Ενθρονιστήριος Λόγος του Επισκόπου Μοζαμβίκης κ. Ιωάννου

[Μαπούτο Μοζαμβίκης, 20 Φεβρουαρίου 2011]

«Μικρά ζύμη όλον το φύραμα ζυμοί» (Α΄ Κορ. 5, 6)

Αυτή η αγιογραφική φράση, η οποία μεγαλύνει την αναμορφωτική δύναμη του Μικρού επί του Όλου με συνέχει και με συγκλονίζει καθ’ όλη την περίοδο της προσωπικής μου Πεντηκοστής, από της 17ης του περασμένου Οκτωβρίου, ημέρα της χειροτονίας μου εις Επίσκοπον, μέχρι σήμερα, ελπίζω μάλιστα εσαεί.

Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Ζιμπάμπουε και Αγκόλας κ. Σεραφείμ, Εκπρόσωπε της Αυτού Θειοτάτης Μακαριότητος, του Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β΄,

Πολυσέβαστέ μου, Γέροντα Άγιε Ζακύνθου,

Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Ζάμπιας και Μαλάουι κ. Ιωακείμ,

Εντιμότατοι Άρχοντες, οι συναχθέντες στη Χαρά της Εκκλησίας μας,

Σεβαστοί Πατέρες και Αδελφοί μου,

Φίλοι «εκ περάτων»,

Υψηλοί Καλεσμένοι μας,

Λαέ του Θεού ευλογημένε,

Ευρισκόμενος ήδη επί της τιμίας καθέδρας της Επισκοπής Μοζαμβίκης, απορώ και εξίσταμαι, πώς ο ανάξιος και ελάχιστος εγώ, αξιώθηκα τέτοιας υψίστης τιμής! Κι εννοώ πνευματικής τιμής, διότι γνωρίζετε όλοι -επιτρέψατέ μου να το δηλώσω ευθύς εξ αρχής- η κοσμική πλευρά της τιμής ουδέποτε με ενδιέφερε κι ελπίζω ποτέ να μην με επηρεάσει. Απορώ λοιπόν και εξίσταμαι ότι με εξέλεξε ο Κύριος των Ουρανών δια της ψήφου των τιμίων Αρχιερέων, των συγκροτούντων την Αγία και Ιερά Σύνοδο της Αλεξανδρινής Εκκλησίας, στην περίοπτη έπαλξη του Πνευματικού Πατρός της Μοζαμβίκης.

Κατά τους δύο μήνες, κατά τους οποίους διακονώ τον τόπο αυτόν και -χάριτι Θεού- ανιχνεύω τις ψυχές των ενταύθα Χριστιανών, διαπιστώνω πλείστες όσες δυσκολίες να αναμένουν λύσεις, απαντήσεις, διεξόδους. Ανθρωπίνως αισθάνομαι αδύναμος, ελάχιστος, αμελητέος, όμως κραταιώνομαι από τη Χάρη, την οποία μού εμπιστεύθηκε η Εκκλησία και, ενώπιον του ιερού Θυσιαστηρίου (από όπου επιδιώκω να φορτίζω «εαυτόν και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών»), δέομαι γονυκλινώς και ικετεύω: «Κύριε, επίσκεψαι την άμπελον ταύτην, ήν εφύτευσεν η δεξιά σου». Τότε νοιώθω την αγιοπνευματική πνοή να με ενδυναμώνει και να με χειραγωγεί ως πρώτον εργάτη στην άμπελο του Ουρανού. Έτσι, δια της δικής μου «μικράς ζύμης» δύναται «ο εκ κοπρίας ανυψών πένητα» (Ψαλμ. 112, 7), να ζυμώσει το «φύραμα» της Μοζαμβίκης! Όμως κι εδώ, οι λιγοστοί Χριστιανοί μας αποτελούν και οι ίδιοι «μικράν ζύμην», εφόσον αναλογισθούμε τα 18.000.000 των κατοίκων όλης της χώρας. Υπόσχομαι να κάμω ό,τι κατ’ άνθρωπον είναι δυνατόν, ώστε να ζυμωθούν με τον ποιοτικότερο τρόπο όσες περισσότερες ψυχές, από αυτές που παροικούν στα όρια της δικαιοδοσίας μου, οδηγούμενες στη χριστοποίηση, την οποία επαγγέλλεται η Ορθόδοξη Ιεραποστολή. Είπα: «κατ’ άνθρωπον». Όμως γνωρίζω το πεπερασμένο των ανθρώπινων δυνάμεων και δυνατοτήτων, κυρίως δε των δικών μου. Γι’ αυτό αφήνω «την πάσαν ελπίδα» μου στο: «κατά Θεόν» και αναμένω το Θαύμα της αγαθής «αλλοιώσεως», την οποία θα προκαλέσει Εκείνος τελικά στο ανθρώπινο «φύραμα» της χώρας ετούτης!

Η Ιερά Επισκοπή Μοζαμβίκης ιδρύθηκε το 2006, με σχετικό Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο. Μέχρι τότε η χώρα υπαγόταν στη Μητρόπολη Ζιμπάμπουε και παλαιότερα στη Μητρόπολη Ιωαννουπόλεως. Έδρα της, η πρωτεύουσα Μαπούτο. Ορμητήριο των ιεραποστολικών προσπαθειών μας αυτός εδώ ο Ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, που ολοκληρώθηκε οικοδομικά το 1959. Απέναντι ακριβώς υπάρχει το σπίτι, όπου διέμενε ο εκάστοτε Εφημέριος. Σήμερα εκεί στεγάζονται τα Γραφεία της Επισκοπής Μοζαμβίκης, η επισκοπική κατοικία και εσχάτως το Ελληνικό Σχολείο. Πολλές φορές έχω δηλώσει στους αδελφούς, τους οποίους έχω συναναστραφεί εδώ, κάτι που επαναλαμβάνω και τώρα ενώπιον όλων: Το σπίτι του Επισκόπου είναι και δικό Σας, αγαπητοί! Αποτελεί την προέκταση του Ναού μας! Το τραπέζι μου είναι δικό σας – προέκταση της Αγίας Τράπεζας! Δεν χρειάζεται μάλιστα να χτυπήσετε την πόρτα του Επισκοπείου για να εισέλθετε, διότι απλούστατα θα είναι πάντα ορθάνοιχτη για Εσάς, όπως και η καρδιά μου!

Χρέος μου θεωρώ μια σύντομη αναφορά στην ιεραποστολική προσπάθεια της Μπεΐρα, την οποία επισκέφθηκα πρόσφατα. Η πόλη Μπεΐρα δέχθηκε τους πρώτους απόδημους Έλληνες, όντας η κύρια πύλη εισόδου μεταναστών προς την Κεντρική Αφρική. Εκεί υπήρξε ακμάζουσα Ελληνική Κοινότητα από το 1876, την οποία ίδρυσαν Έλληνες από την Κάρπαθο, την Κάσο, την Κρήτη, τα Επτάνησα και αλλού, ασχολούμενοι κυρίως με το εμπόριο. Στους ντόπιους διέδωσαν την καλλιέργεια καπνού, ενώ απασχολήθηκαν στην κατασκευή του σιδηροδρόμου, που θα ένωνε τη χώρα με τη Νότιο Αφρική και τη Ροδεσία (σημερινή Ζιμπάμπουε και Ζάμπια). Στην ακμή της η Ελληνική Κοινότητα υπερέβαινε τα 3.000 μέλη. Από το 1876 άρχισε η ανέγερση του Ιερού Ναού της Αγίας Τριάδος, του παλαιότερου ορθόδοξου ναού της νοτιότερης Αφρικής. Το 1927 ανηγέρθη το Pythagoras School για τις εκπαιδευτικές ανάγκες των Ελλήνων. Συν τω χρόνω η Κοινότητα παρήκμασε και απέμειναν άδεια κτήρια. Με πρωτοβουλία του σεπτού Πατριάρχου μας, ως Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε, περιήλθαν στην δικαιοδοσία εκείνης της Μητροπόλεως, ενώ, με αρωγό τη Βουλή των Ελλήνων, επισκευάσθηκαν και απέκτησαν την αρχαία τους λάμψη, αναμένοντας -όπως ευελπιστούμε- να στεγάσει το πρώτο ολοκληρωμένο Ορθόδοξο Ιεραποστολικό Κέντρο στη Μοζαμβίκη.

Πολλά σκέπτομαι και ονειρεύομαι και σχεδιάζω γι’ αυτόν τον ευλογημένο τόπο, ο οποίος, με τη φυσική ομορφιά που τον διακρίνει, διηγείται «δόξαν Θεού» αναγγέλλοντας προς κάθε κατεύθυνση «ποίησιν χειρών αυτού» (Ψαλμ. 18, 1). Ελάχιστα μόνον θα ειπώ, αναλογιζόμενος ότι εν ημέρα κρίσεως θα βρεθώ οφειλέτης όσων θα έχω υποσχεθεί, δίχως και να τα πραγματοποιήσω. Σε γενικές γραμμές όμως, τολμώ μόνον να αναφέρω στην αγάπη σας και δι’ Υμών στον πολυσέβαστο Πάπα και Πατριάρχη μας, αλλά και στην καθόλου Εκκλησία, ότι σκοπεύω:

• Εξεύρεση και κατάρτιση ικανών στελεχών, κατά προτίμησιν εκ των εντοπίων, για την δημιουργία του ιερού Κλήρου της Επισκοπής μας.

• Συσπείρωση και ανασυγκρότηση της Ελληνικής Ομογένειας.

• Πνευματική μέριμνα για όλους τους αδελφούς Ορθοδόξους (Ρώσους, Σέρβους, Ουκρανούς, Βουλγάρους και άλλους). Προς αυτή την κατεύθυνση κινείται και η προσπάθεια, η οποία ήδη έχει δρομολογηθεί, για μετάφραση και έκδοση των αναγκαίων λειτουργικών κειμένων.

• Προώθηση της Ορθόδοξης Παράδοσης και του Ελληνικού Πολιτισμού. Η προσπάθεια αυτή θα υποστηριχθεί με την ίδρυση κέντρου σχετικών σπουδών και ανάλογων δράσεων.

• Στήριξη και διάδοση της Ελληνικής Παιδείας.

• Αξιοποίηση των υπαρχουσών εγκαταστάσεων της τοπικής Εκκλησίας, με σκοπό την ενίσχυση του ιεραποστολικού της έργου.

• Συμβολή στην αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων της χώρας και ιδιαίτερα αυτών που σχετίζονται με την υγεία.

• Συμμετοχή σε όλους τους θρησκευτικούς και μη οργανισμούς, οι οποίοι με σοβαρότητα προάγουν την ειρηνική συμβίωση των κατοίκων της Μοζαμβίκης.

• Πάνω απ’ όλα και πρωταρχικά όμως ονειρεύομαι την οικοδόμηση της Παρουσίας του Θεανθρώπου μέσα στις ψυχές όλων εκείνων, που θα ακούσουν και θα δεχθούν ως τρόπο αληθινής ζωής το καλό Άγγελμα Εκείνου. Το Ευαγγέλιο, άλλωστε, απευθύνεται προς όλους, αφορά σε όλους, δίχως διακρίσεις εθνικής προέλευσης και παρωπίδες μισαλλοδοξίας ή ανάλογων συμπεριφορών, οι οποίες, όχι μόνον δεν οικοδομούν, αλλά σχεδόν πάντα γκρεμίζουν. Η ξεκάθαρη εντολή του Χριστού «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» (Μτ. 28, 19-20), προϋποθέτει κένωση του όλου εαυτού μας και των κατεστημένων του, άνοιγμα δε Αγάπης, ανυπόκριτης και ανυστερόβουλης.

Αγαπητοί μου,

Ως ταπεινός Επίσκοπός Σας, ευαγγελίζομαι «υμίν τοις μακράν και τοις εγγύς»: «Ουκέτι εστέ ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού» (Εφ. 2, 17-19). Κυρίως απευθύνομαι προς τα νοητά πρόβατα «ά ουκ έστιν εκ της αυλής ταύτης», διότι ο Κύριος Ιησούς, ο Εσταυρωμένος για την Αγάπη και Αναστάς υπέρ του ανθρώπινου γένους, αναμένει την εκκλησιοποίηση και εκείνων πλησίον Του, μέσω της δικής μας προσπάθειας, επισημαίνοντας: «κακείνα με δει αγαγείν και της φωνής μου ακούσουσι και γενήσεται μία ποίμνη, εις ποιμήν» (Ιω. 10, 16).

Ολοκληρώνοντας, επιτρέψατέ μου να ευχαριστήσω εκ βάθους καρδίας τον Γέροντά μου Άγιο Ζακύνθου, ο οποίος υπήρξε αρωγός και συμπαραστάτης καθ’ όλη την μέχρι σήμερα πορεία μου. Ευχαριστίες οφείλω και στον εκπρόσωπο της Α.Θ.Μ. Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε κ. Σεραφείμ, υπό το ωμοφόριον του οποίου υπηρέτησα επί δεκαετίαν στην Ιερά μητρόπολη Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας αλλά και στον αγαπητό αδελφό Μητροπολίτη Ζάμπιας και Μαλάουι, κ. Ιωακείμ που είναι μαζί μας κατά την ημέρα αυτή της αναλήψεως των καθηκόντων μου, με τον οποίο συνδέομαι από τα νεανικά μου χρόνια. Ευγνωμόνους ευχαριστίες οφείλω στους Πανοσιολογιωτάτους Αρχιμανδρίτες π. Αθανάσιο Ακούντα και π. Δανιήλ Μπιάζη, καθώς και τους Αιδεσιμολογιωτάτους Πρωτοπρεσβυτέρους π. Παναγιώτη Καποδίστρια και π. Γεράσιμο Σκαρτσή, που, αψηφώντας τις δυσκολίες πραγματοποίησαν το ταξίδι αυτό και βρίσκονται κοντά μας κατά την χαρμόσυνη σημερινή εορτή της τοπικής εκκλησίας μας. Με ιδιαίτερη χαρά καλωσορίζω τους εκπροσώπους των υπολοίπων ομολογιών και θρησκειών και προσβλέπουμε σε αγαστή συνεργασία προς όφελος του πολύπαθου λαού της Μοζαμβίκης. Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω τους εκπροσώπους της κυβερνήσεως, που βρίσκονται σήμερα μαζί μας, όλους τους αντιπροσώπους των διπλωματικών αποστολών, καθώς και τις αντιπροσωπείες κοινοτήτων, φορέων και ομοσπονδιών από την Ν. Αφρική, την Ζάμπια και την Ζιμπάμπουε που είναι μαζί μας και μας τιμούν με την παρουσία τους σήμερα. Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους ενταύθα συνεργάτες μου, οι οποίοι συνέβαλαν με προσωπική εργασία και όχι μόνο, στην όλη ετοιμασία της παρούσης τελετής.

Πολυφίλητοι Πατέρες και Αδελφοί μου,

Αν και βρισκόμαστε πένητες σε μια πολύ φτωχή χώρα, ως Εκκλησία δεν δειλιάζουμε. Αισθανόμαστε «ως πτωχοί πολλούς δε πλουτίζοντες, ως μηδέν έχοντες και πάντα κατέχοντες» (Β΄ Κορ. 6, 10), επειδή το θεανδρικό Πρόσωπο του Αναστάντος Χριστού μάς στηρίζει, μάς οδηγεί, μάς παρηγορεί! Όλα για Εκείνον: Η μικρή μας ζωή ας γίνει προσάναμμα για τη μεγάλη Πυρκαγιά, η οποία θα πυρώσει ευεργετικά (αναστατικά και σωτήρια) την κατά Μοζαμβίκην Εκκλησία!

Εύχεσθε και προσεύχεσθε υπέρ ημών!!!

Ομιλία του Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε και Αγκόλας κ. Σεραφείμ εκ προσώπου του Πατριάρχου Αλεξανδρείας κ. Θεοδώρου Β΄, κατά την Ενθρόνιση του νέου Επισκόπου Μοζαμβίκης κ. Ιωάννου

 Σήμερα το πρωί στο Maputo της Μοζαμβίκης  

  Επιμέλεια - Φωτογραφίες: π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Θεοφιλέστατε Αγαπητέ Αδελφέ Άγιε Μοζαμβίκης κ. Ιωάννη,

Η παρουσία σήμερα ξεχωριστών Αρχιερέων, όπως του Σεβασμιωτάτου Αγίου Ζακύνθου κ.κ. Χρυσοστόμου είναι ζωντανή απόδειξη της πολύπλευρης συμμετοχής σύσσωμης της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ελλάδος εις το Ιεραποστολικό και Ποιμαντικό έργο της Αλεξανδρινής Εκκλησίας. Ενώνουμε σήμερα τη φωνή μας με τις κατ’ επανάληψιν εν Συνόδω και δημόσια ευγνώμονες ευχαριστίες του Αλεξανδρινού Προκαθημένου κ.κ. Θεοδώρου προς τον Μακαριώτατον Προκαθήμενον της Εκκλησίας της Ελλάδος κ. Ιερώνυμον, ως επίσης και προς τα Μέλη της Σεπτής περί Αυτόν Ιεραρχίας και του αγίου Πληρώματος Αυτής, προσευχόμενοι ότι σύντομα το ευσεβές ημών Έθνος θα υπερβεί την οικονομική κρίση και θα πορευθεί την οδόν της ευημερίας τόσο της κοινωνικής όσο και της πνευματικής διά να καθοδηγεί τα Έθνη και τους Λαούς εις την δημιουργική πορείαν της προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της κοινωνικής δικαιοσύνης και γενικότερα διά την επικράτησιν της ειρήνης και της ευημερίας των Λαών.

Εκ μέρους της Α.Θ.Μ. του Πάπα και Πατρός ημών Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β΄, μαζί με το Σεβασμιώτατον Αδελφόν Άγιον Ζάμβιας κ. Ιωακείμ, Σας μεταφέρω Πατρικόν Χαιρετισμόν αγάπης κι ευλογίας. Όλως ιδιαιτέρως ο Μακαριώτατος Πατριάρχης μας, μη δυνάμενος να παραστεί αυτοπροσώπως λόγω της γνωστής κρίσεως στην Αίγυπτο όπου παραμένει εκεί ως άλλος Λεωνίδας να προστατεύσει τις Θερμοπύλες του Πατριαρχείου μας εις την σημερινή ξεχωριστή ημέρα της ενθρονίσεως σας Θεοφιλέστατε Άγιε Μοζαμβίκης κ. Ιωάννη απευθύνει προς υμάς Άγιε Αδελφέ τα θερμά του συγχαρητήρια και τας ευχάς Του προσευχόμενος μεθ’ ημών διά ποιμαντορίαν συνετήν, αγίαν και ευλογημένη επ’ αγαθώ του πληρώματος της Ιεράς αυτής Επισκοπής του Αλεξανδρινού Θρόνου.

Ακολουθώντας εις την ποιμαντική μας διακονία το ζωντανόν παράδειγμα του Μακαριωτάτου Πατριάρχου μας, ο οποίος εργάζεται μ’ αυτοθυσία τόσες ώρες όσες εργάζονται μαζί όλοι οι Αρχιερείς του Θρόνου, το μέλλον της Ορθοδόξου Ιεραποστολής και του Πατριαρχείου μας διαγράφεται λαμπρόν.

Αυτές τις ημέρες, ευκαιρίας δοθείσης, που ο Μακαριώτατος Πατριάρχης μας επί τη ευκαιρία της εορτής του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος εόρτασε τα Σεπτά Αυτού ονομαστήρια, προσευχώμαστε όλοι μαζί εις τον Ύψιστον Θεόν να τον σκέπει και να τον κατευθύνει προς παν έργον αγαθόν και ευάρεστον, έτσι ώστε όλοι μας κάτω από τη φωτισμένη Πατριαρχική του ποιμαντική καθοδήγηση να επιτελούμε έργα αρετής και αγάπης που μας εξυψώνουν όλους μας και τιμούν τη δισχιλιετή ιστορία του Πατριαρχείου μας, έχοντας ως πρότυπον μαρτυρίου και διακονίας τον Άγιον Μεγαλομάρτυρα Θεόδωρον Τήρωνα.

Θεοφιλέστατε Αγαπητέ Αδελφέ Άγιε Μοζαμβίκης,

Ο Μακαριώτατος Πάπας και Πατριάρχης και Πατήρ ημών κ.κ. Θεόδωρος και τα Μέλη της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας του Αγιωτάτου Αποστολικού Θρόνου του Αγίου Μάρκου γνωρίζουν τα κοσμούντα σε ποικίλα χαρίσματα και την επί δεκαοκτώ έτη ποιμαντική σου εμπειρίαν περί τα εκκλησιαστικά πράγματα, όσα και τα έτη δηλαδή της εντάξεως σου εις την διακονίαν της Αλεξανδρινής Εκκλησίας εις την Αφρικανική Ήπειρον διά αποσπάσεως εκ της Αδελφής Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ελλάδος.

Όπως πολύ εύστοχα τόνισε κι ο Μακαριώτατος Πατριάρχης μας κατά το Μικρό Μήνυμα της εκλογής σου «είσαι ο άνθρωπος ο οποίος κατά το χρόνον της διακονίας σου μέχρι σήμερον εις τον Πάνσεπτον Αλεξανδρινόν Θρόνον, ήσουν παρών σε κάθε κέλευσμα της Εκκλησίας και ουδέποτε παρέβης εντολήν ή ολιγώρισες εις τα εκκλησιαστικά σου καθήκοντα». Είσαι όντως Θεοφίλεστατε άγιε Αδελφέ ο κληρικός που από την ημέρα της διακονίας σου στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας το 1993 ενσωματώθηκες πλήρως στο διακονικό του έργο. Για σένα υπήρξεν μόνον η διακονία και το υψηλόν χρέος ευθύνης εις τα εκκλησιαστικά σου καθήκοντα.Αυτό αναμένει ο Μακαριώτατος Πατριάρχης μας κι όλοι μας, να συνεχίσεις κι από αυτή τη θέση τον ίδιον ένθεον ζήλον διακονίας και αυτοθυσίας. Τούτο αναμένει ο Μακαριώτατος Πατριάρχης μας, διότι γνωρίζει προσωπικώς ο ίδιος την όλη πορείαν σου μέσα εις την διακονία του Πατριαρχείου μας.

Να μου επιτρέψετε στο σημείο αυτό Θεοφιλέστατε Άγιε Μοζαμβίκης να υπενθυμίσω εις το ευσεβές ποίμνιο σου μέρος της ομιλίας του Αλεξανδρινού Προκαθημένου και Πατριάρχου μας κ. Θεοδώρου κατά την ημέρα της χειροτονίας σου εις Επίσκοπον:

«Γεννήθηκες στήν αγιοτόκο νήσο Ζάκυνθο. Σπούδασες την ιερά επιστήμη της θεολογίας στήν Αθήνα και τη Σόφια της Βουλγαρίας με μεταπτυχιακές σπουδές. Ελαβες το Μάστερ σου από το Πανεπιστήμιο του Γιοχάνεσμπουργκ με θέμα την ποίηση του Εθνικού μας Ποιητή Διονυσίου Σολωμού. Υπηρέτησες ως Διάκονος και Πρεσβύτερος στη Ζάκυνθο, την Αθήνα, και εντάχθηκες στον κλήρο του Πατριαρχείου μας πολλά χρόνια πριν.

Με ζήλο και αυτοθυσία εργάσθηκες ως Αρχιερατικός Επίτροπος Ζιμπάμπουε και Ζάμπιας, ως Εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης στο Κάϊρο και τα τελευταία χρόνια στη Νότια Αφρική.

Η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου, με την πατρική μας πρόταση, σε εξέλεξε Επαρχιούχο Επίσκοπο στην Μοζαμβίκη.

Μία ευλογημένη χώρα, πανέμορφη, προικισμένη από τον Αγιο Θεό να έχει πολλές δυνατότητες και μέλλον. Εσύ θα εργασθείς εκεί, όπου και η Μετριότητα μας, ως Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε υπηρετήσε με πολλή αγάπη και διάθεση ψυχής.

Καλείσαι να πολλαπλασιάσεις όλα αυτά, διότι από σήμερα η ευθύνη σου θα είναι πολύ μεγάλη και οι απαιτήσεις περισσότερες από την Εκκλησία.

Η ζωή σου αλλάζει πλέον, Ιωάννη. Από σήμερα πιά είσαι ένας Αρχιερεύς της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας. Ενας Επίσκοπος του Αποστολικού και Πατριαρχικού Θρόνου του Αγίου Μάρκου.

Η Εκκλησία σε αντάμειψε για την εργασία σου. Για την αγάπη σου προς το Πατριαρχείο μας.

Για το ήθος και την προσφορά σου. Σου δίνει σήμερα νοερά φτερά, να πετάξης ψηλά και να δώσης σαν άλλη καιομένη λαμπάδα το φως της πίστεώς σου και ολόκληρη την ύπαρξή σου στο ανατεθέν ποίμνιο. Εργάσθηκες άοκνα στο χώρο της νεότητος.

Πρωτοστάτησες στην ίδρυση του Ελληνικού Σχολείου και του Κέντρου Νεότητος και Πολιτισμού, ως και της Στέγης Αγάπης Απόρων "Αθανάσειο Ιδρυμα" στην Ι. Μητρόπολη Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας και στην Ελληνική Κοινότητα του Τζέρμιστον.

Σε αυτή την νέα και μεγάλη ποιμαντική ευθύνη, που η Εκκλησία σήμερα σου εμπιστεύεται διά της εις Επίσκοπον χειροτονίας σου, να γνωρίζης ότι οι κατ’ άνθρωπον δυσκολίες θα είναι ακόμη πιό έντονες. Διότι το παλαίφατο Πατριαρχείο μας υπηρετεί κατ’ εξοχήν την Ευαγγελική επιταγή της σποράς του λόγου του Θεού στην αχανή και εμπερίστατη αφρικανική ήπειρο, που κατοικείται όμως από αγαθές και δεκτικές καρδιές».

Θεοφιλέστατε Αδελφέ Άγιε Μοζαμβίκης,

Επικροτώντας τα όσα ο Μακαριώτατος αναφέρει διά το πρόσωπόν σας, θα ήθελα να προσθέσω την άριστη συνεργασία μας κατά μια δεκαετία ως εκλεκτός συνεργάτης μου και Αδελφός μου κατά τη διακονία μου ως Μητροπολίτης Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας. Σε ευχαριστώ Άγιε Αδελφέ προσευχόμενος διά την ανάπαυση της ψυχής εκείνης της άγιας μορφής της μητέρας σας που «μελωδούσε τα άγια» και μας έδωσε άξιον Αρχιερέαν να διακονήσει την Εκκλησία του. Σήμερα στους ουρανούς η ψυχή της αγάλλεται και χαίρεται μαζί μας μαζί με τον άγιο Διόνυσιο. Ο Θεός να την αναπαύει.

Άλλωστε η σημαντική συμβολή σου τα τελευταία χρόνια στις εργασίες της Διορθόδοξης Διακοινοβουλευτικής απέδειξεν τις ικανότητες σου, τόσο τις ποιμαντικές όσο και τις εθνικές για να προσφέρεις περισσότερα ως Αρχιερέας πλέον, προς την Ορθοδοξίαν και τον Ελληνισμό και γενικώτερα προς την πονεμένη κοινωνία μας να επουλώσει τα τραύματα της και να πορευθεί την οδόν της ειρηνικής συνύπαρξης και της αγάπης.

Από σήμερον αναλαμβάνεις την διαποίμανσιν της Ιεράς αυτής Επισκοπής για να κάνεις το καλύτερον για τον Ελληνισμόν και τους Ορθοδόξους όλων των Εθνικοτήτων που ζουν στην Μοζαμβίκη, αλλά και διά την ανάπτυξη της Ορθοδόξου Ιεραποστολής που ξεκίνησε με πολλές θυσίες και αγάπη ο σημερινός Αλεξανδρινός Προκαθήμενος και Πατέρας μας κ. Θεόδωρος ως Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε και συνέβαλαν στο βαθμό που μπορούσαν ο διάδοχος του Μητροπολίτης Άκκρας Γεώργιος και ο πρώτος Επίσκοπος Μοζαμβίκης Τιτουλάριος Μητροπολίτης Ηλιουπόλεως Θεόδωρος.

Καλείσαι να αξιοποιήσεις όχι μόνον τις ποιμαντικές δυνατότητες στο Μαπούτο, αλλά και τις μεγάλες ορθόδοξες Ιεραποστολικές προοπτικές της Μπέϊρας όπου ο σημερινός Προκαθήμενος με πολύ κόπο και ιδρώτες με τη βοήθεια της Βουλής των Ελλήνων αναστύλωσε τον Ιερό Ναό και το Ελληνικό Σχολείο με το όνειρο της λάμψης και της παρουσίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Με τη δική σου παρουσία ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να ζήσουμε αυτό το θαύμα της παρουσίας της Ορθοδοξίας που οραματίστηκε ο Πατριάρχης μας. Σου ευχόμαστε το καλύτερο.

Ήδη η Ανθρωπότητα, χάριτι Θεού, εισήλθεν εις την τρίτην χιλιετίαν κι αναλογίζεται κανείς που βαίνωμεν και τι προσδωκώμεν. Μέσα στις κρίσιμες καμπές μεταλλαγής της ανθρωπότητας διακρίνει κανείς ότι «αι ημέραι δεν είναι ευοίωνοι και ελπιδοφόροι» Πολλά τα προβλήματα στην χώρα αυτή. Καλείσαι να στηρίξεις τον Ελληνισμόν, τους Ρώσους, τους Σέρβους, τους Ρουμάνους, τους Βουλγάρους, τους Ουκρανούς, τους Λιβανέζους, τους Ορθοδόξους του τοπικού πληθυσμού, αλλά και τους πονεμένους ανθρώπους της τοπικής κοινωνίας κι ιδιαίτερα τα άπορα και ορφανά παιδάκια, να τους προστατεύσεις και ως άλλος Μωυσής, ακολουθώντας το παράδειγμα του Αλεξανδρινού Προκαθημένου και Πατριάρχου μας, να τους οδηγήσεις εις την υπέρβασιν των υφισταμένων προβλημάτων που αντιμετωπίζουν. Άλλωστε κατά την τελευταία ποιμαντική επίσκεψη του στην Μοζαμβίκη ο Αλεξανδρινός Προκαθήμενος τόνισε στο Πρόεδρο της Χώρας την ευαισθησία του Πατριαρχείου μας για την πρόληψη της ασθένειας του έϊτς και την στήριξη των θυμάτων κι ιδιαίτερα των μικρών παιδιών. Είναι μιά από τις μάστιγες όχι μόνο της χώρας αυτής, αλλά ολόκληρης της Αφρικανικής Ηπείρου, που οφείλουμε όλοι μας να συμβάλουμε στην αντιμετώπιση της.

Γενικώς εις την ταραγμένη εποχή μας παρατηρείται παγκοσμίως μία χαλάρωσις των πάντων. Καλείσαι λοιπόν Θεοφιλέστατε Άγιε Μοζαμβίκης ίνα αναλάβεις την κανονική διαποίμανσιν της Ιεράς και Θεοσώστου Επισκοπής Μοζαμβίκης. Το φορτίο βαρύ, αλλά με την χάριν του Αγίου Θεού θα γίνεται ελαφρύτερον. Καλείσαι λοιπόν Θεοφιλέστατε άγιε Αδελφέ, εκ μέρους του Μακαριωτάτου Πατριάρχου μας και των Μελών της Ιεράς Συνόδου του Αλεξανδρινού Θρόνου να ποιμάνης λαόν ευσεβή και φιλόχριστον. Λαόν ο οποίος γνωρίζει να αγαπά την Εκκλησίαν και τον Επίσκοπον του. Συ θα ίστασαι εν μέσω αυτών εις τύπον και μίμησιν Χριστού, «Τύπος γίνου των πιστών εν λόγω, εν έργω, εν αναστροφή, εν πνεύματι, εν πίστει και αγνοία» (Α΄ Τιμ.4, 12 – 13).

Το ποίμνιο σου χαρακτηρίζεται από θεοσέβεια και την αφοσίωση του στην Εκκλησία. Θα είσαι δι’ όλους ο Ποιμήν ο καλός, όστις αν παραστεί ανάγκη «την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων» (Ιωάννου 10,11). Θα είσαι ο Επίσκοπος και ο Ποιμήν ο καλός όστις «τα ίδια πρόβατα καλεί κατ’ όνομα και εξάγει αυτά» (Ιωάννου 10,3). Θα είσαι ο Πατήρ πάντων. Θα αγαπάς πάντας αδιάκριτα και θα είσαι δι’ όλους το ίδιον. Ιδιαίτερες είναι οι ευθύνες σου διά την έναρξη της Ορθοδόξου Ιεραποστολής εις το τοπικόν πληθυσμόν εις τας μεγάλας πόλεις και την ύπαιθρον της όμορφης αυτής χώρας που θα διαποιμάνεις, πού ήδη προετοίμασε με την αναγκαία οικοδομική υποδομή ο Αλεξανδρινός Προκάθημενος με τους παριστάμενους σήμερα μαζί μας συμπροσευχόμενους επίτιμους Προξένους κ. Μαρκέτο, κ. Νέστορα και την αγαπητή μας κ. Τσιχλάκη.

Σε αναμένει πολύς αγώνας Θεοφιλέστατε Άγιε Αδελφέ μου. Θα πρέπει να οπλισθείς με δύναμη και θάρρος πολύ. Όπως ήδη πολύ καλά γνωρίζεις η ζωή του Επισκόπου απαιτεί εγρήγορση, νηφαλιότητα και συνέπεια εις την διακονίαν του Ευαγγελίου. Ο μισόκαλος διάβολος παραμονεύει παντού, προκειμένου να πατάξει τον ποιμένα και να διασκορπίσει τα πρόβατα. Θα είναι ανύστακτον το ενδιαφέρον σου διά τας ψυχάς που σου ενεπιστεύθη η Εκκλησία. Συ θα είσαι ο Κυρηναίος που θα σηκώνεις νυχθημερόν τον σταυρόν της διακονίας εν μέσω του λαού του Θεού.

Με τας ευχάς του Ιδρυτού της Εκκλησίας των Αλεξανδρέων Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου και τις Πατριαρχικές Προσευχές της Α.Θ.Μ. του Πάπα και Πατριάρχου και πατρός ημών κ.κ. Θεοδώρου Β΄, των Σεβασμιωτάτων Μελών της Ιεράς Συνόδου, και μάλιστα του και χειροτονήσαντός σε εις τον δεύτερον της Ιερωσύνης βαθμόν πολυσέβαστον άγιον Ζακύνθου κ. Χρυσόστομον και του Αδελφού Σεβασμιωτάτου Ζάμβιας κ. Ιωακείμ, του κλήρου και του λαού, και του απανταχού Ελληνισμού που στηρίζει σήμερα φιλάνθρωπα και γενναιόδωρα το Ελληνορθόδοξον Ιεραποστολικό έργο του Πατριαρχείου μας εις τη Μεγάλην Αφρικανική Ήπειρον, θα δυνηθείς να μεταφέρεις τον Λόγον του Θεού όπου δει κι όπου χρειαστεί. Οι προσευχές και οι ευχές όλων μας θα σε συνοδεύουν για πάντα. Ποίμανε λοιπόν Άγιε Αδελφέ το εμπιστευθέν σοι ποίμνιον εν αγάπη και αληθεία και απλότητι. Ο Θεός να είναι πάντοτε μαζί σου. Εις πολλά έτη Δέσποτα.

Το "American International School of Mozambique" στην Επισκοπή Μοζαμβίκης

Το American International School of Mozambique (AISM), στο πλαίσιο του διαθρησκευτικού επιμορφωτικού προγράμματός του, επισκέφθηκε σήμερα το πρωί τον Ορθόδοξο Καθεδρικό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών της Ιεράς Επισκοπής Μοζαμβίκης, στην πρωτεύουσα Maputo.

Εκεί τους υποδέχτηκε ο Επίσκοπος Μοζαμβίκης κ. Ιωάννης,  ο οποίος, αφού απηύθυνε φιλικό κι εγκάρδιο χαιρετισμό στους μαθητές, τούς ξενάγησε σε όλους τους χώρους του ναού, παρέχοντας πάντα λεπτομερώς τις απαραίτητες διευκρινίσεις. Ακολούθως ο συνεργάτης του Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος Ακούντα πραγματοποίησε μια σύντομη εισήγηση περί της Ορθόδοξης Θεολογίας. Στη συνέχεια και επί πολλή ώρα απάντησε στις πολλές κι ενθουσιώδεις ερωτήσεις, που έκαναν τα παιδιά.

Κατά την διάρκεια της επίσκεψης μοιράστηκε σε κάθε μαθητή  εγχειρίδιο με την Ιστορία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής (που, σημειωτέον, αποτελεί την πρώτη εκδοτική προσπάθεια της Επισκοπής Μοζαμβίκης στην πορτογαλική γλώσσα), καθώς και μια μονογραφία του Επισκόπου, στην οποία αναλύεται η λατρευτική και μυστηριακή ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην αγγλική γλώσσα, με θερμό μάλιστα Πρόλογο του Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β΄.

Στο τέλος της επίσκεψης ο Επίσκοπος Μοζαμβίκης,  στο πνεύμα της Ελληνικής Φιλοξενίας, παρέθεσε το πατροπαράδοτο κέρασμα με γλυκά και αναψυκτικά.

Ένα διήγημα προς γνώσιν και συμμόρφωσιν

Όλοι γνωρίζετε την πολύτιμη συνεργάτιδα του Νυχθημερόν, την λογοτέχνιδα Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά. Κατάγεται από την Κουκουναρία Μπανάτου, είναι κόρη του αείμνηστου λόγιου ιερέα Σπυρίδωνος Μούσουρα και ζει από αρκετές δεκαετίες στην Αυστραλία, όπου επιδίδεται στη συγγραφή διηγημάτων. Εδώ στο πολυπεριοδικό μας κρατά τη στήλη "Αναμνήσεις και νοσταλγίες της Διονυσίας", την οποία αγαπούν ιδιαίτερα οι αναγνώστες μας!

Άξια και δίκαια συμπεριελήφθη στο Οπτικοακουστικό Αρχείο Ζακυνθίων Λογοτεχνών, που καταρτίζουμε αυτό τον καιρό στον Ίσκιο μας. Εκεί στη μακρινή Μελβούρνη ετοιμάσθηκε το σχετικό βίντεο, το οποίο αποτυπώνει την φίλη διηγηματογράφο να διαβάζει για χάρη μας ένα δεκάλεπτο διήγημά της. Τιτλοφορείται "Ψευδαισθήσεις κι Ενοχές" και αφορά στην παραδοξότητα μιας κατ' ευφημισμόν αγάπης μεταξύ των συζύγων. Οι ήρωες του διηγήματος είναι οι γείτονες της διπλανής πόρτας ή και ακόμη εμείς οι ίδιοι εντός των τειχών μας!... Μια τραγικότητα, ένας εγκλωβισμός, επειδή έχει υπερισχύσει το Εγώ έναντι του Εσύ και του Εμείς...

Καθώς διάγουμε το εφετινό Τριώδιο, θεωρούμε σκόπιμο να δημοσιεύσουμε κι εδώ το διήγημα της Διονυσίας Μούσουρα-Τσουκαλά. Ο διεκτραγωδούμενος έως θανάτου εγωισμός ή μάλλον ο εγωισμός που οδηγεί στην απώλεια, μπορεί -πιστεύουμε- να λειτουργήσει θετικά προς τη Μετάνοια, δηλαδή την διασώζουσα αλλαγή νοοτροπίας!

Ο Μητροπολίτης Ζακύνθου στη Ζάμπια

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Χρυσόστομος πραγματοποιεί περιοδεία σε διάφορα κέντρα της Ορθοδοξίας στην Αφρική. Αυτές τις μέρες βρίσκεται στη Ζάμπια και την επόμενη Κυριακή στη Μοζαμβίκη για την ενθρόνιση του νέου Επισκόπου της χώρας αυτής κ. Ιωάννου, του Ζακυνθίου.

Χθες, Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου, στον Ιερό Ναό των αγίων Βασιλείου και Δημητρίου, στο Ορθόδοξο Ιεραποστολικό Κέντρο Λουσάκας στη Ζάμπια, συλλειτούργησαν ο Ζακύνθου και ο οικείος Μητροπολίτης Ζάμπιας και Μαλάουι κ. Ιωακείμ.

Από νωρίς το πρωί ανέμεναν δεκάδες ορθόδοξοι ιθαγενείς, οι οποίοι υποδέχθηκαν τους δύο Αρχιερείς με ύμνους, τοπικά τραγούδια και χορούς.

Κατά τη θεία Λειτουργία πλήθος κόσμου συμμετείχε στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Στο τέλος της ευχαριστιακής σύναξης ο σεβ. κ. Ιωακείμ με θερμά λόγια καλωσόρισε τον Μητροπολίτη Ζακύνθου, τον παρεκάλεσε να ευλογήσει το ταπεινό ιεραποστολικό έργο που επιτελείται αθόρυβα στην Ζάμπια και το Μαλάουι και αναφέρθηκε στην μακροχρόνια πνευματική σχέση που συνδέει τους δύο αρχιερείς.

Ο Μητροπολίτης Ζακύνθου ανταπαντώντας ευχαρίστησε για την πρόφρονα υποδοχή, συνεχάρη για το θαυμαστό και πολύπλευρο έργο που ιδίοις όμμασι είδε να επιτελείται στην Λουσάκα και αναφέρθηκε επί μακρόν στον βίο και τα θαύματα του αγίου Διονυσίου του εν Ζακύνθω, τον οποίον οι Ζαμπιανοί Ορθόδοξοι ιδιαιτέρως ευλαβούνται, καθώς γνωρίζουν τον θαυμαστό βίο του και καθημερινά προσκυνούν την ιερή Εμβάδα Του, που ως πνευματικό κειμήλιο είναι αποθησαυρισμένο στην Ζάμπια.

Κατόπιν, ο Ζακύνθου ξεναγήθηκε σε όλους τους χώρους της Ιεραποστολής και κυρίως στο μεγάλο Ορθόδοξο Δημοτικό Σχολείο με τους 220 μαθητές και στο παραπλεύρως κείμενο Οικοτροφείο της Μητροπόλεως.

Ο Μητροπολίτης μας θα παραμείνει στην Ζάμπια έως τις 18 Φεβρουαρίου ως φιλοξενούμενος της τοπικής Εκκλησίας και θα έχει την δυνατότητα να επισκεφθεί και άλλα ιδρύματα της ορθόδοξης εκκλησίας στην μακρινή αυτή αφρικανική χώρα.

Προσκύνημα στην "Κολόννα" του Αγίου Βλασίου, στο Μπανάτο

Καθώς η Εκκλησία μας τιμά σήμερα τη μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Βλασίου (+316), δεν μπορούμε να λησμονήσουμε ότι επ' ονόματι τού εν λόγω Αγίου υπήρχε στο Μπανάτο ο αρχαιότερος ναός της περιοχής μας, μνημονευόμενος ιστορικά, για πρώτη φορά, το 1495.

Μες από τις αλλεπάλληλες διεργασίες, ραδιουργίες και ανατροπές της Ιστορίας, έφθασε στις μέρες μας να υπάρχει στον πάλαι ποτέ ιερό τόπο μια πέτρινη Κολόννα (ζακυνθινή ονομασία του προσκυνηταρίου), στην αυλή ενός επαγγελματικού κτιρίου, που ανήκει ιδιοκτησιακά πλέον στην Οικογένεια Αντωνίου Κοντονή ή Καλλιπά.

Σήμερα το πρωί, με την ανατολή του ήλιου, θεωρήσαμε χρέος ν' ανάψουμε ένα ταπεινό κεράκι στην "Κολόννα" του Αγίου Βλασίου, απευθύνοντας ευχή - προσευχή για όλους και για όλα, για τους ζώντες και τους τεθνεώτες!

Παλαιότερα είχαμε ασχοληθεί ξανά με τον εν Βανάτω Άγιο Βλάσιο. Από εκεί αντιγράφουμε όσα ιστορικά στοιχεία είχαμε την δυνατότητα ν' ανεύρουμε, προς γνώσιν όλων μας:

Η αρχαιότερη πληροφορία για την ύπαρξη ναού του Αγίου Βλασίου στο Μπανάτο έρχεται από το 1495. Μετά την επικράτηση των Βενετών, ο ναός περιήλθε στην κυριαρχία τους, οι οποίοι τον παραχωρούσαν κατά καιρούς, ανάλογα με τις ορέξεις και τα συμφέροντά τους, σε διάφορους ιερωμένους. Το 1513 ο ναός ανήκε στον Βασίλειο Ρουσέλο, το δε 1545 στον Θ. Παλαμηδά. Το 1637 αναφέρεται ως gastaldo (επίτροπος, διαχειριστής) για τον Άγιο Βλάσιο ο Contestabile του Μπανάτου Παύλος Κοντονής. Στις 24 Φεβρουαρίου 1694 παραχωρήθηκε στον ιερέα Γεώργιο Βούλγαρι (αδελφό του πατέρα τού Ευγενίου Βουλγάρεως). Ακολούθησε ο Κρητικός ιερ. Ανδρέας Αρμάκης, στον οποίον παραχωρήθηκε ισόβια με το από 30ής Ιουλίου 1707 Δουκικό Διάταγμα. Μ’ ένα άλλο Δουκικό Διάταγμα, αυτό της 17ης Δεκεμβρίου 1722, δόθηκε στον ιερ. Ιωάννη Κουρούμαλο και μ’ ένα επόμενο, από 11ης Σεπτεμβρίου 1756, στον ιερομόναχο Ευγένιο Τσουκαλά, κατόπιν στον ιερ. Νικ. Μαρίνο και τέλος (15 Σεπτεμβρίου 1778) στον Βερονέζο διάκονο Don Αντώνιο Μαφφέη, για τις υπηρεσίες του στην πατρίδα.

Κατά τον 20ό αιώνα μέχρι τις μέρες μας δεν υπήρξε πια ναός, παρά μόνον μια παραδοσιακή πέτρινη Κολόννα, όπου οι περίοικοι ανάβουν ευλαβικά πότε-πότε θυμίαμα και καντήλι μπροστά στην εικόνα του Αγίου.

Βιβλιογραφία:

α) Λεωνίδα Χ. Ζώη, Λεξικόν Ιστορικόν και Λαογραφικόν Ζακύνθου, Εκ του Εθνικού Τυπογραφείου, Αθήναι 1963, τ. 1, 96.

β) Ντίνου Κονόμου, Εκκλησίες και Μοναστήρια στη Ζάκυνθο, Αθήνα 1967, σ. 30.

γ) Μαριάννας Κολυβά, «Cattastico delle Chiese Greche Καταστίχωση των ορθόδοξων Ναών και Μονών της Ζακύνθου (το έτος 1637)», Θησαυρίσματα 34 (2004) 177-252.

"Τον μέγαν Χαραλάμπην" τιμήσαμε σήμερα / Απονομή διάκρισης στον π. Παναγιώτη Σπουργίτη

Τον "ακλόνητο στύλο" και "αείφωτο λύχνο" του εκκλησιαστικού στερεώματος Άγιο Χαράλαμπο τιμήσαμε σήμερα στην εκκλησιαστική Σύναξή μας, τον υπέργηρο εκείνον ιερέα από τη Μαγνησία της Μικράς Ασίας, ο οποίος προσέφερε την όλη του ύπαρξη μέχρι και αυτού του αίματός του για την Αγάπη του Χριστού!

Στον ναό της Φανερωμένης μας, εδώ στο Μπανάτο, όπου φυλάσσεται και προσκυνείται μεγάλη εικόνα του Αγίου Ιερομάρτυρα, μαζί με τον Εφημέριό μας λειτούργησε ο αγαπητός μας Πρωτοπρεσβύτερος Παναγιώτης Σπουργίτης, Εφημέριος του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Νικολάου των Ξένων Ζακύνθου, του οποίου η Πρεσβυτέρα είναι Μπανατιώτισσα.

Πριν το αποστολικό ανάγνωσμα έγινε η καθιερωμένη Αρτοκλασία.

Στο τέλος του ιερού Συλλείτουργου, ο Εφημέριός μας εκθείασε και πρόβαλε το πνευματικό ανάστημα του τιμώμενου Αγίου Χαραλάμπη, ως βιωμένης ουράνιας Χαράς. "Αυτή η Χαρά", είπε, "διαθέτει τη χαρακτηριστική ιδιότητα να διαλάμπει υποδειγματικά στον σύγχρονο πολυπροβληματισμένο και πολυσκοτισμένο κόσμο μας. Αυτή η Χαρά των Μαρτύρων του Χριστού νοηματοδοτεί και φωταγωγεί τον προσωπικό αγώνα της κάθε ψυχής, που πασχίζει να φανεί αντάξια της θείας Αγάπης. Ταυτόχρονα, η μαρτυρική Χαρά οδηγεί σε ταπείνωση και αυτομεμψία: Εκείνοι όλοι προσέφεραν το μείζον που μπορούσαν στον Νυμφίο της ψυχής τους! Εμείς, άραγε; Μήπως, τυρβαζόμενοι περί πολλά, παραθεωρούμε το Έν, για το οποίο υπάρχει απόλυτη χρεία;"

Τιμητική διάκριση στον π. Παναγιώτη Σπουργίτη

Στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων για τα 500 Χρόνια Εκκλησιαστικής Ιστορίας του Μπανάτου (Ναός Παναγούλας 1510-2010) και της απόδοσης τιμής σε διάφορα αξιομνημόνευτα πρόσωπα της περιφέρειάς μας, εκ μέρους του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου της Ενορίας μας, απένειμε τιμητική διάκριση μετά Σταυρού στον π. Παναγιώτη Σπουργίτη.

Με ιδιαίτερη έμφαση τόνισε ο Εφημέριός μας, ότι "ο π. Παναγιώτης Σπουργίτης έχει για 35 χρόνια αναδειχθεί ως ένας από τους αξιολογότερους κληρικούς της Μητρόπολής μας, αποτελώντας επιφανές παράδειγμα ιεροπρέπειας και ζακυνθινής καλλιφωνίας, πιστής τήρησης των ιδιαζουσών πατρικών παραδόσεων του Τζάντε μας, αγόγγυστης υπομονής στις πολυειδείς δοκιμασίες του βίου και ευγενικής αγάπης προς όλους. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, εξάλλου, ότι χαίρει εκτιμήσεως και εμπιστοσύνης από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ. κ. Χρυσόστομο Β΄, τόσον, ώστε επί σειρά πολλών ετών -με απόφαση εκείνου- είναι μέλος του Μητροπολιτικού Συμβουλίου της Ιεράς Μητροπόλεώς μας".

Και κατέληξε: "Εμείς κυρίως, ως Μπανατιώτες, σεμνυνόμαστε για την εν γένει παρουσία του στα εκκλησιαστικά πράγματα της Ζακύνθου, δεδομένου ότι -επειδή κατάγεται η Πρεσβυτέρα του από τον τόπο μας- καθημερινά σχεδόν βρίσκεται στο μικρό σπίτι του εδώ, όντας εντέλει ένας από εμάς. Έχουμε λοιπόν όλοι μας γευθεί τη φιλία, την καταδεκτικότητα και την αγάπη του, γι' αυτό ακριβώς θελήσαμε να τον τιμήσουμε σήμερα, εξωτερικεύοντας τα σεβαστικά αισθήματα όλων των συνενοριτών μας."

Τέλος, ο τιμηθείς ευχαρίστησε το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο για την έκπληξη της τιμητικής διάκρισης, λέγοντας συγκινημένος ότι πράγματι αισθάνεται ανέκαθεν τον εαυτό του Μπανατιώτη! Ευχήθηκε μάλιστα προς όλους υγεία και Χάρη Θεού, με τη μεσιτεία του Αγίου Χαραλάμπους, του οποίου το παράδειγμα χρειάζεται να φωτίζει τον δρόμο της ζωής όλων μας!

[Φωτορεπορτάζ: Βαλάντης Δρογγίτης]

Αύριο η εορτή του Αγίου Χαραλάμπους στον ναό της Φανερωμένης Μπανάτου

Με ιερατικό Συλλείτουργο και Αρτοκλασία, κατά την αυριανή Ευχαριστιακή Σύναξη, θα τιμήσει η Ενορία μας την πανσέβαστη μνήμη του Αγίου ιερομάρτυρος Χαραλάμπους του Θαυματουργού. Όπως γνωρίζουν οι φίλοι και ενορίτες μας, στον ναό της Φανερωμένης Μπανάτου φυλάσσεται ωραία καθέδρα του Αγίου, την οποία έχει φιλοτεχνήσει χειρ Κ. Φραγκόπουλου, Κωνσταντινουπολίτου πρόσφυγος, το 1925. 

Προεστός της εορτής θα είναι ο συγχωριανός μας Πρωτοπρεσβύτερος Παναγιώτης Σπουργίτης, Εφημέριος του Μητροπολιτικού Ναού Ζακύνθου, ενώ θα κηρύξει επίκαιρα τον θείο λόγο ο Εφημέριός μας π. Παναγιώτης, με θέμα: "Η θεοπρεπής φυσιογνωμία του Αγίου Χαραλάμπη: Χαρά που λάμπει διαρκώς".

Τέλος, στο πλαίσιο της κορύφωσης των εορτασμών για τα 500 Χρόνια Παναγούλας Μπανάτου (1510-2010), θα υπάρξει ειδική εκδήλωση!

Όμορφα Χρόνια

Γράφει από τη Μελβούρνη η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Πριν από κάμποσες εβδομάδες, η καλή φίλη και συνεργάτις αυτού εδώ του e-περιοδικού Μαρία Σιδηροκαστρίτη-Κοντονή, που με τις εξερευνήσεις της εμπλουτίζει τις όμορφες σελίδες του Ίσκιου και μας κάνει γνώστες άγνωστων και ξεχασμένων, αλλά πανέμορφων τόπων και χώρων του νησιού μας, μου έστειλε σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες την ιστορία του Ελληνικού Σχολείου χρονολογούμενες πολλά χρόνια πίσω! Τις προώθησα σε αρκετούς γνωστούς και φίλους, κάποιοι της δικής μου περίπου ηλικίας, μου έγραψαν πως έψαχναν μέσα να βρουν τον εαυτό τους, τόσο πολύ ταυτίστηκαν με αυτές!

Έναυσμα για αναδρομή στο πολύ μακρινό χθες... Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, Καλοκαίρι θα μυρίσει! Γνωστό και χιλιοειπωμένο, έτσι για παρηγοριά στη βαρυχειμωνιά.

Όμως, τα χρόνια που ο αείμνηστος παπάκης μου πήγαινε Σχολείο -αν ζούσε σήμερα, θα ήταν 105 ετών, οπότε υπολογίσετε για ποια εποχή μιλάμε- οι μανάδες ιδιαίτερα, το έλεγαν και για άλλο λόγο στα παιδιά τους που όντας πολύ τυχερά ή πολύ αποφασιστικά, φοιτούσαν σε Σχολείο μια και η παιδεία δεν ήταν υποχρεωτική τότε.

Ο παπάκης μου, μέχρι που πέθανε, μάς μιλούσε για εκείνα τα πολύ δύσκολα χρόνια, περισσότερο όταν τ' αδέλφια μου κι εγώ παραπονιόμαστε καμιά φορά για την αυστηρότητα του και την επιμονή του να μάθουμε γράμματα! Μολονότι είχαμε όλη την καλή διάθεση να τον ειρωνευτούμε πως τα είχαμε χιλιακούσει αυτά και δεν ήταν ανάγκη να τα επαναλαμβάνει, ούτε που τολμούσαμε να διανοηθούμε πως θα κάναμε κάτι τέτοιο, άλλες εποχές βλέπεις.

«Τα χρόνια δύσκολα, πόλεμοι, πείνα, φτώχια. Είμαστε μεγάλη φαμελιά και το ψωμί λίγο. Ο πατέρας μου αγωνιζόταν με νύχια και με δόντια να μας κρατήσει ζωντανούς, να μην γυρίζουμε γυμνά και ξυπόλυτα, να μην πεθάνουμε από την πείνα. Δούλευε ασταμάτητα στα χωράφια κι έπαιρνε κι εμάς τα σερνικά να τον βοηθάμε στις έξω-δουλειές που δεν τέλειωναν ποτέ...

Ήμουν ένα ψηλόλιγνο αγόρι, δεν μου άρεσε η αγροτική ζωή, διψούσα για μάθηση, για γράμματα... ήθελα καλύτερη ζωή. Παπαδοπαίδι στην εκκλησία του χωριού μας, δεν έλειπα καμία Κυριακή ή γιορτή. Είχα μάθει τα περισσότερα τροπάρια και ύμνους απέξω και σιγομουρμούριζα όταν έψαλαν οι ψαλτάδες κι ο παπάς.

Με το ζόρι μ΄ άφησε ο πατέρας να τελειώσω το Δημοτικό. Έπιανε και μου έσκιζε ό,τι φυλλάδα δεν πρόλαβα να κρύψω... Κρυβόμουν το πρωί μέχρι να κουραστεί να με ψάχνει και να φύγει, ώστε να μπορέσω να πάω Σχολείο. Συμπαραστάτης μου η μάνα μου, μα τι να σου κάνει κι αυτή, που είχε τόσα στόματα να θρέψει και τ΄ αμπέλια κι οι ελιές ήθελαν χέρια... Όταν τέλειωσα το Δημοτικό, ήλθε ο δάσκαλος να παρακαλέσει τον πατέρα μου να με στείλει “πάρα πέρα”, -Κρίμα Νιόνιο να το αδικήσεις το παιδί. Ο Σπύρος είναι έξυπνος, τα παίρνει τα γράμματα και θα προκόψει, άφησέ τον να προχωρήσει και δεν θα το μετανιώσεις... Ανένδοτος ο πατέρας μου. Ήμουν βλέπεις κι ο μεγαλύτερος και δεν ήθελε να δώσω... κακό παράδειγμα στα μικρότερα αδέλφια μου, γιατί μετά τι θα γινόταν; Ποιος θα δούλευε, πώς θα ζούσαμε, αν όλοι θέλαμε να γίνουμε γραμματιζούμενοι;

Ήλθε ο Σεπτέμβρης. Ο τρύγος δεν είχε τελειώσει ακόμα. Πήγαινα και τον βόηθαγα για να τον μαλακώσω, να τον καλοπιάσω μπας κι αλλάξει γνώμη, μα χαμένος κόπος... Μα κι εγώ ήμουν αποφασισμένος. Θα μάθαινα γράμματα ο κόσμος να χαλάσει... Όταν του εξομολογήθηκα πως ήθελα να γίνω παπάς, βούρκωσαν τα μάτια του, λύγισε, συγκινήθηκε που άκουσε πως ήθελα να πάρω το δρόμο του Θεού και μούδωσε την ευχή του. Έτσι, μπόρεσα να συνεχίσω, μα το Μεγάλο Σχολείο ήταν στη Χώρα, σχεδόν μια ώρα δρόμο από την Κουκουναρία. Με τρομερές οικονομίες ο πατέρας μού αγόρασε ένα ζευγάρι παπούτσια, φιλότιμος εγώ, τα ΄δενα μαζί από τα κορδόνια και τάβαζα στον ώμο. Κοντά να φτάσω στη χώρα τα φορούσα, γιατί ντρεπόμουν να γυρνάω ξυπόλυτος μέσα στον κόσμο. Στον γυρισμό, μόλις έβγαινα από τη χώρα, τάκοβα πάλι στους ώμους... Κράτησαν για πολύ καιρό... Με τέτοιες θυσίες και στερήσεις κατόρθωσα να μάθω γράμματα... Κι εσείς σήμερα με όλα τα καλά και...

Με άπειρη συγκίνηση και περηφάνια, λίγα χρόνια μετά, παρακολούθησε ο πατέρας τη χειροτονία μου πρώτα σε διάκονο, μετά σε ιερέα. Έσκυψε να φιλήσει το χέρι του ιερωμένου... Ντράπηκα και δεν τον άφησα... Γονάτισα μπροστά του και με δάκρυα στα μάτια τού φίλησα και τα δυο του χέρια με ευγνωμοσύνη... Πέθανε ξαφνικά όταν η μαμά σας ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί μας, το πρώτο, κορίτσι, πήρε το όνομα της Μάνας μου, Αδαμαντία. Είπαμε πως αυτό που θα γεννηθεί λίγους μήνες μετά που χάσαμε τον πατέρα, ό,τι παιδί κι αν είναι θα βγάλουμε το όνομα του μακαρίτη, έτσι εσένα, σε βαφτίσαμε Διονυσία...»

Δεν γνώρισα το Νόνο μου το Νιόνιο. Γεννήθηκα λίγους μήνες μετά και πήρα το όνομά του, μα η μνήμη του έμεινε στην καρδιά. Πάνε τριάντα ένα χρόνια από τότε που έφυγε ο Σπύρος, ο αγαπημένος μου παπάκης...

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει... Έτσι παρηγορούσε η Νόνα μου η Αδαμαντία το παιδί της το Σπύρο, τον Πίπη της, όπως τον έλεγε χαϊδευτικά, πως σε λίγο θα πιάσει καλοκαίρι και δεν θα παγώνουν τα γυμνά του πόδια από το κρύο και τη βροχή που από φιλότιμο κι ευγνωμοσύνη προς το γονιό του, δεν φορούσε τα παπούτσια που με τόσους κόπους του αγόρασε σε μια προσπάθεια να κρατήσουν πολύ μα πολύ καιρό!

Καλά να είσαστε όλοι,

Με την αγάπη μου πάντα,

δ.μ.τ.

Ένα διαφημιστικό για τις "Καμένες Πεταλούδες"

Ο καλός συναδελφός και συνεργάτης μας Αρχιμανδρίτης Νικόδημος Καβαρνός, ο οποίος -όπως γνωρίζετε- δραστηριοποιείται ως σκηνοθέτης, καθηγητής μουσικής και πρωτοψάλτης, μάς έκαμε ένα απρόσμενο δώρο. Δημιούργησε ένα όμορφο διαφημιστικό για τη συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων μου, που με τον γενικό τίτλο "Καμένες Πεταλούδες" κυκλοφορεί!

Στο Κανάλι μας Κυκλοδίωκτος, στο YouTube, το ανεβάσαμε ήδη και το παρουσιάζουμε ευθύς παρακάτω, ευχαριστώντας ειλικρινά τον π. Νικόδημο για τον μόχθο, τον οποίον φιλάδελφα κατέβαλε!!!

π. Π. Κ.

Διάλεξη του Κώστα Πανίτσα για την Ποίηση της Χαρμολύπης

Στο Πρόγραμμα Διαλέξεων της Εταιρείας Λογοτεχνών Νοτιοδυτικής Ελλάδος, στην Αίθουσα Αναγνωστηρίου της Δημοτικής Βιβλιοθήκης της Πάτρας, την Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011 και ώρα 7 το βράδυ, ο κ. Κώστας Πανίτσας, συγγραφέας - ιστορικός ερευνητής, θα δώσει διάλεξη, με θέμα:

"Αναφορά στον ποιητή της Χαρμολύπης π. Παναγιώτη Καποδίστρια".

Στο πλαίσιο της διάλεξης θα παρουσιασθεί η συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του π. Καποδίστρια "Καμένες Πεταλούδες. Ποιήματα 1979-2009", που κυκλοφόρησε το 2010 από τις Εκδόσεις επί-γνωση Αντ. Σταμούλη της Θεσσαλονίκης.

Η κοπή Βασιλόπιτας και η Αρτοκλασία για τη Γιορτή των Γραμμάτων με τους Ορθόδοξους της Grenoble

Όπως γνωρίζουν οι φίλοι αναγνώστες μας, κατά καιρούς κατοπτεύουμε και Σάς παρουσιάζουμε τις δραστηριότητες Ζακυνθίων Κληρικών, οι οποίοι δραστηριοποιούνται έξω από τα ελληνικά σύνορα, υπηρετώντας την Ελληνική Διασπορά ή τους Ορθόδοξους Χριστιανούς της περιοχής τους.

Σήμερα παρουσιάζουμε δύο εορταστικές συνάξεις στον ελληνορθόδοξο ναό του Αγίου Γεωργίου στην πόλη Grenoble της Γαλλίας, όπου διακονεί ο Ζακυνθινός Πρωτοπρεσβύτερος Γεράσιμος Σκαρτσής. Πρόκειται για δύο βίντεος: Το πρώτο καταγράφει την κοπή της Βασιλόπιτας στο εντευκτήριο / αίθουσα εκδηλώσεων των Ελλήνων -αλλά και των φίλων και συνεργατών τους- της πόλης,  (πραγματοποιήθηκε το εσπέρας της 15ης Ιανουαρίου 2011), ενώ το δεύτερο την Αρτοκλασία πρός τιμήν των Τριών Ιεραρχών, προστατών των Γραμμάτων (την Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011). 

Τις πληροφορίες και το υλικό αντλούμε από τον νέο ιστότοπο των Ορθόδοξων Νέων της έυρύτερης περιοχής της Grenoble, με τίτλο jeunes-orthodoxes-isere, τον οποίον μπορείτε να παρακολουθείτε κι εσείς, κάνοντας κλικ εδώ.