e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου εν Ζακύνθω. Ιδιοκτήτης: Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου Ι. Μητροπόλεως Ζακύνθου. Οι δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, με αναφορά του συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Παρασκευή 30 Αυγούστου 2019

Επιτυχής η Γιορτή Οικολογίας 2019 στο "Αληθώς" με αναφορά στους νέους Οσίους Ιάκωβο και Αμφιλόχιο


Το Κέντρο Λόγου της Ενορίας Μπανάτου “ΑΛΗΘΩΣ”, επιμένοντας ποιοτικά, συνεχίζει τις μορφωτικές συνάξεις του, για ένατο συνεχές έτος, κατά το αρχόμενο ακαδημαϊκό έτος 2019-2020.

Η επίσημη αρχή της νέας περιόδου πολιτισμικών δράσεων (επειδή η πρώτη έγινε με τα Εγκαίνια μιας νεόδμητης αίθουσας Βιβλιοθήκης, σε συνδυασμό με Έκθεση Φωτογραφίας, στις 9.8.2019) πραγματοποιήθηκε το δειλινό της Παρασκευής, 30ής Αυγούστου 2019 στο πλάτωμα μπροστά στο πανηγυρίζον μικρό Παρεκκλήσιο της Παλαιάς Βλαχέραινας Μπανάτου, το οποίο τιμάται επ' ονόματι της Αγίας Ζώνης.

Η συγκεκριμένη σύναξη ήταν στην ουσία Γιορτή Οικολογίας, στο πλαίσιο της 1ης Σεπτεμβρίου - Εκκλησιαστικής Πρωτοχρονιάς και καθιερωθείσης από το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως Ημέρας Προσευχών για το Φυσικό Περιβάλλον. 

Παρόντες ήταν ο Σεβ. Μητροπολίτης Δωδώνης κ. Χρυσόστομος, ο οικείος Μητροπολίτης Σεβ. Ζακύνθου κ. Διονύσιος Δ΄, ο Καθηγούμενος της Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου Αρχιμανδρίτης Διονύσιος Λιβέρης, ο οποίος έφερε ολοπρόθυμα στην ομήγυρη για προσκύνημα την αργυρόγλυπτη λειψανοθήκη με το σεπτό Χέρι του Αγίου Διονυσίου, πολλοί Ιερείς και πλήθος κόσμου, φιλαγίων και θιασωτών του “Αληθώς”. 

Κατ' αρχήν έγινε Αρχιερατικός Αγιασμός με το Χέρι του Αγίου, ακολούθως δε αναπέμφθηκε Ειδική Δέηση υπέρ του Φυσικού Περιβάλλοντος, η οποία έχει ποιηθεί από ετών στην Ιερά Μητρόπολη Ζακύνθου, για να ψάλλεται σε ανάλογες Ακολουθίες, με την ευκαιρία μάλιστα της Εκκλησιαστικής Ημέρας Περιβάλλοντος (1/9).

Τέλος, έγινε γλαφυρή Ομιλία του Σεβ. Μητροπολίτου κ. Διονυσίου Δ΄, με το εξόχως ενδιαφέρον θέμα: «Οι νέοι Όσιοι Ιάκωβος ο εν Ευβοία και Αμφιλόχιος ο εν Πάτμω σεβόμενοι το φυσικό περιβάλλον ως ποίημα του Δημιουργού Θεού». 

Μεταξύ άλλων ο Μητροπολίτης τόνισε: “[...] Ο Θεός, αξιοποιώντας κάθε στοιχείο της φύσης για να υπενθυμίζει στο πλάσμα του την καταγωγή του και την ανάγκη να επιστρέψει και πάλι πλησίον Του, τοποθέτησε στη φύση τους λόγους των όντων. Πίσω δηλαδή από καθετί υπάρχει ο δημιουργικός λόγος του Θεού, τον οποίον ο άνθρωπος μπορεί να διαπιστώσει, καθώς αγωνίζεται πνευματικά, καθαίρεται και έτσι καθίσταται ικανός να αναγνωρίσει τη θεϊκή παρουσία. [...]”. 

Ακολούθως ο Σεβ. Ομιλητής ανέφερε στιγμιότυπα οικολογικής ευαισθησίας των νεοφανών Οσίων Ιακώβου και Αμφιλοχίου, όπως, παραδείγματος χάριν: “[...] Ο νεοδιακηρυχθείς Όσιος Αμφιλόχιος, ο εν Πάτμω, έβαζε ως επιτίμιο στα πνευματικά παιδιά του να φυτέψουν δέντρα και να τα φροντίζουν μέχρι να μεγαλώσουν. Με αυτόν τον τρόπο μετέτρεψε σε καταπράσινο τόπο το βραχώδες περιβάλλον της νήσου Πάτμου. Συνήθιζε μάλιστα να λέει ότι η αγάπη είναι η λύση της οικολογικής κρίσης. Αλλά και ο Άγιος Ιάκωβος φύτευε προσωπικά δέντρα και σπόρους γύρω από το μοναστήρι, ενώ δεν παρέλειπε να δίνει σπόρους στα πνευματικά παιδιά του, για να τους φυτεύουν κι έτσι να βοηθούν στην αύξηση του πρασίνου. [...]”. 

Και κατέληξε ως εξής ο Σεβ. κ. Διονύσιος: “[...] Οι Άγιοι αυτοί, όπως όλοι οι Άγιοι, προτείνουν ως τρόπο ζωής την ειρηνική συνύπαρξη ανθρώπου και φύσης, μέσα από τον αγώνα του ανθρώπου για κάθαρση και εξαγιασμό. Εκείνος, ο οποίος προσπαθεί ν’ ανέλθει προς την ουράνια Βασιλεία του Θεού, δεν μπορεί παρά να σέβεται και να προστατεύει όλα τα δημιουργήματά του Θεού, με πρώτο και κύριο την υλική δημιουργία. Εξάλλου, ο άνθρωπος είναι μικρόκοσμος φέροντας επάνω του στοιχεία τόσο του υλικού όσο και του πνευματικού κόσμου. [...]”. 

Πριν από το τέλος της γιορτής, ο Σεβ. Δωδώνης κ. Χρυσόστομος, αφού συνεχάρη τον υπεύθυνο του “Αληθώς”, Πρωτοπρεσβύτερο του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτη Καποδίστρια, για τις πρωτοβουλίες και δράσεις του Κέντρου Λόγου, υπενθύμισε ότι συμπληρώνονται τριάντα (30) χρόνια αφότου το Φανάρι στρατεύτηκε σε οικολογική δραστηριοποίηση, αρχής γενομένης το 1989 με τον μακαριστό Οικουμενικό Πατριάρχη Δημήτριο, του δε σημερινού Πατριάρχου Βαρθολομαίου συνεχίζοντος τον αγώνα ανάπτυξης οικολογικής συνειδήσεως, ούτως ώστε ο ίδιος έχει εξονομασθεί “Πράσινος Πατριάρχης”.

[Φωτογραφίες: Ιωάννης Πορφύριος Καποδίστριας]


































































Ο Κωνσταντινουπόλεως αποφαίνεται!


Όσα και να γραφτούν ή να ακουστούν για το Ουκρανικό Αυτοκέφαλο, η αλήθεια της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, η αλήθεια των Κανόνων, των Οικουμενικών Συνόδων, της καθηγιασμένης Πράξης και Τάξης της Εκκλησίας υποδεικνύει αυτό και μόνο. Εδώ αρχίζουν και τελειώνουν όλα: Ο Κωνσταντινουπόλεως ΑΠΟΦΑΙΝΕΤΑΙ.

Όλα τα άλλα είναι για να γεμίζουμε αράδες ένθεν κακείθεν, για να κάνουν και τη δουλειά τους και να βγάζουν μερικοί και το ψωμί τους, όχι πάντα με έντιμο και ευθύ τρόπο...

Αλλά η Μεγάλη Εκκλησία έχει μεγάλη καρδιά και μεγάλη αγκαλιά. Είναι Μητέρα όλων, όλους τους χωρεί και όλους τους συγχωρεί. Αμήν.

Βαρθολομαίου, του Παναγιωτάτου και Οικουμενικού Πατριάρχου, πολλά τα έτη!



Ο Οικουμενικός Πατριάρχης απένειμε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου στον π. Νεκτάριο Τσολίδη






Το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου απένειμε σήμερα, Παρασκευή, 30 Αυγούστου, στο Φανάρι, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στον Αρχιμ. Νεκτάριο Τσολίδη, Προϊστάμενο του Ι.Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Νέας Φιλοθέης, Π. Ψυχικού, παρουσία του Μητροπολίτου Λαοδικείας Θεοδωρήτου. 

Ο Παναγιώτατος, με την συγκατάθεση του Μακ. Αρχιεπισκόπου Αθηνών, τίμησε τον κληρικό της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών για την πολυετή ταπεινή και αφοσιωμένη διακονία του στον συνάνθρωπο και την ανιδιοτελή προσφορά του από όποιες θέσεις του εμπιστεύθηκε η Εκκλησία, καθώς και για τον διαχρονικό σεβασμό του προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο. 

φωτο: Νίκος Μαγγίνας / Οικουμενικό Πατριαρχείο

Έκκληση για τη Φύση από τον Κιέβου Επιφάνιο εν όψει Εκκλησιαστικής Ημέρας Περιβάλλοντος (1.9.2019)


Επιμέλεια κειμένου: π. Παν. Καποδίστριας

Ο Προκαθήμενος της εν Ουκρανία νεοπαγούς Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας, Μακ. Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Επιφάνιος, στοιχούμενος -με απόφαση της περί αυτόν Συνόδου- στην προσπάθεια του Οικουμενικού Θρόνου για την ευαισθητοποίηση αρχόντων και αρχομένων υπέρ του Φυσικού Περιβάλλοντος κι εκφράζοντας ομοήθεια προς τον προσφυώς εξονομασθέντα "Πράσινο Πατριάρχη" Βαρθολομαίο, εξαπέλυσε σήμερα Έκκληση για το Περιβάλλον, στο πλαίσιο της από πλήρους 30ετίας καθιερωθείσης Εκκλησιαστικής Ημέρας Περιβάλλοντος, την 1η Σεπτεμβρίου κάθε χρονιάς. 
     Στο Μήνυμα αυτό ο Προκαθήμενος Επιφάνιος μνημονεύει τις οικολογικού - θεολογικού ενδιαφέροντος πρωτοβουλίες του Φαναρίου, εστιάζοντας μάλιστα στις σχετικές αποφάσεις - συστάσεις της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου (Κρήτη, 2016). Υπενθυμίζει, εξάλλου, ότι "ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος περιέγραψε το σύμπαν ως τον «ωκεανό της δημιουργικότητας» του Θεού Πατέρα, ο οποίος «με την συμπόνια Του φέρει τα πάντα, επισκέπτεται τα πάντα, φροντίζει τα πάντα και ελέγχει τα πάντα»" και ότι "η οικολογία αποτελεί αντικείμενο συνεχούς προσοχής και ανησυχίας για την Οικουμενική Ορθοδοξία". 
     Για να καταλήξει: "Και φέτος η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας ενώνει στην κοινή προσευχή των Ορθοδόξων. Αυτή η προσευχή πρέπει να είναι η αρχή της συνεχούς θεολογικής αντανάκλασης και της πραγματικής συμμετοχής του κλήρου και των πιστών της αγίας Εκκλησίας μας στην προστασία του περιβάλλοντος και των διαφόρων περιβαλλοντικών πρωτοβουλιών μαζί με όλους τους ανθρώπους καλής θελήσεως."


Звернення Блаженнійшого Митрополита Епіфанія з нагоди Дня молитви за довкілля

Звернення
Митрополита Київського і всієї України Епіфанія,
Предстоятеля Православної Церкви України,
з нагоди Дня молитви за довкілля (1 вересня)

Улюблені у Христі брати і сестри!

Нині виповнюється 30 років від часу, коли з ініціативи блаженної пам’яті Вселенського Патріарха Димитрія було започатковано традицію з нагоди церковного новоліття (1/14 вересня) відзначати День молитви за довкілля. Нещодавно за рішенням Священного Синоду нашої Помісної Церкви таке відзначення встановлене і в Україні.

Знаємо, що все створіння разом зітхає і мучиться аж донині (Рим. 8: 22). Ці слова апостола Павла стали несподівано актуальними в наш час, коли мільйони людей разом з іншим створінням страждають від рукотворних катастроф та стихійних лих, спричинених людською жадобою і байдужістю.

Людина здатна не лише плюндрувати свою планету. Створіння з надією чекає з’явлення синів Божих, – говорить апостол Павло, – через яких воно буде визволене від рабства зотління на свободу слави дітей Божих (Рим. 8: 19 – 21).

Оселивши людину у світі як у домі, Господь дав їй першу заповідь – піклуватись про Всесвіт (Бут. 1: 26 – 28). Згодом Творець постійно нагадував нащадкам Адама, що Він переймається не лише ними, а й рештою творіння. Так, врятувавши від Всесвітнього потопу родину Ноя і початки кожного виду тварин, Бог уклав завіт не лише з людьми, а й «з усякою душею живою, що з вами, із птахами і з худобою, і з усіма звірами земними» (Бут. 9: 10). Пророкові Іоні Господь відкрив, що Він змилується над містом Ніневією не лише ради людей, а й ради худоби, що мешкає там (Іона 4: 11). У Новому Завіті Спаситель також підтверджував, що Він не лише дбає про людей, а й одягає славою польові квіти й дає їжу небесним птахам (Мф. 6: 26 – 30).

Забуття цього важливого виміру Одкровення віддаляє нас від осердя православної духовності. Святий Ісак Сирін описував Всесвіт як «океан творчості» Бога Отця, Який «у Своєму співчутті носить все, відвідує все, піклується про все і керує всім». Цю батьківську турботу Творця має наслідувати й людина, уподібнюючись Богові милістю до всього світу.

На думку преподобного, «милостиве серце» – це «горіння серця в людини про все створіння, про людей, про птахів, про тварин та про всіляке створіння». Вже давні святі попереджали нас про згубність споживацького ставлення до світу. Святитель Іоан Золотоустий навчав, що весь космос є даром Божим усьому людству, всі ресурси землі належать усім, і кожна людина має піклуватись про все створіння.

Екологія – об’єкт постійної уваги і турботи Вселенського православ’я. Святий і Великий собор Православної Церкви, що відбувся у 2016 році, засвідчив, що «сучасна екологічна криза виникла з духовних і етичних причин. Коріння її пов’язані з пожадливістю, жадібністю і егоїзмом, що призводить до нераціонального використання природних ресурсів, забруднення атмосфери шкідливими викидами та парникового ефекту. Християнський підхід до вирішення цієї проблеми вимагає від людини каяття в зловживанні природою, утримання й аскетичного етосу, який є протиотрутою проти надмірного споживацтва, й одночасно культивує в людині свідомість, що вона лише «домоупорядник», а не володар творіння. Церква не перестає підкреслювати, що майбутнє покоління має право на володіння природними благами, які нам довірив Творець». Саме цей собор проголосив 1 вересня днем молитви про охорону природного навколишнього середовища в усіх Помісних Церквах. І в цьому році до спільної всеправославної молитви долучається і наша Православна Церква України.

Ця молитва має стати початком постійних богословських роздумів і реальної участі духовенства і вірних нашої святої Церкви у збереженні довкілля та різноманітних екологічних ініціативах разом з усіма людьми доброї волі.

І нехай нам допомагає у цьому Господь, Який створив «і небо, і землю, і море, і все, що в них» (Діян. 4: 24)!

Епіфаній,
Митрополит Київський і всієї України,
Предстоятель Православної Церкви України

30 серпня 2019 р.

Ο Κιέβου Επιφάνιος τέλεσε Μνημόσυνο των Πεσόντων στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο


29 Αυγούστου. Ημέρα Μνήμης για τους υπερασπιστές που πέθαναν στον αγώνα για ανεξαρτησία, κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας. Ο Μητροπολίτης Επιφάνιος, Προκαθήμενος της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας, τέλεσε Τρισάγιο για τις ψυχές των πεσόντων ηρώων στον Ρωσο-ουκρανικό πόλεμο, μπροστά στο μνημείο «Το τείχος της μνήμης για την Ουκρανία».

Ο Μητροπολίτης Lviv Μακάριος, ο Μητροπολίτης Cherkassky και Chigirinsky Ιωάννης, ο Αρχιεπίσκοπος Chernigov και Nezhin Ευστράτιος, ο Αρχιεπίσκοπος Vyshgorodsky Αγάπιος, κληρικοί, ακαδημαϊκοί, η Αδελφότητα της Μονής Αγίου Μιχαήλ, ο Μητροπολίτης Περειαςσλαβ-Χμελνίτσκι και Βυσνέβσκι Αλέξανδρος, συγγενείς των νεκρών, βετεράνοι και στρατιώτες συμμετείχαν στην επιμνημόσυνη δέηση. 

Μετά το μνημόσυνο, ο Μητροπολίτης Επιφάνιος απευθύνθηκε σε όλους, επισημαίνοντας: "Εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια και την τεράστια ευγνωμοσύνη μου σε όλους τους συγγενείς των πεσόντων υπερασπιστών. Μοιραζόμαστε μαζί αυτή τη σοβαρή απώλεια: οι καλύτεροι γιοι και κόρες της χώρας μας έδωσαν την τελευταία τους πνοή ζωής για χάρη ενός ειρηνικού ουρανού, για την οικογένειά τους, για την πατρίδα τους και για τον καθένα μας. Τα ονόματα των ηρώων της Ουκρανίας χαράζονται για πάντα στους τοίχους της Μονής του Αγίου Μιχαήλ, όπου θα αναπέμπεται πάντα προσευχή για την ανάπαυσή τους."
[Επιμέλεια κειμένου: π. Παν. Καποδίστριας]
































Предстоятель звершив панахиду за душами загиблих за Незалежність України


29 серпня – День пам’яті захисників, які загинули в боротьбі за незалежність, суверенітет і територіальну цілісність України.

Предстоятель помісної Української Православної Церкви Блаженнійший Митрополит Епіфаній, біля меморіалу «Стіна пам’яті полеглих за Україну», звершив панахиду за душами загиблих героїв у російсько-українській війні.

Його Блаженству співслужили митрополит Львівський Макарій, митрополит Черкаський і Чигиринський Іоан, архієпископ Чернігівський і Ніжинський Євстратій, архієпископ Вишгородський Агапіт, духовенство академічного храму святого апостола і євангелиста Іоана Богослова, всечесна братія монастиря, капелани та столичне духовенство.

У молитві взяли участь митрополит Переяслав-Хмельницький і Вишневський Олександр, рідні та близькі загиблих, ветерани та військовослужбовці.

Після завершення панахиди Митрополит Епіфаній звернувся до всіх із першосвятительським словом.

«Висловлюю своє щире співчуття та безмірну вдячність усім рідним загиблих захисників.

Ми розділяємо цю важку втрату разом: найкращі сини та доньки нашої країни віддали свій останній подих життя заради мирного неба, заради своєї родини, заради своєї Батьківщини і заради кожного із нас.

Імена українських героїв навіки закарбовані на стінах Свято-Михайлівського Золотоверхого монастиря, де завжди лунатиме молитва за їхній спокій», – сказав Митрополит Епіфаній.

Також Предстоятель поспілкувався з представниками ЗМІ.

Прес-служба Київської Митрополії
Української Православної Церкви (ПЦУ)

«Κυνική... ομολογία» ή «ο Χριστός ξανασταυρώνεται»


Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Ρωμανός Αναστασιάδης,
Κληρικός του Οικουμενικού Πατριαρχείου εκ Κρήτης

Ξημερώνοντας η μέρα της μνήμης ενός από τους μεγάλους Αγίους, του Οσίου Αλυπίου του αγιογράφου, του μεγάλου Πατριαρχικού Σταυροπηγίου του Κιέβου, δηλαδή της Λαύρας των Σπηλαίων, η οποία παρέλαβε κάποτε την τάξη του μοναχισμού από το Άγιον Όρος, η χείρα του σεβαστού καθ’ όλα π. Νικολάου Ντανιλέβιτς από την εν Κιέβω εκκλησιαστική παρουσία του Πατριαρχείου της Μοσχοβίας έκανε μία κυνική... ομολογία, η οποία, όμως, πρέπει να απαντηθεί αμέσως ώστε να μη μένουν οι ευφάνταστες εντυπώσεις για πολύ. Και εξηγούμαι αμέσως:


1. Όταν η Μοσχοβία επεδίωκε συμβιβασμό με την ποτέ παράταξη του Σεβ. Μακαρίου (Μαλέτιτς) δεν είχε πρόβλημα να αναγνωρίσει όλες τις χειροτονίες, με την προϋπόθεση ασφαλώς να εγκαταλείψει η παράταξη εκείνη τον διάλογο με την Κωνσταντινούπολη και «πεσούσα προσκυνήσει» την Μοσχοβία. Αυτό συνέβη όχι μία φορά, αλλά περισσότερες.

2. Το ζήτημα των χειροτονιών από καθηρημένους ή σχισματικούς εξηγείται με μεγάλη σαφήνεια στη μελέτη του Αγίου Αρχιεπισκόπου Αγχιάλου (και κατόπιν Σμύρνης) Βασιλείου, όπου μπορεί να ανατρέξει ο κάθε καλοπροαίρετος και με φόβο Θεού αναγνώστης ώστε να λάβει την απάντηση. Διαβάστε τη μελέτη αυτή σε νεοελληνική απόδοση εδώ.

3. Αυτό που πραγματικά θίγει ο π. Νικόλαος, και τελικά μας οδηγεί στο σωστό συμπέρασμα, είναι η περίπτωση των κανονικών πράξεων κανονικών καθ’ όλα κληρικών (όχι μέσα σε σχίσμα, οπότε και πράττουμε κάθε τι κατ οικονομίαν προς θεραπείαν του) αλλά αναρμοδίων προς τούτο. Επικαλείται δε την περίπτωση του Μαξίμου του Κυνικού. Περί αυτού του Μαξίμου μας πληροφορεί συν τοις αλλοις ο πολύς την Εκκλησιαστική Ιστορία Μανουήλ Γεδεών στο έργο του «Πατριαρχικοί Πίνακες», αναφέροντας: «Ὁ ἄνθρωπος οὗτος, ὁ Μάξιμος, ἧν κυνικὸς φιλόσοφος, ἀλλὰ καὶ φρονημάτων αἱρετικῶν ποικίλων πλήρης, αἰγύπτιος τὸ γένος, ὑπ᾽ αὐτοῦ τοῦ Θεολόγου Γρηγορίου κατηχηθεὶς καὶ βαπτισθεὶς καὶ χειροτονηθείς. Ὕπουλος ὤν καὶ σέβας, πρὸς τὸν θεῖον Γρηγόριον, ἐπιδεικνύμενος οὐ μόνον ἠγαπᾶτο παρ᾽ αὐτοῦ, ἀλλὰ «καὶ ἐπῃνέθη ποτὲ δημοσίᾳ. Διὰ τῆς ὑπουλότητος αὐτοῦ κατώρθωσε νὰ καταπείσῃ τὸν πατριάρχην Ἀλεξανδρείας Πέτρον ἤ ἴσως τὸν Τιμόθεον νὰ ἀποστείλῃ ἄνδρας ἐξ Αἰγύπτου, ὅπως χειροτονήσωσιν αὐτὸν ἐπίσκοπον. Φθάσαντας αὐτοὺς παρέλαβε καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν, λάθρα, ἀλλὰ πρὶν τελεσθῇ ἡ χειροτονία, κλῆρος καὶ λαὸς ὀρθόδοξος ἀπέβαλον ἐκ τῆς ἐκκλησίας αὐτόν, ὅστις ἀπῆλθεν εἰς Θεσσαλονίκην πρὸς τὸν Μ. Θεοδόσιον, ἀποδιωχθεὶς καὶ ὑπ᾽ αὐτοῦ.» Ήταν δε μία εποχή για την οποία «Δύναταί τις νὰ εἴπῃ ὅτι ὄχι μόνον κατὰ τοὺς ὀλίγους τούτους χρόνους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ Μητροφάνους μέχρι Νεκταρίου, τὸν ἐπισκοπικὸν τῆς Κωνσταντινουπόλεως θρόνον ἀγύρται καὶ φίλαρχοι ἄνθρωποι ἐνόμιζον ἕρμαιον, οὗτινος ἐδράττοντο, προστασίᾳ τῆς ἀρχῆς ἢ τινος προέχοντος ἀρχιεπισκόπου.».

Φαίνεται, όμως, ότι κάποιοι διαβάζοντας τις γραμμές αυτές της Ιστορίας μπερδεύτηκαν και δεν κατάλαβαν ότι από τότε μέχρι σήμερα πολύ αγίασμα κύλισε στο αυλάκι της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας και νόμισαν, όπως κάθε λύκος που στην αναμπουμπούλα χαίρεται, ότι είναι έρμαιο αυτός ο Αγιώτατος, Πρώτος και συνεκτικός των Ορθοδόξων Θρόνος της Κωνσταντινουπόλεως και θέλησαν να Τον εξυγιάνουν με τις διδασκαλίες και τις πράξεις τους(!!!).

• «Καίτοι σε όλη αυτή την ιστορία δεν είναι σημαντικό ποιος από σχισματικούς, πότε και από ποιόν έλαβε κρυφά την εἰς «Επίσκοπον χειροτονία». Σημαντικό είναι ότι οι υπέρμαχοι της «εγκυρότητας» των σχισματικών χειροτονιών διαστρέφουν την ίδια την έννοια και το νόημα της χειροτονίας.»

Και ερχόμαστε στην πιο σημαντική αυτή παράμετρο: όταν υπάρχει ένα σχίσμα μέσα σε μια Τοπική Εκκλησία είναι λογικό να γίνονται πράξεις χωρίς κανονική ακρίβεια, οι οποίες πράξεις, όταν οι εν σχίσματι επιστρέψουν στην Εκκλησία, θεραπεύονται όπως έχουν κελεύσει οι Κανόνες των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων και κυρίως η καθηγιασμένη πράξη της Εκκλησίας. Τρανό παράδειγμα η επιστροφή των ROCOR, τους οποίους η σεβασμία Ρωσσική Εκκλησία τούς αποδέχθηκε με ένα απλό σύμφωνο σαν να ήταν δυο ίσα μέρη. Αυτό ήθελε να πράξει και στην περίπτωση της ένταξης της ομάδος του Μακαρίου. Το ίδιο ακριβώς σχέδιο. Και τότε, όπως και στη ROCOR, ουδείς λόγος για αναχειροτονία κτλ. Αυτά τα επικαλούμαστε μόνο όταν πρόκειται για αυτήν την καημένη την Κωνσταντινούπολη. Αυτά, λοιπόν, στην περίπτωση ενός σχίσματος μέσα σε μια Τοπική Εκκλησία.

• «Η εις Επίσκοπον χειροτονία δεν νοείται και δεν μπορεί να είναι έγκυρη εκτός του πλαισίου της Εκκλησίας, θεωρούμενη μόνο ως μια τυπική πράξη χορηγήσεως της εξουσίας.»

Εξαιρετικά σωστό! Ποιο είναι, όμως, το πλαίσιο της Εκκλησίας; Ο π. Νικόλαος, αναγιγνώσκοντας τους Κανόνες της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου, πήγε κατευθείαν στον δ’ και προσπέρασε, μάλλον από σπουδή, τον β΄ Κανόνα. Τί λέει ο Κανόνας αυτός; «Τούς υπέρ διοίκησιν επισκόπους ταις υπερορίοις εκκλησίαις μη επιέναι, μηδέ συγχέειν τας εκκλησίας· αλλά κατά τους κανόνας, τον μεν Αλεξανδρείας επίσκοπον, τα εν Αιγύπτω μόνον οικονομείν·....»

Όταν, λοιπόν, έρχεται η Μοσχοβία και -παρά τα όρια του Τόμου της και έξω από αυτά τα όρια- εκλέγει και χειροτονεί Επισκόπους και Μητροπολίτες, και αναγνωρίζει αυτόνομες και αυτοκέφαλες Εκκλησίες σε εδάφη που δεν είναι δικά της -με μόνη αιτία το αιρετικόν λόγιον: «όπου Ρώσσος εκεί και Ρωσσική Εκκλησία»- τότε για ποιο πλαίσιο Εκκλησίας μιλάμε; Αν δεν είναι αυτό «μια τυπική πράξη χορηγήσεως εξουσίας», τότε τί είναι;

• «Η εις Επίσκοπον χειροτονία τελείται κατόπιν αποφάσεως της Εκκλησίας, εντός της Εκκλησίας και για την Εκκλησία.»

Και αυτό σωστό, αρκεί η Εκκλησία που εκλέγει και αποφασίζει να έχει αρμοδιότητα να το πράξει. Δηλαδή μια Τοπική Εκκλησία όσο κανονική και αν είναι, πάντως δεν μπορεί να είναι αυθαίρετη. Για παράδειγμα, δεν μπορεί η Εκκλησία Αλεξανδρείας να πήξει Θυσιαστήριο και Επισκοπή στην Αμερική. Αφού δεν είναι στα όριά της. Εντάξει τώρα θα μου πείτε… και τι είναι η Εκκλησία Αλεξανδρείας, ο Θρόνος του Ευαγγελιστού Μάρκου, το Δευτερόθρονο Πατριαρχείο με αυτή την πλούσια Ιστορία, μπροστά στον υπέρλαμπρο Θρόνο της Μοσχοβίας μας! Τόσο πολύ ανώτερος, που οι εκπρόσωποί της πρέπει να μπαίνουν μετά από Μοσχοβίτες στα συλλείτουργα!


Το εντός της Εκκλησίας, π. Νικόλαε, έχει και γεωγραφικά όρια ξέρετε! Δεν είναι η Εκκλησία μια αφηρημένη έννοια και ένα συμπίλημα κανονικής διαδοχής. Υπερόρια δικαιοδοσία δια της εκκλήτου, του Σταυροπηγίου, του Αγίου Μύρου κτλ ξέρουμε ποιος έχει μόνο, όχι αφ’ εαυτού Του, αλλά από τη Σοφία και τις ανάγκες της Εκκλησίας. Ο Κωνσταντινουπόλεως.

• «Η εις Επίσκοπον χειροτονία δεν μπορεί να θεωρείται έγκυρη εάν τελείται εκτός της Εκκλησίας ή εις βάρος της Εκκλησίας και ακόμη περισσότερο με σκοπό τη δημιουργία μιας παράλληλης δομής. Σε αντίθετη περίπτωση προκύπτει μια κατάσταση απόλυτης αναρχίας όταν επιτρέπεται «ντουμπλάρισμα» της ιεραρχίας οιασδήποτε τοπικής Εκκλησίας.»

Πράγματι, η εις Επίσκοπον χειροτονία δεν μπορεί να θεωρείται έγκυρη εάν τελείται εκτός της Εκκλησίας (με την επιστροφή και την αποκατάσταση λύνεται το θέμα {Ο δε πατριάρχης Αντιοχείας Θεόδωρος ο Βαλσαμών ερμηνεύοντας τον ιθ’ κανόνα της συνόδου της Σαρδικής αναφέρει τα εξής«Ας σημειωθεί ότι από τον παρόντα κανόνα καμία κρίση δεν υπέστησαν όσοι έλαβαν την ιερωσύνη από καθηρημένους ή αναθεματισμένους»}). Όμως, το εκτός Εκκλησίας σημαίνει και το εκτός των ορίων της Τοπικής Εκκλησίας. Για να μη σχολιάσουμε το «εις βάρος της Εκκλησίας» ή ακόμη περισσότερο «τη δημιουργία παράλληλης Ιεραρχίας» ή τα περί «ντουμπλαρίσματος»! Μα, συγγνώμη, για αφελείς μας περνάτε; Σε όλη σχεδόν τη δικαιοδοσία της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, του Οικουμενικού Πατριαρχείου, έχετε ως Μοσχοβία ιδρύσει παράλληλη Ιεραρχία και μάλιστα με τίτλους των Επαρχιών εκείνων! Δράτε σαν να σας ανήκουν. Δεν σέβεστε τα όρια του Τόμου σας. Προβάλλετε ως επιχείρημα: τη διακονία των Ρωσσόφωνων. Αλλά, αν είχατε την ελάχιστη εκκλησιαστική συνείδηση, θα ζητούσατε από τον Κωνσταντινουπόλεως τα εξής: «Παναγιώτατε, στη Γερμανία π.χ., διαβιούν τόσοι Ρωσσόφωνοι αδελφοί. Στο πλαίσιο των πολλών και ευθυνοφόρων καθηκόντων Σας, Σας προτείνουμε τον τάδε κληρικό μας διακρινόμενο για αυτά και αυτά τα χαρίσματα, να Σας τον παραχωρήσουμε με απολυτήριο, να τον εκλέξετε Επίσκοπο, βοηθό παρά τω Κυριάρχη της εκεί Επαρχίας Σας, ώστε να διακονεί στη γλώσσα μας τους αδελφούς που είναι ποίμνιό Σας!». Αυτό είναι ορθή εκκλησιολογία! Τα υπόλοιπα είναι ιμπεριαλιστικές προφάσεις εν αμαρτίαις.

Δεν σας έφτασε αυτό, αλλά μέχρι πρό τινος -και προ του Ουκρανικού ακόμη- στους ανά την Οικουμένη Ναούς σας, συμπεριλαμβάνετε και τα αγιορείτικα Μετόχια της Πόλης, καθώς και τον Ναό του Προξενείου σας στην Πόλη.

Μετά δε το Ουκρανικό, φέρεστε τελείως ως σχισματικοί: στείλατε ιερέα στην Πόλη, στην καρδιά της Μητρός Εκκλησίας, στην Άγκυρα, στη Σμύρνη, στην Αττάλεια, στα Μύρα και τελεί εκεί λειτουργίες, χωρίς ασφαλώς την άδεια και ευλογία των Ποιμεναρχών, επειδή εσείς αποφασίσατε να έχετε ακοινωνησία με τη Μητέρα σας. Κι αν ακόμη αυτή η ακοινωνησία ισχύει για τους εν Μόσχα ή Αγία Πετρουπόλει διαβιούντας, πάντως δεν ισχύει για όσους Ρωσσόφωνους διαβιούν στα όρια του Οικουμενικού Πατριαρχείου! Αυτό είναι αίρεση, π. Νικόλαε! Δεν το καταλαβαίνετε; Λειτούργησε ιερέας σας στη Βασιλική του Αγίου Νικολάου στα Μύρα, για τα γενέθλια του Αγίου Νικολάου, χωρίς την ευλογία του Μητροπολίτου Μύρων! Τί είναι για εσάς η Βασιλική αυτή; Ένα κοινόχρηστο θέατρο; Πήξατε ενορία στην Αττάλεια, προφανώς χωρίς την ευλογία του Μητροπολίτου Πισιδίας! Με ποιο δικαίωμα; Δηλαδή όντως όπου Ρώσσος και Ρωσσική Εκκλησία; Θέλετε επανευαγγελισμό το δίχως άλλο, άγιε αδελφέ! Συγγνώμη για την τραγική διαπίστωση. Από εμάς πήρατε την Ευαγγελική αλήθεια, εμείς έχουμε την ευθύνη να σας επαναφέρουμε στην κανονική οδό. Μέσα στην Κωνσταντινούπολη παράλληλη δικαιοδοσία δημιουργείτε και θέλετε και... τα ρέστα; Τολμάτε να μας κάνετε και μάθημα; Αν είναι δυνατόν!







Λοιπόν, για να μάθετε τον εκκλησιαστικό τρόπο σκέψης από την Μητέρα σας Εκκλησία, όπως ο Όσιος Αλύπιος της Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου έμαθε εντυπωσιασμένος την τέχνη της αγιογραφίας από τους Έλληνες αγιογράφους που ιστορούσαν τον Ναό της Θεοτόκου εκεί: ο Μάξιμος ο Κυνικός καταδικάστηκε με ακύρωση των πράξεών του όχι διότι δεν έλαβε κανονική χειροτονία και αποστολική διαδοχή (αν και ο Γεδεών λέει ότι τον έδιωξαν πριν καν χειροτονηθεί επίσκοπος) αλλά διότι αυτό έγινε (ή θα γινόταν) με αντικανονικό τρόπο και ΑΝΑΡΜΟΔΙΩΣ μέσα στην Κωνσταντινούπολη από εξωκλιματικούς αρχιερείς! Σας είμαι ευγνώμων για το παράδειγμα που αναφέρατε, διότι έτσι καταλαβαίνουν οι πάντες την κυνική ομολογία των αντιφάσεών σας, των πλασματικών και κατασκευασμένων επιχειρημάτων σας. Με λίγα λόγια, για την Β΄ Οικουμενική Σύνοδο είχε μεγαλύτερη σημασία το ότι χειροτονήθηκε ΑΝΑΡΜΟΔΙΩΣ ο Μάξιμος, και αυτό το καυτηρίασε με τον χειρότερο τρόπο, παρ’ όλο που οι χειροτονήσαντες είχαν αποστολική διαδοχή, παρά η αποδοχή μόνο με χρίσμα, χωρίς επανάληψη του Βαπτίσματος, από διάφορους αιρετικούς (Κανων Ζ’: Τούς προστιθεμένους τη ορθοδοξία, και τη μερίδι των σωζομένων, από αιρετικών, δεχόμεθα κατά την υποτεταγμένην ακολουθίαν, και συνήθειαν. Αρειανούς μεν, και Μακεδονιανούς, και Σαββατιανούς, και Ναυατιανούς, τους λέγοντας εαυτούς Καθαρούς και Αριστερούς, και τους Τεσσαρεσκαιδεκατίτας, είτουν Τετραδίτας, και Απολλιναριστάς, δεχόμεθα διδόντας λιβέλλους, και αναθεματίζοντας πάσαν αίρεσιν, μη φρονούσαν, ως φρονεί η αγία του Θεού καθολική και αποστολική εκκλησία, και σφραγιζομένους, ήτοι χριομένους, πρώτον τω αγίω μύρω το τε μέτωπον, και τους οφθαλμούς και τας ρίνας, και το στόμα, και τα ώτα· και σφραγίζοντες αυτούς, λέγομεν· Σφραγίς δωρεάς Πνεύματος αγίου.).

Βλέπετε το ήθος των Αγίων Πατέρων; Τον Μάξιμο, αν και με αποστολική διαδοχή, τον ακύρωσαν. Τους αιρετικούς, αν και έλαβαν βάπτισμα από αιρετικούς, δεν τους ξαναβάπτιζαν. Εσείς αντίθετα, όλους από τη μερίδα του Φιλάρετου και Μακάριου τους δεχόσασταν με αναβαπτισμό, ως να ήταν ειδωλολάτρες! Εδώ ταιριάζει το: «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» του συμπατριώτη μου του Καζαντζάκη, ώστε να περιγράψει το πνευματικό τέλμα στο οποίο καταντήσατε...

Καλή μετάνοια!

Υ.Γ.: και την προπαγάνδα με φειδώ!

Πραγματεία για το κύρος χειροτονίας κληρικών χειροτονηθέντων από Επίσκοπο καθηρημένο και σχισματικό (Νεοελληνική απόδοση: Δρ Κων. Δ. Μενιδιάτης)


Δημοσιεύεται ακολούθως, σε νεοελληνική απόδοση του Δρος Κωνσταντίνου Μενιδιάτη, η «ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΚΥΡΟΥΣ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΥΠΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΑΘΗΡΗΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥ ΧΕΙΡΟΤΟΝΗΘΕΝΤΩΝ, ΣΥΝΤΑΧΘΕΙΣΑ ΥΠΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΓΧΙΑΛΟΥ, ΝΥΝ ΔΕ ΣΜΥΡΝΗΣ» εκδοθείσα εν Σμύρνη το έτος 1887, το πρωτότυπο της οποίας βρίσκεται στην επίσημη ιστοσελίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, έχουμε μάλιστα κι εμείς δημοσιεύσει στο Νυχθημερόν ΕΔΩ!

Η εν λόγω μεταγραφή φέρει τον ακριβή τίτλο: ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΚΥΡΟΣ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΧΕΙΡΟΤΟΝΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΚΑΘΗΡΗΜΕΝΟ ΚΑΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟ - ΣΥΝΤΑΧΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΑΓΧΙΑΛΟΥ, ΝΥΝ ΣΜΥΡΝΗΣ.