e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου εν Ζακύνθω. Ιδιοκτήτης: Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου Ι. Μητροπόλεως Ζακύνθου. Οι δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, με αναφορά του συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

“...συμμετεχόντων ορέ, συμμετεχόντων!”


Γράφει ο π. ΙΑΣΩΝ ΚΕΣΕΝ για το “Νυχθημερόν”


Παλιότερα, την ώρα που ψάλλονταν ο Χερουβικός Ύμνος, τελούνταν ταυτόχρονα η Ακολουθία της Προσκομιδής, της προετοιμασίας δηλαδή των Τιμίων Δώρων ώστε να προσκομισθούν στο Θυσιαστήριο κι έπειτα να προσφερθούν για του κόσμου τη ζωή και σωτηρία. Το Θυσιαστήριο είναι αμόλυντο. Κι ο ιερέας -που το θυσιαστήριο τελοσπάντων αποτελεί μέρος της καθημερινότητας του- προτού το αγγίξει, πλένει τελετουργικά τα χέρια του. Σα ν' αφήνει τον εαυτό του και να εισέρχεται αμόλυντος στην τέλεση του Μυστηρίου. Βέβαια, οι Πατέρες βάλανε τον παπά να πλένει τα χέρια του μόνο για την τέλεση της Θ. Λειτουργίας: νίψη χειρών για τον Εσπερινό ή τον Όρθρο δεν υπάρχει. Μα ούτε για το Βάπτισμα, παρά μόνο μια μικρή εισαγωγική προσευχή που προετοιμάζει του Μυστηρίου τον λειτουργό, το ίδιο και για το Ευχέλαιο...

Οι Πατέρες ήταν σοφοί. Ακόμα και μέσα απ' αυτή την απλή λειτουργική πράξη, μας διδάσκουν ότι τίποτε δεν έχει αξία αν δεν συνδέεται με τη Θ. Λειτουργία με το Σώμα του Χριστού και το Αίμα, με το θυσιαστήριο: από 'κει ξεκινάνε τα πάντα κι όλα τελειώνουνε σ' αυτό. Αν δεν προσφέραμε τον Άρτο και τον Οίνο κι αν δεν απαντούσε ο Χριστός με το Σώμα και Αίμα Του, τότε δεν θα μπορούσαμε καν να μιλάμε για Εκκλησία! Στην Εκκλησία όχι μόνο βλέπουμε τον Χριστό, αλλά Τον γευόμαστε και Τον ζούμε. Χωρίς Αυτόν, ζωή δεν έχει.

Οπότε, ας μη μας φαίνονται αυστηροί κάποιοι εκκλησιαστικοί κανόνες των πρώτων χριστιανικών χρόνων που λένε ότι όποιος δε κοινωνεί για τρεις Κυριακές θεωρείται απόβλητος της Εκκλησίας. Η Θυσία που προσφέρουμε στον Θεό είναι συμμετοχική. Συμμετέχουμε τόσο στην προσφορά, την προσκομιδή δηλαδή των Δώρων όσο και στην προσευχή. Η γραμματική πτώση της Εκκλησίας είναι το α΄ πληθυντικό: προσφέρουμε, ικετεύουμε, παρακαλούμε. Κάποιοι ιερείς, λανθασμένα, στις αιτήσεις τους, την ώρα της Ακολουθίας, λένε "υπέρ των παρακολουθούντων την ιεράν (π.χ) παράκλησιν ταύτην...". Μια φορά, ένας παπάς από 'να χωριό είχε σχολιάσει σ' έναν αρχιμανδρίτη Αθηναίο: "τι λες ορέ παρακολουθούντων; Συμμετεχόντων να λες! Τι είν' η Λειτουργία; Σινεμάς;"

Η Ακολουθία της Προθέσεως έχει χαρακτήρα ξεκάθαρα κοινοτικό. Αναφέρεται η Εκκλησία ως κοινότητα, ως κοινωνία που ήδη βιώνει τη Βασιλεία των Ουρανών. Τα Άγια, τα Τίμια Δώρα προσφέρονται στους Αγίους. Κι Αγίους μόνο στη Βασιλεία των Ουρανών μπορούμε να δούμε. Κι οι Άγιοι -εκτός από αυτούς που 'ναι απάνω στης εκκλησιάς τον τοίχο- είμαστε 'μεις που καλούμαστε ν' αγωνιζόμαστε γι' αυτή την αγιότητα όπως έπραξαν κι εκείνοι που καθ' ημέραν τιμάμε... Η σχέση μας με τον Χριστό είναι εδώ, στο παρόν που ζούμε, ώστε μέσα σ' αυτό το παρόν, ν' αγιασθούμε και να γευτούμε τη Βασιλεία που Αυτός μας υποσχέθηκε. Αυτό σημαίνει να είσαι "Άγιος".

Προσφέρουμε Άρτο και Οίνο, προσφορά των χεριών μας, προσφέρουμε τους εαυτούς ώστε ο Χριστός να μας μεταμορφώσει σε Αγίους ώστε άξια απ' τα χέρια Του να κοινωνάμε. Αγιαζόμαστε γιατί μετέχουμε ενεργά, σώμα και ψυχή, στην Αγιότητα. Ο Χερουβικός Ύμνος για 'μας ακριβώς μιλάει, για 'μας που εικονίζουμε μυστικά τα Χερουβείμ, του ασώματους αγγέλους που δεν έχουν ανάγκες σαν κι εμάς και ψάλλουν στον Τριαδικό Θεό. Πώς θα γίνουμε Χερουβείμ; Αν πετάξουμε κάθε του βίου μέριμνα, ακόμη και για κείνη της στιγμή, για κείνη την ώρα της Λειτουργίας. Είναι αρχή, καλή κι ευλογημένη.

Ο Χριστός θέλει τον αληθινό μας εαυτό. Αυτό απ' όλους μας ζητάει. Συμμετοχή θέλει ο Χριστός, όχι παρακολούθηση. Η Ακολουθίας της Προσκομιδής αρχινά όταν εργαζόμαστε σιωπηλά την προσκομιδή του εαυτού μας. Πώς θα δώσω κάτι στον Χριστό άμα δεν το 'χω; Τρέξε νά 'βρεις τον εαυτό σου πρώτα. Κι αφού τον έχασες κι ο Χριστός σ' έκανε να τόνε βρεις, πήγαινε και την αλήθεια σου σ' Αυτόν αντιδώρισε. Αυτό παλεύουμε στην Εκκλησία, να ζήσουμε την Αλήθεια. Κι όλο αυτό, αν δεν είναι μετοχή, τι στ' αλήθεια είναι; Καλά έλεγε, λοιπόν, σοφά ο παπα-Κώστας: "συμμετεχόντων ορέ, συμμετεχόντων"...

και κανείς τίποτε να του πει δεν εμπόργιε...

Η Χειροτονία του Επισκόπου Ανδρούσης κ. Κωνσταντίου [φωτογραφίες + video]









































Ρεπορτάζ: Μάκης Αδαμόπουλος | Φωτογραφίες: Χρήστος Μπόνης - π. Γεώργιος Σταθόπουλος

«Χρειάζεται ο δικός μας αγώνας, ο οποίος πρέπει να στηρίζεται στην πίστη και στις παραδόσεις, για να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες», τόνισε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος κατά την χειροτονία του Επισκόπου Ανδρούσης κ. Κωνστάντιου.

Η χειροτονία του Επισκόπου τελέσθηκε σήμερα το πρωί στον ιερό Μητροπολιτικό ναό Αθηνών παρουσία αρκετών Μητροπολιτών, κλήρου και λαού. 

Ο Επίσκοπος Ανδρούσης κ. Κωνστάντιος ευχαρίστησε τον Αρχιεπίσκοπο και τους Αρχιερείς και τόνισε ότι «σήµερα πραγματοποιείται η προσωπική µου Πεντηκοστή κατά την οποία το Πνεύµα το Άγιον, ύστερα από πρόταση του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύµου προς την σεπτή Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος ψήφοις κανονικαίς των Σεβασμιωτάτων αγίων Αρχιερέων, τα ασθενή της ψυχής μου θα θεραπεύσει και τα ελλείποντα θα αναπληρώσει. Θα με καταστήσει υπηρέτη του Αγίου Σώματος Του Χριστού και της Εκκλησίας και διάκονο «των είς Χριστόν πιστευόντων» {…} Αυτήν την ώρα με καλεί η αγάπη του Κυρίου δια της ψήφου και των ευχών όλων σας να ανέλθω στο Θαβώρ του Επισκοπικού αξιώματος και να ζήσω την κορύφωση της προσωπικής μου Πεντηκοστής. Γι' αυτό για μένα η θερμή προσευχή γίνεται επιτακτικό χρέος για την ορθή πορεία και τον προσανατολισμό της νέας μου διακονίας. Η ευθύνη της έκφρασής της, στην πράξη είναι ευθύνη πορείας σταυρικής και μαρτυρικής, την οποία αποδέχθηκα προσβλέποντας εις Εκείνον που «όλον συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας». Καλούμαι λοιπόν να σταθώ άξιος αυτού του θεσμού, διακονώντας με όλες τις δυνάμεις μου την ενότητα της Εκκλησιας «εν τω συνδέσμω της ειρήνης». Καλούμαι να διακονήσω τον ευλογημένο λαό του Θεού πλησίον σας Μακαριώτατε Αρχιεπίσκοπε Αθηνών και πάσης Ελλάδος Κ.Κ. Ιερώνυμε και σεπτέ Ποιμενάρχη μας. Συγκυρηναίος στο πολύπλευρο και καρποφόρο έργο σας. Να γίνω ο έσχατος πάντων. Μόνο με μάτια δακρυσμένα και στήθη που πάλλονται από την ζέση της πίστεως μπορούν όχι μόνον να ατενίσουν τον Χριστόν αλλά και να ακουμπήσουν τον συνάνθρωπο και τα προβλήματα του».

Επεσήμανε, επίσης, ότι «Σε μια εποχή που η πλεονεξία και η απληστία του ανθρώπου προκαλεί την αδίστακτη εκμετάλλευση του ανθρώπου και ο ανταγωνισμός οδηγεί σε ποικίλες μορφές δουλείας. 

Σε αυτή την εποχή καλούμαι να καταθέσω τον δικό μου λόγο, λόγο χριστοκεντρικό και σωτηριολογικό, να δώσω την δική μου μαρτυρία να γίνω δηλαδή συγκυρηναίος και συνοδοιπόρος των αδελφών μας, να τους οδηγήσω στην σωτηρία, στην κατάργηση της φθοράς, και του φόβου και του θανάτου, και στη Βασιλεία της αγάπης της οποίας «ουκ έσται τέλος». Δεν υπάρχει πιο θαυμαστό στη διακονία του Επισκόπου από το να βιώσει με τους ευλαβείς μας χριστιανούς την Βασιλεία του Θεού πάσας τας ημέρας της ζωής του, και μάλιστα μέσα από την Θεία Λειτουργία. Εκεί θα εκφράσει την αγωνία του ως προσευχή για να μην χαθεί έστω και ένα πρόβατο από την ποίμνη του. Στην Αγία Τράπεζα θα εναποθέσει την προσευχή του, την θλίψη του, την χαρά του, την μετάνοια του και θα τα συνενώνει με τις αναζητήσεις, τις θλίψεις και τις αγωνίες όλων των χριστιανών μας».

Αμέσως μετά, ο Αρχιεπίσκοπος μίλησε για την συνεργασία που είχε τα τελευταία χρόνια με τον Επίσκοπο Ανδρούσης τονίζοντας πως επιτελούσε με τρόπο άριστο τα καθήκοντά του. «Ο Θεός σου έδωσε πολλά τάλαντα, πολλά χαρίσματα, τα οποία συνεχώς καλλιεργείς χωρίς να τα κρατάς για τον εαυτό σου», σημείωσε ο Αρχιεπίσκοπος και αναφέρθηκε στον Επίσκοπο Ανδρούσης Ιωσήφ και στην ιστορία του, λέγοντας πως σήμερα θα μπορούσε να αποτελεί πρότυπο και εξιστόρησε την πρωτοβουλία του Επισκόπου, ο οποίος το 1822, που ήταν Υπουργός των Εκκλησιαστικών, για να στηρίξει το Έθνος ζήτησε από όλους τους ιερούς ναούς και τις ιερές μονές να στείλουν όλα τα χρυσαφικά και τα ασημικά, ώστε να μη χρειαστεί να δανειστεί η Ελλάδα από το εξωτερικό. 

«Η εποχή μας έχει πολλές δυσκολίες, που αν περιμένουμε να τις λύσουμε με τις επεμβάσεις των ξένων δυνάμεων άδικα θα ταλαιπωρούμαστε και θα περιμένουμε», σημείωσε ο Αρχιεπίσκοπος και συμπλήρωσε πως «χρειάζεται η δική μας προσπάθεια και ο δικός μας αγώνας, ο οποίος πρέπει να στηρίζεται στην ζωή μας την εσωτερική, στην πίστη και στις παραδόσεις. Όλα αυτά στηρίζουν πάντα αυτόν τον τόπο». 

Συμβουλεύοντας τον νεοχειροτονηθέντα ο Αρχιεπίσκοπος υπογράμμισε «θα ήθελα μία σκιαγραφία, κάτι λίγο από αυτόν τον άνθρωπο στην διακονία σου μέσα στον χώρο της Εκκλησίας. Οι άνθρωποι σήμερα δεν θέλουν πολλά, θέλουν όμως, την Αλήθεια και την γνησιότητα. Με αυτήν την αλήθεια και την απλότητα μέσα στους ναούς, κοντά στις καρδιές των ιερέων της Αρχιεπισκοπής, θα μπορέσεις να στηρίξεις αυτόν τον λαό και τότε έρχεται και η ενίσχυση του Θεού».

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του ο Αρχιεπίσκοπος επεσήμανε ότι ο τίτλος της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Ανδρούσης φέρει στη σκέψη μας την ιστορία, τους αγώνες, και τις παραδόσεις μας, και κυρίως αυτό που θέλουμε για αύριο.