Του π. Ανδρέα Γκολόβκοφ, κληρικού της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας
Πιθανόν αυτά να είναι τα τελευταία μου λόγια, όπως και πολλών Ουκρανών. Ας γίνουν λοιπόν ένας στίχος για τις επόμενες γενιές. Για κάποιο λόγο, σε τέτοιες στιγμές νιώθει κανείς περισσότερο από ποτέ την ανάγκη να γράψει. Ίσως αυτό στηρίξει ή παρηγορήσει κάποιον…
Πάνω από τη Λαύρα ο ουρανός βυθίζεται στο μαύρο σκοτάδι,
καίγεται ο Καθεδρικός της Κοιμήσεως πάνω στον λόφο.
Εκεί όπου προσεύχονταν στη γη των πατέρων τους,
απέμειναν μόνο φοβερές πυρές.Σήμερα μαίνεται ο κατακτητής και η τρομοκρατία,
ονειρεύονται έναν νέο λιμό για τον λαό μας.
Τώρα πια δεν εξουσιάζει εκεί ο Μοσχοβίτης δεσπότης,
γι’ αυτό και η άγρια αυτή ορδή το καταστρέφει.Για να μην εδραιωθεί εκεί ο ουκρανικός θρόνος,
γι’ αυτό έφθασε αυτό το κατακτητικό drone.
Για να αφήσουν τους τρούλους του ιερού σε ερείπια,
πυροβολούν, ώστε ο ναός να μη δοθεί στην Ουκρανία.Καίγεται η ιστορία, γκρεμίζονται τα τείχη,
από τις σφαίρες και τους πυραύλους αυτών των άθεων δυνάμεων.
Μα την πίστη στις καρδιές δεν μπορεί να την κάψει η φωτιά,
από τη στάχτη και τα δάκρυά μας θα ξανασηκώσουμε τον ναό μας.Θα γίνει ισχυρότερος από χιλιάδες μάχες!
Αυτός ο ναός θα αναγεννηθεί ξανά από τις προσευχές μας!
Δεν θα τον γκρεμίσουν ούτε ο χρόνος ούτε τα εχθρικά σπαθιά,
ως αιώνια υπογραφή της ουκρανικής ψυχής!
Υ.Γ.: Δόξα τω Θεώ και στις Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας — είμαστε ζωντανοί!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου