Η μνήμη του Αγίου Νικολάου στα Καρκαναίικα Μπανάτου

Σήμερα η Εκκλησία μας τιμά την πανεύφημη μνήμη του Αγίου Νικολάου, Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας, του θαυματουργού. Ως Ενορία κι εμείς βρεθήκαμε στον ομώνυμο μικρό ναό στα Καρκαναίικα (Αβρυακό) Μπανάτου, ιδιοκτησίας Γεωργία χήρας Ιωάννου Καποδίστρια και του γιού της Χαράλαμπου.

Το πολύ κρύο του πρωινού (μόλις 7 βαθμοί Κελσίου) διαδέχτηκε ένας υπέρλαμπρος δεκεμβριάτικος ήλιος, που άπλωσε ευεργετική θαλπωρή πάνω στα κτήματα της πραγματικής και νοητής αμπέλου (βλ. φωτό 1η και τελευταία)! Έτσι δόθηκε το έναυσμα σε αρκετούς κατοίκους του συνοικισμού να εκκλησιασθούν στο απέριττο αυτό εκκλησάκι και να κοινωνήσουν των Αχράντων Μυστηρίων. Η εορτή αυτή αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία συνάντησης με τους ενορίτες της συγκεκριμένης περιοχής, όπου μάλιστα κρίθηκε αναγκαίο υπήρξε Θεία Κοινωνία κατ' οίκον.

Στην Ομιλία του ο π. Παναγιώτης, αφορμώμενος από την πανσεβάσμια και αγαπημένη μορφή του Αγίου Νικολάου, αναφέρθηκε στην αναγκαιότητα προσκυνηματικής τιμής των Αγίων μας, οι οποίοι, δίχως να υπάρξουν υπεράνθρωποι, υπερέβησαν τον παλαιό εαυτό τους και βραβεύτηκαν από τον Ουρανό με την αιώνια δόξα και τη βίωση του ανεσπέρου φωτός των θείων ενεργειών. Και κατέληξε: "Αυτή η τιμή και η προσκύνηση μεταβαίνει ως λατρεία δική μας στον θρόνο της μεγαλειότητας του Θεού, ο Οποίος χαριτώνει με την δόξα Του όσους αφοσιώνονται σε Αυτόν. Δια της συναναστροφής με τους Αγίους προγευόμαστε την δική μας θέωση, μάλιστα δε, συμμετέχοντας στον Μυστικό Δείπνο, το οποίο λειτουργείται σε κάθε παρόμοια σύναξη των Χριστιανών επί το αυτό, και κυρίως στο Ποτήριο της Θείας Ευχαριστίας, κοινωνούμε από τώρα των Εσχάτων"!

Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας προσφέρθηκαν καφές και πλούσια γλυκίσματα στο φιλόξενο σπίτι της Οικογένειας!

Φωτογραφίες: Βαλάντης Δρογγίτης και π. Π. Κ.

Εσπερινός - Όρθρος του Αγίου Νικολάου στον Μητροπολιτικό Ναό Ζακύνθου και Κουρά Μοναχού

Πριν από λίγο ολοκληρώθηκε στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου των Ξένων Ζακύνθου ο πανηγυρικός Εσπερινός για τη μνήμη του εορτάζοντος Αγίου Νικολάου των Μυρέων. Χοροστάτησε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Φωτικής κ. Διονύσιος. Ακολούθησε, σύμφωνα με το τοπικό εκκλησιαστικό Τυπικό, ο Όρθρος της αυριανής ημέρας, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ζακύνθου κ. Χρυσοστόμου Β΄.

Μεταξύ των δύο αυτών ιερών Ακολουθιών ο Σεβ. Ζακύνθου έκειρε Μοναχό τον κ. Νικόλαο Κεφαλληνό, από το προάστιο του Μπόχαλη, στον οποίο έδωσε το μοναχικό όνομα Νικόδημος.

Ο νέος Μοναχός είναι δευτεροετής φοιτητής στο Τμήμα Ελληνικού Πολιτισμού στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και μέχρι τώρα υπηρετούσε ως νεωκόρος στον περιώνυμο ναό της Χρυσοπηγής Μπόχαλης. Η χειροτονία του σε Διάκονο θα γίνει αύριο το πρωί στον εορτάζοντα Μητροπολιτικό Ναό.

Σημειωτέον, το Νυχθημερόν στερείται πλέον έναν άψογο συνεργάτη του, ο οποίος κάλυπτε φωτογραφικά μέχρι τώρα διάφορα εκκλησιαστικά γεγονότα, είμαστε όμως βέβαιοι ότι τον χρειάζεται η τοπική της Ζακύνθου Εκκλησίας και ευελπιστούμε να διαπρέψει!

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ στον "Αυριακό" του Μπανάτου

Παρουσίαση: π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Στον Αυριακό, την όμορφη και καταπράσινη αυτή συνοικία του Μπανάτου, υπάρχει καλοδιατηρημένο το πατροπαράδοτο και παραδοσιακό σπίτι των Καρκαναίων, όπου μέχρι πρότινος λειτουργούσε το ομώνυμο φαγάδικο, το οποίο στις ημέρες μας διαχειριζόταν η Οικογένεια του συντοπίτη μας ηθοποιού και σκηνοθέτη Κώστα Καποδίστρια, γνωστού από τη συμμετοχή του στην ταινία του Παντελή Βούλγαρη Happy Day (1976) και την υπερπροσπάθειά του για ποιοτικό θέατρο στο γενέθλιο νησί μας μες από το επιτυχημένο σχήμα "Θέατρο τση Ζάκυθος".

Φέτος, το κέντρο "Αυριακός" μετατράπηκε σε θεατρική σκηνή των πενήντα θέσεων, ευελπιστώντας να στεγάσει έργα ποιότητας, τα οποία όχι μόνον θα ψυχαγωγούν, αλλά και ενίοτε θα εξεγείρουν.

Χθες το βράδυ είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε την πρεμιέρα του έργου "Ιστορίες αθλιότητας", βασισμένου σε ποιήματα και πέντε μονόπρακτα του Γερμανού δραματουργού, σκηνοθέτη και ποιητή Μπέρτολτ Μρεχτ, σε δραματουργική σύνθεση και σκηνοθεσία του Κώστα Καποδίστρια. Η μετάφραση όλων των κειμένων (θεατρικών και ποιητικών) είναι των Μάριου Πλωρίτη, Τίτου Πατρίκιου και Αγγέλας Βερυκοκάκη. Η αφίσα και τα σκηνικά του Διονύση Καλαμαρά, τα κοστούμια της Μαριέττας Μαρούδα και η μουσική του Νίκου Ξένου. Η επιμέλεια του προγράμματος έγινε από την θεατρολόγο Πηνελόπη Αβούρη, ενώ την ευθύνη της φωτογραφίας έχει η Σπυριδούλα Γκούσκου. Λαμβάνουν μέρος οι ηθοποιοί Ζωή Βισβάρδη, Γιώργος Βούτος, Αγγελική Κυπριώτη, Νίκος Ξένος, Διονυσία Ξένου, Διονύσης Ποταμίτης και Μαρία Σταμίρη. Οι περισσότεροι σπούδασαν την δραματική τέχνη στο σχετικό Ι.Ε.Κ. της Ζακύνθου, η δε επίδοσή τους είναι αξιέπαινη και αξίζει να χειροκροτηθούν!

Μια πιο εμπεριστατωμένη παρουσίαση, μπορείτε να δείτε στον ΙΣΚΙΟ μας, κάνοντας κλικ εδώ.

Για κρατήσεις θέσεων, επικοινωνήστε στο τηλέφωνο 2695061884.

Τιμή στη "Γιάτρισσα" Αγία Βαρβάρα σήμερα στο Μπανάτο

Σήμερα το πρωί, στον ναό της Παναγούλας Μπανάτου, εορτάσαμε την πανεύφημη μνήμη της Αγίας Παρθενομάρτυρος Βαρβάρας, της οποίας ωραία Καθέδρα παραλάβαμε από τους προγόνους μας, σε ανάμνηση παλαιού θαύματος της Αγίας, δηλαδή της σωτηρίας της Ζακύνθου από την επιδημία της Βλογιάς (ευφλογίας), που μάστιζε το νησί στα μέσα του 18ου αιώνα.

Αρκετοί ενορίτες μας, παρά τον άσχημο καιρό, εκκλησιάσθηκαν, αποδίδοντας σεβασμό και προσκύνηση στη θαυματουργή  "Γιάτρισσα" από το κακό "θανατικό", ενώ η κ. Σούλα Σκουλογένη εποίησε -όπως ανέκαθεν συνηθίζει- το "πανηγύρι", δηλαδή το κόλλυβο της Αγίας! 

Ο π. Παναγιώτης στην ομιλία του αναφέρθηκε ευσύνοπτα στην ηρωική φυσιογνωμία της Μάρτυρος. "Άνθρωπος υπήρξε και αυτή σαν εμάς", είπε. Για να συμπληρώσει: "Όμως υπερέβη τον εαυτό της και για την πίστη της, για τον έρωτά της στον Νυμφίο της καρδιάς της, δεν δίστασε να ανθέξει δίχως γογγυσμούς και υπαναχωρήσεις τα πάνδεινα, μάλιστα δε από τον ίδιο τον πατέρα της, έως και αυτού του αποκεφαλισμού!... Άραγε πόσοι από εμάς είμαστε διατεθειμένοι για θυσίες υπέρ των πεποιθήσεών μας; Πόσοι από εμάς, τους εγκληματικά εφησυχάζοντες ή και επίφοβα λιμνάζοντες περί τα πνευματικά ζητήματα, θα μπορούσαμε να δαπανηθούμε ως υπάρξεις για τον Νυμφίο της Εκκλησίας;"

"Έχουμε πόλεμο, βαφτίστε τα αβάφτιστα"

γράφει από τη Μελβούρνη η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Οι σειρήνες που ήχησαν εκείνη την αποφράδα μέρα της 28ης του Οκτώβρη του 1940, με βρήκαν 10 μηνών μωρό κι αβάφτιστο. Οι εντολές από τον αείμνηστο Μητροπολίτη Χρυσόστομο, ρητές και ξεκάθαρες: "Έχουμε πόλεμο, βαφτίστε τα αβάφτιστα". Μες στην αναμπουμπούλα και τον πανικό που δημιουργήθηκε, έτρεχαν όλοι να βρουν παπά να βρουν κουμπάρο και τα απολύτως αναγκαία για την επείγουσα βάφτιση.

Στο χωριό μας, θα έπρεπε να είμαστε πολλά αβάφτιστα τότε γιατί έπεσε πολλή δουλειά... Πόσοι νουνοί και παπάδες να βρεθούν μέσα σ' ένα χωριό έτσι στα γρήγορα και πόσες κολυμπήθρες; Απ' ό,τι μου είπαν μεγαλώνοντας, μια και σαν όλα τα μωρά δεν μπορούσα να θυμηθώ τα βαφτίσια μου, κάποια από εμάς της εποχής εκείνης, είμαστε αεροβαφτισμένα κι άλλα κατσαρολοβαφτισμένα. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκα κι εγώ. Ο «τίτλος» με ακολουθούσε για πολλά χρόνια. Νουνός μου ο αείμνηστος παπά Κουμπούρας, ο οποίος προσφέρθηκε να γίνει ανάδοχος σε πολλά από εμάς!

Δεν ξέρω φυσικά, πόσα από εμάς επιβιώσαμε όχι μόνο του πολέμου, αλλά κυρίως της φοβερής πείνας που ακολούθησε, αλλά προφανώς εγώ ήμουν από τα τυχερά αβάφτιστα, αφού κατόρθωσα να φτάσω στην ώριμη σημερινή ηλικία και να απολαύσω, παιδιά και εγγόνια!!! Όμως, η μικρή μου αδελφούλα, η Αντριάνα, που γεννήθηκε λίγο μετά από μένα, δεν τα κατάφερε. Δυστυχώς, λόγω κακουχιών όταν γεννήθηκε, η Μάνα προσβλήθηκε από επιλόχειο πυρετό και για μήνες βρισκόταν μεταξύ ζωής και θανάτου... Δύσκολα χρόνια... Φόβος, πείνα και δυστυχία παντού... Ποιον να πρωτοκοιτάξεις; Τη μάνα, που κειτόταν ανήμπορη και πολύ άρρωστη, την κατά ενάμισι χρόνο μεγαλύτερη αδελφή μου, εμένα ή το μωρό; Η μακαρίτισσα η Νόνα μου και οι θείες προσπαθούσαν να το κρατήσουν στη ζωή με χαμομήλια και αλιφασκιές... Τo έβαζε στο βυζί η Μάνα, που σπάραζε η καρδιά της να το ακούει να κλαίει γοερά από την πείνα, αλλά τι να βυζάξει από μια τόσο άρρωστη, σκελετωμένη γυναίκα που κι εκείνη υπέφερε από την ίδια πείνα; Με το ένα χέρι αγκάλιαζε εκείνο και με το άλλο την αδελφή μου κι εμένα και έκλαιγε από απελπισία, απόγνωση, οργή...

Το μωρό μας έκλαιγε μέρα-νύχτα. Ακούγοντας το, λουφάζαμε εμείς και δεν βγάζαμε άχνα για τη δική μας πείνα. Σφίγγαμε το στομάχι αμίλητες. Μπορεί να είμαστε μόνο τριών και ούτε πέντε χρονών, μα σε τέτοιες περιστάσεις ωριμάζεις αφάνταστα γρήγορα. Ο αείμνηστος παπάκης μου έκανε τα πάντα για να εξοικονομήσει μια μπουκιά ψωμί, μια χούφτα σταφίδες και να τα μοιράζει από λίγο στην αδελφή μου και σε μένα για να μην πεθάνουμε. Στο μωρό μας, όμως, τι να έδινε; Όσο περνούσαν οι μέρες όλο και πιο αδύναμο ακουγόταν το κλάμα της μικρής Αντριάνας..., μέχρι που σταμάτησε τελείως... "Λυτρώθηκε" είπαν όλοι... Πού να περισσέψουν δάκρυα κάτω από τέτοιες συνθήκες για ένα μωρό λίγων εβδομάδων που έφυγε, όταν καθημερινά πέθαιναν στους δρόμους οι άνθρωποι με τα στομάχια πρησμένα από την ασιτία;;; Καθένας έκλαιγε τον άνθρωπο του, έκλαιγε τον εαυτό του, σκεπτόμενος πως εκείνος θα είναι ο επόμενος που θα βρουν την άλλη, την παράλλη μέρα τουμπανιασμένο στο δρόμο...

Δεν πρέπει να ήμουν καλά-καλά τριών χρονών κι όμως αυτές είναι θύμησες αυθεντικές... Θυμάμαι, σαν να είναι τώρα, το μικρό της φέρετρο πάνω στο τραπέζι στο "πόρτεγο" στο σπίτι μας στο Μπανάτο, δίπλα από την εκκλησία... Για δεκαετίες ολόκληρες δεν μίλησα ποτέ γι' αυτό. Μ' έπνιγαν η ντροπή κι οι ενοχές που επέζησα εγώ κι όχι η μικρή Αντριάνα, με πονούσε αφάνταστα όσο μεγάλωνα ότι το μωρό μας πέθανε από την πείνα. Ποτέ δε βρήκα τη δύναμη να το συζητήσω με κανέναν, πολύ περισσότερο με τους γονείς μου. Ίσως ένιωθαν κι εκείνοι όπως εγώ και δεν ήθελα να τους πικραίνω. Σε κάποιο ταξίδι επιστροφής, δεν ξέρω πώς, αναφέραμε κουβέντα με μια ξαδέλφη μου για κείνα τα χρόνια. Τότε μίλησα για τη μικρή Αντριάνα... Δεν μπορούσε να δεχτεί πως ήταν δικές μου αναμνήσεις. Νόμιζε ότι απλά κάποτε θα άκουσα γι' αυτό το γεγονός κι ότι οι λεπτομέρειες που της ανάφερα ήταν αποκύημα της φαντασίας μου. Όμως, υπήρχε ακόμα θεία αγαπημένη, που θυμόταν, που έζησε από πρώτο χέρι και όταν με άκουσε να της περιγράφω ακόμα και τα γεγονότα εκείνης της μέρας, που γνώριζε πως κανείς ποτέ δεν μου είπε, απόρησε αλλά επιβεβαίωσε ότι όντως έτσι είχαν γίνει όλα...

Πέρασαν τα χρόνια, έληξε ο Πόλεμος και η Κατοχή, μαζί και η Πείνα. Ήλθαν καλύτερες μέρες για όλους μας. Πλούσια τα ελέη Σου... Το σύνδρομο της Κατοχής όμως δεν έχει αφήσει πολλούς της γενιάς μου... Όταν γεννήθηκαν τα παιδιά μου και μετά τα εγγόνια μου, η πρώτη μου ενδόμυχη ευχή ήταν να μην γνωρίσουν ποτέ πείνα...

Ίσως, αυτός να είναι και ο λόγος, που όταν έφτιαξαν τα πράγματα ο αείμνηστος παπάκης μου με κακόμαθε σε αφάνταστο βαθμό. Καμιά φορά φώναζε η παπαδιά "Μην την κακομαθαίνεις, δεν ξέρεις τι τής επιφυλάσσει η ζωή" κι εκείνος της απαντούσε, "Γυναίκα, μού έλεγε πεινάω η Σούλα μου και μου σπάραζε την ψυχή, γιατί δεν είχα τίποτα να της δώσω... Τώρα που -δόξα τω Θεώ- έχω, άσε να φάει ό,τι θέλει..., δεν πειράζει..."

Ίσως, αυτός είναι ο λόγος, που ακόμα και τώρα, όταν μαζευόμαστε παιδιά κι εγγόνια κάθε Κυριακή συνήθως, το τραπέζι είναι γεμάτο από όλα τα καλά. Και δεν μαγειρεύω ποτέ ένα ή δύο μόνο φαγητά. Τα παιδιά μου με πειράζουν: "Μάνα, το Λόχο θα ταΐσεις; Ποιος θα τα φάει όλα αυτά";

Ίσως, ίσως, προσπαθώ να ταΐσω τη μικρή Αντριάνα... Να γεμίσει το στομαχάκι της, να μην κλαίει πια... Όχι γιατί δεν έχει αντοχή να κλάψει άλλο, αλλά γιατί είναι χορτάτη και χαμογελαστή, σαν όλα τα καλοταϊσμένα μωρά...

Καλό μας Δεκέμβρη,

Με την αγάπη μου πάντα σε όλους,

δ.μ.τ.

Το επίσημο γεύμα της Θρονικής Εορτής στην Πόλη

Ευρισκόμενοι δημοσιογραφικά ακόμη στην Κωνσταντινούπολη, το μεσημέρι της 30ής Νοεμβρίου, αμέσως μετά την Πατριαρχική και Συνοδική Ευχαριστιακή Σύναξη επί τη Θρονική Εορτή, παρετέθη επίσημο γεύμα στο εστιατόριο "Karakol" στα Ανάκτορα Topkapı, δίπλα ακριβώς στον περιώνυμο και επιβλητικότατο (πάλαι ποτέ) Ναό της Αγίας Ειρήνης. Πλαισίωσαν τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο, η Αντιπροσωπεία του Βατικανού, οι Αρχιερείς του Φαναρίου, οι παρεπιδημούντες Αρχιερείς και Κληρικοί, Οφφικιάλοι του Οικουμενικού Θρόνου, με πρώτο τον Μέγα Λογοθέτη κ. Θεόδωρο Αγγελόπουλο. Από εκεί προέρχονται και οι σχετικές φωτογραφίες μας. 

Η Χριστουγεννιάτικη Συναυλία «Ύμνοι Αγγέλων» στο Germiston του Johannesburg, αποχαιρετισμός του Επισκόπου Μοζαμβίκης κ. Ιωάννου

Φωτοάλμπουμ: Michael Mouyis

Όπως μάς πληροφορούν οι ανταποκριτές μας από το Johannesburg της South Africa, με ιδιαίτερη επιτυχία και μέσα σε κλίμα συγκίνησης και μεγάλη συμμετοχή κόσμου πραγματοποιήθηκε χθες το απόγευμα (1 Δεκεμβρίου 2010, ώρα 6.30 μ.μ.) η καθιερωμένη πλέον Συναυλία Ύμνοι Αγγέλων.

Η συναυλία αυτή που συμπληρώνει εννέα χρόνια ζωής και δημιούργημα του μέχρι τώρα Εφημερίου τού Ναού Τιμίου Προδρόμου Ζακύνθιου παπα Γιάννη Τσαφταρίδη, του νυν Επισκόπου Μοζαμβίκης κ. Ιωάννου. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι η φετινή συναυλία έχει αφιερωθεί από την Ελληνική Κοινότητα Τζέρμιστον στον Επίσκοπο Μοζαμβίκης κ. Ιωάννη, ο οποίος διακόνησε την τελευταία τριετία στην εν λόγω Κοινότητα.

Μέσα λοιπόν στον κατάμεστο αυτόν ιερό χώρο, με την παρουσία των διπλωματικών αρχών, πολλών ιερέων της Μητροπόλεως Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας, προέδρων κοινοτήτων και σωματείων, τα παιδιά της παροικίας, υπό την διεύθυνση της ακούραστης κας Βάσως Βαλάση, έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, αποδίδοντας Χριστουγεννιάτικους ύμνους και τραγούδια.

Η Συναυλία αυτή, η οποία ξεκίνησε ως μικρή, άπιαστη ιδέα κάποιο βράδυ στους Αγίους Αναργύρους της ιστορικής συνοικίας του Sophiatown στο Johannesburg, αποδεικνύει περίτρανα ότι στην Διασπορά ανθεί ο Ελληνισμός, υπάρχει άφθονο το υλικό και χρειάζεται λίγη προσπάθεια και πολλή αγάπη για την αξιοποίησή του.

Ιδιαίτερα συγκινητικός ο λόγος του Επισκόπου Μοζαμβίκης, ο οποίος, αφού ευχαρίστησε τα παιδιά για τις ακούραστες προσπάθειές τους, την δασκάλα τους κ. Βάσω Βαλάση και όλους τους συνεργάτες – συντελεστές της επιτυχημένης εκδήλωσης, ευχήθηκε όπως η εκδήλωση αυτή συνεχισθεί με την ίδια θέρμη και επιτυχία στα επόμενα χρόνια. Έδωσε ακόμα την διαβεβαίωση ότι από την Επισκοπή Μοζαμβίκης θα παρακολουθεί με αγωνία την προκοπή όλων και θα εύχεται.

Μετά το τέλος της εκδήλωσης ακολούθησε δεξίωση στην αίθουσα εκδηλώσεων της δραστήριας Κοινότητας.

Άρχων Υμνωδός της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας ο Χρόνης Αηδονίδης

Φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας | Ρεπορτάζ: π. Παν. Καποδίστριας

Μετά το πέρας του παντεπίσημου Εσπερινού για τη μνήμη του Αγίου Πρωτοκλήτου Ανδρέου και τη Θρονική Εορτή του Φαναρίου, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος απένειμε το οφφίκιο του Άρχοντος Υμνωδού της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας στον μεγάλο τραγουδιστή της καθ' ημάς Ανατολής Χρόνη Αηδονίδη.

Κατά την τελετή της χειροθεσίας όλοι συγκινηθήκαμε, τόσο από την φιλόφρονα κίνηση του Πατριάρχη του Γένους, αποδεχόμενος μάλιστα πρόταση των Σεβ. Μητροπολιτών της Θράκης Διδυμοτείχου κ. Δαμασκηνού και Αλεξανδρουπόλεως κ. Ανθίμου, όσο από την ευγένεια και καλότητα του αηδονόλαλου υμνωδού των καημών της Ρωμηοσύνης και της προαιώνιας μουσικής παράδοσής της.

Ευπροσήγορος και γλυκύς, μειλίχιος και ανοιχτόκαρδος ο τιμηθείς, χάριζε κι έπαιρνε αγκαλιές σεβασμού και ειλικρινούς εκτίμησης από όλους τους παρισταμένους! Η προσφώνηση του Παναγιωτάτου, αλλά και η αντιφώνηση του νέου Άρχοντα του Πατριαρχείου έκαμαν ώστε μύχια δάκρυα να φανούν στα μάτια όλων μας! Άξιος και πολύχρονος και καλλικέλαδος να είναι εσαεί!

Ακολουθούν οι δύο σχετικές ομιλίες:

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

Ἐντιμολογιώτατε,

Συνηθίζει παλαιόθεν ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως νὰ τιμᾷ δι’ ὀφφικίων ἐπίλεκτα τέκνα της, τὰ ὁποῖα μὲ τὴν χριστιανικὴν ἀρετήν των καὶ μὲ τὴν μεγάλην των προσφορὰν εἴτε εἰς τὸν πολιτισμόν, τὰ γράμματα καὶ τὰς τέχνας, εἴτε εἰς τὸν κοινωνικὸν στίβον καὶ τὰς τοῦ Γένους ἀνάγκας, διεκρίθησαν τῶν πολλῶν καὶ κατέστησαν σημεῖα ἀγαθῆς ἀναφορᾶς ὄχι μόνον τῶν συγχρόνων των, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐπιγενομένων. Τὰ ὀφφίκια ταῦτα εἶναι ἀρχοντίκια, τὰ ὁποῖα παραπέμπουν εἰς εὐκλεεστέρας ἡμέρας τοῦ Γένους, ξυπνοῦν μνήμας ἱεράς, γεννοῦν συγκινήσεις μεγάλας, ὑπενθυμίζουν τὸ χρέος τοῦ «περισσεύειν μᾶλλον» τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τοῦ «αἰὲν ἀριστεύειν» τῶν ἀρχαίων ἡμῶν προγόνων. Περισσεύειν εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν καὶ εὐάρεστον τῷ Θεῷ. Ἀριστεύειν εἰς τὴν πολύμοχθον προσωπικὴν καὶ κοινωνικὴν ἀρετήν. Περισσεύειν εἰς φιλοτιμίαν. Ἀριστεύειν εἰς ἁγιασμόν!

Τὸν Πολυχρόνην Ἀηδονίδην, τέκνον εὐλαβοῦς ἱερατικῆς οἰκογενείας, ἀπὸ ἐτῶν παρακολουθοῦμεν μακρόθεν ἀγωνιζόμενον φιλοπόνως τὴν ἀρετήν, βιοῦντα ἐν εὐθύτητι καρδίας τὸ περιεχόμενον τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ἐργαζόμενον μετὰ ζήλου θερμοῦ εἰς τὴν διαφύλαξιν καὶ διάδοσιν τῆς μεγάλης μουσικῆς παραδόσεως τῆς εὐάνδρου Θρᾴκης. Ἱεροψάλτης σεμνὸς καὶ εὐλαβὴς ἐκτελεστὴς τῶν ἱερῶν τῆς Ἐκκλησίας ὕμνων εἰς τὴν σεβασμίαν θεοτερπῆ βυζαντινὴν μουσικήν, δὲν ὤκνησεν ἐκ παραλλήλου νὰ ἐγκύψῃ μετὰ πολλῆς ἀγάπης καὶ εἰς τὴν θύραθεν ὡραίαν παραδοσιακὴν μουσικὴν τῆς πατρίδος του, νὰ φέρῃ εἰς τὸ προσκήνιον σπουδαῖα ᾄσματα καὶ μελίσματα πρὸ πολλοῦ ἐν γωνίᾳ καὶ παραβύστῳ ἀπολησμονηθέντα ἤ ὑπὸ τοῦ ἐκφύλου συρμοῦ περιφρονηθέντα τέως καὶ παραγκωνισθέντα, νὰ τὰ ἀναδείξῃ μετὰ σπουδῆς καί, ἀποδίδων αὐτὰ περιπαθῶς μὲ τὴν μελιηδεῖαν φωνήν του, νὰ τὰ καταστήσῃ οἰκεῖα καὶ ἀγαπητὰ ὄχι μόνον εἰς τοὺς νεοέλληνας, ἀλλὰ καὶ εἰς ὅλους τοὺς θιασώτας τῆς καλῆς καὶ ὄντως ψυχαγωγούσης καὶ μὴ διασκεδαζούσης μουσικῆς. Οἱ Θρᾷκες, ἐντεῦθεν καὶ ἐκεῖθεν τοῦ Ἕβρου, ἤκουσαν ἀπὸ τὸ ἡδύμολπον στόμα του τὴν γλυκεῖαν φωνὴν τῆς πατρίδος, οἱ δὲ τοῦ ἡμετέρου Γένους τὸ παράπονον καὶ τοὺς καημοὺς τῆς Ρωμηοσύνης. Δὲν θὰ ἦτο ἴσως ὑπερβολὴ νὰ εἴπωμεν ὅτι ὁ σήμερον τιμώμενος ὀτρηρὸς ἐργάτης τῆς Παραδόσεως εἶναι πράγματι τὸ «Ἀηδόνι τῆς Ἀνατολῆς» καὶ ὄχι ψιλῷ ὀνόματι Ἀηδονίδης. Ἡ βαθύχρονος φωνὴ τῆς Θρᾳκικῆς Μούσης. Ὁ γλυκὺς λυγμὸς τῆς πολυπάθου Ρωμέϊκης ψυχῆς! Μᾶς ἐφανέρωσεν ὄχι μόνον τὰ «Μυστικὰ τοῦ κήπου» του, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ «Τῆς καρδιᾶς του τ’ ἀνοιχτά». Τοιουτοτρόπως τὸν ἐγνωρίσαμεν, τὸν ἐξετιμήσαμεν καὶ τὸν ἠγαπήσαμεν! Ὅπως τὸν γνωρίζει, τὸν ἐκτιμᾷ καὶ τὸν ἀγαπᾷ, τόσον ἡ τοπικὴ Ἐκκλησία τῆς γενετείρας του, ὅσον καὶ ἡ ὅπου γῆς Ὁμογένεια, παντοῦ ὅπου οἱ δρόμοι τους συναντιοῦνται.

Τούτων οὕτως ἐχόντων, ἐκρίναμεν ὅτι ὁ Χρόνης Ἀηδονίδης ἔπρεπε νὰ κατακοσμηθῇ μὲ ἱερὸν Πατριαρχικὸν ἀρχοντίκιον, καί, ἰδού, ἀπόψε, ἐν ἡμέρᾳ ἐπισήμῳ καὶ ἐν ὥρᾳ ἱερᾷ, ἀρχομένου τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς Θρονικῆς Ἑορτῆς τοῦ Ἁγιωτάτου Ἀποστολικοῦ καὶ Πατριαρχικοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου τῆς σεβασμίας Κωνσταντινουπόλεως, ὑπὸ τὴν σκέπην τοῦ Πρωτοκλήτου Ἀποστόλου Ἀνδρέου καὶ τοῦ Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, μὲ τὴν εὐχὴν τῆς Παμμακαρίστου Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἐν πληθούσῃ ἐκκλησίᾳ, διὰ χειροθεσίας Πατριαρχικῆς ἀπονέμεται εἰς τὸν πολιὸν διδάσκαλον τὸ ὀφφίκιον τοῦ Ἄρχοντος Ὑμνῳδοῦ τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας.

Σᾶς εὐχόμεθα, Ἐντιμολογιώτατε καὶ Μουσικολογιώτατε Ἄρχον Ὑμνῳδὲ κύριε Πολυχρόνη Ἀηδονίδη, ὑγιείαν ἀπερικλόνητον καὶ μακρότητα εἰρηνικῶν ἡμερῶν. Νὰ χαρῆτε τὴν τιμὴν τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας μετὰ τῆς ἀγαπητῆς οἰκογενείας σας καὶ τῶν πολλῶν μαθητῶν σας, ᾄδων καὶ ψάλλων θεαρέστως τῷ Κυρίῳ μέχρις ἐσχάτου γήρους καὶ πρεσβείου, σεμνύνων τὸ ὀφφίκιόν σας καὶ σεμνυνόμενος ὑπ’ αὐτοῦ. Ἄξιος!

 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΑ ΟΜΙΛΙΑ ΧΡΟΝΗ ΑΗΔΟΝΙΔΗ

Παναγιώτατε Πάτερ και Δέσποτα,

Την ιεράν αυτή ώρα που η Μεγάλη Εκκλησία ήδη άρχισε να εορτάζει με σεμνή μεγαλοπρέπεια τη μνήμη του Ιδρυτού της, του Αγίου Ανδρέου, του Πρωτοκλήτου Αποστόλου, επέλεξε η Αλάνθαστος Πρόνοια του Θεού για την ελαχιστότητά μου ώστε να κληθώ να λάβω την ευλογία που εκπορεύεται από την Πατριαρχική Φιλοτιμία και προαίρεσή Σας.

Με συγκίνηση και σεβασμό αποδέχομαι το Ιερό Σας κέλευσμα και ενσυνείδητα εντάσσομαι στη μεγάλη και Ιστορική Οικογένεια των Αρχόντων Οφφικιάλων του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Διακονώντας και υπηρετώντας το παραδοσιακό τραγούδι στη Θράκη, διατηρούσα ευλαβικά στη σκέψη και στην καρδιά μου την πεποίθηση πως διακονώ και υπηρετώ το ίδιο το Άγιο Σώμα της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως. Τα τραγούδια αυτά, δημιουργημένα από τη λαϊκή μούσα του κατά Θράκην ποιμνίου Της, θεραπεύουν αιώνες τώρα την ανάγκη του ανθρώπου για αγωγή της ψυχής και για ωφέλιμη διάσπαση του νού από την τριβή της καθημερινότητας, συνοδεύουν τις ευχάριστες συναθροίσεις όπως τους γάμους, τις βαπτίσεις, τις ονομαστικές εορτές, επενδύουν χαρμόσυνα τοπικές πανηγύρεις, κατευοδώνουν με πόνο και δάκρυα ξενιτεμένους στον προορισμό τους, πενθούν την απώλεια προσφιλών προσώπων, παρηγορούν στα βάσανα και στις δυσκολίες, αφηγούνται γεγονότα ιστορικά, επεξεργάζονται περιστατικά του παρελθόντος από διάφορες αφορμές, εξυμνούν τον πλούτο και το κάλλος του φυσικού περιβάλλοντος της Θράκης μας. Γενικότερα τα τραγούδια αυτά τα παραδοσιακά είναι συνυφασμένα με τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις, την πίστη και το γνήσιο εκκλησιαστικό φρόνημα που είναι καρπός και αποτέλεσμα της ανύστακτης μέριμνας και του θυσιαστικού ενδιαφέροντος της Μητρός Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως προς τα πνευματικά της παιδιά.

Τι κι αν ερήμωσε από Ρωμηοσύνη η Ανατολική της πλευρά; Τι κι αν έπαψαν τα γλέντια και οι χαρές, κι αν σταμάτησε ο ήχος της καμπάνας; Τι κι αν τα Μοναστήρια και οι Εκκλησιές μας σώπασαν να ψάλλουν και να υμνούν τον Άγιο Θεό; Τι κι αν περίπυστες Εικόνες, Άγια Λείψανα, Ιερά σκεύη και θρησκευτικές παραδόσεις πήραν την μαρτυρική οδό της προσφυγιάς; Τι κι αν σίγησε η από την αρχαιότητα ανθούσα εκεί γλώσσα μας; Τι κι αν το δάκρυ και ο αναστεναγμός νοσταλγίας περίσσεψε στους πατέρες μας καθώς κοιτούσαν ανατολικά κάθε μέρα, προς την «πατρίδα»; Εμείς ως Ορθόδοξοι ελπίζουμε και σαν Ρωμηοί αγωνιζόμαστε να μεταφέρουμε ο καθένας μας, όπου γης κι αν οδηγήσει τα βήματά του, αυτά που η Θράκη μας κληροδότησε ως αξίες και ιδανικά και τα οποία παρέμειναν αναλλοίωτα στο διάβα του χρόνου.

Έχουμε εκεί, στα μέρη αυτά τους προγόνους μας, τους γονείς μας, τους προπάτορές μας, τους δικούς μας ανθρώπους που ευρισκόμενοι στο σκότος του χοός προσδοκούν με καρτερία το φώς της Κοινής Ανάστασης και φροντίζουν να μην εκλείψει ποτέ από τις πατρογονικές εστίες μας η μαγιά της Ρωμηοσύνης.

Γι' αυτό το ποίμνιο και για την πλήρωση των επιθυμιών του, Παναγιώτατε Πάτερ και Δέσποτα, ζώντες και κεκοιμημένους, που βρίσκονται κάτω από την στοργή του Οικουμενικού Πατριαρχείου κατέβαλα με αγάπη και μεράκι κόπους και προσπάθησα να καλλιεργήσω κατά το δυνατόν το τάλαντο που μου χάρισε ο Θεός. Στους μεν ζώντες σαν ανάμνηση αλλά και προτροπή, στους δε κεκοιμημένους «εις μνημόσυνον αιώνιον».

Καταθέτοντάς την, άπαξ διά παντός, βαθειά μου ευγνωμοσύνη και την απόλυτη αφοσίωσή μου προς το Σεβάσμιο και Ιερό Σας Πρόσωπο, Σας παρακαλώ να εύχεσθε η Θράκη Σας, η Θράκη μας, να έχει ζωή και περίσσευμα ζωής μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Γένοιτο.

Πολύ Σάς ευχαριστώ.