Η αρχιερωσύνη ήρθε ως μεγάλη έκπληξη. Όχι γιατί ήταν ανεπιθύμητη, αλλά γιατί ποτέ δεν υπήρξε στόχος. Από παιδί υπήρχε μόνο μία επιθυμία: η μοναχική ζωή. Ακόμη και πριν από τη γνωριμία με την Ορθοδοξία, η ασκητική πορεία ασκούσε μια ανεξήγητη έλξη. Όταν ήρθε η πρώτη επαφή με την Εκκλησία, μέσα από τη Φιλοκαλία και το Άγιον Όρος, η κλήση αυτή βρήκε το φυσικό της έδαφος.
Ο μοναχισμός δεν αποτέλεσε σκαλοπάτι για κάτι άλλο· ήταν και παραμένει ο τρόπος ύπαρξης. Ό,τι ακολούθησε —χειροτονία, διακονία, ποιμαντική ευθύνη— γεννήθηκε μέσα από την υπακοή και τις ανάγκες της Εκκλησίας. Η αποστολή στην Εσθονία, η φροντίδα μιας μικρής αλλά ζωντανής Εκκλησίας και η στήριξη της μοναστικής ζωής εκεί δεν αναιρούν τη μοναχική εμπειρία· τη συνεχίζουν με άλλον τρόπο. Η αρχιερωσύνη βιώνεται ως σταυρός, αλλά και ως ευθύνη που ριζώνει βαθιά στην προσευχή και στη ζωή του μοναστηριού.
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΛΟΥΘΩΣ:
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου