«Μπῆκε πάλι ὁ ᾿Ιησοῦς στὴν Καπερναοὺμ καὶ διαδόθηκε ὅτι βρίσκεται σὲ κάποιο σπίτι. ᾿Αμέσως συγκεντρώθηκαν πολλοί, ὥστε δὲν ὑπῆρχε χῶρος οὔτε κι ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα· καὶ τοὺς κήρυττε τὸ μήνυμά του».
Εντυπωσιακή η εικόνα να μαζεύεται πλήθος κόσμου σε ένα σπίτι στην Καπερναούμ, όπου ο Χριστός πηγαίνει για επίσκεψη. Δημιουργήθηκε το αδιαχώρητο, καθώς οι άνθρωποι, άλλοι από περιέργεια, άλλοι από δίψα για την αλήθεια, άλλοι επειδή είχαν πληροφορηθεί ότι ο Χριστός έκανε θαύματα, σπεύδουν να τον συναντήσουν και να Τον ακούσουν. Γεμίζουν το σπίτι, αλλά και τον εξωτερικό χώρο. Συμβαίνει αυτό και στους καιρούς μας. Όταν υπάρχει κάποιος καλός ομιλητής ή κάποιος διάσημος που επισκέπτεται έναν τόπο συρρέουν πολλοί άνθρωποι για να τον δούνε και να τον ακούσουνε. Εξωστρεφείς είμαστε οι άνθρωποι. Περίεργοι, θηρευτές των εντυπώσεων, αλλά και και κάποτε αναζητητές του ξεχωριστού.
Ο Χριστός όμως δεν δρέπει δάφνες δόξας, επειδή οι άνθρωποι μαζεύουν και συνωστίζονται για να Τον ακούσουν. Τον ενδιαφέρει η αλήθεια, το Ευαγγέλιο. Και τους μιλά. Στο ακροατήριό Του υπάρχουν και γραμματείς, μελετητές, ερμηνευτές και αντιγραφείς του Μωσαϊκού Νόμου, οι οποίοι είχαν μεγάλο κύρος εξαιτίας του ότι το μεγαλύτερο ποσοστό της κοινωνίας ήταν αναλφάβητο και αυτοί και γνώριζαν γράμματα και μπορούσαν να εξηγήσουν την Παλαιά Διαθήκη, κάτι που ενδιέφερε πολύ τον θρησκευόμενο Ιουδαϊκό λαό. Γι’ αυτό και έρχονται για να κρίνουν τα λόγια του Χριστού. Τον θεωρούν τολμητία που έρχεται να διδάξει σε ένα περιβάλλον, όπου αυτοί θεωρούνταν οι κύριοι, αν όχι και οι αποκλειστικοί, ερμηνευτές της πίστης. Όμως ο Χριστός δεν φοβάται να μιλήσει για την αλήθεια, που είναι ο Ίδιος. Κι αυτό είναι ένα μήνυμα για μας. Αν πιστεύουμε, αν γνωρίζουμε, αν νιώθουμε ότι κληθήκαμε να υπερασπιζόμαστε την αλήθεια, με ταπεινότητα να μην κλεινόμαστε στον εαυτό μας ή σε κάποιον φόβο, ορατό ή αδιόρατο, ότι θα μας απορρίψουν. Να μιλάμε και να δείχνουμε τον δρόμο και τον τρόπο του Ευαγγελίου, αρκεί κι εμείς να τον ζούμε.
Ο Χριστός θα κάνει κι ένα θαύμα που ήταν απρόσμενο. Τέσσερις άνθρωποι θα κατεβάσουν από την στέγη, που οι ίδιοι άνοιξαν τα κεραμίδια της, έναν παραλυτικό. Ο Χριστός βλέπει ότι η αγάπη τους είναι τέτοια, που δεν λογαριάζουν τον συνωστισμό, το αδύνατο τού να φέρουν τον φίλο τους μέσα από το πλήθος, αλλά επιδιώκουν και καταφέρνουν με έμπνευση να εμφανιστεί μπροστά στον Χριστό. Και Εκείνος θα τον γιατρέψει και πνευματικά- ψυχικά, με την άφεση των αμαρτιών του, αλλά και σωματικά, δίνοντας του τη δυνατότητα να ξαναπερπατήσει. Αυτή είναι η χαρά της πίστης. Η ίαση του σύνολου ανθρώπου, και της ψυχής και του σώματος. Όμως, ακόμη κι αν το σώμα δεν γιατρευτεί, η ίαση της ψυχής είναι η σωτηρία μας από το κακό και τον πνευματικό θάνατο. Κι αυτό είναι δώρο αιωνιότητας.
Οι γραμματείς, όπως δεν πείστηκαν από τον λόγο του Χριστού, συνέχισαν να Τον αμφισβητούν όταν συγχώρεσε τις αμαρτίες του παραλυτικού. Δεν είχαν όμως το θάρρος να ομολογήσουν την απόρριψη. Φοβήθηκαν τον λαό. Κράτησαν τους λογισμούς για τους εαυτούς τους. Αυτό που κάνουμε συχνά κι εμείς. Δεν έχουμε το θάρρος να θέσουμε τους προβληματισμούς μας ευθέως, αλλά τους κρατάμε με μια πικρότητα και νου και καρδιάς μέσα μας, διότι δεν νιώθουμε την αγάπη για τον Θεό και τον συνάνθρωπο να είναι δυνατή μέσα μας, με αποτέλεσμα η ψυχή μας να αμφισβητεί τόσο την αλήθεια, όσο και την πρόνοια του Θεού. Κυρίως όμως, αισθανόμαστε ότι θέλουμε έναν Θεό στα μέτρα μας. Γι’ αυτό και ο λόγος μας στέκεται ενάντιος στον λόγο του Θεού, προσπαθώντας να ερμηνεύσουμε τον Θεό κατά τα δικά μας.
Χρειαζόμαστε κι εμείς συχνά ένα θαύμα: αυτό της αγάπης των τεσσάρων φίλων του παραλυτικού, που ο Χριστός βλέπει. Να αφήσουμε τη σκοτεινιά της κριτικής, που συχνά γίνεται επηρμένη. Και να αφήσουμε τον λόγο του Χριστού τελικά, το Ευαγγέλιο, να γαληνέψει τις καρδιές μας. Όχι με τα δικά μας μέτρα, αλλά με τον τρόπο που ο Χριστός φέρνει στην παράλυτη εποχή μας. Αυτόν της σταθερότητας, της αλήθειας, της αγάπης.
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
8 Μαρτίου 2026, Κυριακή Β’ Νηστειών
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου