Γιορτάζοντας Χριστούγεννα στο Μπανάτο

Μεγάλες και κατανυκτικές στιγμές βιώνουν οι απανταχού Χριστιανοί κατά τον σημερινό εκκλησιασμό τους επί τη "μητροπόλει των εορτών", ως λέγεται η εορτή των Χριστουγέννων. Μετέχουν βιωματικά στο Μυστήριο της Ενανθρώπησης του Λόγου του Θεού και στο κοινό Ποτήριο της Θείας Ευχαριστίας, ενώ ανταλλάσσουν χαιρετισμό κι ευχές αγάπης με τους φίλους, τους γνωστούς ή τους οικείους στο πίστευμα.

Οι παραπάνω χαρακτηριστικές φωτογραφίες προέρχονται από τον σημερινό εκκλησιασμό στην Ενορία μας, στον ναό της Φανερωμένης Μπανάτου.

Τα Κάλαντα από τη Φιλαρμονική του Δήμου Αρκαδίων

Ημέρα τραγουδιών και καλάντων σήμερα ενόψει της Μεγάλης Εορτής και πολύ ευχαρίστως δίνουμε χώρο στην 40μελή (επί συνόλου 70 μελών!!!) Φιλαρμονική του Δήμου Αρκαδίων (του Δήμου μας) να μάς πουν τα Κάλαντα των Χριστουγέννων.
Διευθύνει επάξια η φιλοπρόοδη συμπολίτισσά μας Μαέστρος κ. Κατερίνα Γιακουμέλου!

Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος: "Γεγονός των γεγονότων τα Χριστούγεννα"

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Β΄

ΘΕΙΑ ΧΑΡΙΤΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ

Προς το Τίμιο Πρεσβυτέριο, τις Μοναστικές Αδελφότητες

και τον Ευγενή Λαό της καθ’ ημάς Επαρχίας

«Αγαλλιάσθω η κτίσις, κτίζεται γαρ ο Κτίστης, και ο προών νυν πρόσφατος, γνωρίζεται Θεός (…)»

Είναι λόγια του Υμνογράφου της μεγάλης εορτής των Χριστουγέννων και δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι η χαρά ξεχειλίζει αυτές τις μέρες και από τους ύμνους της Εκκλησίας μας και από τις ψυχές μας. Διότι όλοι συναισθανόμαστε, ότι η Ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού αποτελεί το σημείο στροφής του ανθρώπου και της ιστορίας του σε νέα πραγματικότητα ποιοτικότερη και ουσιαστικότερη.

Η αρίθμηση των χρόνων μας «προ Χριστού» και «μετά Χριστόν» δεν είναι απλά και μόνον ένας τρόπος χρονολογικής αρίθμησης, αλλά δηλώνει, ότι το παλαιό σκότος της αποστασίας και της φθοράς διαδέχεται ο καιρός του Φωτός, η εποχή της καταδίκης παρήλθε προ πολλού και ήδη η θεία Χάρη επέλαμψε στον κόσμο μας, προσδίνοντάς του νεότητα και αξία.

Ναι, κατανοώ, ότι το υπερφυσικό θαύμα της Θείας Γέννας συνεχίζει ν’ αποτελεί «μυστήριον ξένον» για τον άνθρωπο της σύγχρονης κοινωνίας. Συμβαίνουν τόσα και τέτοια στην καθημερινότητά μας, ώστε το κορυφαίο αυτό ιστορικό γεγονός περνάει συνήθως δίχως να του δίνουμε την αρμόζουσα σημασία, ενώ συχνότατα το συνδυάζουμε με κραιπάλες, μέθες, ακρότητες καταναλωτικές ή ό,τι άλλο αδιάφορο πνευματικά ή κι επιζήμιο από πάσης απόψεως.

Ομως το νέο είναι τόσο μεγάλο, διαθέτει τέτοια βαρύτητα (γεγονός των γεγονότων, θα το λέγαμε καλύτερα), ώστε δεν μπορεί να το επισκιάσει η οποιαδήποτε αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά των αποπροσανατολισμένων κοινωνιών μας. Το νέο ήλθε, προτού καν εισέλθει στον ιστορικό μας χρόνο. Το προανάγγειλαν οι Προφήτες. Ο Ησαΐας -για παράδειγμα- έλεγε οκτακόσια σχεδόν χρόνια πριν: «Παιδίον εγεννήθη ημίν, υιός, και εδόθη ημίν, (…), και καλείται το όνομα αυτού Μεγάλης Βουλής άγγελος, θαυμαστός σύμβουλος, Θεός ισχυρός, εξουσιαστής, άρχων ειρήνης, πατήρ του μέλλοντος αιώνος (…)».

Το επαναλαμβάνουν κάθε μέρα όσοι, με τρόπο μυστηριακό και συνεπώς βιωματικό, το ζουν. Εκείνοι μπορούν να μαρτυρήσουν, ότι η Θεία Σάρκωση έχει μεταστρέψει κυριολεκτικά την ύπαρξή τους προς το καλύτερο, χορηγώντάς τους περιεχόμενο και προοπτική. Γνωρίζουν πλέον, ότι μετέχει κανείς στην Ενανθρώπηση του Λόγου, εφόσον προσφέρει αγάπη, καταδεκτικότητα, στοργή στον συνάνθρωπο και μάλιστα στον εμπερίστατο, τον άρρωστο, τον εχθρό. Ο αναμενόμενος Λυτρωτής ήλθε άπαξ στον κόσμο μας πριν από είκοσι αιώνες, αλλά ξανάρχεται ανάμεσά μας μες από τον συνδυασμό της Πίστης και της Αγάπης μας. Πιστεύουμε και αγαπάμε τον Σαρκωθέντα, πιστεύοντας ταυτόχρονα και αγαπώντας τον συνάνθρωπο. Μια προσήλωση στα θεία αποβαίνει στείρα, εάν δεν τάσσεται στην διακονία του συνανθρώπου, τότε μάλιστα το «Παιδίον» καταφρονείται και διώκεται από τη γέννησή του.

Αγαπητοί Συνεορταστές,

«Δεύτε ίδωμεν πιστοί, πού εγεννήθη ο Χριστός»! Ας ψάξουμε πρώτα στην ψυχή ενός εκάστου! Μακάρι να Τον βρούμε εκεί! Θα είναι ο πολυτιμότερος θησαυρός μας! Θησαυρός αδαπάνητος και αδιάπτωτος! Αυτό αποτελεί και την δική μου ευχή και προσευχή, σήμερα και κάθε μέρα!!!

Με όλη μου την αγάπη εν Χριστώ Γεννηθέντι

+ο Ζακύνθου Χρυσόστομος

Ύμνοι των Χριστουγέννων από τον π. Νικόδημο Καβαρνό

Κατά την εορτή του Αγίου Διονυσίου, πριν από λίγες ημέρες, βρέθηκε προσκυνητής στη Ζάκυνθο ο αγαπητός μας καθηγητής Πρωτοψάλτης και Αρχιμανδρίτης Νικόδημος Καβαρνός. Εε, λοιπόν, φροντίσαμε να τού αποσπάσουμε ορισμένα χριστουγεννιάτικα ψάλματα (το "Χριστός γεννάται, δοξάσατε.." και το "Δεύτε ίδωμεν πιστοί, πού εγεννήθη ο Χριστός..."), τα οποία ανεβάσαμε στο κανάλι μας στο YouTube, επενδυμένα με όμορφες και κατανυκτικές εικόνες από τους δύο κεντρικούς της Ενορίας μας, αυτόν της Παναγούλας (βλ. α΄ βίντεο) και αυτόν της Φανερωμένης (βλ. β΄ βίντεο παρακάτω).

Προτού Σάς αφήσω να δείτε τις δυο αυτές μαγνητοσκοπήσεις, μεταφέρω σε όλους τους φίλους του ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ την αγάπη και τις ευχές του π. Νικοδήμου (ο οποίος, σημειωτέον, μάς παρακολουθεί ανελλιπώς) και τού αντευχόμαστε να έχει μακρότητα ευλογημένων ημερών και διαρκή Χριστούγεννα στη ζωή και την διακονία του!

Χριστούγεννα στο Πέλαγος

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Παραμονή Χριστουγέννων, 1967...

Μουντή και άχρωμη η μέρα, δακρυσμένη, όπως οι εκατοντάδες νέων ανθρώπων, που με μια βαλίτζα, στο χέρι κοίταζαν γύρω σα χαμένοι, μην τολμώντας να συνειδητοποιήσουν την πραγματικότητα, καθώς στέκονταν στην αποβάθρα, για να επιβιβαστούν στο Πατρίς που περίμενε να φορτώσουν το ζωντανό εμπόρευμα, να σηκώσει άγκυρες και να σαλπάρει για Αυστραλία.
Γύρω μας, (ναι, ανάμεσά τους κι εγώ με τον σύζυγο και τα δυο παιδιά μας, το γιο 5 χρονών και την κόρη μόλις δυόμισι), όλοι περπατούν χαρούμενα και γρήγορα, αδιάφοροι για το δράμα του φευγιού μας.

Αδιάφοροι, αλλά όχι οι ίδιοι υπεύθυνοι, γι' αυτή τη φοβερή αφαίμαξη από τα νιάτα της πατρίδας, λες και περίσσευαν, αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο και τον αδελφοσπαραγμό που θυσιάστηκαν χιλιάδες νέοι άνθρωποι.

Κι έφευγαν τα καράβια γεμάτα νέους και νέες κι ερήμωνε η ύπαιθρος και τα νησιά της Ελλάδας, γιατί οι χώρες υποδοχής δεν ήθελαν τους γέρους και τους σακάτηδες, νέους ήθελαν για να αντέχουν στις βαριές βιομηχανίες και στην ανάπτυξη τους.

Περπατούν όλοι γρήγορα για ν' αποφύγουν το κρύο και τη βροχή, για να τελειώσουν τα Χριστουγεννιάτικα ψώνια τους, για να μαζευτούν στο σπιτικό τους κοντά στις φαμελιές τους μια ώρα αρχύτερα... Σκοτεινιάζει και σε λίγο θα στρώσουν το λιτό, νηστίσιμο τραπέζι της παραμονής της μεγάλης γιορτής...

Οι τελευταίες παρέες από τα πιτσιρίκια, γυρνούν ακόμα γύρω σε σπίτια και μαγαζιά και «τα λένε» με τα τριγωνάκια και μερικά με φυσαρμόνικες, Χριστού τη θεία γέννηση, να πω στ΄ αρχοντικό σας... Μόνο που όλοι εμείς, ώρες πριν, είχαμε σφαλίσει το δικό μας αρχοντικό, μερικοί για πάντα... Πού να βρουν πόρτα ανοικτή τα παιδάκια, πού να βρεθεί ο νοικοκύρης του σπιτιού για να του ευχηθούν, χίλια χρόνια να ζήσει κι η νοικοκυρά να τα φιλέψει...

Δεν θυμάμαι αν είχε αρθεί ή όχι μέχρι τότε η απαγόρευση κυκλοφορίας μετά τη δύση του ηλίου που είχαν επιβάλλει οι συνταγματαρχέοι και στρατηγοί την 21η Απριλίου της ίδιας χρονιάς, όταν, καταλύοντας τη δημοκρατία, θρονιάστηκαν για καλά στην εξουσία. Μάλλον όχι, οπότε ένας ακόμα λόγος για τη βιάση των ανθρώπων.

Κείνα τα πολύ δύσκολα χρόνια, δεν πιστεύω να ήταν πολλοί αυτοί που είχαν τη διάθεση ή την οικονομική ευχέρεια να οργανώσουν Χριστουγεννιάτικο Ρεβεγιόν. Αν πούμε δε και για το αγαπημένο Φιόρε, εκεί τα έθιμα πολύ αυστηρά και τα τηρούσαν όλοι με θρησκευτική ευλάβεια, δεν είχε ρεβεγιόν και τέτοια ξενόφερτα πράγματα, είχε μπόλικες-μπόλικες, σπιτίσιες οι περισσότερες, βραστές μπροκολίνες, χωρίς λάδι βέβαια, και σε κάθε σπίτι που έκοβαν την κουλούρα, ζυμωμένη με πολύ μεράκι από της νοικοκυράς τα χέρια, ο νοικοκύρης, έβγαινε έξω και έριχνε κάνα-δυο σμπάρα, έτσι για τ' αντέτι και για ν' ακούσουν οι γειτόνοι, πως αξιώθηκαν να την κόψουν κι εφέτος.

Φεύγοντας την προηγούμενη μέρα από τη Ζάκυνθο, η Μάνα, με δάκρυα στα μάτια, μας έδωσε την κουλούρα μας να την κόψουμε στη θάλασσα... Με πόση πίκρα, πόσο σπαραγμό αποχαιρέτησα, αφήνοντας πίσω, ό,τι πιο αγαπημένο και ιερό... πατέρα, μάνα, αδέλφια, ανίψια, γνωστούς και φίλους, το σπίτι μου, τη γειτονιά μου, τον τόπο μου, το νησί μου το πολυαγαπημένο...

Στοιβαχτήκαμε μες στο καράβι εκατοντάδες, παλικάρια και κοπέλες που πήραν τους δρόμους, φοβισμένοι κι άβγαλτοι, να βρουν την τύχη τους, άλλοι, όπως εμείς, με μικρά παιδιά, άλλοι με μεγάλες οικογένειες με αναστημένα παιδιά και τους γέρους γονείς τους.

Το σφύριγμα του καραβιού όπως ξεκινούσε, έσμιγε με τις καμπάνες από τις γύρω εκκλησίες στον Πειραιά, που σήμαιναν για τ' αυριανά Χριστούγεννα...

Αμφιβάλλω αν έμεινε μάτι στεγνό εκείνη την ώρα, αμφιβάλλω αν έμεινε σκέψη καθαρή και νηφάλια, σκέψη που, ίσως, δεν ήταν γεμάτη μεταμέλεια, μα, πολύ αργά πια... Το «θεριό» έσχιζε ήδη τα γνώριμα νερά απομακρυνόμενο όλο και περισσότερο από τον αγαπημένο τόπο...

Πώς να περιγράψεις τα συναισθήματα εκείνη την ώρα;;; Ένιωθα να έχω παγώσει, να μη νιώθω τίποτα παρά μόνο φόβο και αγωνία για το μεγάλο ταξίδι... Ταξίδι που διήρκεσε κοντά σαράντα μερόνυχτα... Κάναμε το γύρο των ωκεανών... Το κανάλι είχε κλείσει λόγω πολέμου. Ξαφνικά συνειδητοποίησα τον κίνδυνο που διέτρεχα, όχι τόσο εγώ αλλά τα μικρά μου... αθώα πλάσματα, που εγώ η μάνα τους που είχα χρέος να τα προστατεύω, τα υπέβαλα σε αυτή τη φοβερή δοκιμασία...

Πολλές φορές κατά τη διάρκεια αυτού του πολύ δύσκολου ταξιδιού, μετάνιωσα φριχτά για την απόφαση μου... Ίσως δεν ήμουν η μόνη... Πολλές φορές, όταν μας έκαναν εξάσκηση για περίπτωση έκτακτης ανάγκης, φορώντας μας σωσίβια και επιβιβάζοντάς μας, εικονικά, στις βάρκες, κοίταζα με τρόμο κάτω τη μαύρη θάλασσα και τα σκυλόψαρα που διαρκώς μας έπαιρναν το κατόπιν και έτρεμα και μόνο στη σκέψη τέτοιας έκτακτης ανάγκης... Κοίταζα γύρω τα μικρά παιδιά, όχι μόνο τα δικά μου (και πρέπει να ήταν πάνω από 300 παιδάκια κάτω των 10 χρονών σε κείνο το δρομολόγιο) κι ο τρόμος μου μεγάλωνε...

Μεσοπέλαγα μάς βρήκαν τα μεσάνυχτα. Ήταν πολλοί, κυρίως ελεύθεροι, που είχαν ήδη ανεβεί στα διάφορα σαλόνια όπου υπήρχαν μπουφέδες με πλούσια φαγητά, ορχήστρες, τραγουδιστές, και τόχαν ρίξει στο φαγοπότι και στο γλέντι. Οι περισσότεροι από μας, είχαμε κουρνιάσει στις στενές κουκέτες, προσπαθώντας όχι μόνο να βολευτούμε όσο καλύτερα μπορούμε, αλλά και να το πάρουμε απόφαση, πως εκεί θα περνούσαμε πάνω από 38 νύχτες υποχρεωτικά δεμένοι στις κουκέτες λόγω σφοδρών θαλασσοταραχών, όταν στη σιγαλιά της νύχτας, ακούσαμε όμορφες φωνές να ψάλλουν τα Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα... Ξαφνιασμένοι σηκωθήκαμε, ανοίξαμε τις πόρτες και με φοβερή συγκίνηση είδαμε τον Καπετάνιο και μέλη του πληρώματος να πηγαίνουν γύρω ψάλλοντας τις γνώριμες μελωδίες της Χρονιάρας μέρας... Τα μάτια, που δεν είχαν προλάβει να στεγνώσουν, άρχισαν πάλι να τρέχουν ασταμάτητα... Έπρεπε να συνηθίσουν οι κρουνοί... Είχαν πολλή δουλειά να κάνουν για πολλά, πάρα πολλά χρόνια...

Πέρασαν πολλά χρόνια για να μπορέσω να γιορτάσω και να χαρώ αυτή τη μέρα...το ίδιο και οι πολυαγαπημένοι μου γονείς...αυτή τη μέρα, ζωντάνευε ξανά η στιγμή του φευγιού...και πονούσε, πονούσε πολύ...

Ευχές πολλές σε όλους σας να περάσετε με υγεία και χαρά τις Άγιες Ημέρες, κοντά στα αγαπημένα σας πρόσωπα...

Με αγάπη πάντα,
δ.μ.τ.

Τα Χριστούγεννα με τα μάτια των παιδιών

Ζωγραφίζοντας τη Χαρά των Χριστουγέννων δια χειρών παιδικών! Τι το καλύτερο! Ανατρέξαμε σήμερα στο Αρχείο της Νεανικής Συντροφιάς μας του 2001 και αντλούμε φρεσκάδα νεανική, την οποία διοδεύουμε προς τα Εσάς!

Ούτως ή άλλως υποκλινόμαστε όλοι, όχι μονάχα στο "Παιδίον νέον", αλλά και σε όλα τα παιδιά του κόσμου, "αυτών γαρ εστιν η βασιλεία των ουρανών", σύμφωνα με τον λόγο του ίδιου του Χριστού!

Τα παιδιά που εποίησαν τα παραπάνω σχέδια είναι τώρα φοιτητές ή μεγάλοι μαθητές! Το καθένα τους, έφιππο στ΄ Όνειρο καλπάζει! Τούς ευχόμαστε ό,τι καλύτερο και σταθερό καλπασμό!

Αιμιλιάνα, Γιάννη (1), Δημήτρη, Νίκο, Τάσο, Γιάννη (2), Λουκία και Σπύρο, πάντα Χριστούγεννα να έχετε!

Εικόνα και ήχος από τα "Μπασίματα" του Πολιούχου της Ζακύνθου

Μονή Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου, σήμερα το πρωί
Φωτογραφίες και βίντεος: Νίκος Κεφαλληνός και π. Π.Κ.

Η εορτή του Αγίου Διονυσίου στην Αίγινα, σήμερα

Μπορεί εδώ στη Ζάκυνθο να μην πραγματοποιήθηκε η Λιτάνευση του σεπτού Σκηνώματος του Πολιούχου Ζακύνθου, λόγω της επικρεμάμενης βροχής, όμως στην Αίγινα, όπου αρχιεράτευσε ο Άγιος Διονύσιος, εορτάστηκε με κάθε δυνατή επισημότητα η πανσέβαστη μνήμη του.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, χρειάζεται εδώ ν' αναφερθεί, ότι ο Άγιος της Ανεξικακίας και της Συγχωρητικότητας είναι ο Πολιούχος και αυτού του νησιού, μάλιστα δε η εορτή του έχει ορισθεί ως ολοήμερη αργία γι' αυτό τον τόπο με σχετικό Προεδρικό Διάταγμα από 18ης Μαρτίου 1953.

Σύμφωνα με τα ειθισμένα στην Αίγινα και με το επίσημο πρόγραμμα του Δήμου των Αιγηνιτών, από την 16η Δεκεμβρίου τα Δημόσια, Δημοτικά Καταστήματα, τα κτίρια των Νομικών Προσώπων του Δημοσίου και Ιδιωτικού Δικαίου, τα ιδιωτικά καταστήματα, οι οικίες και τα πλοία που βρίσκονται στο λιμάνι του πανέμορφου νησιού σημαιοστολίζονται, ενώ το βράδυ φωταγωγούνται όλα.

Χθες το εσπέρας, στις 6.30, έγινε ο επίσημος Εσπερινός στην ιστορική Μεγάλη Εκκλησία, δηλαδή τον Μητροπολιτικό Ναό Αίγινας και σήμερα το πρωί ο Όρθρος και το Ιερατικό Συλλείτουργο στον ίδιο Ναό, όπου -σημειωτέον- το δεξιό κλίτος του τιμάται επ' ονόματι του Πολιούχου.

Αμέσως μετά, στις 10.30 πραγματοποιήθηκε η πάνδημη Λιτάνευση της Εικόνας και αποτμήματος Λειψάνου του Αγίου Διονυσίου ανά την ηλιόλουστη πόλη της Αίγινας, όπως μάλιστα μαρτυρά το σχετικό βίντεο, που αντλούμε από το διαδίκτυο:

Εικόνες από το πανηγυρικό Συλλείτουργο για τον Προστάτη Άγιο των Ζακυνθίων

Στο παραπάνω λεύκωμα φωτοστιγμών αποδίδεται -εν τω μέτρω του δυνατού- η συγκινητική ατμόσφαιρα από το σημερινό επίσημο Αρχιερατικό Συλλείτουργο προς τιμήν και μνήμην του Πολιούχου Ζακύνθου Αγίου Διονυσίου του θαυματουργού.

Προέστη ο Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Χρυσόστομος και συλλειτούργησαν οι δώδεκα παρεπιδημούντες Μητροπολίτες κι Επίσκοποι, τους οποίους αναφέραμε ονομαστικά στη σχετική περί του Εσπερινού χθεσινή δημοσίευσή μας.

Παρέστη τιμητικά ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης κ. Θεόδωρος Πάγκαλος, εκπρόσωπος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, οι τοπικές αρχές και πλήθος κόσμου, αλλά εντέλει δεν πραγματοποιήθηκε η Λιτανεία του ιερού Σκηνώματος του Αγίου στην πόλη, εξαιτίας του άστατου καιρού.

Για τις σημερινές φωτογραφίες μερίμνησαν οι συνεργάτες μας Νίκος Κεφαλληνός, Σπύρος Νέγκας και Γενναίος Πέττας.