Ιεροκατάνυκτα απόβραδα

ἤ, Μιὰ πρώτη βιωματικὴ προσέγγιση τῶν Κατανυκτικῶν Ἑσπερινῶν τῆς Μ. Σαρακοστῆς

Στὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μάνης κύριον Χρυσόστομον Παπαθανασίου, ταπεινός συγχαρητήριος χαιρετισμός

ΓΡΑΦΕΙ Ο π. ΚΩΝ. Ν. ΚΑΛΛΙΑΝΟΣ 

Ἀκόμα ἀντέχουν οἱ ἀναμμένες κανδῆλες ἀπὸ τὴν πρωϊνὴ τὴν Κυριακάτικη θεία Λειτουργία. Εὐωδιάζει ὁ ναὸς ἀπὸ τὸ θυμίαμα, ἐνῶ σιγά-σιγὰ ἀρχίζει νὰ ντύνεται τὰ μώβ, τὰ χρώματα τῆς Σαρακοστῆς. 

Τὸ μενεξελὶ τ᾿ ἀπόβραδο σιμώνει μὲ τῆς μεγάλης τῆς καμπάνας τὸν ἀργὸ τὸν ἦχο, ποὺ καλεῖ τοὺς ὅσους πιστούς στὴν πάντερπνο ἀκολουθία τοῦ Κατανυκτικοῦ Ἑσπερινοῦ. Τοῦ Ἑσπερινοῦ, ποὺ ἀνοίγει τὴ θύρα στὴ Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλες τὶς ἑβδομάδες της. Εἶναι, θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ πεῖ, μιὰ νέα εὐκαιρία γιὰ  προετοιμασία, μετὰ τὴ ἀνάπαυλα τοῦ Σαββατοκύριακου τοῦ κάθε πιστοῦ, ὥστε νὰ ζωστεῖ καὶ πάλι τὴν πανοπλία του καὶ νὰ συνεχίσει τὸν πνευματικό του ἀγώνα «κατὰ τῶν ἀρχῶν καὶ ἐξουσιῶν τοῦ σκότους» (πρβλ. Ἐφ. 6, 12).  

Ἱερὲς στιγμές ἀνεπανάληπτες, βαφτισμένες στὰ θεοκατάνυκτα νάματα τῆς συγκίνησης καὶ εύλαβείας, οἱ στιγμὲς τοῦ Κατανυκτικοῦ Ἑσπερινοῦ. Στιγμές, ποὺ συνορεύουν ἀπόλυτα μὲ τὴν ἐμβιωμένη μετάνοια καὶ τὴν  ἀληθινή, εἰλικρινή, ἀφάνταστο προσευχή. Γιατὶ μονάχα ἔτσι μποροῦν νὰ κατανοηθοῦν ὅσα ψάλλονται. Ὄχι πρὸς τέρψιν τῆς ἀκοῆς, ἀλλὰ κυρίως πρὸς νουθεσίαν καὶ προετοιμασίαν, ὥστε νὰ μαθητεύσει περισσῶς ὁ κάθε πιστὸς στὸ πνευματικὸ περιεχόμενο, τὸ ὁποῖο διακρατεῖ ἡ κάθε ἑβδομαδα τῆς νηστισίμου περιόδου, ὡς ἄλλη ὕλη πρὸς ἐπεξεργασία ἁγιοπνευματική. Καί, κυρίως, πρὸς «καταρτισμόν» (βλ. Ἐφ. 4, 12). 

Χαμηλὸς φωτισμός, εὐωδιαστὴ ἡ ἀτμόσφαιρα τοῦ ναοῦ, στὴ μισοσκότεινη Ἁγία Τράπεζα τὸ μελισσοκέρι ποὺ ἡ χλωμή του φλόγα τρεμοπαίζει ἐμπρὸς στὸν Προηγιασμένο Ἅγιο Ἄρτο καὶ μετά, ἡ μεγαλόπρεπος Εἴσοδος μετὰ θυμιατοῦ. Ἀνεβαίνει τὸ μοσχοθυμίαμα, ποὺ καίγεται στὸ θυμιατήριο, σὲ μικρὰ σύννεφα, κομίζοντας μέσα στὰ σταχτόγκριζα φτερά του τὶς ὅποιες ἱκεσίες τῶν πιστῶν. Ἱκεσίες μυστικές, ποὺ ξεδιπλώνονται μὲ ραγισμένη, ἀπὸ ἔνθερμο ἱερὴ συγκίνηση, τὴν ψυχή, μόλις ἀκουστεῖ τὸ Μέγα Προκείμενο: Αὐτὸ τὸ τροπάριο δηλαδή, μὲ τὸ θαυμαστό, συμπυκνωμένο νόημα, στὸ ὁποῖο καὶ ξαποσταίνει ἡ κάθε ἀπεγνωσμένη ψυχή, καθὼς ἀπὸ κεῖ μεταγγίζει μέσα της φορτίο ἱκανὸ αἰσιοδοξίας κι ἐλπίδος. Ἔτσι τὰ παρακάτω δύο προκείμενα, ποὺ συναλλάσσονται στοὺς ἕξι κατανυκτικοὺς Ἑσπερινοὺς τῆς Σαρακοστῆς, κάλλιστα θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ τὰ θεωρήσει ὡς τὸ πεντόσταγμα ὅλης τῆς ἱεροπρεποῦς αὐτῆς περιόδου, ὡς τὴν κεντρικὴ ἰδέα πάνω στὴν ὁποία   ἑδράζεται ὅλο τὸ νόημα τῶν πανσέπτων αὐτῶν σαράντα ἡμερῶν. 

«Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τοῦ παιδός σου, ὅτι θλίβομαι, ταχὺ ἐπάκουσόν μου, πρόσχες τῇ ψυχῇ μου, καὶ λύτρωσαι αὐτήν». 

«Ἔδωκας κληρονομίαν τοῖς φοβουμένοις τὸ Ὄνομά σου, Κύριε».

Ναί, μή ἀποστρέψης τὸ Πρόσωπό Σου, Τὸν παρακαλοῦμε, καθὼς ἀνεβαίνουμε τὰ σκαλοπάτια τῆς Νύχτας ποὺ σιμώνει. 

Βάζουμε τὴ βαθειὰ μετάνοια τῆς Σαρακοστῆς κι ἐπιστρέφουμε εἰς τὰ ἴδια. Ἡ ἑβδομάδα ἀνοίγει  τὴ θύρα της στὴν ἐγκράτεια, στὴν προσευχή, στὴν ἔγνοια μας «τοῦ ὁρᾶν τὰ ἡμῶν πταίσματα καὶ μὴ κατακρίνειν τοὺς ἀδελφούς μας». Γιατὶ ἔχουμε λάβει ὡς κληρονομιά πολύτιμη τὸ Ὄνομά Του. Κι αὐτὸ μᾶς φτάνει. Ἴσως, μάλιστα, καὶ πολὺ μᾶς εἶναι...

Μακάριοι ὅσοι γεύονται τοὺς καρποὺς τῆς ἁγίας Κατανύξεως σὲ αὐτοὺς τοὺς Ἑσπερινούς, οἱ ὁποῖοι, θὰ πρέπει νὰ τὸ ποῦμε, μᾶς προετοιμάζουν γιὰ μιὰν ἄλλη κορυφαία τοῦ ἐγκόσμιου βίου μας ἐμπειρία: τὴν βίωση τῶν μοναδικῶν βραδυῶν τῶν Νυμφίων. 

π. κ. ν. κ.

Νέα εκ Φαναρίου 5ης Μαρτίου 2018

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ  ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἐκκλησιαστικαί εἰδήσεις

Τήν μεσημβρίαν τῆς Δευτέρας, 5ης Μαρτίου, ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐπέστρεψεν εἰς τήν Πόλιν ἐκ τοῦ ταξιδείου Του εἰς Αὐστρίαν, ὑπαντηθείς ἐν τῷ ἀερολιμένι ὑπό τοῦ Ἐπιτρόπου Αὐτοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γέροντος Δέρκων κ. Ἀποστόλου καί τοῦ Πανοσιολ. Μ. Πρωτοσυγκέλλου κ. Ἀνδρέου.
  

* * *

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν:

* Τόν Σεβ. Συνοδικόν Μητροπολίτην Νέας Ἰερσέης κ. Εὐάγγελον, συνοδευόμενον ὑπό τοῦ Ἱερολ. Διακόνου κ. Φιλοθέου Tomczewski.

* Τόν Θεοφιλ. Ἐπίσκοπον Ἀμορίου κ. Νικηφόρον, Ἡγούμενον τῆς ἐν Θεσσαλονίκῃ Ἱερᾶς Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Βλατάδων, συνοδευόμενον ὑπό τοῦ Ἱερολ. Διακόνου κ. Παντελεήμονος Τσαβλίδου, ἐκ τῆς ἀδελφότητος αὐτῆς, καί τοῦ Ἐντιμ. κ. Θεολόγου Χριστοφορίδου, Ἀστυνομικοῦ, ἐκ Θεσσαλονίκης.

* Τόν Θεοφιλ. Ἐπίσκοπον Ἁλικαρνασσοῦ κ. Ἀδριανόν, Ἐπόπτην τῆς Περιφερείας Φαναρίου - Κερατίου Κόλπου, μετά τῶν Κληρικῶν αὐτῆς, καί τῆς ὑπό τήν προεδρίαν τοῦ Ἐντιμ. κ. Νικολάου Καλαμάρη Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Κοινότητος Ξυλόπορτας, προσκαλέσαντας Αὐτόν ὅπως χοροστατήσῃ, κατ᾿ ἔθος παλαιόν, ἐν τῷ ἱστορικῷ Ἱ. Ἁγιάσματι τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν, κατά τήν Ἱ. Ἀκολουθίαν τῆς Γ´ Στάσεως τῶν Χαιρετισμῶν πρός τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

* Τούς Ἐξοχ. κ. Ἀνδρέαν Μιχαηλίδην, Βουλευτήν ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Χίου, Ἰατρόν, Γεν. Γραμματέα τῆς Διακοινοβουλευτικῆς Συνελεύσεως Ὀρθοδοξίας, καί Ἐντιμ. κ. Κωνσταντῖνον Μυγδάλην, Σύμβουλον αὐτῆς.  

* * *

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μιλήτου κ. Ἀποστόλου, Ἡγουμένου τῆς ἐν Χαλκιδικῇ Ἱερᾶς Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Ἁγίας Ἀναστασίας τῆς Φαρμακολυτρίας, κατά τήν διοργανωθεῖσαν ὑπό τοῦ Γραφείου Περιβαλλοντικῆς Ἀγωγῆς τῆς Διευθύνσεως τῆς Δευτεροβαθμίου Ἐκπαιδεύσεως Δυτικῆς Θεσσαλονίκης καί τῆς Ἰμβριακῆς Ἑνώσεως Μακεδονίας Θρᾴκης ἐπιμορφωτικήν ἡμερίδα, ἐπί τοῦ θέματος «Ἡ ἀνάδειξη τοῦ Ἑλληνισμοῦ μέσα ἀπό δράσεις τοῦ Γραφείου Περιβαλλοντικῆς Ἐκπαίδευσης - Ὁ Ἑλληνισμός τῆς Ἴμβρου», ἐν τῷ ἐν Θεσσαλονίκῃ Πνευματικῷ Κέντρῳ τῆς Ἰμβριακῆς Ἑνώσεως, τό Σάββατον, 24ην λήξαντος μηνός Φεβρουαρίου.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΠΟΨΕ ΣΤΟ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ
(φωτοαποτυπώσεις: Yani Kayakoparan)

Ποιο είναι το στήριγμά σου;

π. Δημητρίου Μπόκου

Ο έμπορος Κουσμιτσώφ με τον μικρό του ανεψιό Γεγκόρ και τον φίλο του παπα-Χριστόφορο, ταξιδεύοντας κάποτε μέσα στην απέραντη ρωσική στέπα, σταμάτησαν στο πανδοχείο του Εβραίου Μωυσή Μωυσέγιτς. Ο Μωυσής είχε για βοηθό έναν παράξενο αδελφό του, τον Σολομώντα. Όταν ο Σολομών μπήκε με ένα μεγάλο δίσκο για να σερβίρει το τσάι στους επισκέπτες, τους κοιτούσε ειρωνικά και χαμογελούσε παράξενα. Το χαμόγελο αυτό ήταν πολύ περίπλοκο. Εξέφραζε πολλά συναισθήματα, εκείνο όμως που υπερίσχυε ήταν η περιφρόνηση. Σαν να περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να τους περιγελάσει και να σκάσει στα γέλια.

«Αφού ήπιε πέντ’ έξι ποτήρια ο Κουσμιτσώφ, καθάρισε μπροστά του το χώρο πάνω στο τραπέζι, πήρε το σάκο που είχε βάλει για προσκέφαλό του όταν είχε κοιμηθεί (καθ’ οδόν) κάτω από την άμαξα, έλυσε το σχοινάκι του και τον τίναξε. Από το σάκο έπεσαν στο τραπέζι δεσμίδες από χαρτονομίσματα.

- Τώρα που έχουμε χρόνο, παπα-Χριστόφορε, να τα μετρήσουμε, είπε ο Κουσμιτσώφ…

Όταν τελείωσε το μέτρημα των χρημάτων, τα έβαλε πίσω στο σάκο… Ο παπα-Χριστόφορος συζητούσε με τον Σολομώντα.

- Λοιπόν, σοφέ Σολομώντα, πως πάνε οι δουλειές;

- Ποιές δουλειές εννοείτε; ρώτησε ο Σολομών και κοίταξε τόσο σαρκαστικά, σαν να του είπαν για κανένα έγκλημα.

- Γενικώς… Με τί ασχολείσαι;

- Με τί ασχολούμαι; Με ό,τι και όλοι οι άλλοι… Βλέπετε, είμαι λακές (=δουλοπρεπής υπηρέτης). Είμαι λακές του αδελφού μου, ο αδελφός μου είναι λακές των πελατών, οι πελάτες είναι λακέδες του Βαρλάμωφ (εκατομμυριούχου της περιοχής), ενώ άμα είχα δέκα εκατομμύρια, ο Βαρλάμωφ θα γινόταν δικός μου λακές. …Γιατί δεν υπάρχει ούτε άρχοντας ούτε εκατομμυριούχος, που, για ένα καπίκι παραπάνω, δε θα έγλειφε τα χέρια ενός βρωμο-Εβραίου. Τώρα είμαι βρωμο-Εβραίος και ζητιάνος, όλοι με βλέπουν σαν σκυλί. Αν είχα όμως χρήματα, ο Βαρλάμωφ θα έκανε μπροστά μου τον καραγκιόζη, όπως ο Μωυσής μπροστά σας… Ο Βαρλάμωφ, παρόλο που είναι Ρώσος, στην ψυχή του είναι βρωμο-Εβραίος: Όλη του η ζωή είναι τα χρήματα και τα κέρδη, ενώ εγώ τα χρήματά μου τα έκαψα στο τζάκι. Δε θέλω ούτε χρήματα, ούτε γη, ούτε πρόβατα, ούτε θέλω να με φοβούνται και να βγάζουν το καπέλο τους μπροστά μου όταν περνάω. Οπότε είμαι πιο έξυπνος από τον Βαρλάμωφ σας και μοιάζω περισσότερο με άνθρωπο!

(Ο Μωυσής Μωυσέγιτς λίγο αργότερα αισθάνθηκε την ανάγκη να απολογηθεί για λογαριασμό του άδελφού του στους επισκέπτες του).

- …Συγχωρήστε μας, μη θυμώνετε. Είναι τόσο δύσκολος, τόσο δύσκολος! Είναι και αδελφός μου, αλλά απ’ αυτόν δεν είδα τίποτα άλλο εκτός από πίκρα… Δεν είναι καλά στα μυαλά του. Τελείως χαμένος… Κανέναν δεν αγαπάει, κανέναν δε σέβεται, κανέναν δε φοβάται… Ξέρετε, κοροϊδεύει όλον τον κόσμο… Ούτε εμένα αγαπάει… Και δε θέλει τίποτα! Ο πατέρας μας, όταν πέθανε, άφησε από έξι χιλιάδες ρούβλια στον καθένα μας. Εγώ αγόρασα το πανδοχείο, παντρεύτηκα και τώρα έχω και παιδάκια, ενώ αυτός τα χρήματά του τά ’καψε στο τζάκι. Κρίμα, κρίμα! Γιατί τά ’καψε; Αν δεν τα ήθελε, έπρεπε να τα δώσει σ’ εμένα, αλλά γιατί τά ’καψε;» (Αντόν Τσέχωφ, Η στέπα, σσ. 35-45).

Ο παράξενος Σολομών έκαμε κάτι, που κανένας δεν μπορούσε να κατανοήσει και να δικαιολογήσει. Όχι μόνο ο Εβραίος αδελφός του, όχι μόνο ο έμπορος Κουσμιτσώφ, αλλά και ο Χριστιανός ιερέας, ο παπα-Χριστόφορος, δυσκολευόταν να δώσει απάντηση στην τόσο «εύλογη» απορία: «Γιατί τά ’καψε;»

Αλήθεια, γιατί;

Το ερώτημα δεν θά ’πρεπε να είναι γιατί τά ’καψε. Αλλά γιατί όλοι μας λίγο-πολύ το θεωρούμε αδιανόητο κάτι τέτοιο; Γιατί να είναι η αγάπη του πλούτου πλήρως αδιαπραγμάτευτη και αυτονόητη για όλους μας; Η ειρωνεία του «τρελού» Σολομώντα χτυπάει κατάμουτρα την παγίδευσή μας στη λατρεία του πλούτου. Στην παγίδα αυτή αναφέρεται επικριτικά και ο Χριστός, στην ύπουλη υποδούλωση που προκαλεί και μας ρεζιλεύει, αφού κάνει τον καθένα μας λακέ, δούλο στον οικονομικά λιγάκι ισχυρότερο. Ή μήπως δεν είμαστε έτοιμοι και μεις για ένα καπίκι να γλείψουμε τα χέρια του κάθε τοκογλύφου; Να προσκυνήσουμε αδίστακτα τον μαμμωνά;

Γι’ αυτό ο Χριστός επισημαίνει την απάτη του πλούτου. Μιλάει για την ψευδαίσθηση που μας δημιουργείται ότι ο πλούτος είναι το παν, το στήριγμά μας, η βάση μας. Πράγμα που μας απομακρύνει από την «πέτρα της ζωής». Και μας κάνει να ξεχνάμε, ότι βράχος ατράνταχτος για ν’ ακουμπάνε τα πάντα με σιγουριά, μοναδικό θεμέλιο του σύμπαντος κόσμου, είναι μόνο ο Χριστός, «ο δρακί την πάσαν έχων κτίσιν, ο στερεώσας τους ουρανούς πάλαι κατ’ αρχάς». Στην παλάμη του χωράει με άνεση η κτίση ολόκληρη. Κυβερνάει, συνέχει, συγκρατεί στα δάχτυλά του το παν. «Ανοίξαντός σου την χείρα τα σύμπαντα πλησθήσονται χρηστότητος, αποστρέψαντος δε σου το πρόσωπον ταραχθήσονται· αντανελείς το πνεύμα αυτών και εκλείψουσι και εις τον χουν αυτών επιστρέψουσιν· εξαποστελείς το πνεύμα σου και κτισθήσονται…» (Ψαλμ. 103, 28-30).

Το απέδειξε περίτρανα στην έρημο, όταν ένας πολυάριθμος λαός τρεφόταν εξ ολοκλήρου για σαράντα χρόνια από αυτήν την πηγή της ζωής. Τότε «άρτον εκ του ουρανού έδωκεν αυτοίς φαγείν» (Ιω. 6, 31). «Άρτον αγγέλων έφαγεν άνθρωπος, επισιτισμόν απέστειλεν αυτοίς εις πλησμονήν» (Ψαλμ. 77, 25). «Και πάντες το αυτό βρώμα πνευματικόν έφαγον». Όλοι λάμβαναν με υπερφυσικό τρόπο την ίδια τροφή (το μάννα) και έπιναν όλοι το ίδιο νερό, που ανέβλυζε «εκ πνευματικής ακολουθούσης πέτρας, η δε πέτρα ην ο Χριστός» (Α΄ Κορ. 10, 3-4).

Γιατί να μη μπορεί και σήμερα να γίνει το ίδιο; Λιγόστεψε μήπως η δύναμη του Θεού; Ή μήπως είναι η δική μας πίστη που εξανεμίστηκε; Όταν η εμπιστοσύνη μας στον Θεό γίνεται φύλλο και φτερό στον άνεμο, δεν είναι φυσικό να μετατεθεί και η ελπίδα μας; Και να αγκιστρωθούμε τότε σαν το στρείδι στα λίγα η πολλά αγαθά που έχει ο καθένας μας, τραγικά θύματα όλοι μας της απάτης του πλούτου;

Και φυσικά ο Θεός δεν λέει να κάψουμε ανόητα τα λεφτά μας, αλλά να αποδεσμεύσουμε την καρδιά μας απ’ αυτά. Να πάψουμε να τα λατρεύουμε. Ν’ αποτινάξουμε την παραπλανητική τους καταδυνάστευση. Να μπορούμε να τα βάλουμε σε χρήση κοινή (εξ ου και χρήματα), μια και δεν ανήκουν αποκλειστικά σε μας, αλλά και σε πολλοὺς άλλους, που τα έχουν περισσότερη ανάγκη. Να τα μοιραζόμαστε, ακόμα κι αν έχουμε ελάχιστα. Η ελπίδα μας να είναι ο Θεός. Να μη διστάζουμε να δώσουμε και το τελευταίο μας κομμάτι ψωμί, αφήνοντας τον εαυτό μας εντελώς στα χέρια του. «Εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». Όπως η χήρα στον καιρό του προφήτη Ηλία. Αλλιώς, εμπιστευόμαστε περισσότερο τα «ψιχία» μας και λιγότερο τον Θεό.

Πού στηρίζουμε λοιπόν εμείς την ύπαρξή μας; Δυστυχώς για πολλούς μας τα ευτελή ψίχουλα που διαθέτουμε είναι ο νέος μας θεός. Το νέο είδωλο που προσκυνούμε, αφού κατέχουν αυτά το κέντρο της καρδιάς μας και όχι ο Θεός. Και όμως, μετά την ανανέωση της υιοθεσίας μας από τον Θεό, θά ’πρεπε να είμαστε οι «μηδέν έχοντες και πάντα κατέχοντες» (Β΄ Κορ. 6, 10). Τότε μόνο θα μοιάζαμε με τον άνθρωπο, που είχε κατά νουν όταν μας έπλαθε ο Θεός.

Ο Κύριος πάντα και ιδιαίτερα τώρα τη Σαρακοστή, δεν παύει να μας προκαλεί, καλώντας μας να «εκτείνωμεν χείρας εις ευποιίαν, …πτωχούς αστέγους εισαγάγωμεν εις οίκους, …δώσωμεν ενδεέσιν άρτον» (Ύμνοι Τριωδίου).

Ιδού λοιπόν, «το στάδιον ηνέωκται» ενώπιόν μας. Μπορούμε να εισέλθουμε, αν θέλουμε. Ας δείξει ο καθένας έμπρακτα ποιό δεκανίκι διάλεξε για να στηρίξει τη ζωή του.

Μεγ. Σαρακοστή 2018 

Κυριακή Β΄ Νηστειών 2018, τιμώντας τον Άγιο Νικόλαο τον Πλανά, στο Sartrouville των Παρισίων

Πρωί Κυριακής Β΄ των Νηστειών, 4ης Μαρτίου 2018, στον Ναό της Υπαπαντής του Κυρίου Sartrouville των Παρισίων, χοροστατούντος του Σεβ. Μητροπολίτου Γαλλίας κ. Εμμανουήλ. Στον Ναό θησαυρίζεται απότμημα Λειψάνου του Αγίου Νικολάου του Πλανά. Συλλειτούργησαν ο Αρχιμανδρίτης Μάξιμος Παφίλης - Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος Ι. Μ. Γαλλίας και ο οικείος Εφημέριος Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Νικόλαος Ξένος, ο Ζακύνθιος.

Κυριακή Β΄ Νηστειών 2018 εν Βανάτω της Ζακύνθου

Ζεστό πρωί Κυριακής Β΄ Νηστειών, 4ης Μαρτίου 2018, στον Ναό της Παναγούλας Μπανάτου.

Κυριακή Β΄ Νηστειών 2018 στο Φανάρι και άλλες ειδήσεις εκ των Πατριαρχείων (2-4.3.2018)

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ 

Ἐκκλησιαστικαί εἰδήσεις 

Ἡ Α. Σεβασμιότης, ὁ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος, Μητροπολίτης Γέρων Δέρκων κ. Ἀπόστολος, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ, κατά: 

     α) τήν Θ. Λειτουργίαν τῶν Προηγιασμένων Δώρων τήν Παρασκευήν, 2αν Μαρτίου 2018, 

     β) τήν Ἱ. Ἀκολουθίαν τῆς Β´ Στάσεως τῶν Χαιρετισμῶν πρός τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, αὐθημερόν, καθ᾿ ἥν τόν θεῖον λόγον ἐκήρυξεν ὁ Πανοσιολ. Μ. Ἱεροκῆρυξ κ. Πανάρετος. Παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Μύρων κ. Χρυσόστομος, Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στέφανος καί Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόρας, 

     γ) τόν Μ. Ἑσπερινόν τοῦ Σαββάτου, 3ης Μαρτίου, 

[φωτογραφίες: Yani Kayakoparan]

δ) τήν Θείαν Λειτουργίαν τῆς Κυριακῆς Β΄ τῶν Νηστειῶν, 4ης ἰδίου, καθ᾿ ἥν τόν θεῖον λόγον ἐκήρυξεν ὁ Πανοσιολ. Μ. Σύγκελλος κ. Ἀμβρόσιος. Ἐκκλησιάσθησαν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στέφανος, ὁ Θεοφιλ. Ἐπίσκοπος Χριστουπόλεως κ. Μακάριος καί πιστοί ἐντεῦθεν καί ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. 

* * * 

Ἡ Α. Σεβασμιότης, ὁ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος, Μητροπολίτης Γέρων Δέρκων κ. Ἀπόστολος, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Ἱ. Ναῷ Ἁγίου Δημητρίου Ταταούλων, κατά τόν Κατανυκτικόν Ἑσπερινόν τῆς Κυριακῆς, 4ης Μαρτίου, καθ’ ὅν τόν θεῖον λόγον ἐκήρυξεν ὁ Θεοφιλ. Ἐπίσκοπος Ἐρυθρῶν κ. Κύριλλος. 

* * * 

Ἡ Α. Σεβασμιότης, ὁ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν: 

     Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Μυριοφύτου καί Περιστάσεως κ. Εἰρηναῖον. 

     Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Μύρων κ. Χρυσόστομον. 

     Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στέφανον. 

     Τόν Θεοφιλ. Ἐπίσκοπον Χριστουπόλεως κ. Μακάριον, ἐξ Ἐσθονίας. 

     Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Καισάριον Χρόνην, ἐκ τῆς Ἀδελφότητος τῆς Ἱ. Μονῆς Τριάδος Χάλκης, μετά τῶν Ἐλλογ. κ.κ. Κωνσταντίνου Σκριάπα, Οἰκονομολόγου, Προέδρου τοῦ Δικτύου «ΠΕΡΡΑΙΒΙΑ», Ἰωάννου Βαραλῆ, Ἐπικ. Καθηγητοῦ τοῦ Τμήματος Ἱστορίας - Ἀρχαιολογίας - Κοινωνικῆς Ἀνθρωπολογίας τοῦ Πανεπισημίου Θεσσαλίας, ἐκ Βόλου, Ἠλιού Νομπιλάκη, Καθηγητοῦ Συντηρήσεως Λίθου ἐν τῷ ΤΕΙ Ἀθηνῶν, καί Θεοδώρου Γκανέτσου, Καθηγητοῦ τῆς Σχολῆς Τεχνολογικῶν Ἐφαρμογῶν τοῦ Πανεπιστημίου Πειραιῶς, ἐξ Ἀθηνῶν, ἐκ μέρους τῆς Ὀργανωτικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ὑπό τήν αἰγίδα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τεθέντος καί πραγματοποιηθέντος περί τάς ἀρχάς Δεκεμβρίου π.ἔ. ἐν Βόλῳ «Β΄ Πανελληνίου Συνεδρίου Ψηφιοποιήσεως Πολιτιστικῆς Κληρονομίας–Euromed 2017», ἐκφράσαντας εὐγνώμονας εὐχαριστίας πρός τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν καί τόν σεπτόν Προκαθήμενον αὐτῆς διά τήν προσγενομένην τιμήν.

     Tόν Αἰδεσιμ. Πρεσβύτερον κ. Ἀντώνιον Καρατζῖκον, Κληρικόν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Δέρκων. 

     Τόν Ἐντιμολ. κ. Ἀντώνιον Χατζόπουλον, Ἄρχοντα Ἱερομνήμονα τῆς Μ.τ.Χ.Ε., Ἱεροψάλτην τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Δέρκων. 

     Τούς Ἐλλογ. κ.κ. Σάββαν Παναγιωτίδην, Πρόεδρον τοῦ Συνδέσμου Ἀποφοίτων τῆς Πατριαρχικῆς Μ. τοῦ Γένους Σχολῆς, καί Δημήτριον Ζῶτον, Καθηγητάς αὐτῆς. 

     Τόν Ἐντιμ. κ. Κωνσταντῖνον Καραμανλῆν, ἐντεῦθεν. 

* * *

Ἡ Α. Σεβασμιότης, ὁ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος, ἐξεπροσωπήθη: 

     Ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Ἰωακείμ, Ἀρχιγραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, κατά τήν δοθεῖσαν ὑπό τῆς Εὐγεν. κ Ἄννης Μισσιριάν Τζούμα, Ἐπιχειρηματίου, Προέδρου τοῦ ἐν Καβάλᾳ Κέντρου προωθήσεως τοῦ διαθρησκειακοῦ διαλόγου «ΜΟΗΑ», διάλεξιν, ἐπί τοῦ θέματος «Ἡ ἀποκατάσταση τοῦ Ἰμαρέτ καί τῆς οἰκίας τοῦ Muhammad Ali Pasha στήν Καβάλα καί ἡ ἐπιρροή στό κοινωνικό καί πολιτιστικό ἀστικό περιβάλλον», ἐν τῷ ἐν Emirgân Μουσείῳ «Sakıp Sabancı», τό Σάββατον, 3ην Μαρτίου. 

     Ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Διακόνου κ. Παϊσίου, Διευθυντοῦ τοῦ Ἰδιαιτέρου Πατριαρχικοῦ Γραφείου, κατά τήν διοργανωθεῖσαν ὑπό τοῦ Γεν. Προξενείου τῆς Ἑλλάδος ἐν τῇ Πόλει συναυλίαν μουσικῆς δωματίου τῶν Εὐγεν. κυριῶν Ἀγάπης Τριανταφυλλίδου καί Nil Kocamangil, Καλλιτέχνιδων, ἐν τῷ Σισμανογλείῳ Μεγάρῳ, τήν Πέμπτην, 1ην ἰδίου.

Κυριακή Β΄ των Νηστειών 2018 στο Αμμάν της Ιορδανίας

Πρωί Κυριακής Β΄ των Νηστειών στον ναό του Αγίου Γεωργίου Χάσμι του Αμμάν. Προέστη ο οικείος Μητροπολίτης Σεβ. Φιλαδελφείας κ. Βενέδικτος, συμπαραστατούμενος από τον Εφημέριο π. Χριστόδουλο και τον π. Πέτρο, Εφημέριο του Μητροπολιτικού Ναού, ο οποίος μάλιστα κήρυξε τον θείο λόγο. Ακολούθησε νηστίσιμη τράπεζα για όλους.