πανάκριβος, έτσι τον ανακάτευαν πάντα με ρεβίθι  όχι μόνο για να φτουράει, αλλά και για να μην είναι πολύ βαρύς, αφού ο καφές πειράζει στα νεύρα.
          Μια μέρα, που η μάνα με τη νόνα της έλειπαν από το σπίτι γιατί πήγαν σε κηδεία, η Δημητρούλα, αφού το σκέφτηκε πολύ στο μυαλουδάκι της, αποφάσισε να φτιάξει καφέ μόνη της! Είχε δει πώς τον έφτιαχναν, δεν ήταν και τόσο δύσκολο. Πρώτα πήγε γύρω και μάζεψε βέργες και φύλλα ξερά   για προσάναμμα, τα έβαλε στη γωνιά όπως είχε δει τη νόνα της, σταυρωτά, έβαλε λίγο χαρτί από κάτω για να «πιάσει» η φωτιά και μετά τράβηξε  ένα  μεγάλο δεμάτι ξύλα από δίπλα στο στάβλο το έλυσε, το έριξε επάνω στη φωτιά και πήγε να ετοιμάσει το μπρίκι με καφέ, ζάχαρη, νερό. Φυσικά δεν ήξερε ακριβώς τις αναλογίες, αλλά τι πειράζει, ο καφές θα γίνει κι εκείνη θα πραγματοποιήσει τη μεγάλη της επιθυμία!
          Έβαλε στη γωνιά τη μεγάλη πυροστιά κι επάνω τη μικρή για να μην πέσει το καφέμπρικο, όπως έκανε η μάνα της και μετά άναψε κάμποσα σπίρτα κι έβαλε μπροστά τη φωτιά! Τσιτσίριζαν οι τσίμες από τα λιόκλαδα, άρπαξαν τα υπόλοιπα ξύλα, δεμάτι ολόκληρο ήταν αυτό, έτσι ξερά όπως ήταν  μες στο Καλοκαίρι και... φούντωσαν οι φλόγες πετώντας σπίθες γύρω...
          Τρομοκρατημένη η Δημητρούλα, που έβλεπε να πιάνουν όλα φωτιά γύρω, άρχισε να τρέχει κλαίγοντας και να φωνάζει. Μόλις κι είχε τελειώσει η κηδεία, γύριζαν πίσω  οι χωριανοί, όταν ακούγοντας τις τρομαγμένες κραυγές της μικρής, άρχισαν  όλοι να τρέχουν προς το μέρος της και καθώς πλησίαζαν είδαν τις φλόγες και το Μαγερείο, που καιγόταν  ολόκληρο!  Πανικός παντού. Κάποιοι προσπαθούν να σβήσουν τη φωτιά, άλλοι βγάζουν απεγνωσμένα νερό από τα γύρω πηγάδια και τις στέρνες, κουρνιάζει στην αγκαλιά της νόνας της η Δημητρούλα κλαμένη, φοβισμένη και το μικρό της κορμάκι τραντάζεται από τα αναφιλητά... 
          Πέρασε πολύς καιρός για να κοιμηθεί μόνη της. Όλη νύχτα έβλεπε εφιάλτες, τρύπωνε στο κρεβάτι και στην αγκαλιά της νόνας της κάθε βράδυ. Κι εκείνη, για να την γαληνεύει τη νανούριζε με παραμύθια για το πριγκιπόπουλο που θα 'ρχόταν να την πάρει μακριά σε χώρες πλούσιες, εξωτικές, όπου δε θα χρειάζεται να ανάβει φωτιά για να φτιάχνει καφέ.
          Κ' ήλθε το πριγκιπόπουλο μια μέρα κι όλα έγιναν όπως της έλεγε η νόνα της. Μόνο που, ούτε 17 χρονών ακόμα, την πήρε όντως μακριά, πολύ μακριά. Και η Δημητρούλα, από Καμποχώρι του νησιού, βρέθηκε στη Μελβούρνη...

          ... Έχασκαν για χρόνια τα μαυρισμένα ντουβάρια μοναδικός μάρτυρας να θυμίζει στη Δημητρούλα, μέχρι που έφυγε από το πατρικό τη μία και μοναδική φορά στη ζωή της που αποπειράθηκε να φτιάξει καφέ. Το μικρό κορίτσι, που άναψε ένα δεμάτι ξύλα για να φτιάξει έναν καφέ, μέχρι σήμερα που κοντεύει εβδομήντα χρονών, δεν δοκίμασε ποτέ της καφέ, αλλά ούτε κι έφτιαξε ποτέ καφέ για κανέναν. Εκείνη η τρομακτική εμπειρία σε τόσο τρυφερή ηλικία θα πρέπει να την είχε σημαδέψει ανεξίτηλα.

          Με την αγάπη μου πάντα,
          δ.μ.τ. 

Η εισήγηση του Κωνσταντίνου Στουπάθη στο Ι΄ Πανιόνιο Συνέδριο [video]

 Κέρκυρα, πρωί της 2ας Μαΐου 2014, στην Αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου της Ι. Μητροπόλεως Κερκύρας 
Μαγνητοσκόπηση του ανταποκριτή μας π. Δημητρίου Κοσκινά 




Ο κ. Κωνσταντίνος Στουπάθης, συντηρητής έργων τέχνης - μουσειολόγος Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης, παρουσίασε το ιδιαίτερα ενδιαφέρον (για τους Ζακυνθινούς και όχι μόνον) θέμα: "Το ζήτημα της καταλληλότητας των ιερών ναών ως προς τη διαχείριση και τις εκθεσιακές ανάγκες των εκκλησιαστικών κειμηλίων: Το παράδειγμα βελτιωμένης πρότασης έκθεσης των αμφίων του Αγίου Διονυσίου Ζακύνθου".

Η εισήγηση του Δρ Αναστασίου Βαβούσκου στο Ι΄ Πανιόνιο Συνέδριο [video]

 Κέρκυρα, πρωί της 2ας Μαΐου 2014, στην Αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου της Ι. Μητροπόλεως Κερκύρας 
Μαγνητοσκόπηση του ανταποκριτή μας π. Δημητρίου Κοσκινά 



Ο κ. Αναστάσιος Βαβούσκος, δικηγόρος - διδάκτωρ Νομικής και έκτακτος επίκουρος καθηγητής της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης, παρουσίασε στο Ι΄ Πανιόνιο Συνέδριο το θέμα: "Η εκκλησιαστική ένωση της Επτανήσου με την Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος"

Η εισήγηση του Γιάννη Πιέρη στο Ι΄ Πανιόνιο Συνέδριο [video]

 Κέρκυρα, πρωί της 2ας Μαΐου 2014, στην Αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου της Ι. Μητροπόλεως Κερκύρας 
Μαγνητοσκόπηση του ανταποκριτή μας π. Δημητρίου Κοσκινά 





Ο κ. Γιάννης Πιέρης, Πρόεδρος της Αναγνωστικής Εταιρίας, παρουσίασε στο Ι΄ Πανιόνιο Συνέδριο το θέμα: "Το βιβλίο των νεκρών του ναού της Παναγίας της Αντιβουνιώτισσας".