Επιτάφιες ωδές για το "γλυκύ έαρ"

  Απόψε στον ναό της Παναγούλας Μπανάτου.  

  Με τη συμμετοχή της Φιλαρμονικής του Δήμου Λεμεσού Κύπρου. 

Από τον Σταυρό στον Τάφο

Λόγος Μεγάλης Παρασκευής ενώπιον του Εσταυρωμένου του π. Παναγιώτη Καποδίστρια

«Ούτος τας αμαρτίας ημών φέρει και περί ημών οδυνάται»

Αυτοί οι σαφέστατοι και συνταρακτικοί λόγοι αποτελούν απόρροια της θεοπνευστίας του Ησαΐα. Λόγοι προφητικοί, ειπωμένοι οκτακόσια χρόνια προτού εισέλθουν στον ιστορικό χρόνο ως πραγματικά γεγονότα. Μιλούν για το πάθος του Μεσσία, του Κυρίου και Θεού μας, του στοργικού Πατέρα του Σύμπαντος, ο Οποίος προσφέρεται «ως πρόβατον επί σφαγήν (…) και ως αμνός εναντίον του κείροντος άφωνος» (Ησαΐας), προτείνοντας ως ασπίδα τον εαυτό Του για να μην πειραχθούν τα πλάσματά Του. Για την δική μας ζωή και σωτηρία «ραπίζεται χειρί του πλάσματος ο πλάστης∙ ξύλω κατακρίνεται, ο κρίνων ζώντας και νεκρούς∙ τάφω κατακλείεται, ο καθαιρέτης του άδου», επισημαίνει χαρακτηριστικά ο ιερός Υμνωδός των Παθών (Εσπερινός Μ. Παρασκευής).

Συγκλονιζόμαστε κατανυγόμενοι οπωσδήποτε, εάν για μια στιγμή συναισθανθούμε, ότι ένας Θεός, «ούτε γαρ Άγγελος, ουκ άνθρωπος, αλλ’ αυτός ο Κύριος» (Δοξαστικό Α΄ ώρας Μ. Παρασκευής), δέχεται εκουσίως να ενδυθεί την στιγματισμένη ανθρώπινη φύση. Να πάθει τα πάνδεινα: Εμπτυσμούς, μαστιγώσεις, ύβρεις, εξευτελισμούς, το αγκάθινο στεφάνι, τον σπόγγο με το ξίδι, τα καρφιά, τη λόγχη, τον Σταυρό -το φορτίο δηλαδή των αμαρτιών της απ’ αιώνος ανθρωπότητας- και τέλος τον θάνατο, μόνο και μόνο επειδή αγαπάει τον Άνθρωπο με τρόπον ακατανόητο και ασύλληπτο για την ανθρώπινη σκέψη.

Ο ενταφιασμός Του ανοίγει διάπλατες ξανά τις αμπαρωμένες Πύλες της Αιωνιότητας, διότι Εκείνος, ως πολυεύσπλαχνος που είναι, με τη θυσία Του γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ Ουρανού και Γης. Ο άνθρωπος, ο βυθισμένος στο πνιγηρό σκοτάδι της αποστασίας του, αξιώνεται τώρα επιτέλους να γίνει «σύσσωμος» με τον Θεό, «ισόθεος»! Οποία η τιμή! «Ο άδης ηχμαλώτισται, ο Αδάμ ανακέκληται, η κατάρα νενέκρωται, η Εύα ηλευθέρωται, ο θάνατος τεθανάτωται και ημείς εζωοποιήθημεν» (Όρθρος Μ. Σαββάτου).

Με τον συλλογισμό αυτόν γίνεται φανερό ότι ο καταματωμένος Σταυρός του αυτοθυσιαζόμενου Υιού και Λόγου του Θεού δεν οδηγεί στο αδιέξοδο του θανάτου και της φθοράς, αλλά κυριολεκτικά μάς αποκαλύπτει τη νέα Ζωή. Μέσω αυτού «ανηρέθη η τυραννίς, επατήθη η δύναμις του εχθρού» (Δοξαστικό Α΄ ώρας Μ. Παρασκευής). Ο Σταυρός, ο κάθε σταυρός εντέλει αποτελεί σταθμό πνευματικού ανεφοδιασμού και ο θάνατος την απαρχή για ουράνιες πραγματικότητες.

«Η ζωή εν τάφω»… Μα, όπως ο σπόρος, μόνον όταν θαφτεί στο χώμα απελευθερώνει τους καρπούς του, έτσι και το ενταφιαζόμενο Σώμα του Χριστού πρόκειται σύντομα να εγερθεί ζωηφόρο και άφθορο, πατάσσοντας και καταργώντας με τον θάνατο και το αθώο Αίμα Του κάθε πόνο και φθορά.

«Δεύτε ίδωμεν την ζωήν ημών, εν τάφω κειμένην, ίνα τους εν τάφοις κειμένους ζωοποιήση» (Στιχηρό Αίνων Όρθρου Μ. Σαββάτου). Είναι αδήριτη η ανάγκη να κατανοήσουμε, αλλά κυρίως να βιώσουμε υπαρξιακά, το ύψιστο γεγονός της θυσίας του Θεανθρώπου, σήμερα ιδιαίτερα που οι καιροί δυσχεραίνουν επικίνδυνα και ολοένα νέοι Σταυροί στήνονται τριγύρω μας καθημερινά σε κάθε γωνιά πάνω σ’ ετούτο τον αιμόφυρτο πλανήτη, συχνά δίχως ελπίδα ανάστασης.

Ουδείς παραμένει ασυγκίνητος μπροστά στο κάλλος του Νεκρού Ναζωραίου, ίσως επειδή γνωρίζει ότι κάποιο αναστάσιμο Φως κυοφορείται. Ετούτες τις ημέρες σίγουρα συναισθανόμαστε τη βαθύτερη σημασία του Πάθους του Χριστού και οι περισσότεροι το βιώνουμε ως μέτοχοι στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Αλλά αρκεί άραγε να είμαστε οι Χριστιανοί της Μεγάλης Εβδομάδας μονάχα, θιασώτες των πασχαλινών εθίμων, ενίοτε της τυπολατρίας και πάντως μακριά από την ουσία; Το μήνυμα που πηγάζει από την οδύνη του Πάσχοντος και στη συνέχεια Ενταφιαζόμενου Θεού μας είναι καίριο κι ελπιδοφόρο: Ν’ αποφεύγουμε τη χλιαρότητα της σχέσης μας μ’ Εκείνον, να παραμένουμε στη θαλπωρή της γειτονίας Του, μ’ εμπιστοσύνη και συνέπεια. Και θα είμαστε πλησίον Του, μόνον εάν διατηρούμαστε στο αυτό Σώμα, δηλαδή την Εκκλησία Του, την οποία καθιδρύει με το Αίμα Του και όπου συντελείται η σωτηρία του κόσμου, δεδομένης μάλιστα και της αγιοπατερικής παραδοχής: «Έξω από την Εκκλησία, καμιά σωτηρία» (Κυπριανός). Η συμμετοχή μας στα Μυστήρια της Εκκλησίας μας οδηγεί στη Ανάσταση, η δε κάθε απομάκρυνσή μας ξανακαρφώνει τον Ιησού στον Σταυρό και ξανασφραγίζει ερμητικά τον Τάφο.

Δεν πρέπει όμως ποτέ να λησμονάμε ότι ο δρόμος για τον Θεό περνά πρώτα μεσ’ από τον συνάνθρωπο, έστω και αν είναι ο έσχατος του περιθωρίου και ότι το εισιτήριο για τον Ουρανό εκδίδεται μονάχα στη ΓΗ. Άλλωστε, για χάρη του κάθε πονεμένου και καταφρονεμένου ανθρώπου παραδόθηκε στα χέρια του ίδιου του ανθρώπου ο Θεός. Ασύγκριτο, στ’ αλήθεια, μεγαλείο, σκανδαλώδες για την σχολαστική ενίοτε σκέψη μας!...

Ελάχιστες μόνον και απλές νύξεις κάναμε σήμερα ως εφόδια για την πορεία μας από τον Σταυρό στον Τάφο. Με αφορμή το χαροποιό πένθος μας, πρέπει να παραδεχθούμε ότι είναι πια καιρός ο καθένας από εμάς να επιχειρήσει μια γόνιμη αυτοενδοσκόπηση, μια προσέγγιση στο Μυστήριο της θείας Οικονομίας, αξιοποιώντας παράλληλα στην κάθε του έκφανση τη μαρτυρία και το Αίμα του Σταυρού, για να καταστεί επιτέλους η ψυχή ενός εκάστου πραγματικό κατοικητήριο του Θεού, λουσμένη στο ζωοπάροχο Φως της Αναστάσεως που εναγώνια προσδοκούμε.

Ο Επιτάφιος κληροδοτεί στην ανθρωπότητα μιαν υποχρέωση, που είναι συνάμα διαβεβαίωση κι ελπίδα: Η ζωή μας χρειάζεται να είναι ένας ακατάπαυστος αγώνας για πνευματική αύξηση και προσέγγιση του Θεού. Μετά τον Γολγοθά ξημερώνει πάντα η Ανάσταση, Μετά τη νύχτα η αυγή πάντοτε κυριαρχεί και «φως Χριστού φαίνει πάσι»!

«Προσκυνούμεν σου τα πάθη, Χριστέ.

Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου ανάστασιν»!!!

Η Ακολουθία των Μεγάλων Βασιλικών Ωρών και ο Εσπερινός της Αποκαθήλωσης

Σήμερα το πρωί στον ναό της Παναγούλας Μπανάτου

Σημείωση: Δείτε εξάλλου και το όμορφο φωτορεπορτάζ που έκαμε η Κική Ξανθάκη του ιστότοπου ΟΝΕΙΡΑ ΜΕ ΘΕΑ, εδώ.

Στιγμές από τα Δώδεκα Ευαγγέλια, ενώ "Σήμερον κρεμάται επί ξύλου..."

Απόψε στον ναό της Φανερωμένης Μπανάτου

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Απόψε είχαμε τη χαρά να βρίσκεται κοντά μας η πασίγνωστη πλέον blogger  και καλή μας φίλη Αγγελική Ξανθάκη, η οποία με τη νέα φωτομηχανή της κατέγραψε, από την δική της ενδιαφέρουσα οπτική, στιγμιότυπα από την αποψινή μας Ακολουθία εν Μπανάτω.

Κάνοντας ένα κλικ κι εσείς εδώ, μπορείτε να δείτε την δική της σχετική ανάρτηση.

Μεταλαμβάνοντας των Μυστηρίων της Μεγάλης Πέμπτης

Τον ιερό Νιπτήρα, τον Μυστικό Δείπνο (δηλαδή την παράδοση των φρικτών Μυστηρίων), την προσευχή του Ιησού και την προδοσία αναθυμούμαστε στις εκκλησίες μας σήμερα οι Χριστιανοί.

Σήμερα το πρωί, στον ναό της Φανερωμένης της Ενορίας μας, όσοι τιμάμε την αυτοθυσία του Ιησού Χριστού χάριν της ανθρωπότητας συναχτήκαμε ευχαριστιακά για τον Εσπερινό και τη Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου και μεταλάβαμε του Σώματος και του Αίματός Του.

Το Μυστήριο του Ευχελαίου στην Ενορία μας

Σήμερα, Μεγάλη Τετάρτη, μετά το μεσημέρι, πολλές δεκάδων ενοριτών μας, αλλά και ανθρώπων από την γύρω περιοχή του Δήμου Αρκαδίων προσήλθαν στον ναό της Φανερωμένης Μπανάτου, όπου ελάμβανε χώραν το Μυστήριο της Εξομολογήσεως, το δε βράδυ στον ίδιο ναό τελέσθηκε το Μυστήριο του ιερού Ευχελαίου, με τη συμμετοχή ικανού αριθμού πιστών. 

Ο συνεργάτης μας Πορφύρης μερίμνησε για την φωτοαποτύπωση των κατανυκτικών αποψινών στιγμών.

Πάσχα, Κυρίου Πάσχα εν τη Πόλει της Μελβούρνης

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Κάπως νωρίς μάς ήλθε εφέτος το Πάσχα, καλά-καλά δεν προφτάσαμε να χωνέψουμε ότι φτάσαμε στο σωτήριο έτος 2010, ανταλλάσσοντας σχεδόν μέχρι χθες πρωτοχρονιάτικες ευχές και ξαφνικά βρεθήκαμε στο Μεγαλοβδόμαδο να ευχόμαστε «Καλή μας Λαμπρή».

Το φετινό Πάσχα για εμάς, τους Ορθόδοξους Χριστιανούς που ζούμε εκτός Ελλάδας, όπου το επίσημο θρήσκευμα της Χώρας είναι μεν ο Χριστιανισμός, αλλά όχι απαραίτητα ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός αλλά ο Καθολικός, έχει ξεχωριστή σημασία, αφού, θα μπορέσουμε να γιορτάσουμε αυτές τις γιορτινές από κάθε άποψη μέρες με άνεση και κατάνυξη, με την ικανότητα να παρακολουθήσουμε, ως ένα σημείο, τις Ιερές Ακολουθίες της Μ. Εβδομάδας, χωρίς πολλά εμπόδια. Επί πλέον, δεν θα είμαστε υποχρεωμένοι, όσοι εργαζόμαστε, να πάμε στην δουλειά το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής, αλλά θα μπορούμε να παρακολουθήσουμε τις κατανυκτικές ακολουθίες, όπως, τις Ώρες το πρωί και αργότερα την Αποκαθήλωση. Δεν μιλάω, βέβαια, για τη μοναδική τελετή Περιφοράς του Εσταυρωμένου, το απόγευμα της Μ. Παρασκευής κι εκείνον τον Ύμνο, το «Ίνα τι εφρύαξαν» που με διατρέχουν ρίγη συγκίνησης και μόνο στη σκέψη, μια κι είναι κάτι που δεν νομίζω να συμβαίνει αλλού, παρά μόνο στο αγαπημένο Νησί.

Ακόμα, θα μπορέσουμε να γιορτάσουμε τη Δευτέρα του Πάσχα με αργία ώστε να... συνέλθουμε από το φαγοπότι και τους γιορτασμούς, να συμμαζέψουμε το σπίτι μας εμείς οι νοικοκυρές με την ησυχία μας κι από Τρίτη, πίσω πάλι στη ρουτίνα. Όλα αυτά, βέβαια, γιατί το τετραήμερο αργίας ισχύει μόνο όταν γιορτάζεται το Καθολικό Πάσχα. Όταν έρχεται η ώρα για το Ορθόδοξο Πάσχα, συνήθως μια βδομάδα αργότερα, κάποιες φορές τρεις, δεν υπάρχει αργία, υποχρεούμεθα απαξάπαντες να παρευρεθούμε στην υπηρεσία μας, ναι, και τη Μεγάλη Παρασκευή. Πολύ οδυνηρό, ιδιαίτερα για εμάς την πρώτη γενιά. Θυμάμαι, κείνα τα χρόνια τα παλιά πίσω στο Τζάντε μας «ούτε μεσάλα δεν στρώναμε» για να φάμε το νηστίσιμο και άκρως λιτό μας φαγητό... συνοδευόμενο από λίγο ξίδι εις ενθύμηση του «όξους» που πότισαν τον Ναζωραίο.

Στο Μπανάτο μας, κείνα τα χρόνια, αυτό το γεύμα ήταν συνήθως ξερά κουκιά νερόβραστα ή ψωμί βρεγμένο με νερό κι ελιές ξιδάτες. Κάποτε, υπήρχε και λίγος ταραμάς, αλλά όχι πάντα. Δύσκολοι καιροί τότε για τέτοιες λιχουδιές.

Μετά από 50 και βάλε χρόνια ζωής μας εδώ (για την Αυστραλία μιλάω βέβαια) οι ντόπιοι μάς έχουν πλέον αποδεχτεί. Μεγάλο ρόλο έπαιξε σε αυτό ο Νόμος που θέσπισε ο τότε Πρωθυπουργός της Χώρας, κατά τη δεκαετία του '70, ο μεγάλος πολιτικός ηγέτης Γκοφ Γουίτλαμ, κατά του ρατσισμού. Σε αυτή τη Χώρα, βλέπετε, οι Νόμοι ψηφίζονται για να εφαρμόζονται και εφαρμόζονται κατά γράμμα από απαξάπαντες όσο υψηλά και αν στέκονται, αρκεί να σας πω ότι πριν από κάποια χρόνια, πιάστηκε ο Πρωθυπουργός συνεπιβάτης σε αυτοκίνητο χωρίς να φοράει ζώνη και ο τροχονόμος που τον αντελήφθη, δεν δίστασε να του κόψει κλήση, την οποία πλήρωσε σαν νόμιμος πολίτης χωρίς «συνέπειες» για τον τροχονόμο.

Η... παρένθεση δεν έγινε άσκοπα, αλλά για να κατανοήσετε καλύτερα κάποια «άσχημα» ρατσιστικά γεγονότα των πρώτων μας εδώ χρόνων, όπως, π.χ., το «κατάβρεγμα» με δυνατή μάνικα των πιστών και του Επιταφίου κάποια Μεγάλη Παρασκευή κατά την περιφορά, καθώς και τις έντονες διαμαρτυρίες και φραστικές επιθέσεις αυτών που έμεναν δίπλα και γύρω σε Ελληνικές εκκλησίες, ιδιαίτερα τη νύχτα της Ανάστασης όπου τους ενοχλούσαμε με τις ψαλμωδίες μας και το θόρυβο που κάναμε τα μεσάνυχτα με το "Χριστός Ανέστη", αφού οι γύρω δρόμοι κατακλύζονταν από πιστούς που έρχονταν από μακρινές, πολλές φορές, αποστάσεις και αριθμούσαν πολλές εκατοντάδες, για να γιορτάσουν την Ανάσταση και να έχουν την ψευδαίσθηση ότι βρίσκονται στην πατρίδα... Σμίγοντας εκεί με γνωστούς, φίλους και πατριώτες, νιώθαμε λιγότερο αποκομμένοι, λιγότερο μόνοι, νιώθαμε και νιώθουμε πως κι εμείς «ανήκουμε» στη μεγάλη οικογένεια του Ελληνισμού, της φαμελιάς που στερηθήκαμε... Μα, είχαμε να αντιμετωπίσουμε και πλείστες όσες ειρωνείες, ιδιαίτερα για την περιφορά του Επιταφίου, όπως, "τρέλα που την έχετε εσείς οι Greeks, να παίρνετε το Χριστό σας και να γυρίσετε στους δρόμους νυχτιάτικα..." και άλλα τέτοια. Τώρα βέβαια, στόχος δεν είμαστε πλέον εμείς, αλλά οι καινούριοι μετανάστες...

Όμως, ξεστράτισε η σκέψη κατά πολύ... Άλλα ξεκίνησα να μοιραστώ μαζί σας, όπως, την αγιάτρευτη νοσταλγία μου για Πάσχα στο χωριό μας, εκεί στην πλατεία της Παναγούλας ή της Φανερωμένης... Το «Αι Γενεαί Πάσαι» και το «Διαγενομένου του Σαββάτου», το «Χριστός Ανέστη», στο δικό μας, «κανταδόρικο» -όπως το λένε πολλοί- Ζακυνθινό ιδίωμα...Ξεκίνησα να κάνω μια... σύγκριση: Πάσχα στο Φιόρε και Πάσχα εν τη Πόλει της Μελβούρνης...

Αλλά, το θέμα του νόστου είναι ανεξάντλητο, είναι σαράκι που αργά αλλά σταθερά ροκανίζει την ψυχή... Γι' αυτό, από καρδιάς εύχομαι ολόψυχα σε όλους και στον καθένα χωριστά, Καλή μας Λαμπρή, το ανέσπερο φως της Ανάστασης να κρατάει άσβεστη την ελπίδα στις καρδιές σας,

Με πολλή αγάπη,

δ.μ.τ.

Ποίηση και μουσική με αφορμή το Δοξαστικό της Κασσιανής

π. Παναγιώτη Καποδίστρια

Ε ι κ α σ ί ε ς

Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας

τη σορό του ήλιου πανσέληνος αν μου σταθεί
απαστράπτον εικόνισμα στου πηγαδιού τον πάτο

την αρμονία στο πορτρέτο κι ας με λοιδορεί

το νεύμα το άγιο λίγο πριν από το θαύμα

τη δόξα στον θρήνο σου

δόξα μου

καταφιλήσω

το ξύλο το θεοπρεπές μ’ όλα τ’ αγκάθια

τη σκουριά ευωδέστατη στα σύνεργα του πάθους

τα μάτια που μ’ εκλιπαρούν κι ας αποφεύγω

την εσχάτη λύπη πρώτη και καλύτερη

τη λάμψη στο αίμα σου

λάμψη μου

καταφιλήσω

τον Σπηλαιοκτήτη οπωσδήποτε αμέσως μόλις έρθει

της αγάπης τον μεγάλο Χορηγό πρωτότοκο από την άβυσσο

τον αρχαίον Αγροφύλακα όπου νά 'ναι

του κορμιού σου το ψωμί ψίχουλα ελέους

τις λέξεις στα χείλη σου
λέξεις μου

καταφιλήσω

το πρόσχημα του Απριλίου στον Μάιο

τους αιχμαλώτους έναν-έναν μετά την άλωση της πόλης μας

ψηφιακές ανυποψίαστων ηρώων επί το έργον

τον καθρέφτη στο πρόσωπο που είσαι εγώ

τη ζωή στον θάνατό σου

ζωή μου.

Αυτά είπεν ο Άνεμος και κατεφίλησεν αυτόν.

(10-13.3.2007)

[Από το ποιητικό βιβλίο Ο αρχαίος Αγροφύλαξ, εκδ. Γαβριηλίδης 2007, σ. 83 εξ.]

Μουσική του συνθέτη Νίκου Γράψα, για το ανωτέρω ποίημα του π. Παναγιώτη Καποδίστρια "Εικασίες". Πρωτοπαρουσιάστηκε τη Μεγάλη Τετάρτη του 2007 (4 Απριλίου), στο Δημοτικό Θέατρο ΑΠΟΛΛΩΝ Πάτρας, στην αλησμόνητη εκδήλωση "καταφιλήσω" από το Καλλιτεχνικό Σύνολο ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ του θεολόγου-μουσικού Παναγιώτη Ανδριόπουλου.

[Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι του Πορφύρη της Φωτοθήκης.]

"Τον νυμφώνα σου βλέπω...". Ψάλλει ο Δημήτρης Μπάσης

Στις 2 Σεπτεμβρίου 2009 βρέθηκαν οι συντελεστές του ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ στην Πάτμο, στο 9ο Φεστιβάλ Εκκλησιαστικής Μουσικής. Εκείνο το βράδυ, στις δροσερές απλωταριές, έξω από το Σπήλαιο της Αποκαλύψεως, ο διάσημος τραγουδιστής Δημήτρης Μπάσης έψαλε, εκτός των πολλών άλλων και το κατανυκτικό τροπάριο "Τον νυμφώνα σου βλέπω...", το οποίο μαγνητοσκοπήθηκε ειδικά για τους διαδικτυακούς φίλους μας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Εικόνα του Νυμφίου, που προτίθεται σ' ετούτη την ανάρτησή μας, είναι ιστορημένη το 1500, δια χειρός Δομήνικου Θεοτοκόπουλου και φυλάσσεται ως πολύτιμος θησαυρός στο Μουσείο-Σκευοφυλάκιο της περιώνυμης Μονής Θεολόγου στην "ιερά νήσο" Πάτμο.

Ζακύνθου Χρυσόστομος: "Αφήστε ανοιχτό τον φωταγωγό της Ελπίδας"

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Β΄

ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ

Προς το Τίμιο Πρεσβυτέριο, τις Μοναστικές Αδελφότητες

και τον Ευσεβέστατο Λαό της εν Ζακύνθω Εκκλησίας

«Υμνούμεν σου, Χριστέ, το σωτήριον Πάθος και δοξάζομέν σου την Ανάστασιν»

(Από την Υμνολογία)

Το γύρισμα του Χρόνου μάς φέρνει για μιαν επιπλέον φορά στην εορτή του Πάσχα, κατά την οποία καλούμαστε να χαρούμε και να πανηγυρίσουμε την περιφανέστατη νίκη της ζωής επάνω στον θάνατο δια της Αναστάσεως του Κυρίου Ιησού.

Όμως, μπορεί η Χαρά να επικρατήσει στις ψυχές μας μόνον ως ημερολογιακός προγραμματισμός ή ως παράγγελμα των εκκλησιαστικών διατάξεων και των εθίμων μας; Αυτός ο προβληματισμός προέρχεται από την κοινή διαπίστωση ότι, παρά τις ευωχίες και τα πανηγύρια, η λύπη δεν απομακρύνεται συνήθως από τις ψυχές των ανθρώπων και, καθώς χαμηλώνουν τα φώτα της γιορτής, το εσωτερικό κενό και η θλίψη ογκούνται και κατακλύζουν τις κοινωνίες μας, υποβοηθούμενες ασφαλώς από τα διάφορα κοινωνικο-οικονομικά προβλήματα που βασανίζουν συνήθως τους λαούς, εσχάτως μάλιστα και την δική μας πατρίδα.

Η Εκκλησία πάντως, στον σκοτεινό θάλαμο του προσωπικού εγκλεισμού τού καθενός μας, προτείνει ως διέξοδο το φως της Ανάστασης, το οποίο έχει την δυναμική να καθίσταται σωτήριο και ν’ αμβλύνει την κάθε θλίψη, πατάσσοντας το βίωμα της φθοράς που ταλαιπωρεί την καθημερινότητά μας.

Ο Ιησούς δεν είναι ο αφ’ υψηλού ιστάμενος Σωτήρας, αλλά κατέστη ένας από εμάς εκτός αμαρτίας. Προσέλαβε σάρκα, μετέλαβε των ανθρωπίνων πραγμάτων, αποδέχθηκε τον Σταυρό και τον Θάνατο και διάβηκε νικητής την εμπειρία του Άδη, παρέχοντας έτσι στον κάθε εσταυρωμένο της εκάστοτε εποχής την ελπίδα της φωτεινής ημέρας του Πάσχα.

Όποιος έχει προ οφθαλμών το θαυμαστό παράδειγμα του Χριστού, Εσταυρωμένου και Αναστάντος, όποιος μεταβάλλει το αίσθημα της απογοήτευσης σ’ αισθήματα αγάπης και εμπιστοσύνης προς τον «πρωτότοκον εκ των νεκρών» (Κολ. 1,19), μπορεί να πατάξει τις πλοκές του θανάτου που ετοιμάζονται για την ανθρωπότητα κάθε μέρα και με διαφορετικά προσωπεία.

Ως πνευματικός πατέρας και αδελφός Σας, κατανοώ ότι δεν είναι πάντα εύκολα όλα τα παραπάνω, όταν μάλιστα διάφορες Σειρήνες προκαλούν τον σύγχρονο άνθρωπο σε λοξοδρομήσεις. Όμως, αγαπητοί μου, σε κάθε μας βήμα και παρά τους προβληματισμούς ή τις δυσπιστίες, αφήστε ανοιχτό τον φωταγωγό της Ελπίδας, ώστε από εκεί να διοδεύσει η σπίθα της Ανάστασης, η οποία έχει την χαρακτηριστική ιδιότητα να μεταβάλλεται γρήγορα σε πυρκαγιά, που αφενός μεν κατακαίει το κράτος της φθοράς, αφετέρου δε αναζωογονητικά ζεσταίνει ψυχές παγωμένες.

Σε καιρούς ανατρεπτικούς, αυτή την ευχή απευθύνω προς όλους: Την ευεργετική πνοή του αναστάσιμου φωτός στη ζωή και τα έργα μας, ώστε να κατορθώσουμε την προσωπική μας Ανάσταση από τον κάθε είδους τάφο.

Χριστός Ανέστη, αγαπητοί !

Με θερμά, εγκάρδια αισθήματα

Ο Μητροπολίτης

† ο Ζακύνθου Χρυσόστομος

Στη φωτό: Ο Μητροπολίτης Ζακύνθου στη Σάλα του Μητροπολιτικού Μεγάρου, σήμερα το μεσημέρι, κατά την διάρκεια της μαγνητοσκόπησης του ανωτέρω Πασχαλινού του Μηνύματος από τα τοπικά Μ.Μ.Ε.

"Μη μείνωμεν έξω του νυμφώνος Χριστού"

Παρεκκλήσιο Παμμεγίστων Ταξιαρχών και Νικολάου στο Μπανάτο απόψε

Ακολουθία του Όρθρου της Μεγάλης Τρίτης