Νάξος: Εόρτιος Αρχιερατικός Εσπερινός για τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη

Με λαμπρότητα τελέστηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός επί τη μνήμη του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, στον ομώνυμο Ιερό Ενοριακό Ναό της πόλεως Νάξου, το εσπέρας της Δευτέρας 13 Ιουλίου 2026. 

    Στην Ακολουθία χοροστάτησε ο Θεοφ. Επίσκοπος Χριστουπόλεως κ. Βαρνάβας, (ο οποίος και κήρυξε τον θείο λόγο μετά την σχετική προσφώνηση του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου), συγχοροστατούντων του Σεβ. Μητροπολίτου Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Χρυσοστόμου, του Θεοφ. Επισκόπου Κεράμων κ. Βαρθολομαίου και του Σεβ. Ποιμενάρχου, Μητροπολίτου Παροναξίας κ. Καλλινίκου.

Τά σκάνδαλα

Συνεχῶς οἱ δημοσιογράφοι στά Μέσα Ἐνημέρωσης, εἴτε ἔντυπα εἴτε ἠλεκτρονικά, γράφουν καί σχολιάζουν τά διάφορα σκάνδαλα πού ἔρχονται στό φῶς, οἰκονομικά, κοινωνικά, ἠθικά καί ὅλα τά σχολιάζουν ἀρνητικά, χωρίς συνήθως νά προσδιορίζουν τά αἴτια. Κατά τόν ὁρισμό, σκάνδαλο εἶναι «ὁτιδήποτε θίγει τό κοινό αἴσθημα, περί ἠθικῆς καί προκαλεῖ ἀγανάκτηση» (Γ. Μπαμπινιώτης).  

Πλαίσια κατανόησης τοῦ κόσμου - Ἐπικίνδυνη ἔξοδος

Πλαίσια κατανόησης τοῦ κόσμου

Ὁρισμένα στοιχεῖα ἀπό ἕνα ἄρθρο τοῦ Θ. Γεωργακόπουλου, (Καθημερινή, 25.6.2026), μᾶς δίνουν τήν ἀφορμή νά ἐπισημάνουμε μιά λανθασμένη ποιμαντική τακτική, πού βρίσκει ὅμως πολλούς θιασῶτες ἀπό τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, λαϊκούς καί Κληρικούς. Ὁ τίτλος τοῦ ἄρθρου εἶναι: «Μή σκέφτεστε ἕναν ἐλέφαντα!» καί ἀναφέρεται σέ ἕνα ὁμότιτλο βιβλίο τοῦ Ἀμερικανοῦ γλωσσολόγου Τζόρτζ Λάκοφ, δημοκρατικοῦ, ὡς πρός τίς πολιτικές πεποιθήσεις, ὁ ὁποῖος «τὸ 2004, λίγο πρὶν ἀπὸ τὶς ἀμερικανικὲς προεδρικὲς ἐκλογές... ἔβλεπε μὲ τρόμο τὸν συντηρητισμὸ νὰ ἁπλώνεται καὶ νὰ κυριαρχεῖ στὸν δημόσιο διάλογο... Ὁπότε ἔγραψε ἕνα μικρὸ βιβλιαράκι στὸ ὁποῖο ἀποτύπωνε τὴ θεωρία του γιὰ τὴ χρήση τῆς γλώσσας στὸν πολιτικὸ λόγο καὶ διατύπωνε καὶ ἰδέες καὶ προτάσεις γιὰ τὸ πῶς οἱ προοδευτικοί... θὰ μποροῦσαν νὰ ἀνακτήσουν τὸν ἔλεγχο τοῦ δημόσιου διαλόγου».

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: Η ζωή, η διδασκαλία και η διαχρονική παρακαταθήκη ενός συγχρόνου Αγίου

Εισαγωγή

Η Εκκλησία του Χριστού δεν τιμά μόνο τους αγίους των πρώτων χριστιανικών αιώνων ούτε περιορίζεται στις μεγάλες μορφές της βυζαντινής περιόδου. Σε κάθε εποχή, ακόμη και στις πιο δύσκολες, ο Θεός αναδεικνύει ανθρώπους που γίνονται ζωντανά παραδείγματα του Ευαγγελίου και αποδεικνύουν ότι η αγιότητα δεν αποτελεί μια μακρινή ιστορική ανάμνηση, αλλά μια διαρκή πραγματικότητα μέσα στη ζωή της Εκκλησίας.

Πᾶς ἄνθρωπος ψεύστης

Πρωτοπρεσβύτερου π. Θωμᾶ Βαμβίνη 

Στόν 115ο Ψαλμό ὁ Δαβίδ μᾶς λέει μιάν ἀλήθεια πού δύσκολα μποροῦμε νά ἀφομοιώσουμε καί εὔκολα μποροῦμε νά παρανοήσουμε. Διαβάζουμε: «Ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα· ἐγὼ δὲ ἐταπεινώθην σφόδρα. Ἐγὼ δὲ εἶπα ἐν τῇ ἐκστάσει μου· πᾶς ἄνθρωπος ψεύστης». Αὐτοί εἶναι οἱ δύο πρῶτοι στίχοι τοῦ ἐν λόγῳ Ψαλμοῦ, στούς ὁποίους παρατηροῦμε ὅτι ἡ πρώτη λέξη εἶναι τό ρῆμα «ἐπίστευσα» καί ἡ τελευταία τό ἐπίθετο ἤ οὐσιαστικό «ψεύστης». Ἑρμηνεύοντας τούς στίχους αὐτούς οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς λένε πολύ σημαντικά πράγματα γιά τήν πίστη, ἀλλά καί τήν ἐπίγνωση τῆς καταστάσεως τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου.

Η Εκκλησία της Ρωσίας μετά τον πόλεμο της Ουκρανίας: Από το «Russkii Mir» στη νέα εκκλησιαστική γεωπολιτική της Ευρασίας

Η γέννηση μιας νέας εκκλησιαστικής γεωπολιτικής

Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου δεν σήμανε μόνο την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Σήμανε και την κατάρρευση ενός ολόκληρου ιδεολογικού συστήματος, το οποίο για περισσότερες από επτά δεκαετίες είχε επιχειρήσει να περιθωριοποιήσει τη θρησκεία από τη δημόσια ζωή. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας, η οποία είχε υποστεί σκληρούς διωγμούς κατά τη σοβιετική περίοδο, βρέθηκε ξαφνικά μπροστά σε μια ιστορική πρόκληση: να επαναπροσδιορίσει τη θέση της σε μια κοινωνία που αναζητούσε νέα συλλογική ταυτότητα.