Το μετασεισμικό Δημοτικό Σχολείο Βανάτου

Το 2θέσιον Δημοτικόν Σχολείον Βανάτου

Γυμναστικαί επιδείξεις σχολικού έτους 1967-68

Ορισμένοι εκ των μαθητών, 1970

Δραστηριότητες δια τον Ελληνικόν Ερυθρόν Σταυρόν
σχολικού έτους 1972-73

Μετά τούς σεισμούς του 1953 και μια πρώτη προσωρινή καλυβένια κατασκευή, χτίστηκε στο Μπανάτο την δεκαετία του '60, όπως και στ' άλλα κεφαλοχώρια της Ζακύνθου, ένα νέο ξυλότυπο διθέσιο Δημοτικό Σχολείο. Το σχολείο αυτό κάλυψε τις εγκύκλιες σπουδές της νεολαίας του χωριού και της ευρύτερης περιοχής για τρεις τουλάχιστον -δίσεκτες ιστορικά- δεκαετίες.

Αποτέλεσε πνευματική κυψέλη γιά εκατοντάδες παιδιά, τα οποία έχουν σήμερα διαπρέψει -κατά τις δυνάμεις του ο καθένας- σε διάφορους τομείς της Επιστήμης και της Κοινωνίας. Αξέχαστες παραμένουν για τους απόφοιτους οι σχολικές στιγμές στο ευάερο και ευήλιο εκείνο κτίσμα: Μόρφωση καλή για την εποχή, επιμονή στη μάθηση έστω και δια της ράβδου όπου δεν έπιπτε λόγος, θεατρικές παραστάσεις και γυμναστικές επιδείξεις υποδειγματικές (αν και ξεπερασμένες υπό τη σύγχρονη οπτική της Παιδαγωγικής), ήρεμα κλάματα, χαρές, χοροί, τραγούδια, παιχνίδια, το συσσίτιο με γάλα γιδίσιο και φασολάδα στην ημερησία διάταξη, οι κορνιζαρισμένοι βασιλείς στο Γραφείο απαστράπτοντες, ο πάντοτε ανθηρός σχολικός μας κήπος, η έπαρση και η υποστολή της ελληνικής σημαίας!...

Οι μακροβιότεροι και αγαπητότεροι δάσκαλοι του Σχολείου μας υπήρξαν οι Μπανατιώτες α) Μαρία Κοντονή, σύζυγος Στέλιου Βλαχιώτη, (απεβίωσε το 2006 από πνιγμό) και β) Νικόλαος Κοντονής ή Κουμπούρας του ιερέως Χαραλάμπους, συνταξιούχος σήμερα. Και οι δύο διακρίνονται σε μιαν από τις δημοσιευόμενες εδώ φωτογραφίες.

Όπως όλα όμως στη ζωή μας, και οι στιγμές από το Δημοτικό, μαζί με το συγκεκριμένο Δημοτικό, ανήκουν στο παρελθόν. Ο καθένας τσουρουφλίζεται στον ιδιωτικό καύσωνά του, ενώ για τις ώρες της αναδρομικής περισυλλογής, ευτυχώς υπάρχουν οι αναμνηστικές φωτογραφίες, για να ξαναζωντανεύουν τα περασμένα...

π. Π.Κ.