Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Έφτασε στο γάμο τρεις φορές η Δήμητρα, αλλά
την τελευταία στιγμή κάτι πήγαινε στραβά και τα διαλύανε κάθε φορά!
Το φιλοσοφούσε το θέμα, θυμόταν αυτό που
κάποτε της είχε πει μια γριούλα:
-Κορίτσι μου, όλα τα πράγματα ειν΄ του
νου κι ο γάμος είν΄ της τύχης.
Προφανώς, η δική της τύχη, δεν
συμπεριλάμβανε γάμο.
Πλησίαζε τα 30, καλλιεργημένη και
ευκατάστατη, όταν αποφάσισε να υιοθετήσει ένα παιδάκι, πίστευε ότι είχε πολλά
να προσφέρει σε ένα παιδάκι. Αγάπη, φροντίδα, στοργή και μια άνετη ζωή. Μα το ήθελε Ελληνόπουλο και να το πάρει από
την ημέρα που θα γεννηθεί, ώστε να γνωρίσει εκείνην για μάνα. Δύσκολο πολύ. Πρώτον
γιατί δεν ήταν παντρεμένη, ούτε σύντροφο
είχε και δεύτερο γιατί δεν ζούσε στην Ελλάδα. Όλες της οι προσπάθειες, άκαρπες.
Δεν παραιτήθηκε όμως. Αποφασισμένη να παραμείνει στη Θεσσαλονίκη, (από εκεί
ήταν), μέχρι να βρεθεί τρόπος, να
υιοθετήσει ένα παιδάκι.
Και σαν από μηχανής Θεός, βρέθηκε ο Μανώλης.

















































