Του π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ
«Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάμε», λέει ένας στίχος σύγχρονου άσματος. Η διαπίστωση αυτή συναντά με έναν απρόσμενο τρόπο τον σημερινό λόγο του Χριστού. Ο Κύριος στρέφει την προσοχή μας σε μία από τις βαθύτερες λειτουργίες της ανθρώπινης υπάρξεως: στον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο, τους ανθρώπους και τον ίδιο τον Θεό. Ο οφθαλμός, στην ευαγγελική αυτή περικοπή, εκφράζει το εσωτερικό κέντρο του ανθρώπου, εκεί όπου διαμορφώνονται οι κρίσεις, οι επιθυμίες και οι προσανατολισμοί της ζωής.
Ο Χριστός ονομάζει τον οφθαλμό «λύχνο του σώματος». Από την ποιότητα αυτού του φωτός εξαρτάται ολόκληρη η πορεία του ανθρώπου. Όταν ο οφθαλμός είναι «ἁπλοῦς», η ύπαρξη αποκτά διαύγεια, ενότητα και προοπτική. Η λέξη «ἁπλοῦς» φανερώνει την ακεραιότητα της καρδιάς και την ελευθερία από ό,τι θολώνει την πνευματική όραση. Πρόκειται για το βλέμμα εκείνο που αναγνωρίζει το αγαθό, που διακρίνει την παρουσία της θείας Χάριτος μέσα στην καθημερινότητα και που προσεγγίζει τον συνάνθρωπο με σεβασμό και εμπιστοσύνη.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας συχνά ονομάζουν τον νου «οφθαλμό της ψυχής». Όταν αυτός ο οφθαλμός παραμένει καθαρός, ο άνθρωπος αποκτά την δυνατότητα να διακρίνει βαθύτερα νοήματα και να αναγνωρίζει τα ίχνη της παρουσίας του Θεού μέσα στην ιστορία και στην προσωπική του ζωή.
Η πνευματική παράδοση της Εκκλησίας συνδέει αυτή την καθαρότητα με την κάθαρση της καρδιάς. Ο άνθρωπος βλέπει τον κόσμο μέσα από την κατάσταση της ψυχής του. Η ευγνωμοσύνη, η ταπείνωση, η προσευχή και η αγάπη καθιστούν το βλέμμα φωτεινό. Τότε η δημιουργία αποκαλύπτεται ως δωρεά, ο συνάνθρωπος ως εικόνα Θεού και η ιστορία ως χώρος της θείας Οικονομίας.
Γι’ αυτό ο αγώνας της πίστεως συνδέεται με τη θεραπεία του Βλέμματος. Η Εκκλησία καλεί τον άνθρωπο να βλέπει τον κόσμο μέσα από το φως του Ευαγγελίου και να αναγνωρίζει σε κάθε περίσταση μία ευκαιρία κοινωνίας με τον Θεό. Πρόκειται για μια πορεία συνεχούς μεταμορφώσεως, κατά την οποία ναλλάζει ο τρόπος με τον οποίο ερμηνεύουμε τα γεγονότα, αξιολογούμε τις σχέσεις και κατανοούμε το νόημα της ζωής.
Ο λόγος του Κυρίου αποτελεί πρόσκληση αυτογνωσίας. Καθένας καλείται να εξετάσει ποιο φως τροφοδοτεί τον εσωτερικό του κόσμο και ποια κριτήρια καθορίζουν τις επιλογές του. Από αυτή την εσωτερική ποιότητα εξαρτάται η πνευματική καρποφορία και η δυνατότητα να γίνουμε φορείς φωτός μέσα στον κόσμο.
Η θεραπεία του εσωτερικού οφθαλμού αποτελεί έργο ολόκληρης της ζωής. Μέσα από αυτή τη θεραπεία ο άνθρωπος προχωρεί προς την αληθινή γνώση του Θεού και προς τη χαρά της Βασιλείας Του, όπου λάμπει το ανέσπερο φως της θείας παρουσίας. Αυτό το φως ας γίνει το μέτρο του βλέμματός μας και ο προσανατολισμός της ζωής μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου