Η γιορτή του Πολιούχου Ζακύνθου Αγίου Διονυσίου με την παρουσία του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου Β΄

Κατά το τριήμερο από 23 έως 26 Αυγούστου 2008 η Ζάκυνθος εορτάζει με κάθε επισημότητα τη Μετακομιδή από τα νησιά Στροφάδες του Ιερού Λειψάνου του Προστάτη και πολιούχου της Αγίου Διονυσίου, σύμφωνα με το παρακάτω πρόγραμμα:

Την Παρασκευή 22 Αυγούστου, ώρα 8 το απόγευμα, θα γίνει η επίσημη υποδοχή του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου Β΄, στον Ιερό Ναό του Πολιούχου της νήσου, όπου θα τελεστεί Δοξολογία.

Το Σάββατο 23 Αυγούστου, ώρα 7 το απόγευμα, θα γίνει η επίσημη Κάθοδος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου Β΄ από την Ιερά Μονή στον Ιερό Ναό.

Αμέσως μετά θα τελεσθεί Δοξολογία, με περιφορά του Σεπτού Λειψάνου του Αγίου Διονυσίου μέσα στο Ναό και στη συνέχεια ο Μέγας Ασματικός Εσπερινός.

Την Κυριακή 24 Αυγούστου, κυριώνυμο ημέρα της εορτής, ώρα 2 μετά τα μεσάνυχτα, θ' αρχίσει η Ακολουθία του Όρθρου και στη συνέχεια Θεία Λειτουργία.

Το πρωί, ώρα 7.30, θα αρχίσει Ακολουθία του Όρθρου και στη συνέχεια θα τελεσθεί η Αρχιεπισκοπική / Πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία.

Την ίδια μέρα, ώρα 7.30 το απόγευμα, θα γίνει η μεγαλοπρεπέστατη Λιτάνευση του Σεπτού Λειψάνου του Αγίου Διονυσίου στην πόλη.

Την Τρίτη 26 Αυγούστου, ώρα 8:30 το πρωί θα τελεσθεί Πολυαρχιερατικό Συλλείτουργο και στη συνέχεια, ώρα 11, κατά τα ειωθότα του Ζακυνθινού Εκκλησιαστικού Τυπικού, περιφορά του Σεπτού Λειψάνου του Αγίου Διονυσίου μέσα στον Ιερό Ναό και εναπόθεσή Του στην Ιερή Λάρνακα.

Την Ιερή Πομπή θα πλαισιώνουν έξω από τον Ναό, άγημα του Στρατού Ξηράς και της Πολεμικής Αεροπορίας, η Φιλαρμονική του Πολεμικού Ναυτικού, οι Φιλαρμονικές των Δήμων Ζακυνθίων, Αλυκών, Αρκαδίων και Λαγανά, τμήματα Προσκόπων και Οδηγών, αντιπροσωπείες Δημοτικών Σχολείων, Γυμνασίων, Λυκείων και Τεχνικών Σχολών.

Εκκλησιαστικοί Τελετάρχες έχουν ορισθεί ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Αλέξιος Ξένος, Πρωτοσύγκελλος και ο Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος Παναγιώτης Καποδίστριας, Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Ζακύνθου.

Στιγμές από τη λιτανεία της Παναγούλας στο Μπανάτο

Με θερμά αισθήματα πνευματικής αγαλλίασης κορυφώθηκαν χθες το βράδυ με την καθιερωμένη Λιτανεία της ιερής Καθέδρας της Κυράς της Παναγούλας στους δρόμους του χωριού μας, οι πλούσιες εορταστικές εκδηλώσεις και οι ιερές τελετές για τη γιορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου, που συμπίπτει με το Πανηγύρι του Μπανάτου.

Μετά την ολοκλήρωση της Λιτανείας, στην καθιερωμένη δέηση της Απόλυσης, ο Εφημέριός μας απηύθυνε σύντομο χαιρετισμό προς όλους, επικαλούμενος τη μεσιτεία και τη σκέπη της Παναγίας στην καθημερινότητά μας, μάλιστα δε για την ειρήνευση των εμπλεκόμενων στον αλληλοσκοτωμό, που συμβαίνει -ατυχώς- αυτές τις μέρες στη Νότια Οσετία.

Αμέσως μετά, το Χορευτικό Συγκρότημα "Υακίνθη", υπό τον ιδρυτή και δάσκαλό του κ. Νίκο Αρβανιτάκη, παρουσίασαν στο κοινό παραδοσιακούς χορούς της πατρίδας μας.

Άπαντες έμειναν κατευχαριστημένοι, διότι -εκτός του λειτουργικού και λατρευτικού μέρους των Τελετών, υπό τους ήχους της Φιλαρμονικής του Δήμου Αρκαδίων- διασκέδασαν ύστερα μέχρι πολύ αργά το πρωί της σήμερον στο πλάτωμα του Ναού, με ψητά, χορούς και φαντασμαγορικά πυροτεχνήματα. Η πολύ καλή λαϊκή ορχήστρα ήταν του συγχωριανού μας Δημήτρη Παπαδάτου, ενώ εκτάκτως τραγούδησαν οι παρευρισκόμενοι καλλιτέχνες Αδελφοί Κατσάμπα.

Και του χρόνου, να είμαστε γεροί και δυνατοί, ώστε να ξαναγιορτάσουμε! Η Παναγούλα, βοήθειά μας!

Πρωί Δεκαπενταύγουστου στην Παναγούλα

Με τη συρροή πολλών εκατοντάδων ενοριτών και φιλοξενούμενων τελέστηκε σήμερα το πρωί στον εορτάζοντα Ναό της Παναγούλας μας η Θεία Λειτουργία με Αρτοκλασία, τιμώντας τη σημερινή γιορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου.

Οι πλείστοι συμμετείχαν στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, ενώ ήταν διάχυτη η χαρά της λειτουργικής και κοινωνικής σύναξης των συγχωριανών "εκ περάτων" και των φίλων μας "επί το αυτό".

Ένα ποίημα του Κωστή Παλαμά για την Παναγία

Μυστική Παράκληση

Δέσποινα,

κανένα φόρεμα τη γύμνια μου

δε φτάνει να σκεπάση,

η μοναξιά μου είναι σαν τ’ άδειο, σαν τ’ αλόγιστο

χυμένο προτού νάρθη η πλάση,

η αρρώστια μου βογγάει σαν τα μεγάλα δάση

καθώς τα δέρνει η μπόρα.

Ήρθεν η ώρα η φοβερή, ωχ! ήρθε η ώρα.

Εσύ παρθένα, εσύ μητέρα,

κι από δροσιά, κι από κελάϊδισμα

στάλα του αιθέρα,

ήρθεν η ώρα η φοβερή, ωχ! ήρθε η ώρα.

Πρόστρεξε, Μυροφόρα,

μονάχα Εσένα πίστεψα

και λάτρεψα μονάχα Εσένα

από τα πρωτινά γλυκοχαράματα

κι ως τώρα μες στα αιματοστάλαχτα

μιας ωργισμένης δύσης.

Δέσποινα, στήριξέ μ’ Εσύ και μη μ’ αφήσης.

Δέσποινα,

βήμα δεν έχω μήτε φτέρωμα,

με γονατίζει το στοιχειό της θλίψης.

Υψώσου ποιος μου λέει; δε δύναμαι,

δύνασαι κάτου Εσύ ως εμέ να σκύψης;

Ρίξε από πάνου σου,

στους αθανάτους τη θεόπρεπη

παράτησε αλουργίδα του Ολύμπου,

έλα, κατέβα ολόγυμνη, βαφτίσου

στον Ιορδάνη του δακρύου,

κι ύστερα κρύψε το τρανό κορμί το ηλιόχαρο

στη σκέπη τη γαλάζια της Αειπάρθενης,

που ειν’ η χαρά των ασκητών και των μαρτύρων.

Δεν εισ’ Εσύ των εθνικών ηδονολάστρα η Μούσα,

της πλαστικής και της σκληρής

χαράς δεν είσαι η Πιερίδα,

του σπλάχνους του τρανού βαθιογάλανη

φορείς Εσύ πορφύρα

κι από του θρήνου κατεβαίνεις την πατρίδα.

Α! δείξου στο μικρό και τον ανήμπορο,

και δείξου καθώς δείχνεσαι στους ταπεινούς,

και φτάσε καθώς φτάνει στους αμαρτωλούς,

και δείξου καθώς δείχνεται στους σκλάβους

η Αγιά Λεούσα.

Άκου, ένα-σκούσμα τον αέρα σπάραξε·

Ποιος κλαίει;

Κοίτα, βροχή από λάβα βρέχει ένας θειφότοπος·

τι κλαίει;

Έλα κοντά, ένας ήσκιος αργοσάλεψε,

και λέει :

Του τραγουδιού σου δε γυρεύω πια το θρίαμβο,

μηδέ τον κόσμο τον ολάκριβο, τη Λύρα,

μηδέ τη μοίρατου δοξασμένου διαλεχτού σου, Δέσποινα!

Λυπήσου,

και πλάσε μου,

και στείλε μου έναν ύπνο ήσυχο ήσυχο,

με του παιδιού το γλυκανάσασμα,

μαζί μου.

Φριτούρες λαχταριστές, παστέλια με αμύγδαλα!!!

Κάθε ζακυθινό Πανηγύρι, για να είναι ΚΑΙ "ζακυθινό" ΚΑΙ "πανηγύρι", εκτός από τσι "φωτίες" (τουτέστιν, τα πλούσια πυροτεχνήματα), είναι απαραίτητο να διαθέτει φριτούρες ολόζεστες και παστέλια με μπόλικο αμύγδαλο ή άνευ! Είναι τα κατεξοχήν εδέσματα των θρησκευτικών / λαϊκών αυτών συνάξεων, τα οποία θέλγουν εξαιρετικά τους πανηγυριώτες και προσκυνητές.

Για τους φίλους εκτός Ζακύνθου, χρειάζεται να εξηγήσουμε, ότι οι "φριτούρες" ή "φιτούρες" παρασκευάζονται κυρίως από σιμιγδάλι και τηγανίζονται επιτόπου, προσφέρονται μάλιστα βουτηγμένες σε μπόλικη ζάχαρη και πασπαλισμένες με κανέλα.

Για του λόγου το αληθές, οι παραπάνω φωτογραφίες, αμέσως μετά τον αποψινό Εσπερινό του Πανηγυριού στο Μπανάτο.

Εικόνες από τον Εσπερινό του Δεκαπενταύγουστου 2008 στο Μπανάτο

Με λαμπρότητα τελέστηκε απόψε ο πανηγυρικός Εσπερινός για την Κοίμηση της Παναγίας μας στην Παναγούλα μας. Πολλοί οι προσκυνητές, καλλίφωνοι οι ψάλτες, ενώ από πλευράς ιερατείου -πλην του Εφημερίου μας- έλαβαν μέρος ο Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Σεμιτέκολος, ο Οικονόμος Ιωάννης Ζαρκάδης και ο Ιερομόναχος Δανιήλ Μπιάζης. Το κήρυγμα της ημέρας έκαμε ο π. Νικόλαος, ο οποίος εξήρε το μεγαλείο και τη σεμνότητα συνάμα της Θεομήτορος και Μητέρας ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Συγκινητική στιγμή της όλης Ακολουθίας ήταν η λιτάνευση του Σώματος της Παναγίας μέσα στον Ναό και η εναπόθεσή Του ύστερα στον Επιτάφιο, υπό τα ψάλματα των Εγκωμίων ("Αι γενεαί πάσαι...") προς Εκείνην.

Το Πρόγραμμα του Πανηγυριού στο Μπανάτο

Κατά την ερχόμενη εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, ημέρα κατά την οποία εορτάζει ο Ιερός Ενοριακός Ναός ΠΑΝΑΓΟΥΛΑΣ ΜΠΑΝΑΤΟΥ, θα πραγματοποιηθεί με κάθε επισημότητα το πατροπαράδοτο Πανηγύρι μας.
Καλούμε τους απανταχού Συντοπίτες και Φίλους να μας τιμήσετε με τη χαρά της παρουσίας Σας, σύμφωνα με το ακόλουθο Πρόγραμμα της Εορτής:

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΩΝ ΤΕΛΕΤΩΝ

Πέμπτη, 14.8.2008
8 βράδυ: Ο επίσημος Εσπερινός με τα Εγκώμια
μπροστά στον Επιτάφιο της Παναγίας.

Παρασκευή, 15.8.2008
7.30 πρωί: Ο Όρθρος με Αρτοκλασία.
9 πρωί: Η πανηγυρική Θεία Λειτουργία.
7.30 απόγευμα: Ο Μικρός Παρακλητικός Κανόνας προς την Παναγία.
8.15 βράδυ: Η μεγαλοπρεπής Λιτάνευση της Σεπτής Εικόνας της ΠΑΝΑΓΟΥΛΑΣ, Προστάτιδος και Πολιούχου της περιοχής.

Μια επιπλέον μαρτυρία από τη μετασεισμική Ζάκυνθο

[Με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο λάβαμε σήμερα από την καλή μας συγχωριανή και μόνιμη αναγνώστρια του Πολυπεριοδικού μας Λάνα Καντιάνη (πρόκειται περί ψευδωνύμου), η οποία ζει κι εργάζεται στις Η.Π.Α., μιαν επιπλέον μαρτυρία, την προσωπική της δηλαδή εμπειρία, από τη μετασεισμική Ζάκυνθο, ένα χρόνο μετά τη Μεγάλη Καταστροφή του 1953. Ευχαρίστως δημοσιεύουμε το πολύ ενδιαφέρον αυτό κείμενο παρακάτω.

π. Π.Κ.]

Ήταν εκείνο το πρωινό, ένα χρόνο μετά από την καταστροφή τση Ζάκυθος, τον Αύγουστο του 1954, που με το καράβι, ταξιδεύοντας από τον Πειραιά όλη νύχτα, ο μακαρίτης πατέρας μου κι εγώ μικρή τότε, κατεβήκαμε κοιτάζοντας με φρίκη γύρω. Θυμάμαι τον πατέρα μου, που έκλαιγε και σκούπιζε τα μάτια του με την ανάποδη του χεριού του.
-Ω, κακομοίρα Ζάκυθο, παραμιλούσε κι έκανε τον σταυρό του.

Κρατώντας με από το χέρι, περπατούσαμε στην προκυμαία μέσα στις λάσπες και ανάμεσα από χερόκαρα με άλογα, που τα φοβόμουν όπως τα έβλεπα με τις παρωπίδες στα μεγάλα τους μάτια και ένα σακούλι κρεμασμένο από τα αυτιά τους, που έτρωγαν βρώμη, όπως μου εξήγησε ο πατέρας, ενώ πήγαινα πολύ κοντά του, γιατί τα φοβόμουν.
-Μη σκιάζεσαι, δε σε πειράζουνε παιδάκι μου, μου έλεγε.

Είδα δυο πέτρες ολόμαυρες, σα να τις είχαν περάσει με πίσσα, δίπλα στη σκάλα του καραβιού, λες και ήθελαν με την βουβή τους παρουσία να δείξουν στους ταξιδιώτες τη συμφορά που ήταν απλωμένη με μαύρα σάβανα παντού. Ω, πόση, μα πόση εντύπωση μου έκαμαν αυτές οι πέτρες, έτσι που αν και εφτά χρόνων τότε, στα μάτια μου ανέβηκαν δάκρυα κι έσταζαν από το σαγόνι μου.

Ο πατέρας μού έσφιγγε το χέρι και μου έλεγε:
-Σώπα παιδάκι μου, σε λίγο θάρθει ο μπάρμπας σου με το κάρο και θα φύγουμε από δω. Θα μας πάει στο χωριό, στη θεια σου με τα παιδιά.

Το κάρο δε φάνηκε πουθενά κι εγώ με τον πατέρα μου περπατήσαμε ως την Καμάρα, έξω στο ποτάμι, στο Σούπερ Μάρκετ Βερόπουλου σήμερα. Περπατούσαμε ώρες ως το μεσημέρι. Δεν υπήρχαν δρόμοι και σκαρφάλωναν όλοι, για να περάσουν από τα ερείπια, το ίδιο κι εμείς.
Μια γυναίκα που ήξερε τον πατέρα μου, η Πηγή, έτσι την έλεγαν, είχε μαγέρικο στο ποτάμι και όταν μας είδε, αμέσως μας πήγε μέσα σε μια παράγκα, μας έβαλε να φάμε βραστό κρέας με ζυμωτό ψωμί. Έκλαιγε κι έλεγε στον πατέρα μου πώς γλίτωσε από τα ερείπια του Ανωγιού, που έμενε. Όμως η μάνα της σκοτώθηκε.

Κοίταζα από το παράθυρο έξω, να δω τον μπάρμπα, που δεν τον γνώριζα.
-Ένα κάρο, πατέρα, στάθηκε, είπα και πήγα στην πόρτα. Ήταν ο μπάρμπας μου. Δεν θα ξεχάσω, πώς αγκαλιάστηκαν με τον πατέρα μου.
-Είσαι καλά αδερφέ, είσαι καλά; του έλεγε.
-Ναι, δόξα σοι ο Άγιος Διονύσιος, και το παιδί ο Τάκης είναι πολύ καλύτερα, θα το ιδείς. Η κακή ώρα και την ώρα του σεισμού επάτιαμε σταφύλια. Εκείνο ήτανε απάνου στο λινό και όπως έπεσε με το κεφάλι κάτου, ήταν μια καρέκλα ανάποδα, και το πόδι τση τού εμπήκε στο κεφάλι. Άσε, τι ετραβήξαμε εγώ και η μάνα του, να το πάμε στην Πάτρα. Έκαμε ο Άγιος και γλίτωσε.

Ανεβήκαμε στο κάρο επιτέλους, αφού χαιρετήσαμε την κυρα Πηγή, που με φίλησε και μου έδωσε ένα σταφύλι, και ξεκινήσαμε για το χωριό. Προσωπικά, θα το έβλεπα για πρώτη φορά, αφού οι γονείς μου με πήραν από εκεί μόλις 40 μερών, τότε που μετακόμισαν στην Αθήνα.

Μα κι εκεί ερείπια ήταν παντού. Σπίτια πεσμένα, ξύλα σπασμένα, παράγκες, ρούχα κρεμασμένα από τα δέντρα, το ίδιο κι ένα μεγάλο σακούλι με καρβέλια ψωμί. Ο μπάρμπας φοβόταν, ότι θα κάνει και άλλο σεισμό, έλεγε η θεια μου, και από τότε το ψωμί το θέλει νάναι έξω από την παράγκα, το ίδιο κι ένα θεόρατο ρογί με λάδι, μαζί μ’ ένα μαλαθούνι μαύρες αλατιστές ελιές.

Γύρω, θυμάμαι, ήταν η σκεπή πεσμένη και οι τοίχοι μαύροι και γκρεμισμένοι. Στεκόταν σε πείσμα του σεισμού κοντά στα ανώφλια το σπίτι της κουμπάρας της θειας μου, που πήγαμε να πάρουμε νερό από το πηγάδι της. Το πατρικό του πατέρα μου ήταν γκρεμισμένο κι εκείνος το κοίταζε με μάτια βουρκωμένα, το ίδιο και ο μπάρμπας μου...

Αυτές οι αναμνήσεις έχουν βαθιά χαραχτεί στη μνήμη μου από την πρώτη γνωριμία μου με την γενέτειρά μου, την αγαπημένη μου Ζάκυνθο, ένα χρόνο μετά τον εφιάλτη που έζησε. Τώρα, όταν την επισκέπτομαι, περπατάω στην ίδια προκυμαία, όπως τότε κι ευχαριστώ τον Θεό και τον Άγιό μας, που δείχνει όμορφη, προστατευόμενη από τη Χάρη Τους.

Lana Kantiani (Usa)

Τρεις νέοι αγιογραφικοί πίνακες δια χειρός Διονύση Πάλμα

Με τρία νέα πρωτότυπα και αξιοπρόσεκτα ζωγραφικά έργα συμπληρώθηκε αυτές τις μέρες ο αγιογραφικός διάκοσμος του ναού της Παναγούλας στο Μπανάτο, τα οποία μπήκαν -κατά την επτανησιακή συνήθεια- ένθετα στα ξυλόγλυπτα φατνώματα του δυτικού τοίχου.

Πρόκειται για τα εξής (βλ. και σχετικές φωτογραφίες παραπάνω): α) Η κατά παράδοσιν εύρεση της σεπτής εικόνας της Παναγούλας σε αγροτική τοποθεσία της περιοχής, προς τα τέλη του 15ου αιώνα, β) Η απαλλαγή της νήσου Ζακύνθου από τη θανατηφόρο νόσο της Ευφλογίας (Βλογιάς), με θαύμα της Αγίας Βαρβάρας και γ) Το μαρτύριο του αγίου νεομάρτυρος Θεοφίλου του Ζακυνθίου στην περιοχή Βροντάδος της Χίου.

Τους τρεις αυτούς στενόμακρους πίνακες, ελαιογραφίες σε στυλ νατουράλε, ιστόρησε μ' επιτυχία ο Ζακύνθιος καλλιτέχνης Διονύσης Πάλμας, διακεκριμένος εικαστικός.

Ακολουθούν ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες των παραπάνω έργων:

Μια ζωντανή μαρτυρία της Σεισμοπυρκαγιάς του 1953

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα

Αποφράδα Ημέρα

«Η νύχτα Αυγουστιάτικη και το φεγγάρι ολόγιομο...». Έτσι αρχίζει το διήγημα «Η Παραμυθένια Πολιτεία», στο βιβλίο μου «Ο Κραταιός Νόστος» [σελίδα 67, εκδόσεις Πανεπιστημίου RMIT Μελβούρνης, 2000].

Είναι η δική μου κατάθεση για τους καταστρεπτικούς σεισμούς του 1953, όπου μεταξύ μύθου και γεγονότων, προσπαθώ να καταγράψω αυτό το τραγικό γεγονός, έτσι όπως το βίωσα τότε στο αγαπημένο νησί, 12χρονο παιδί.

Εδώ δεν θα αναφερθώ στα γνωστά, πολλά έχουν γραφτεί από πολλούς και άξιους, θα προσπαθήσω μόνο να μοιραστώ μαζί σας κάποιες οδυνηρές μνήμες εκείνων των ημερών όπου ο καταλύτης χρόνος δεν κατάφερε να σβήσει 55 χρόνια αργότερα.

Η συχωρεμένη η Νόνα μου αποβραδίς της συμφοράς (12ης Αυγούστου) ήλθε στη Μπόχαλη να πάρει εμένα και την αδελφή μου στο Μπανάτο, ώστε να μπορεί η Μαμά μου να φροντίζει το μικρό μας αδελφό, κανείς δεν ήξερε τι θα φέρει η καινούρια μέρα, και να βγάλουν με τον Παπάκη μου έξω στην αυλή ό,τι προλάβαιναν από το κελί της εκκλησίας της Χρυσοπηγής που μέναμε, τουλάχιστον τα ρούχα μας, τα κρεβάτια και τα απολύτως αναγκαία. Ο φόβος για το μεγάλο κακό που ερχόταν, ήταν διάχυτος.

Πήγαμε στη Γαργατσούρα, στο χτήμα του Νόνου. Εκεί, με το φόβο ζωγραφισμένο στα μάτια είχαν μαζευτεί όλοι οι χωριανοί που είχαν χτήματα εκεί κοντά, κι άλλοι λίγο πιο πέρα. Μια εσωτερική ανάγκη για στήριγμα και παρηγοριά ο ένας του άλλου. Κανείς δεν είχε διάθεση για δουλειά, ακόμα κι οι γυρολόγοι με τα ζωντανά φορτωμένα κάθονταν κάτω αγωνιώντας.

Με τον πρώτο σεισμό, στις 11.30 περίπου ο φόβος έγινε τρόμος, σκοτείνιασε ξαφνικά ο τόπος, ακούστηκε μια φοβερή βουή και το αλύχτισμα των σκυλιών... Ούρλιαζαν, τα άλογα έκοψαν τις τριχιές κι άρχισαν να χλιμιντρούν άγρια, αφηνιάσαν και, πετώντας εμπορεύματα, έτρεχαν τσαλαπατώντας ό,τι έβρισκαν στο δρόμο τους. Φωνές και κλάματα ακούγονταν από παντού κι άνθρωποι που έτρεχαν πίσω στο χωριό που είχαν μείνει δικοί τους να δουν τι απόγιναν... Όπου και να κοιτάζαμε ερείπια και γκρεμισμένα..., η γης άνοιγε κι εμείς τα παιδιά τρομοκρατημένα είχαμε χάσει τη λαλιά μας... Μα στις 2.30 περίπου, όπου στο άμοιρο νησί δόθηκε η χαριστική βολή από τον Εγκέλαδο, τότε πια ήλθε η συντέλεια του κόσμου... Θυμάμαι τις γυναίκες κλαίγοντας να εκλιπαρούν όλους, να πέσουμε στα γόνατα και να δεηθούμε γιατί ήλθε το τέλος μας... κι εμείς να τρέμουμε από το φόβο μας, πως, αν πέσουμε στη γη, θα ανοίξει περισσότερο και θα μας καταπιεί... Γινόταν χαμός, έχανε μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Η αδελφή μου κι εγώ να κλαίμε ασταμάτητα ζητώντας τους γονείς μας... Μόλις ξημέρωσε η άλλη μέρα, άυπνες, τρέμοντας από φόβο, νηστικές, διψασμένες, όπως όλοι, χωρίς ρούχο ν’ αλλάξουμε, επιμέναμε να φύγουμε, να πάμε στη Μπόχαλη... και φυσικά δεν μας άφηναν... Πού θα πηγαίναμε δυο μικρά παιδιά, που οι φήμες έδιναν κι έπαιρναν, ότι βυθίστηκε το Ακρωτήρι, βουλιάζει το νησί, δεν υπάρχουν δρόμοι πια, βουνά και σωροί από ερείπια μόνο... Πού θα περάσουμε, μα εμείς επιμένουμε, ζητάμε διαρκώς τη μάνα... Κάποια στιγμή που δεν πρόσεχε κανείς, κοιταχτήκαμε αποφασιστικά με την αδελφή μου και βουβά συνεννοηθήκαμε, ότι πρέπει να φύγουμε...

Πιαστήκαμε από το χέρι και ξεκινήσαμε κλαίγοντας, χωρίς ψωμί, χωρίς νερό μη γνωρίζοντας τι θα βρίσκαμε μπροστά μας και πού θα καταλήξουμε... Δεν ξέραμε ποιο δρόμο να πάρουμε... Απ΄ όπου περνούσαμε απαντούσαμε χωριανούς, ακόμα και ξένους, που μας παρότρυναν να γυρίσουμε πίσω γιατί θα χαθούμε... θα αφανιστούμε... Η γη κουνιόταν συνεχώς από αλλεπάλληλες δονήσεις κι εμείς με τον τρόμο στη καρδιά, κρατημένες γερά από το χέρι από φόβο μη χωριστούμε, αποφασισμένες να πάμε στους γονείς μας...

Πόσες ώρες περπατούσαμε; Ποιο δρόμο ακολουθήσαμε; Πώς καταφέραμε και κάποια στιγμή φτάσαμε στην Μπόχαλη;..

Κλαμένες, πεινασμένες, φοβισμένες, λερωμένες από τις πολλές φορές που σκοντάψαμε και κατρακυλήσαμε στα ερείπια, μια και δεν υπήρχαν δρόμοι και χάναμε τον προσανατολισμό μας, με μουτζουρωμένα πρόσωπα από τα δάκρυα και τις σκόνες, πέσαμε στην αγκαλιά του παπάκη μας, όπου γεμάτος αγωνία βρισκόταν συνεχώς κάτω από την εκκλησία του Αρίγγου, εκεί στο ξάγναντο, μήπως και μας δει... Έκλαιγε σαν μικρό παιδί και μάς έσφιγγε στην αγκαλιά του ευχαριστώντας το Θεό, που εισάκουσε τις προσευχές του και προστάτεψε τα παιδιά του, γιατί έτρεμε πως ίσως σκοτωθήκαμε και δεν θα μας ξανάβλεπε ποτέ...

Οποία οδύνη, όμως, όταν φτάνοντας στα πεζούλια της Χρυσοπηγής, αγνάντεψα την ολική καταστροφή... Ολόκληρη τη Χώρα σε σωρούς από ερείπια, με μερικούς τοίχους να στέκονται όρθιοι εδώ κι εκεί, σημαδούρες, απειλώντας τους τολμηρούς ή απελπισμένους όπου έψαχναν στα συντρίμμια ανταποκρινόμενοι στις κραυγές για βοήθεια των εγκλωβισμένων, έρμαιοι της φωτιάς που εξαπλωνόταν με φοβερή ταχύτητα. Εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή, καιγόταν το ιερό της Μητρόπολης... Όταν αντίκρισα την Αγία Τράπεζα ζωσμένη στις φλόγες που έφταναν μέτρα ψηλά, δεν άντεξε η παιδική καρδιά μου κι έπεσα λιπόθυμη...

Ανάπλαση του Πλατώματος της Φανερωμένης Μπανάτου

Άρχισαν αυτές τις μέρες οι εργασίες για την ανάπλαση του αμφιθεατρικού Πλατώματος της Φανερωμένης μας, οι οποίες αναμένονται να ολοκληρωθούν πρίν από το Δεκαπενταύγουστο.

Τα σχέδια εκπονήθηκαν από τις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου Αρκαδίων. Σημειωτέον, ότι ο Δήμος ανέλαβε εξ ολοκλήρου την δαπάνη.

Το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο εκφράζει προκαταβολικά και από αυτή τη θέση τις ευχαριστίες του προς τον Δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο για την πραγμάτωση της βούλησής τους για μια ευπρόσωπη και άνετη πλατεία.

Η ευλογία των σταφυλιών εν όψει Τρύγου

Γιορτή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα Χριστού σήμερα και η Ορθοδοξία, μαζί με το υπερλογικό αυτό ιστορικό γεγονός, ευλογεί τις σταφίδες και τα σταφύλια, εν όψει του επερχόμενου Τρύγου. Μες από μιαν ειδική προσ-ευχή, η οποία αναγιγνώσκεται στις εκκλησιές μας, δηλώνεται για πολλοστή φορά μέσα στο λειτουργικό έτος, ότι η Εκκλησία καταφάσκει απολύτως τα υλικά αγαθά, δεν περιχαρακώνεται μόνον στις πνευματικές/ψυχικές πτήσεις, αλλά παραδέχεται ότι στην εν Χριστώ πραγματικότητα χωρούν από κοινού ο υλικός και ο πνευματικός Κόσμος, θεούμενοι ανά πάσα στιγμή και ώρα.

Τα σταφύλια γουρμαίνουν στις περγουλιές και στ' αμπέλια μας ολοένα, ρουφώντας ήλιο και Αύγουστο με λαιμαργία, ενώ ήδη ετοιμάζονται ν' αντιπροσφέρουν τις γευστικότατες και μεθυστικές ουσίες τους.

Ήδη ο Τρύγος της Σταφίδας άρχισε και στην ενοριακή μας περιφέρεια δειλά-δειλά, αναμένεται μάλιστα να κορυφωθεί αμέσως μετά τη γιορτή του Δεκαπενταύγουστου. Ο μόχθος πολύς, οι πρόσοδοι ελάχιστες. Ο φακός του Νυχθημερόν βρέθηκε χθες στ' αλώνια ενός αγαπητού και σεβαστού συγχωριανού μας, του Γιάννη Χ. Ροδίτη ή Λιάσκου, ο οποίος, παρά τα 90 του χρόνια, με χαμόγελο και θυμοσοφία, πρωτοστατεί σε κάθε αγροτική δουλειά.

Καλή δύναμη σε όλους τους Τρυγητές!

Κατίνα Παράσχη, η κορυφαία του Πρόσφορου στη Ζάκυνθο

Γράφει και παρουσιάζει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Είναι η κυρά Κατίνα, χήρα Δημητρίου Παράσχη (ή Κόκκινου), ενός καλού Μπανατιώτη, ο οποίος δαπανήθηκε μέχρι την κοίμησή του για την ανοικοδόμηση του νέου ναού της Παναγούλας μας.

Η Κατίνα, λοιπόν, ηλικίας σήμερα 88 ετών, έζησε τα περισσότερα χρόνια της στις αυλές του Μοναστηριού του Πολιούχου Ζακύνθου Αγίου Διονυσίου, παραδειγματιζόμενη από τον Άγιο της Ανεξικακίας, αλλά και από τους κατά καιρούς Πατέρες και Αδελφούς της περιώνυμης Μονής. Αγνή μέτοχος δια βίου της λειτουργικής / μυστηριακής ζωής, επιδόθηκε από νωρίς στο ζύμωμα προσφόρων για διάφορους ναούς του νησιού μας, μεταξύ των οποίων και του δικού μας. Θεωρείται απ' όλους μας η κορυφαία των Προσφόρων στη Ζάκυνθο. Κάθε εβδομάδα, μια και δυο φορές, με άκρα νηστεία και προσευχή, προετοιμάζει τα Δώρα της ψυχής της και ως άρτο τα προσφέρει για τη Θεία Ευχαριστία της Κυριακής ή της επόμενης εορτής.

Απόψε, ως άλλωστε συμβαίνει σε αραιά πια διαστήματα λόγω των γηρατειών, είχα την ευλογημένη επίσκεψή της. Το πρόσφορό της τέλειο από άποψη παρασκευαστική, αποπνέει ξανά "οσμήν ευωδίας πνευματικής", ο δε λόγος της "άλατι ηρτυμένος" εκπέμπει πραότητα, προκαλώντας μάλιστα εμπιστοσύνη και ηρεμία στον ακροατή.

Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν και αυτού του είδους οι πνευματικοί άνθρωποι, ώστε να διασώζεται και η πνευματικότητα και η ανθρωπιά μας!!!

Εις πολλά έτη σου, κυρά Κατίνα! Ο Θεός να σε χαριτώνει με όλα τ' Ουρανού τ' Αντίδωρα!

Προοίμιο στο Δεκαπενταύγουστο

Μια σημαντική περίοδος για τους Ορθόδοξους άρχεται από σήμερα. Είναι το Δεκαπενταύγουστο, κατά τη διάρκεια του οποίου, πανηγυρικά τιμάμε τη Μητέρα του Θεού, επί τη εορτή της Κοιμήσεώς Της.

Γλυκύτατο και προσφιλές μας πρόσωπο η Παναγία, γεφυρώνει με τον θαυμαστό βίο και την υπέροχη πολιτεία Της τα πρώην διεστώτα, δηλαδή τα γήινα με τα επουράνια. Δεν πρόκειται για θεό ή έστω ημίθεο, δεν πρόκειται για ένα πρόσωπο νεφελώδες ή εξωπραγματικό, αλλά για το οικειότερο και αρμοδιότερο πρόσωπο, το οποίο συνετέλεσε άπαξ τα μέγιστα υπέρ της ανθρώπινης φύσης, αλλά δεν παύει να ενεργεί αποφασιστικά κάθε μέρα ό,τι απαιτούμενο για τη χειραγωγία όλων μας στον Θεό. Είναι η Κλειδούχος της Χάριτός Του, η απλή μέθοδος επι-Κοινωνίας μας με τις ουράνιες πραγματικότητες.

Αγαπάμε (ή, πρέπει ν’ αγαπάμε) την Παναγία από καρδιάς, την σεβόμαστε από τα βάθη της ψυχής μας, στρέφουμε τα μάτια μας στις ιερές Εικόνες με τα πάντιμα εκτυπώματα της μορφής Της και λαμβάνουμε παρηγοριά κι ελπίδα για τους κάθε λογής λυγμούς ή και τους ξεπεσμούς της καθημερινότητάς μας. Πολλά μάς πληγώνουν, μάς εξουθενώνουν, μάς απονεκρώνουν έως χαμού πνευματικού. Όμως Εκείνη έχει πάντοτε ολάνοιχτη τη μητρική αγκαλιά της, ώστε εκεί ν’ απιθώσουμε τα πάθη και τα λάθη μας, τις αγωνίες και τις αναζητήσεις μας, τα δάκρυα και τις σιωπές μας, κραυγαλέες ωστόσο και ψυχοφθόρες ολοένα. Εκείνη ως πολυαγαπημένη Μάνα συνηγορεί αδιάλειπτα υπέρ μας, Εκείνη σκουπίζει τον ιδρώτα ή το ψυχικό μας άχθος, Εκείνη συμπάσχει στο πλάι του πόνου μας, μόνον Εκείνη!

π. Παναγιώτης Καποδίστριας