«Στράφηκε τότε ὁ Ἰησοῦς καί, ὅταν τούς εἶδε νά τόν ἀκολουθοῦν, τούς λέει: «Τί ζητᾶτε;» Ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν: «Ραββί – πού ὅταν ἑρμηνεύεται λέγεται Δάσκαλε – ποῦ μένεις;» Τούς λέει: «Ἐλᾶτε καί θά δεῖτε». Ἦρθαν, λοιπόν, καί εἶδαν ποῦ μένει, καί ἔμειναν κοντά του ἐκείνη τήν ἡμέρα. Ἡ ὥρα ἦταν περίπου τέσσερις τό ἀπόγευμα. Ἦταν ὁ Ἀνδρέας, ὁ ἀδελφός τοῦ Σίμωνα Πέτρου, ἕνας ἀπό τούς δύο πού ἄκουσαν ἀπό τὀν Ἰωάννη καί τόν ἀκολούθησαν».
Του Πρωτοσυγκέλλου της Ι. Μ. Λαρίσης και Τυρνάβου,
Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμ. Ιγνατίου Μουρτζανού.
Χίλια επτακόσια χρόνια μετά, η μνήμη της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου δεν έρχεται ως επετειακός θόρυβος ούτε ως εθιμική αναπόληση. Δεν ζητούμε να ανασυνθέσουμε τη σκηνή μιας εποχής, αλλά να αφουγκραστούμε την πνοή που ακόμη κινεί τα βάθη της Εκκλησίας. Κι αυτή η πνοή μάς προκαλεί σε μια εσωτερική εγρήγορση: Τι σημαίνει σήμερα να στεκόμαστε στα βήματα των Πατέρων; Τι περιμένουμε από την πίστη μας και τι καλούμαστε να προσφέρουμε ως ορθόδοξοι χριστιανοί μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει με απροσμέτρητη ταχύτητα;













































