-Πώς εκλήθης, Αδελφή; -Νικοδήμη Μοναχή!

Μετά από ευγενική πρόσκληση της Οσιωτάτης Καθηγουμένης του Ησυχαστηρίου της Ελευθερώτριας Ζακύνθου Γερόντισσας Μαγδαληνής, βρεθήκαμε σήμερα το απόγευμα στον φιλόξενο αυλόγυρο της Παναγίας, για να συμπροσευχηθούμε επί τη Κουρά μιας νέας Μοναχής. Τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Ζακύνθου κ. Χρυσόστομο, ο οποίος είχε άλλη υποχρέωση στην Αθήνα, εκπροσώπησε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Φωτικής κ. Διονύσιος, ενώ παρίστατο και ο 97ετής Κτήτορας και Γέροντας της Μονής Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Γκέλμπεσης.

Προηγήθηκε η Ακολουθία του Εσπερινού και ακολούθησε η κατανυκτικότατη Τελετή της Κουράς μιας νέας κοπέλας, η οποία επόθησε τον δύσβατο δρόμο της μοναχικής εμπειρίας, λαμβάνοντας το όνομα "Νικοδήμη"! Βαθιά συγκινημένος ο Επίσκοπος -σημειωτέον, ήταν η πρώτη Κουρά που ετέλεσε- απηύθυνε λόγους αγάπης και νουθεσίες από καρδιάς στη νέα Μοναχή, αναδεικνύοντας το πολυσήμαντο του γεγονότος της αφιέρωσης ενός νέου ανθρώπου στον έρωτα του Νυμφίου Χριστού.

Ακολούθησε δεξίωση στο Αρχονταρίκι της Μονής για όλους τους παρευρισκόμενους,οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να ευχηθούν "τον Καλό Παράδεισο" στην Αδελφή Νικοδήμη!

Το ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ ήταν επιτόπου, για δε τα οπτικοακουστικά φρόντισε ο Νίκος Κεφαλληνός.

Τιμή σε καλούς συνεργάτες επί τη 500ετηρίδι Εκκλησίας του Μπανάτου

Στην Ενορία μας, η κυριακάτικη Θεία Λειτουργία τελέσθηκε σήμερα στο νεόδμητο Παρεκκλήσιο των Παμμεγίστων Ταξιαρχών και Νικολάου. Με αυτή την ευκαιρία και δεδομένης της 500ετηρίδας Εκκλησιαστικής Ιστορίας του Μπανάτου, τιμήθηκε το ζεύγος Αναστασίου και Στέλλας Στραβοπόδη, για τη σύνολη προσφορά τους στην Ενορία κατά την τελευταία 25ετία.

Ο Εφημέριος μας π. Παναγιώτης αναφέρθηκε με συγκίνηση στην εν γένει υποδειγματική και ταπεινή φυσιογνωμία των τιμωμένων πολύτιμων συνεργατών του, οι οποίοι, με διάθεση αφοσίωσης και κένωσης, βρίσκονται διαρκώς προσδεδεμένοι στη νοητή ολκάδα της τοπικής Εκκλησίας σε ό,τι τούς χρειασθεί. Ο κ. Τάσης διακρίνεται για την αδιάπτωτη αφοσίωσή του  στον Εφημέριο και στα δίκαια των ναών μας από την (ισόβια σχεδόν) θέση του Εκκλησιαστικού Συμβούλου, η δε κ. Στέλλα, σε περιστάσεις όχι εύκολες, διέσωσε το ενοριακό οικόπεδο του παλαίφατου μοναστηρίου της Παναγίας της Βλαχέραινας και οικοδόμησε εκεί μικρό ευκτήριο οίκο, που ανήκει ιδιοκτησιακά στην Ενορία, τον οποίον μάλιστα ουδέποτε έπαψε να φροντίζει εξ ιδίων της, όπου μάλιστα κατ' έτος -στις 2 Ιουλίου- πραγματοποιείται ωραία εορτή. Τα της φετινής εορτής ξαναδείτε εδώ.

Αμέσως μετά, ο Εφημέριος τούς απένειμε τιμητική πλακέτα (αντίγραφο εξωφύλλου παλαιού Ευαγγελίου από το Μουσείο Μπενάκη) και ακολούθησε μικρή δεξίωση -με γλυκά και αναψυκτικά- προς τιμήν τους στον ευάερο προαύλιο χώρο του Παρεκκλησίου!

Συνεχίζονται οι εργασίες του καλλιτεχνικού διακόσμου της Παναγούλας Μπανάτου

Όπως ήδη γνωρίζουν οι Ενορίτες μας, κατά το τελευταίο δίμηνο ο ναός της Παναγούλας μας έχει κλείσει, ώστε να αρτιωθεί η εικαστική παρέμβαση στον ξυλόγλυπτο διάκοσμο του βορινού τοίχου, την οποία μ' επιτυχία πραγματοποιεί ο Ζακύνθιος φημισμένος ζωγράφος, αγιογράφος και γλύπτης Διονύσης Πάλμας (βλ. 2η φωτό, αριστερά).

Όπως μαρτυρούν οι δημοσιευόμενες σήμερα φωτογραφίες, το έργο προχωρά με εντατικούς ρυθμούς, ούτως ώστε (τουλάχιστον αυτή η φάση του) να παρουσιασθεί κατά την ερχόμενη εορτή και πανήγυρι του Δεκαπενταύγουστου!

Θυμίζουμε ότι ο ναός της Παναγούλας διάγει φέτος το 500ό έτος της Ιστορίας του και ήδη, κυρίως δι' αυτού του μεγαλεπήβολου και πολυέξοδου έργου, "βάζει τα καλά" του, με την ευκαιρία του Ιωβηλαίου του!

Αγιογραφείται το διάζωμα των Αποστόλων στο Τέμπλο του νέου Παρεκκλησίου μας

Μια νέα εικόνα απέκτησε σήμερα το νέο Παρεκκλήσιο της Ενορίας μας, αυτό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών και Νικολάου. Είναι η πρώτη από τη σειρά του διαζώματος του Δωδεκαόρτου στο Τέμπλο, όπου πρόκειται να ιστορηθούν οι Δώδεκα Απόστολοι. Η πρώτη και κεντρική εικόνα είναι των Αγίων Πέτρου και Παύλου, οι οποίοι μάλιστα κρατούν και προσφέρουν στον Θεό το εν λόγω ναΰδριο. Όπως και τα άλλα εικονίσματα, εποιήθη δια χειρός Νικολάου Μπιάζη-Σεντή και είναι δέηση των κ.κ. Ιωάννου και Αικατερίνας Βούρτση.

Ευελπιστούμε στη καλή συνέχεια, εάν κι εφόσον κάποιοι ενορίτες μας ευαισθητοποιηθούν προς τούτο, παρά την οικονομική κρίση, την οποία βιώνουμε φέτος!  

Το Λείψανο της Χειρός της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής στη Ζάκυνθο

Κάνουμε γνωστό στους φίλους αναγνώστες του ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ ότι, στις 19 Ιουλίου το απόγευμα, Αγιορείτες Μοναχοί θα φέρουν στο νησί μας το αριστερό Χέρι της Αγίας Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής, το οποίο φυλάσσεται και θαυματουργεί στην Ιερά Μονή Σιμωνόπετρας του Αγίου Όρους, διατηρώντας μάλιστα επί τόσους αιώνες τη θερμοκρασία του ζωντανού ανθρώπινου σώματος.

Σύμφωνα με την ισχυρότατη τοπική Παράδοση, στα χρόνια του αυτοκράτορα Τιβερίου, οι Αγίες Μαρία η Μαγδαληνή και Μαρία η του Ιακώβου (Κλωπά), πλέοντας προς την Ρώμη, για να καταγγείλουν τον Πιλάτο στον αυτοκράτορα, σχετικά με τον άδικο θάνατο του Ιησού, ελλιμενίσθηκαν στα βορειοδυτικά παράλια της Ζακύνθου και, κατά την διάρκεια τής εδώ παραμονής τους, η Μαγδαληνή κήρυξε τον Χριστό στους κατοίκους του νησιού. Το χωριό μάλιστα, κοντά στο οποίο κατέπλευσε, ονομάστηκε «Μαριές», προς τιμήν των δύο Μαριών και στο οποίο διατηρείται ομώνυμος Ναός.

Την Δευτέρα 19 Ιουλίου 2010, περί τις 6.30 μ.μ., το ιερό Λείψανο θα αφιχθεί στο λιμάνι και θα εναποτεθεί στον Ιερό Ναό του Πολιούχου Αγίου Διονυσίου, όπου θα τελεσθεί Δέηση και θα ακολουθήσει προσκύνημα. Το βράδυ της ίδιας ημέρας, 9 μ.μ., θα τελεσθεί Μικρή Αγρυπνία έως 1 π.μ. της επομένης.

Από την πόλη θα αναχωρήσει την Τρίτη 20 Ιουλίου 2010, στις 6.30 μ.μ., για το Δημοτικό Διαμέρισμα Μαριών, όπου θα γίνει στις 7.30 μ.μ. επίσημη υποδοχή, δέηση και ακολούθως προσκύνημα. Στις 10 μ.μ. θα τελεσθεί Μικρή Αγρυπνία με Εσπερινό, Όρθρο και Θεία Λειτουργία.

Την παραμονή της Εορτής της Αγίας, Τετάρτη 21 Ιουλίου 2010, στις 8 μ.μ., θα τελεσθεί ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός.

Την Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010, ώρα 7 π.μ., θα αρχίσει ο Όρθρος και εν συνεχεία ώρα 8.30 π.μ. θα τελεσθεί Πολυαρχιερατικό Συλλείτουργο προς τιμήν της Αγίας.

Το Ιερό Λείψανο θα παραμείνει στην Ενορία των Μαριών μέχρι το εσπέρας της 23ης Ιουλίου 2010, οπότε θα μεταφερθεί στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίου Θεοφίλου του Ζακυνθίου, όπου θα τεθεί σε προσκύνημα κατά τον Εσπερινό της Εορτής του Ζακυνθίου Νεομάρτυρα.

Το πρωί της επομένης θα αναχωρήσει για την Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας στο Άγιον Όρος, όπου μόνιμα φυλάσσεται.

Στην εικόνα: Οι δύο Μαρίες, Μαγδαληνή και η του Κλωπά, αποβιβαζόμενες στα βορειοδυτικά της Ζακύνθου. Έργο Χρήστου Ρουσέα από τον Ναό των Μαριών στο χωριό Μαριές Ζακύνθου.

Φωτοστιγμές από τη μεγάλη μουσική συνάντηση Ανατολής και Δύσης στην Herz Jesu Kirche του Μονάχου {2}

   Παρασκευή, 2 Ιουλίου 2010  

Φωτοστιγμές από τη μεγάλη μουσική συνάντηση Ανατολής και Δύσης στην Herz Jesu Kirche του Μονάχου {1}

   Βράδυ Παρασκευής, 2 Ιουλίου 2010  

Σύνθεση: Κωνσταντία Γουρζή, Ποίηση: π. Παναγιώτης Καποδίστριας, με τους Βασίλη Αγροκώστα και Μιλτιάδη Παπαστάμου. Με τη Χορωδία της Βαυαρικής Ραδιοφωνίας και την Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας του Μονάχου υπό την διεύθυνση του μαέστρου Ulf Schirmer. 

Ο π. Απόστολος Μαλαμούσης βιογραφούμενος στη σειρά "München Portrait"

Παρουσιάζει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Τον Πρωτοπρεσβύτερο του Οικουμενικού Θρόνου π. Απόστολο Μαλαμούση (γεν. 1947, Μούρεσι Βόλου), τον οποίον είχαμε την τιμή να γνωρίσουμε στο πρόσφατο ταξίδι μας στη Γερμανία, αναφέραμε σε προγενέστερη δημοσίευσή μας. Στη σημερινή ανάρτηση παρουσιάζουμε ένα τιμητικό βιβλίο, που αφορά στη φυσιογνωμία του. Πρόκειται για το καλαίσθητο τομίδιο (120 σελίδων) του Peter Weismann, "Apostolos Malamoussis", που εκδόθηκε πρόσφατα (2010) από τις καλές εκδόσεις München Verlag και μάλιστα στην ειδική σειρά τους München Portrait.

Η έκδοση αυτή δεν είναι η τυχούσα, μήτε προέρχεται από τους εκκλησιαστικούς χώρους επιρροής του τιμώμενου, αλλά εκπορεύεται από γερμανικούς κύκλους και στηρίζεται στην καταλυτική δράση τής εξέχουσας προσωπικότητας του Ελληνορθόδοξου  αυτού κληρικού του Μονάχου, ο οποίος επί τέσσερις σχεδόν δεκαετίες έχει δαπανήσει την πάσα ικμάδα του στην προσφορά στο κοινωνικό σύνολο, ανεξαρτήτως εάν επρόκειτο για Ορθόδους ή Έλληνες και μη, αποκαλύπτοντας στη βαυαρέζικη κοινωνία την αληθινή εκδοχή της Ορθοδοξίας, ήτοι της γλυκύτητας και της αγαπητικής καλοσύνης! Ο π. Απόστολος από νωρίς συνέλαβε και αξιοποίησε την πραγματικότητα (την οποίαν -αλίμονον- ορισμένοι κύκλοι εντός των... ελληνορθόδοξων τειχών μας ετσιθελικά παραβλέπουν) ότι, κρατώντας τα πεπιστευμένα μας, μπορούμε (και πρέπει) να συναντώμεθα με τον καθένα, δίχως να λογοκρίνουμε ή πολλώ μάλλον ν' απορρίπτουμε τον Άλλο, τον Διπλανό, τον Αλλόδοξο, δεδομένων και των πολυδιάστατων αλλαγών, που συντελούνται ολοένα σε όλα τα επίπεδα του Κόσμου μας. Ο θησαυρός, που κατέχουμε, θεμελιώνεται στην Αγάπη και στο Αίμα του Ιησού, τα Οποία είναι αδαπάνητα και αφορούν στην Οικουμένη. Πώς λοιπόν εμείς, ως κατέχοντες την ανεξάντλητη και άφθορη και δοτική Αλήθεια, θα εγκλωβισθούμε στην αυτοπεριθωριοποίηση ενός αδικαιολόγητου θρησκευτικού εγωισμού;;;

Η "πολυμερώς και πολυτρόπως" εκδηλωμένη δράση του π. Αποστόλου περιγράφεται με αδρές γραμμές και νηφάλιο τρόπο από τον έγκριτο βιογράφο του, διανθίζεται μάλιστα με πλουσιότατο φωτογραφικό υλικό από τις σημαντικότερες στιγμές του βίου και της πολιτείας του βιογραφουμένου ιερέα.

Εμείς, από την έπαλξη του ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ, δεν έχουμε παρά τού ευχηθούμε μακρότητα ευλογημένων  χρόνων και κάθε ευλογία, στη ζωή, τους οικείους και τα έργα του!!!

Η παλιά φωτογραφία

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Ήταν στο τελευταίο μου ταξίδι στο αγαπημένο Νησί, το 2008. Ένα πανέμορφο βράδυ στην Μπόχαλη όπου είχα τη χαρά τη μεγάλη να γνωρίσω τον αγαπητό π. Αντώνη Καλόφωνο κι άλλους καλούς φίλους. Ο π. Αντώνης δεν παρέλειψε να με ενημερώσει ότι στο πρόσφατο βιβλίο του συγγραφέα Νίκια Λούντζη, με τίτλο, «Η Ζάκυνθος μετά μουσικής…», που είχε εκδοθεί σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων για λογαριασμό των φίλων Μουσείου Σολωμού κι επιφανών Ζακυνθίων, γινόταν μνεία και για τον παπάκη μου. Έτσι, την άλλη κιόλας μέρα έτρεξα στο Μουσείο Σολωμού να προμηθευτώ το βιβλίο.

Με περηφάνια και καμάρι διάβασα τις λίγες γραμμές που ήταν αφιερωμένες στον αγαπημένο πατέρα. Φεύγοντας, αναγκάστηκα να το αφήσω στον αδελφό στην Αθήνα γιατί, λόγω βάρους, δεν μπορούσα να το πάρω μαζί μου.

Βλέπεις, μολονότι τα ναύλα για τα υπερπόντια ταξίδια είναι πολύ υψηλά, δεν επιτρέπεται η μοναδική βαλίτσα που δικαιούται έκαστος να ζυγίζει πάνω από 20 κιλά, τι να πρωτοβάλεις μέσα όταν αδειανή ζυγίζει 5-6 κιλά; Ρούχα, παπούτσια, ατομικά είδη, δωράκια για τους αγαπημένους;;;

Λίγες ώρες πριν την αναχώρηση για το αεροδρόμιο και, για να μετριαστεί κάπως η υπερένταση του φευγιού, άρχισα να ξεφυλλίζω το βιβλίο που αναγκαστικά θα άφηνα πίσω...

Οποία η έκπληξη μου, όταν σε μια σελίδα βρήκα μια Σχολική ασπρόμαυρη φωτογραφία που χορεύαμε στη Πλατεία Σολωμού με την... αφεντιά μου στη δεύτερη σειρά!!!! Για όποιους έχουν το βιβλίο και την... περιέργεια, δεύτερη σειρά δεξιά με το... γυρτό κεφάλι στην επάνω φωτό και τέταρτη στην κάτω.

Η ανιψιά μου, υποσχέθηκε να μου στείλει σε φωτοτυπία όχι μόνο την αναφορά στον παπάκη μου αλλά και τη φωτογραφία.

Κι εγώ με τη σειρά μου, την έδειξα με καμάρι στα παιδιά και τα εγγόνια μου να δουν τη γιαγιά στα 17 της περίπου...

Κείνη τη χρονιά είχαν οργανωθεί εορτασμοί για το Δ. Σολωμό και δυστυχώς δεν θυμάμαι ακριβώς για ποιο λόγο, πρέπει, όμως, να ήταν γύρω στο 1956-57. Εμείς οι... ψηλές των τελευταίων τάξεων που επιλεγήκαμε με μεγάλη προσοχή από την αείμνηστη Γυμνάστρια Διονυσία Ζαρκάδη, αποφασίστηκε να ντυθούμε με παραδοσιακές στολές και κάθε μία θα εκπροσωπούσε και από ένα χωριό της Ζακύνθου. Ζούσε τότε, μια αξιοσέβαστη Δέσποινα της παλιάς αρχοντιάς σε πολύ προχωρημένη ηλικία, μου διαφεύγει το όνομα της, νομίζω Κα Κολυβά αλλά δεν είμαι σίγουρη, που έμενε κοντά στην Μητρόπολη. Στη Βιβλιοθήκη της, υπήρχε, εκτός των άλλων, και βιβλίο με τις παραδοσιακές ενδυμασίες που φορούσαν οι αρχόντισσες της εποχής στο κάθε χωριό, διέθετε δε και καταπληκτικές γνώσεις ενδυματολογίας καθώς και εμπειρίες από πρώτο χέρι αφού τότε, πάνω από μισόν αιώνα πριν, ήταν η ίδια άνω των 80.

Έτσι άρχισε το πολύ μεγάλο έργο, ποια θα εκπροσωπούσε ποιο χωριό και τι έπρεπε να φορέσει ώστε να είναι πιστό αντίγραφο του τότε. Δεν θυμάμαι με τι κριτήρια έγινε η επιλογή, αλλά σε μένα έπεσε το Σαρακινάδο!

Εκεί να δεις ανασκουμπώματα και τρεχάματα, πήραμε όλες τους δρόμους να βρούμε ό,τι είχε, ίσως, απομείνει στα σεντούκια των γιαγιάδων από τα νιάτα τους. Εγώ φυσικά, πού αλλού, στο Μπανάτο στη νόνα την Αντριάνα και στην Κουκουναρία στη νόνα την Αδαμαντία. Η νόνα μου η Αντριάνα, είχε ένα «κότολο», δηλαδή, μεσοφόρι ή αλλιώς, μισό κομπιναιζόν σαν μακριά φούστα, κρυμμένο κάπου βαθειά στο σεντούκι και η νόνα η Αδαμαντία, ένα «κρεσπόνι» ολομέταξο μαντήλι του κεφαλιού, κεντημένο, με κρόσια και με δαντέλα χειροποίητη φτιαγμένη με κοπανέλια!!!!! Είμαι σίγουρη, ότι οι σημερινές γενιές δεν έχουν ιδέα τι ήταν τα κοπανέλια, έτσι για να πάρετε μια ιδέα, ήταν κάτι ειδικά «ξυλάκια» και πάμπολλες καρφίτσες σε ειδικό μαξιλαράκι, με τα οποία έπλεκαν δαντέλλα, υψηλή και φοβερά δύσκολη τέχνη που ελάχιστες κατείχαν ακόμα και τότε. Περιττό να σας πω πως αμφότερες μου εμπιστεύθηκαν τους θησαυρούς τους μετά φόβου Θεού, με χίλιες ορμήνιες και...φοβέρες ότι ουαί κι αλίμονο αν πάθουν κάτι και δεν τα γυρίσω στην ίδια κατάσταση που τα παρέλαβα...

Και τότε άρχισαν ατέλειωτα πηγαινέλα στην αρχόντισσα, από κοντά κι οι μανάδες μας καθώς και οι μοδίστρες για να συμβουλευτούν για τα υφάσματα, χρώματα, σχέδια που έπρεπε να φτιάξουν και πώς να τα φτιάξουν ώστε μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια να φαίνονται αυθεντικά. Η παπαδιά, άξια και ικανή, αγόρασε τα υφάσματα σύμφωνα με τις υποδείξεις αφού πήρε δείγματα και τα πήγε στην αρχόντισσα ώστε να διαλέξει εκείνη τα κατάλληλα και στρώθηκε στη δουλειά, που δεν ήταν κι εύκολη εδώ που τα λέμε, άσε που όλες οι πρόβες έπρεπε να γίνουν υπό την επίβλεψη και στο σπίτι της αρχόντισσας που με μεγάλη αγάπη και καλοσύνη άνοιξε σε όλες μας. Ακόμα και ο τρόπος που κάθε μια έπρεπε να φορέσει και να δέσει το μαντήλι στο κεφάλι, κάτω από την επίβλεψή της αφού αλλιώς το φορούσαν και το έδεναν στο ένα χωριό κι αλλιώς στο άλλο.

Θυμάμαι, λες κι είναι τώρα το χορό στην πλατεία Σολωμού... Είχε τρομερή επιτυχία, όπου πλήθος κόσμου είχε έλθει από χώρα και χωριά για να καμαρώσει τις κοπελιές να χορεύουν, κυρίως, Ζακυνθινούς χορούς και ντυμένες με τοπικές ενδυμασίες, κάτι που δεν είχε ξαναγίνει μέχρι τότε στο νησί και δεν γνωρίζω αν έγινε ξανά!

Όμως, η... δόξα δε σταμάτησε εκεί. Λίγο μετά, ήταν Απόκριες, οι οργανωτές του Χορού του Πρασίνου, Ο Πράσινος Χορός, όπως ήταν γνωστός, κι ήταν ο πιο «επίσημος» χορός που γινόταν τότε, κατόρθωσαν να πάρουν τη συγκατάθεση του Γυμνασιάρχη Ζακύνθου, του Κου Αντίοχου, ο οποίος σημειωτέον, ήταν φοβερά αυστηρός, τον τρέμαμε όλοι, ώστε να εμφανιστούμε στον Πράσινο Χορό και να χορέψουμε Ζακυνθινούς παραδοσιακούς χορούς ντυμένες τις παραδοσιακές μας ενδυμασίες. Άλλος αγώνας εκεί για να πεισθούν και οι γονείς μας και να μας δώσουν την άδεια, μολονότι δεν θα πηγαίναμε ασφαλώς μόνες, θα συνοδευόμαστε από τη Γυμνάστρια και οπωσδήποτε κι από έναν τουλάχιστον από τους γονείς μας. Είπαμε, άλλα χρόνια εκείνα...

Στη δική μου τη περίπτωση τέθηκε θέμα και κόντεψα να μην πάω. Να με συνοδεύσει ο παπάς ΟΥΤΕ συζήτηση φυσικά, τότε οι παπάδες ήταν πολύ περιορισμένοι, μα το ίδιο κι οι παπαδιές και οι παπαδοκόρες...ο αδελφός μου ήταν πολύ μικρός, ούτε 10 χρονών, χρειαζόμουνα, όμως, συνοδό...μετά από αρκετές διαβουλεύσεις και... οικογενειακά συμβούλια, αποφασίστηκε να με συνοδεύσει η παπαδιά... Μεταξύ γονέων, Γυμνασιάρχη και Γυμνάστριας, η απόφαση για τον απαράβατο κανόνα, λήφθηκε... ομόφωνα!

Θα πηγαίναμε λίγο πριν βγούμε να χορέψουμε και τελειώνοντας κατευθείαν στο σπιτάκι μας...

Για μερικές από μας, ήταν μια μοναδική εμπειρία αφού δεν είχαμε πατήσει πόδι στο Καζίνο που γίνονταν οι Αποκριάτικοι χοροί.

Μπήκαμε από την πίσω πόρτα, όταν ήλθε η ώρα, δεν βγήκαμε όλες μαζί. Αφού έγιναν οι απαιτούμενες ανακοινώσεις, (φυσικά είχε γίνει πολύ γνωστό ήδη, συζητιόταν βδομάδες πριν το...μέγα γεγονός, έτσι το Καζίνο ήταν υπερπλήρες γιατί όλοι ήθελαν να παρευρεθούν σ΄ αυτήν την εξαιρετική βραδιά), ο κονφερασιέ, ανεβάζοντας τη...θερμοκρασία με τον πρόλογο του, με την προσμονή όλων να έχει φτάσει στο αποκορύφωμα και την ορχήστρα να παίζει Ζακυνθινούς, χαρούμενους σκοπούς, άρχισε να αναγγέλλει την εμφάνιση με το όνομα του χωριού και της κοπελιάς που το εκπροσωπούσε, αφήνοντας αρκετό χρόνο ανάμεσα στην κάθε μια ώστε ο κόσμος, ιδιαίτερα αυτοί που κατάγονταν από το αντίστοιχο χωριό, να συνέρχεται από το ξέφρενο χειροκρότημα και τις επευφημίες. Όταν μπήκε μέσα και η τελευταία και η ορχήστρα άρχισε να παίζει τους Ζακυνθινούς ρυθμούς για το Γιαργητό και τους άλλους χορούς που όντως, με επιτυχία μεγάλη χορέψαμε, δεν υπερβάλλω, αλλά σείστηκε το Καζίνο...

Όταν χορέψαμε 2-3 χορούς επί πλέον από τους προγραμματισμένους μια κι ο ενθουσιασμός του κόσμου ήταν τόσο μεγάλος που επέμεναν, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση με τον κονφερασιέ να αναγγέλλει την αποχώρηση κάθε χωριού προς μεγάλη απογοήτευση του κόσμου...

Ωραίες, όμορφες στιγμές...αλησμόνητες κι αξέχαστες θύμησες...πώς να πιστέψω πως πέρασε πάνω από μισός αιώνας από τότε... πώς;

Καλό Μήνα να έχουμε,

Με την αγάπη μου πάντα,

δ.μ.τ.

Κυριακή στην εκκλησία των Αγίων Πάντων του Μονάχου

Το σημερινό φωτολεύκωμά μας προέρχεται από τη Θεία Λειτουργία στον ιερό ναό Αγίων Πάντων του Μονάχου, στην οποία συλλειτούργησε ο Εφημέριός μας π. Παναγιώτης, ευρισκόμενος στη Γερμανία για τη γνωστή Συναυλία της Βαυαρικής Ραδιοφωνίας, με νέο έργο της συνθέτριας και Καθηγήτριας στη Μουσική Ακαδημία του Μονάχου Κωνσταντίας Γουρζή πάνω σε ποίηση π. Καποδίστρια.

Τον Εφημέριό μας παρουσίασε στο πυκνό εκκλησίασμα με θερμότατα λόγια αγάπης από το περίσσευμα της καλοσύνης του, ο Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Απόστολος Μαλαμούσης (φωτό 4η και άλλες), άξιος Εφημέριος του εν λόγω ναού επί δεκαετίες κι έγκριτος καθηγητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ιδιαίτατα δραστήριος καθ' όλα και αγαπώμενος για την ισχυρή και καταλυτική προσωπικότητά του τόσο από την Ομογένεια, όσο από τις γερμανικές αρχές και την κοινωνία του Μονάχου. Ο π. Παναγιώτης στην αντιφώνησή του, ευχαρίστησε τον π. Απόστολο για την ευγενική πρόσκληση να λάβει μέρος στο Συλλείτουργο, υπογραμμίζοντας ότι η προσωπική προσφορά του στα Γράμματα επέχει απλά και μόνο τη θέση χαμόχορτου έναντι των πανύψηλων κυπαρισσιών, που εξέθρεψε η "ωραία και μόνη" Ζάκυνθος (Σολωμό, Κάλβο, Φώσκολο), αλλά και τον Άγιο της Συγνώμης Διονύσιο τον Θαυματουργό, η πνευματική φυσιογνωμία του οποίου αποτελεί τον ποιοτικό πήχυ για τον κάθε ενδιαφερόμενο.

Στο εκκλησίασμα βρισκόταν και ο Βασίλης Αγροκώστας, καλός Μουσικολόγος και Ψάλτης από τον Βόλο, τον οποίον επίσης εγκάρδια παρουσίασε ο π. Απόστολος, γνωρίζοντας στους παριστάμενους ότι με το τάλαντο της φωνής του με μεγάλη επιτυχία εξέφρασε τον περί λόγου λόγο του π. Παναγιώτη κατά τη Συναυλία της 2ας Ιουλίου. 

 Μετά τη Θεία Λειτουργία, πραγματοποιήθηκε Δοξολογία επί τη απελευθερώσει της Δράμας και κατόπιν οι ομογενείς Δραμινοί παρέθεσαν πλούσιο πρωινό. Το ίδιο βράδυ ο γλυκύτατος π. Απόστολος δεξιώθηκε τους φιλοξενουμένους του σε γραφική βαυαρέζικη ταβέρνα, ανταλλάσσοντας γόνιμες σκέψεις σε πνεύμα αλληλοσεβασμού και συναντίληψης.