Γράφει ο Μάξιμος Παφίλης, Επίσκοπος Μελιτηνής
Ομιλία στην ευαγγελική περικοπή Λουκ. (η´ 27-39)
Η γη των Γαδαρηνών απλωνόταν αντίκρυ στη Γαλιλαία, στην άλλη μεριά της λίμνης, σε μια γωνιά όπου μεγάλωναν χοίρους και κανένας Ιουδαίος δε θα στεκόταν σαν σε σπίτι δικό του. Ο Ιησούς πατά στη στεριά και τον προϋπαντά κάποιος από την πόλη, κάποιος που οι συντοπίτες του τον είχαν από καιρό διαγράψει. Ρούχο δε φορούσε και σπίτι δεν είχε, ζούσε στα μνήματα, ναυαγός της δικής του σάρκας. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς καταγράφει πως τον έδεναν με αλυσίδες και πέδες και τον είχαν υπό φρούρηση, εκείνος όμως τσάκιζε τα σίδερα και ο δαίμονας τον έδιωχνε στις ερημιές (Λκ. 8, 29). Ποιανών ήταν τα χέρια, ο ευαγγελιστής δεν το φανερώνει, ούτε χρειαζόταν εδώ που τα λέμε. Ποιος άλλος θα μπορούσε, πέρα από τους δικούς του; Τις πιο πολλές φορές οι κοντινοί μας δεν είναι εκείνοι που μας αλυσοδένουν; Οι διπλανοί, οι συγγενείς, οι προεστοί του τόπου, πρόσωπα της «τάξης» και της «ηθικής».
.jpeg)













.jpeg)
































