Ο ευσχήμων Ιωσήφ και οι Μυροφόρες, θαρραλέοι κήρυκες της Ανάστασης

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ 

 της Κυριακής των Μυροφόρων 

 30 Απριλίου 2017

(Μαρκ. ιε΄ 43- ιστ΄ 8 )

Γράφει ο π. Αναστάσιος Στεργιώτης 

Χριστός Ανέστη! Δυο μεγάλα παραδείγματα και αιώνια πρότυπα για κάθε αληθινό Χριστιανό, παρουσιάζει η σημερινή ευαγγελική περικοπή: τον Ιωσήφ και τις Μυροφόρες γυναίκες.

Ο Ιωσήφ, που υπήρξε «ευσχήμων», δηλαδή άνθρωπος με μεγάλη κοινωνική θέση και κάτοχος δημοσίου αξιώματος, ξεπέρασε τους φόβους του και αδιαφόρησε για τις συνέπειες και την κοινωνική κατακραυγή. Δεν δίστασε να εκτεθεί σε κίνδυνο με το να παρουσιαστεί στον Πιλάτο και να ζητήσει το σώμα του νεκρού Ιησού.

Οι Μυροφόρες γυναίκες ξεπέρασαν τους φόβους τους και τις αδυναμίες της γυναικείας φύσης, σε μιαν εποχή που απαξίωνε και περιόριζε το γυναικείο φύλο θεωρώντας το αδύναμο, δευτερεύον και κατώτερο. Η αγάπη και η πίστη τους προς τον Κύριο ήταν τόσο μεγάλες, ώστε ήταν πρόθυμες για κάθε θυσία. Πρόστρεξαν στον τάφο με τα αρώματα και τα μύρα τους, για να αξιωθούν της υπέρτατης τιμής να πληροφορηθούν πρώτες το μέγα και σωτήριο γεγονός της Αναστάσεως και να το ανακοινώσουν στους άλλους μαθητές.

Δεν είναι βέβαια η μοναδική φορά που ο Κύριος τίμησε και εξύψωσε το γυναικείο φύλο. Θεώρησε πάντα ισότιμους στην σωτηρία τόσο τον άνδρα όσο και την γυναίκα. Η γυναίκα έπαψε να θεωρείται αντικείμενο εκμετάλλευσης και σκλάβα του άνδρα, χωρίς δικαιώματα και μονάχα υποχρεώσεις. Οι Εβραίοι, οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι και όλοι οι άλλοι αρχαίοι λαοί την καταφρονούσαν ως κατώτερο φύλο, δίχως γνώμη και πρωτοβουλία. Στην χριστιανική διδασκαλία όμως η γυναίκα προβάλλεται ως ισάξιο τέκνο του Θεού, μέτοχος και αυτή της ουράνιας βασιλείας και κάτοχος ψυχής αθανάτου.

«Ουκ ένι άρσεν και θήλυ», κήρυττε ο θείος και ιερός Παύλος με ζέση, καθώς και όλοι οι άλλοι Πατέρες και ιεροί συγγραφείς. Η στοργή που έδειξε ο Κύριος σε αμαρτωλές γυναίκες, που η χριστιανική κοινωνία απέρριπτε και πετροβολούσε, είναι χαρακτηριστική. Έκτοτε οι γυναίκες κατείχαν και κατέχουν μέγιστη θέση στην Εκκλησία.

Έχουμε εδώ, λοιπόν, δύο παραδείγματα (Ιωσήφ και Μυροφόρες) αφανών Αγίων, ανθρώπων πρόθυμων να πράξουν το καλό και να θυσιαστούν για τους συνανθρώπους τους. Ακάματοι εργάτες του αμπελώνος του Κυρίου, γεμάτοι αυταπάρνηση και ηρωισμό υπάρχουν πάντοτε. Ας τους μιμηθούμε, ώστε να γίνουμε κατά χάριν θεοί και εκλεκτά μέλη της ουράνιας βασιλείας. Γένοιτο!

Αγάπη είναι ο Θεός!

Αγάπη είναι παρουσία του Θεού στην ζωή μας.

Αγάπη είναι το δώρο του Θεού στον άνθρωπο.

Αγάπη είναι η χαρά στην ζωή μας.

Αγάπη είναι το φάρμακο που επουλώνει όλες τις πληγές μας.

Αγάπη είναι ο Θεός!

Εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε νιώσει την αγάπη στην ζωή μας. Λέω «την αγάπη», γιατί αν έλεγα απλά... «αγάπη», θα εννοούσα ότι δεν μας έδωσε ποτέ κανείς αγάπη. Ενώ λέγοντας «την αγάπη», εννοώ ότι μας έχει δοθεί πολλές φορές αγάπη, αλλά δεν την έχουμε νιώσει, εξαιτίας του τρόπου ζωής και σκέψης μας.

Δεν γνωρίζουμε να αγαπούμε! Δεν γνωρίζουμε να προστατεύουμε την αγάπη! Δεν γνωρίζουμε να κερδίζουμε από την αγάπη!

Μπορεί εύκολα να πούμε σε κάποιον...  «σ’ αγαπώ»... αλλά στην πραγματικότητα δεν τον αγαπούμε γι’ αυτό που είναι, που υποτίθεται αγαπήσαμε, αλλά γι’ αυτό που θέλουμε εμείς να είναι! Ο εγωισμός μας φθάνει μέχρι αυτό το σημείο, να καταστρέφει ακόμη και αυτό που «μάλλον» αγαπήσαμε, θέλοντας να το αλλάξει, να το μεταβάλλει.

Μοιάζει με το ψάρι που του ρίχνουμε την τροφή, όχι για να το ταΐσουμε, αλλά σαν δόλωμα, για να το πιάσουμε, μαγειρεύοντάς το μετά, κατά την όρεξή μας, με διάφορους τρόπους. Έτσι κι εμείς, σαν δόλωμα χρησιμοποιούμε την αγάπη, και μετά προσπαθούμε να αλλάξουμε αυτόν που αγαπήσαμε, σύμφωνα με τις ορέξεις μας, αγνοώντας την αιτία που αγαπήσαμε.

Η απομάκρυνσή μας από τον Θεό, την πηγή της αγάπης, φέρνει αυτά τα αποτελέσματα...

Αβεβαιότητα, απελπισία και ταραχή έχουν κυριεύσει την ζωή μας. Από παντού πυκνά σύννεφα μας έχουν κυκλώσει. Το χειρότερο... δεν υπάρχει διάθεση για προσπάθεια... έγινε συνήθεια πλέον αυτή η κατάσταση. Αν υπάρχει και κάποιος που θέλει να προσπαθήσει, γίνεται σαν το μαύρο πρόβατο, δακτυλοδεικτούμενος, πιέζοντας τον να την σταματήσει και αυτός.

Δεν μπορεί ο άνθρωπος να ζει σε τέτοιες καταστάσεις, δεν αντέχει! Όπως το πλοίο, δεν είναι κατασκευασμένο να μένει μέσα στην φουρτούνα, αλλά να προσπερνά την φουρτούνα και να πηγαίνει από λιμάνι σε λιμάνι, έτσι και ο άνθρωπος, δεν είναι πλασμένος να ζει μέσα στην φουρτούνα, την ταραχή, αλλά να προσπερνά την ταραχή για να φθάνει στο λιμάνι του, τον παράδεισο για τον οποίο είναι πλασμένος.

Μέσα στον παράδεισό του που είναι η αγκαλιά του Θεού, το λιμάνι του, γαληνεύει, ηρεμεί, ζει πλέον την αγάπη! Τότε μόνο διαλύονται τα σύννεφα, χάνεται η απελπισία, κυριαρχεί η βεβαιότητα και η σιγουριά της σωτηρίας!

Ας μη χάνουμε το θάρρος και την ελπίδα μας στον Θεό! Η αγάπη του Θεού είναι η μόνη διέξοδος. Η αγάπη είναι φάρμακο σωτήριο! Γιατρεύει, επουλώνει, ομορφαίνει και ενώνει τον άνθρωπο!

+Αρχιμ. Βαρθολομαίος

Καθηγούμενος Ι. Μ. Εσφιγμένου Αγίου Όρους

Σχόλιο μετα-Λαμπρής 2017 ή, "Μόνο μια λάμψη ο άνθρωπος κι αν είδες, είδες"

Σχόλιο (και φωτογραφίες) του π. Παναγιώτη Καποδίστρια

Μετα-Λαμπρή του σωτηρίου έτους 2017. Είναι εσπέρας δυο ημερών πριν η Εκκλησία, ευφραινομένη, μνημονεύσει τις Μυροφόρες και τους λοιπούς Κηδευτές του Κυρίου Ιησού. 

Πάντα εισοδεύω στον ναό μας, με συντριβή και δέος! Πάντα ενώπιος Ενωπίω, πασχίζοντας αποφόρτιση, την όποια!... Εσπερίζοντας, λοιπόν, κατάμονος (αν και "ποτέ δεν είμαι μοναχός μέσα στη μοναξιά μου") ο ήλιος του Απριλίου -εντελώς πλάγιος- θωπεύει φιλικά τις μαραινόμενες δάφνες της "μιάς των σαββάτων", τις κόκκινες πανηγυρικές κορδέλες της Ανάστασης, τα παλαιά πλακάκια, τα βελούδινα γαρύφαλλα της ολοκέντητης ουρανίας, κάτω από την οποία δοξάζεται το απαστράπτον Κόνισμα του Αναστημένου. 

Ήδη μας λείπουν οι λατρευτικές συνάξεις του Μεγαλοβδόμαδου και Νιας Εβδομάδας, που μόλις πέρασαν... Γνωρίζουμε ότι το Πάσχα διαρκεί, ευχόμαστε για τη μονιμότητά του στη ζωή και τα έργα μας, όμως η καθημερινότητα -σκληρή, αδυσώπητη και εν Ζακύνθω σπουπιδοπαθή- έρχεται να συμπιέσει "έτι και έτι" επίφοβα τις ψυχές και τα συναισθήματά μας... Ο χώρος όμως ετούτος εδώ, ο θεοπερίχυτος τόπος της τελέσεως των θείων Μυστηρίων απλώνει "ως όρνις" τις φτερούγες και "επισυνάγει τα νοσσία εαυτής", αγκαλιάζει δηλαδή μητρικότατα τον κάθε "κοπιώντα και πεφορτισμένον".

Οι δάφνες των εικονισμάτων, των μανουαλίων και των πολυελαίων μας, καθώς μαραίνονται, αποκτούν ολοένα το λεπτό άρωμα της δόξας και μιλάνε λες στις ψυχές μας, συμβουλεύοντάς τες: Ας μην μαραθεί οτιδήποτε το ανα(σ)τάσιμο από τον έσω άνθρωπό μας! Ναι, δεν είναι καθόλου εύκολο όλο αυτό. Όμως ας προσπαθήσουμε -καθείς εφ' ώ ετάχθη- να διατηρήσουμε την αναστάσιμη λάμψη ζωντανή και θάλλουσα, ενθυμούμενοι σε κάθε περίπτωση τον λόγο του ποιητή: "Μόνο μια λάμψη ο άνθρωπος κι αν είδες, είδες" (Οδ. Ελύτης)!!!

Common Declaration of Pope Francis and Coptic Orthodox Patriarch Pope Tawadros II

Pope Francis and Coptic Orthodox Patriarch, His Holiness Tawadros II signed a common declaration, toward the conclusion of the Pontiff’s April 28-29 visit to Egypt. The trip marks Francis’ 18th Apostolic Visit abroad and 27th country visited.

Here is the full text of the Common Declaration of Pope Francis and the Coptic Orthodox Patriarch in Cairo:

COMMON DECLARATION

OF HIS HOLINESS FRANCIS AND HIS HOLINESS TAWADROS II

1. We, Francis, Bishop of Rome and Pope of the Catholic Church, and Tawadros II, Pope of Alexandria and Patriarch of the See of Saint Mark, give thanks to God in the Holy Spirit for granting us the joyful opportunity to meet once more, to exchange a fraternal embrace and to join again in common prayer. We glorify the Almighty for the bonds of fraternity and friendship existing between the See of Saint Peter and the See of Saint Mark. The privilege of being together here in Egypt is a sign that the solidity of our relationship is increasing year by year, and that we are growing in closeness, faith and love of Christ our Lord. We give thanks to God for this beloved Egypt, the “homeland that lives inside us,” as His Holiness Pope Shenouda III used to say, the “people blessed by God” (cf. Is 19:25) with its ancient Pharaonic civilization, the Greek and Roman heritage, the Coptic tradition and the Islamic presence. Egypt is the place where the Holy Family found refuge, a land of martyrs and saints.

2. Our deep bond of friendship and fraternity has its origin in the full communion that existed between our Churches in the first centuries and was expressed in many different ways through the early Ecumenical Councils, dating back to the Council of Nicaea in 325 and the contribution of the courageous Church Father Saint Athanasius, who earned the title “Protector of the Faith”. Our communion was expressed through prayer and similar liturgical practices, the veneration of the same martyrs and saints, and in the development and spread of monasticism, following the example of the great Saint Anthony, known as the Father of all monks.

This common experience of communion before the time of separation has a special significance in our efforts to restore full communion today. Most of the relations which existed in the early centuries between the Catholic Church and the Coptic Orthodox Church have continued to the present day in spite of divisions, and have recently been revitalized. They challenge us to intensify our common efforts to persevere in the search for visible unity in diversity, under the guidance of the Holy Spirit.

3. We recall with gratitude the historic meeting forty-four years ago between our predecessors, Pope Paul VI and Pope Shenouda III, in an embrace of peace and fraternity, after many centuries when our mutual bonds of love were not able to find expression due to the distance that had arisen between us. The Common Declaration they signed on 10 May 1973 represented a milestone on the path of ecumenism, and served as a starting point for the Commission for Theological Dialogue between our two Churches, which has borne much fruit and opened the way to a broader dialogue between the Catholic Church and the whole family of Oriental Orthodox Churches. In that Declaration, our Churches acknowledged that, in line with the apostolic tradition, they profess “one faith in the One Triune God” and “the divinity of the Only-begotten Son of God … perfect God with respect to his divinity, perfect man with respect to his humanity”. It was also acknowledged that “the divine life is given to us and is nourished in us through the seven sacraments” and that “we venerate the Virgin Mary, Mother of the True Light”, the “Theotokos”.

4. With deep gratitude we recall our own fraternal meeting in Rome on 10 May 2013, and the establishment of 10 May as the day when each year we deepen the friendship and brotherhood between our Churches. This renewed spirit of closeness has enabled us to discern once more that the bond uniting us was received from our one Lord on the day of our Baptism. For it is through Baptism that we become members of the one Body of Christ that is the Church (cf. 1Cor 12:13). This common heritage is the basis of our pilgrimage together towards full communion, as we grow in love and reconciliation.

5. We are aware that we still have far to go on this pilgrimage, yet we recall how much has already been accomplished. In particular, we call to mind the meeting between Pope Shenouda III and Saint John Paul II, who came as a pilgrim to Egypt during the Great Jubilee of the year 2000. We are determined to follow in their footsteps, moved by the love of Christ the good Shepherd, in the profound conviction that by walking together, we grow in unity. May we draw our strength from God, the perfect source of communion and love.

6. This love finds its deepest expression in common prayer. When Christians pray together, they come to realize that what unites them is much greater than what divides them. Our longing for unity receives its inspiration from the prayer of Christ “that all may be one” (Jn 17:21). Let us deepen our shared roots in the one apostolic faith by praying together and by seeking common translations of the Lord’s Prayer and a common date for the celebration of Easter.

7. As we journey towards the blessed day when we will at last gather at the same Eucharistic table, we can cooperate in many areas and demonstrate in a tangible way the great richness which already unites us. We can bear witness together to fundamental values such as the sanctity and dignity of human life, the sacredness of marriage and the family, and respect for all of creation, entrusted to us by God. In the face of many contemporary challenges such as secularization and the globalization of indifference, we are called to offer a shared response based on the values of the Gospel and the treasures of our respective traditions. In this regard, we are encouraged to engage in a deeper study of the Oriental and Latin Fathers, and to promote a fruitful exchange in pastoral life, especially in catechesis, and in mutual spiritual enrichment between monastic and religious communities.

8. Our shared Christian witness is a grace-filled sign of reconciliation and hope for Egyptian society and its institutions, a seed planted to bear fruit in justice and peace. Since we believe that all human beings are created in the image of God, we strive for serenity and concord through a peaceful co-existence of Christians and Muslims, thus bearing witness to God’s desire for the unity and harmony of the entire human family and the equal dignity of each human being. We share a concern for the welfare and the future of Egypt. All members of society have the right and duty to participate fully in the life of the nation, enjoying full and equal citizenship and collaborating to build up their country. Religious freedom, including freedom of conscience, rooted in the dignity of the person, is the cornerstone of all other freedoms. It is a sacred and inalienable right.

9. Let us intensify our unceasing prayer for all Christians in Egypt and throughout the whole world, and especially in the Middle East. The tragic experiences and the blood shed by our faithful who were persecuted and killed for the sole reason of being Christian, remind us all the more that the ecumenism of martyrdom unites us and encourages us along the way to peace and reconciliation. For, as Saint Paul writes: “If one member suffers, all suffer together” (1 Cor 12:26).

10. The mystery of Jesus who died and rose out of love lies at the heart of our journey towards full unity. Once again, the martyrs are our guides. In the early Church the blood of the martyrs was the seed of new Christians. So too in our own day, may the blood of so many martyrs be the seed of unity among all Christ’s disciples, a sign and instrument of communion and peace for the world.

11. In obedience to the work of the Holy Spirit, who sanctifies the Church, keeps her throughout the ages, and leads her to full unity – that unity for which Jesus Christ prayed:

Today we, Pope Francis and Pope Tawadros II, in order to please the heart of the Lord Jesus, as well as that of our sons and daughters in the faith, mutually declare that we, with one mind and heart, will seek sincerely not to repeat the baptism that has been administered in either of our Churches for any person who wishes to join the other. This we confess in obedience to the Holy Scriptures and the faith of the three Ecumenical Councils assembled in Nicaea, Constantinople and Ephesus.

We ask God our Father to guide us, in the times and by the means that the Holy Spirit will choose, to full unity in the mystical Body of Christ.

12. Let us, then, be guided by the teachings and the example of the Apostle Paul, who writes: “[Make] every effort to keep the unity of the Spirit in the bond of peace. There is one body and one Spirit, just as you too were called to the one hope of your calling, one Lord, one faith, one baptism, one God and Father of all, who is over all and through all and in all” (Eph 4:3-6).

Cairo, 28th April 2017

Φωτοθήκη από την προσκυνηματική επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχου στην περιώνυμη Μονή του Αγ. Γεωργίου Παλαιού Καΐρου

Photos: Noura Ehab Tarabolsi, 28.4.2017 

Την ειρηνική συνύπαρξη Χριστιανών και Μουσουλμάνων ευχήθηκε από τον Άγιο Γεώργιο Παλαιού Καΐρου ο Οικουμενικός Πατριάρχης [photos + video]

Ως το μεγαλύτερο γεγονός μετά τα προπερσινά θυρανοίξια του Αγίου Γεωργίου παλαιού Καΐρου, χαρακτήρισε ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ. Θεόδωρος, την επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ο οποίος έγινε δεκτός με τιμές από τις εκκλησιαστικές και παροικιακές αρχές σε αυτόν τον ιερό χώρο, που θεωρείται η «Ροτόντα» της Μέσης Ανατολής, και όπου σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση κατέφυγε η Αγία Οικογένεια για να γλυτώσει από την οργή του Ηρώδη, ενώ σε αυτόν τον χώρο μαρτύρησε ο Άγιος Γεώργιος. Και ο Οικουμενικός Πατριάρχης, δεν έκρυψε τη χαρά του για την πάνδημη υποδοχή, αλλά κυρίως τη συγκίνησή του όταν προσκύνησε την εικόνα του Αγίου Γεωργίου και τού αφιέρωσε μία μεγάλη λαμπάδα, σαν ένα τάμα, παίρνοντας την ευλογία του Αγίου, όπως κάνουν στον ίδιο χώρο χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, που σεμνύνονται την αγία αυτή μορφή της Ορθοδοξίας, τον τροπαιοφόρο Άγιο Γεώργιο. 

Μάλιστα, ο πρώτος τη τάξει της Ορθοδοξίας θυμήθηκε και αναφέρθηκε στον λόγο του, πως όταν ήταν στην Ίμβρο, έψελνε και διακονούσε από μικρό παιδί τον Άγιο Γεώργιο του νησιού, τον οποίο ενθυμείται και λειτουργεί και σήμερα ως Πατριάρχης. Ενώ, επίσης σημείωσε ότι στον ίδιο Άγιο της Εκκλησίας μας είναι αφιερωμένος και ο πατριαρχικός ναός στο Φανάρι. Και ο κ. Βαρθολομαίος επεσήμανε ότι τον Άγιο Γεώργιο, του οποίου το όνομα πήρε κατά τη βάπτισή του, θεωρεί πάντοτε ως ουρανίους προστάτες της ζωής και διακονίας του. 

Τον Οικουμενικό Πατριάρχη υποδέχτηκαν με κωδωνοκρουσίες και τα τύμπανα των δεκάδων Ελλήνων και αραβοφώνων Προσκόπων, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος, καθώς και εκπρόσωποι του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, που βρίσκονται στο Κάιρο με αφορμή το διαθρησκειακό συνέδριο για την Ειρήνη που διοργανώνει το Ελ Άζχαρ και στο οποίο μίλησε χθες ο Οικουμενικός Πατριάρχης και στο οποίο σήμερα θα μιλήσει και ο Πάπας Φραγκίσκος. 

Αναφερόμενος μάλιστα στη σημερινή επίσκεψη του ηγέτη της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, του Πάπα Φραγκίσκου στο Κάιρο και της ομιλίας του για τη χαρά του που επισκέπτεται την Αίγυπτο, ο Οικουμενικός Πατριάρχης εξέφρασε και τη δική του τη χαρά που επισκέπτεται τη Χώρα των Φαραώ, τη χώρα όπου κατέφυγε η Αγία Οικογένεια, τη χώρα όπου γεννήθηκε ο Απόστολος Μάρκος, ο και ιδρυτής του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, ευχόμενος πάντοτε την ειρηνική συνύπαρξη των Χριστιανών και Μουσουλμάνων. 

Στη λαμπρή υποδοχή του Οικουμενικού Πατριάρχου στον Άγιο Γεώργιο, τον οποίο συνοδεύει ο Μητροπολίτης Γαλλίας κ. Εμμανουήλ, παραβρέθηκαν για να πάρουν την ευλογία και την ευχή του όλοι οι Ιεράρχες του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας στην Αίγυπτο, ο Πατριαρχικός Επίτροπος Καΐρου και Μητροπολίτης Μέμφιδος κ. Νικόδημος, ο Πατριαρχικός Επίτροπος Αλεξανδρείας Μητροπολίτης Άκκρας κ. Νάρκισσος, ο Μητροπολίτης Πηλουσίου κ. Νήφων και ο Καθηγούμενος του εν λόγω Μοναστηριού Επίσκοπος Βαβυλώνος κ. Θεόδωρος. 

Το "παρών" έδωσαν επίσης ο Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Καΐρου κ. Χρήστος Καβαλής και Μέλη της Διαχειριστικής Επιτροπής της ΕΚΚ, ο Πρόεδρος των αραβοφώνων κ. Χούρι, και εκπρόσωποι πολλών σωματείων καθώς και πολύς κόσμος. Αναφερόμενος στη συρρίκνωση του Ελληνισμού τόσο στο Κάιρο και την Αλεξάνδρεια όσο και την Κωνσταντινούπολη, ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφερόμενος στη λογική των αριθμών, στους οποίους η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός αντιστέκεται, τόνισε ότι «συνεχίζουμε τον αγώνα».

[πηγή: ΠΥΡΑΜΙΣ NEWS]

Ο Μητροπολίτης Σουηδίας Κλεόπας παρών στις εκδηλώσεις μνήμης των θυμάτων Αλεξάνδρειας και Στοκχόλμης

Με την κλασσική φράση του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στη διαθρησκευτική συνδιάσκεψη των Βρυξελλών τον Σεπτέμβριο του 2001, “Πόλεμος εις το όνομα της θρησκείας είναι πόλεμος κατά της θρησκείας”, ξεκίνησε τον χαιρετισμό του ο Σεβ. Μητροπολίτης Σουηδίας και πάσης Σκανδιναυΐας κ. Κλεόπας στην εκδήλωση μνήμης των θυμάτων της τρομοκρατικής επίθεσης της Κυριακής των Βαΐων 9 Απριλίου 2017 στην Αλεξάνδρεια που στοίχισε την ζωή σε σαράντα πέντε άτομα.

Την εκδήλωση διοργάνωσε το απόγευμα της Κυριακής, 23 Απριλίου 2017, ο Κόπτης Επίσκοπος στην Στοκχόλμη κ. Anba Abakir στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Μηνά της Κοπτικής Εκκλησίας στο προάστειο Södertelje της Στοκχόλμης.

Ο Επίσκοπος Abakir είχε επισκεφθεί τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης προσφάτως και ο Μητροπολίτης Κλεόπας εξέφρασε την λύπη του, διότι ανταπέδωσε την επίσκεψη αυτή σε κλίμα πένθους και οδύνης.

Ο Σεβασμιώτατος κατέθεσε άνθη στον χώρο όπου είχε τοποθετεί πλακάτ με τις φωτογραφίες των θυμάτων και διεβίβασε τα συλλυπητήρια του Οικουμενικού Πατριάρχου, εκφράζοντας την αμέριστη συμπαράσταση της Ι. Μητροπόλεως Σουηδίας στους συγγενείς των οικογενειών των θυμάτων.

Στον χαιρετισμό του ανέφερε ότι ο Αιγυπτιακός λαός την Μ. Παρασκευή μαζί με το πάθος Του Κυρίου βίωσε και ένα προσωπικό πάθος, θρηνώντας την απώλεια των Χριστιανών αδελφών μας και σχολίασε ως εξαιρετικά εύστοχο τον τίτλο “μάρτυρες” που απέδωσε στα θύματα ο Επίσκοπος Abakir.

Στο σχετικό βίντεο που προβλήθηκε, κατά την διάρκεια της εκδήλωσης, με συνεντεύξεις παρισταμένων, στους χώρους των επιθέσεων, αλλά και επιζώντων τραυματιών, ήταν εμφανής η έκφραση συγχώρεσης και η απουσία εκδικητικής διάθεσης, αγανάκτησης ή θυμού, απόδειξη του αυθεντικού Χριστιανικού βιώματος των Κοπτών της Αλεξάνδρειας.

Παρόντες, στην εκδήλωση, ήταν εκπρόσωποι διαφόρων Χριστιανικών ομολογιών και ο Εξοχ. Πρέσβυς της Αιγύπτου στην Σουηδία κ. Wael Adel Nasr.

Επίσης, την Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017, ο Ποιμενάρχης μετέβη, προσκεκλημένος της Λουθηρανικής Επισκοπής της Στοκχόλμης, στο ναό του παλατίου στην Στοκχόλμη, όπου και παρέστη σε εκδήλωση αφιερωμένη στην μνήμη των θυμάτων της τρομοκρατικής επίθεσης της 7 Απριλίου 2017. Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους το βασιλικό ζεύγος και η Υπουργός Πολιτισμού της Σουηδίας Εντιμ. κ. Alice Bah Kuhnke. Ο Μητροπολίτης Κλεόπας διαβίβασε τα συλλυπητήρια εκ μέρους της Μητρός Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως.

Οι φωτογραφίες είναι προσφορά των κ.κ. Max Brar, Samer Sohdy και Mark Misak.

Το χρονικό της Επισκέψεως του Οικουμενικού Πατριάρχου στην Ελβετία και Γαλλία (20-26.4.2017)

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἔφθασε τήν Πέμπτην, 20ήν Ἀπριλίου, εἰς Ἑλβετίαν, προκειμένου νά προστῇ τῶν διοργανωθεισῶν ἑορταστικῶν ἐκδηλώσεων ἐπί τῇ συμπληρώσει πεντηκονταετίας ἀπό τῆς ἱδρύσεως τοῦ ἐν Chambésy Γενεύης Ὀρθοδόξου Κέντρου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί εἰκοσαετοῦς λειτουργίας τοῦ παρ’αὐτῷ Ἰνστιτούτου Μεταπτυχιακῶν Σπουδῶν Ὀρθοδόξου Θεολογίας. Ἡ τιμία Πατριαρχική Συνοδεία κατά τήν ἱεραποδημίαν ταύτην ἀπηρτίζετο ἐκ τῶν Σεβ. Μητροπολίτου Σηλυβρίας κ. Μαξίμου, Πανοσιολ. Διακόνου κ. Ἰωακείμ, Ὑπογραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, καί Ἐντιμ. κ. Μαρίου Ταρίνα, ὑπαλλήλου τῶν Πατριαρχείων.

Ἡ κεντρική ἑορταστική ἐκδήλωσις τῶν προαναφερθεισῶν ἐπετείων ἐπραγματοποιήθη τήν πρωΐαν τῆς 22ας Ἀπριλίου, ἐν τῷ παρά τῷ Ὀρθοδόξῳ Κέντρῳ Ἱ. Πατριαρχικῷ καί Σταυροπηγιακῷ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου, τῇ συμμετοχῇ τοῦ Προϊσταμένου τοῦ Κέντρου Σεβ. Μητροπολίτου Ἑλβετίας κ. Ἱερεμίου, τοῦ Βοηθοῦ αὐτοῦ Ἐπισκόπου Θεοφ. Λαμψάκου κ. Μακαρίου, ἄλλων κληρικῶν καί ἐκπροσώπων τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας, καθώς ἐπίσης καί τῶν εἰδικῶς πρός τοῦτο προσελθόντων Σεβ. Μητροπολιτῶν Γέροντος Χαλκηδόνος κ. Ἀθανασίου, Προέδρου τοῦ Δ.Σ. τοῦ Ὀρθοδόξου Κέντρου, Γερμανίας κ. Αὐγουστίνου καί Νέας Ἰωνίας καί Φιλαδελφείας κ. Γαβριήλ, τοῦ Νουντσίου παρά τοῖς ἐν Γενεύῃ Διεθνέσιν Ὀργανισμοῖς Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου κ. Ivan Jurkovic, τοῦ Ρωμαιοκαθολικοῦ Ἐπισκόπου Γενεύης, Φριβούργου καί Λωζάννης Σεβ. κ. Charles Morerod, τῶν μελῶν τοῦ Δ.Σ. τοῦ Κέντρου, Ἀρχόντων Ὀφφικιαλίων τῆς Μητρός Ἐκκλησίας καί πλήθους κόσμου.

Μετά τήν προσφώνησιν τοῦ Προϊσταμένου τοῦ Κέντρου πρός τόν Πατριάρχην, ὡμίλησαν οἱ Καθηγηταί Ὁσιολ. Δρ. Guido Vergauwen, πρώην Πρύτανις τοῦ Πανεπιστημίου Φριβούργου, καί Αἰδεσιμολ. Δρ. Hans Christoph Ascani, Ἀντιπρύτανις τοῦ Πανεπιστημίου Γενεύης, ἐπί τῆς ἁρμονικῆς καί ἐποικοδομητικῆς συνεργασίας τῶν ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων αὐτῶν μετά τοῦ ἐν Σαμπεζύ Ἰνστιτούτου Μεταπτυχιακῶν Σπουδῶν Ὀρθοδόξου Θεολογίας˙ ὁ Πανιερ. Ἀρχιεπ. Τελμησοῦ κ. Ἰώβ, ἐπί τῆς προόδου τῶν Διεκκλησιαστικῶν σχέσεων κατά τήν εἰκοσιπενταετίαν τῆς Πατριαρχείας τοῦ Παναγιωτάτου˙ ὁ ὑπεύθυνος διοικήσεως καί προσωπικοῦ τοῦ Ὀρθοδόξου Κέντρου Θεοφ. Ἐπίσκοπος Λαμψάκου κ. Μακάριος, ἐπί τῆς λειτουργικῆς καί πνευματικῆς ζωῆς τῶν οἰκοτρόφων σπουδαστῶν τοῦ ἐν αὐτῷ Ἰνστιτούτου˙ οἱ Ἐντιμολ. Καθηγηταί κ. Βλάσιος Φειδᾶς, Κοσμήτωρ, ἐπί τῶν Διορθοδόξων σχέσεων, καί Κων/νος Δεληκωσταντῆς, ἐπί τῆς οἰκολογικῆς καί τῆς κοινωνικῆς εὐθύνης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου καί, ἐν κατακλεῖδι, ὁ Πατριάρχης, ὁ Ὁποῖος ἐξῇρε τό γεγονός ὅτι «οἱ ἱδρυτικοί στόχοι εὐθύνης τοῦ Κέντρου ἐξεπληρώθησαν πολυμερῶς καί πολυτρόπως διά τῆς ὀργανώσεως, κατά τήν μέχρι τοῦδε πορείαν αὐτοῦ, διαχριστιανικῶν καί διορθοδόξων συνεδρίων, τῆς ἐκδόσεως θεολογικῶν μελετῶν, τῆς καλλιεργείας πνεύματος διαλόγου μετά πάντων τῶν χριστιανῶν καί μετά μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, ἀλλὰ καί μετά πάντων τῶν ἀνθρώπων καλῆς θελήσεως», καθώς ἐπίσης καί τό ὅτι «τὸ Κέντρον τοῦτο, ἔργον συναντήσεως τῆς πίστεως τῶν ἀνθρώπων μέ τήν δύναμιν τοῦ Θεοῦ», ὑπῆρξε τό ἱερόν ἐργαστήριον τῆς προπαρασκευῆς ἐπί τεσσαράκοντα συναπτά ἔτη τῆς χάριτι Θεοῦ συγκληθείσης κατά τό παρελθόν ἔτος ἐν Κρήτῃ Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Παραλλήλως, ὑπεγράμμισεν ὁ Πατριάρχης τήν ἐπί εἰκοσαετίαν ὅλην ἐπιτυχῆ λειτουργίαν τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ βραχίονος τοῦ Κέντρου, ἤτοι τοῦ παρ’αὐτῷ Ἰνστιτούτου Ὀρθοδόξου Θεολογίας, "ὡς πνευματικοῦ φυτωρίου, καταρτίζοντος στελέχη ἐξ ἁπασῶν τῶν κατά τόπους Ἁγιωτάτων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, χρήσιμα διά τάς ἀνάγκας αὐτῶν, ἐξειδικευμένα εἰς τήν διεξαγωγήν διορθοδόξων καί διαχριστιανικῶν διαλόγων", κατέκλεισε δέ τονίσας ὅτι «διά τοῦ ἐν Σαμπεζύ Γενεύης Ὀρθοδόξου Κέντρου ἡ Μήτηρ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως προσφέρει εἰς σύνολον τὴν Ἐκκλησίαν καί τήν ἐπιστήμην τῆς Θεολογίας θησαυρόν πολύτιμον μαρτυρίας ἐκκλησιαστικῆς, θεολογικῆς, συνοδικῆς, οἰκουμενικῆς καί γενικώτερον πανανθρωπίνης καὶ παγκοσμίου».

Τήν μεσημβρίαν παρετέθη δεξίωσις εἰς τάς ἐγκαταστάσεις τοῦ Κέντρου πρός τιμήν τοῦ Πατριάρχου, τῇ συμμετοχῇ πάντων τῶν προσελθόντων εἰς τήν ἐπετειακήν ἐκδήλωσιν. Ἀργότερον, κατά τήν Ἀκολουθίαν τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Κυριακῆς τοῦ Ἀντίπασχα ἐν τῷ αὐτῷ Ἱ. Ναῷ ἐχοροστάτησεν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ἑλβετίας κ. Ἱερεμίας, ὁ δέ Πατριάρχης συμπροσηυχήθη ἀπό τοῦ Ἱεροῦ Βήματος, ἐνῷ ἀκολούθως ἀνέγνω Τρισάγιον πρό τοῦ ἐν τῷ περιβόλῳ τοῦ Κέντρου τάφου τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου Ἀδριανουπόλεως κυροῦ Δαμασκηνοῦ, πρώτου Ποιμενάρχου τῆς ἐν ἔτει 1982 συσταθείσης Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἑλβετίας, Προϊσταμένου τοῦ Κέντρου καί Γραμματέως ἐπί τῆς Προπαρασκευῆς τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου ἐπί μακράν σειράν ἐτῶν.

Τήν ἑπομένην, Κυριακήν τοῦ Θωμᾶ, 23^ην Ἀπριλίου 2017, ὁ Πατριάρχης ἐτέλεσεν ἐν τῷ ὑπερπληρωθέντι ἐξ εὐλαβῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ποικίλης ἐθνικῆς καταγωγῆς Ἱερῷ Σταυροπηγιακῷ Ναῷ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου τήν Θείαν Λειτουργίαν, ἐν συλλειτουργίᾳ μετά τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν Γέροντος Χαλκηδόνος, Ἑλβετίας, Γερμανίας, Νέας Ἰωνίας καί Φιλαδελφείας καί Σηλυβρίας, τοῦ Πανιερ. Ἀρχιεπισκόπου Τελμησσοῦ καί τοῦ Θεοφ. Ἐπισκόπου Λαμψάκου, καθ΄ἥν τό Ἀποστολικόν Ἀνάγνωσμα, τό Σύμβολον τῆς Πίστεως καί ἡ Κυριακή Προσευχή ἀνεγνώσθησαν ἑλληνιστί καί γαλλιστί. Ὁμιλήσας ἀμέσως μετά τήν Εὐαγγελικήν περικοπήν τῆς ἡμέρας ὁ Πατριάρχης, ἐπίσης ἑλληνιστί καί γαλλιστί, ὑπεγράμμισεν ὅτι ἡ ἵδρυσις ἐν Σαμπεζύ Γενεύης πρό πεντήκοντα ἐτῶν τοῦ Ὀρθοδόξου Κέντρου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου «ἀπετέλεσεν ἐν τῇ πράξει ἐκδήλωσιν τῆς ὀφειλετικῆς διακονίας αὐτοῦ πρός τόν ὅλον θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἐν πνεύματι εὐαγγελικῆς ταπεινώσεως καί ἀνυποκρίτου ἀγάπης πρός πάντας ἀνθρώπους, ἀνεξαρτήτως γλωσσικῶν καί πολιτιστικῶν παραδόσεων, καθώς τό Κέντρον τοῦ Σαμπεζύ διηκόνησε κατά τήν πεντηκονταετῆ ἱστορικήν διαδρομήν αὐτοῦ τήν διορθόδοξον συνεργασίαν καί ἀπεκάλυψε τήν ἐν ἑνότητι ὁμόφωνον, πάντοτε, συνεργασίαν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τήν διατύπωσιν τῆς ἑνιαίας φωνῆς αὐτῆς εἰς πολλά ἀπασχολοῦντα τόν σύγχρονον κόσμον ζητήματα». Ἅπαξ ἔτι ἐμνήσθη μετ΄εὐγνωμοσύνης τῶν συμβαλόντων, ἐπωνύμων καί ἀνωνύμων, εἰς τό «κατόρθωμα τοῦτο», ἀπό τοῦ ἀλήστου μνήμης Πατριάρχου Ἀθηναγόρου, τῶν Μητροπολιτῶν Χαλκηδόνος Μελίτωνος καί τοῦ ἀπό Ἑλβετίας Ἀδριανουπόλεως Δαμασκηνοῦ, τῶν μεγάλων εὐεργετῶν αὐτοῦ, μέ πρώτους τόν Γεώργιον καί τήν Κατίγκω Λαιμοῦ, μέχρι καί τῆς νῦν διοικήσεως αὐτοῦ.

Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας, εἰς ἥν συμπροσηυχήθησαν πάντες οἱ τήν προτεραίαν προσελθόντες ἐπίσημοι, ὁ Πατριάρχης ἐχειροθέτησεν εἰς τό ὀφφίκιον τοῦ Ἀρχιμανδρίτου τῆς Ἁγ. Ἀρχιεπισκοπῆς Κωνσταντινουπόλεως τόν Ὁσιολ. Ἱερομόναχον κ. Φώτιον Τσάμην, ἐκ τῶν ἀποφοίτων τοῦ Ἰνστιτούτου Μεταπτυχιακῶν Σπουδῶν καί στέλεχος νῦν τῆς ἐν Γενεύῃ ἱερᾶς στέγης τῆς Μητρός Ἐκκλησίας.

Τό ἐπίσημον γεῦμα, δι’οὗ κατεκλείσθησαν αἱ ἑορταστικαί ἐπετειακαί ἐκδηλώσεις παρετέθη ἐν τῷ ξενοδοχείῳ Intercontinental τῆς Γενεύης, τῇ συμμετοχῇ πάντων τῶν προαναφερθέντων Ἱεραρχῶν, κληρικῶν, ἐπισήμων καί πολλῶν μελῶν τῶν Ἑλληνοφώνου καί Γαλλοφώνου Ὀρθοδόξων Κοινοτήτων Γενεύης, κατά τήν διάρκειαν τοῦ ὁποίου ἀντηλλάγησαν προπόσεις καί ἀναμνηστικά δῶρα μεταξύ τοῦ Πατριάρχου καί τῶν Μητροπολιτῶν Γέροντος Χαλκηδόνος καί Ἑλβετίας, ἐξ ὀνόματος τῆς Διοικήσεως τοῦ Κέντρου.

* * *

Τήν Δευτέραν, 24^ην ἰδίου, ὁ Πατριάρχης ἐπεσκέφθη τήν ἕδραν τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, ὑπαντηθείς τιμητικῶς ὑπό τοῦ Αἰδεσιμολ. Δρος Olav Fykse Tveit, Γενικοῦ Γραμματέως αὐτοῦ, τοῦ Ἐντιμολ. Δρος Γεωργίου Λαιμοπούλου, προσφάτως ἀφυπηρετήσαντος Ἀναπληρωτοῦ Γεν. Γραμματέως, καί τῆς Δρος Isabel Apawo Phiri, διαδόχου αὐτοῦ. Μετά σύντομον ἐπίσκεψιν εἰς τά Γραφεῖα τοῦ Γεν. Γραμματέως, τῆς ὑπό τόν Πανιερ. Ἀρχιεπίσκοπον Τελμησσοῦ Ἀντιπροσωπείας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου παρά τῷ Συμβουλίῳ καί τοῦ Δρος Γεωργίου Λαιμοπούλου, ὅστις ἐπεφορτίσθη μέ τήν ὀργάνωσιν τῶν ἑορτασμῶν τῆς 70ῆς ἐπετείου ἱδρύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. (1948-2018), ἀπηύθυνεν ἀγγλιστί ἐμπνευσμένην ὁμιλίαν εἰς τήν Αἴθουσαν Τελετῶν «Visser’t Hooft» τοῦ Συμβουλίου ἐπί τῶν ἐπιτευγμάτων τῆς ἐν Κρήτῃ συνελθούσης Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί ἐπί τῆς γενομένης ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀφιερώσεως τοῦ τρέχοντος ἔτους εἰς τήν προστασίαν τῆς ἱερότητος τῆς παιδικῆς ἡλικίας, ἐνῷ ἀνεφέρθη καί εἰς συγχρόνους περιβαλλοντικάς προκλήσεις σχετιζομένας πρός τό πόσιμον ὕδωρ καί τήν βιομηχανικήν παραγωγήν ἐμφιαλωμένου τοιούτου, παρουσίᾳ πλήθους στελεχῶν τοῦ Διαχριστιανικοῦ τούτου Ὀργανισμοῦ, καθώς καί πάντων τῶν προαναφερθέντων ἐπισήμων. Μετά τάς ἀντιφωνήσεις τοῦ Γενικοῦ Γραμματέως τοῦ Π.Σ.Ε. καί τῆς Δρος Phiri, τό Συμβούλιον παρέθεσεν ἐπίσημον γεῦμα πρός τιμήν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου ἐν ἰδιαιτέρᾳ αἰθούσῃ τῶν ἐγκαταστάσεών του, κατά τήν διάρκειαν τοῦ ὁποίου ἀντηλλάγησαν ἀναμνηστικά δῶρα.

* * *

Ἀκολούθως, ὁ Πατριάρχης καί ἡ τιμία Συνοδεία Αὐτοῦ ἀνεχώρησαν ἐκ τῆς ἕδρας τοῦ Π.Σ.Ε. μέ προορισμόν τό παρά τούς πρόποδας τῶν Ἄλπεων Καντόνιον τοῦ Φριβούργου καί τήν ὁμώνυμον μεσαιωνικήν πρωτεύουσαν πόλιν αὐτοῦ, ἔνθα ἐπεσκέφθη ἐν ἀρχῇ τόν Ρωμαιοκαθολικόν Καθεδρικόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Νικολάου, προσφωνηθείς ὑπό τοῦ Προϊσταμένου αὐτοῦ, Πανοσιολ. Chanoine κ. Claude Ducarroz καί ἀντιφωνήσας καταλλήλως, ηὐλόγησε τό πυκνόν ἐκκλησίασμα ἐκ κληρικῶν, μοναχῶν καί πιστῶν τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, καί προσεκύνησε τά τεθησαυρισμένα ἐν αὐτῷ ἱερά λείψανα τοῦ Ἁγίου Νικολάου, Ἀρχιεπισκόπου Μύρων, τοῦ Θαυματουργοῦ.

Ἐν συνεχείᾳ, ὁ Πατριάρχης μετέβη εἰς τό ἱδρυθέν ἐν ἔτει 1889 Πανεπιστήμιον τοῦ Φριβούργου, ὑπαντηθείς ἐν αὐτῶ τιμητικῶς ὑπό τῆς Ἐλλογιμ. Καθηγητρίας Astrid Epiney, Πρυτάνεως αὐτοῦ, καί τῶν Ὁσιολ. Καθηγητῶν Guido Vergauwen, πρώην Πρυτάνεως, καί Luc Devillers, Κοσμήτορος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς.

Ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ ἐγένετο συνάντησις τῆς Α. Θ. Παναγιότητος μετά τοῦ Ἐξοχ. Πρέσβεως κ. Wolfgang Amadeus Bruelhart, ὅστις ἐπέδωκεν Αὐτῇ Γράμμα τῆς Προέδρου τῆς Ἑλβετικῆς Συνομοσπονδίας Ἐξοχ. κ. Doris Leuthard, καλωσοριζούσης τόν Πατριάρχην εἰς τήν χώραν της, «χώραν εἰρήνης, ὁμολογιακοῦ πλουραλισμοῦ καί πλουσίας χριστιανικῆς παραδόσεως» καί συγχαιρούσης Αὐτόν διά τήν 25ην ἐπέτειον τῆς Πατριαρχικῆς διακονίας Του, ἰδιαιτέρως δέ διά τόν «προφητικόν τόνον πού ἔθεσεν ἐπί τοῦ περιβάλλοντος καί τῆς ἀειφόρου ἀναπτύξεως ὡς ὁ πρῶτος μεταξύ τῶν πνευματικῶν ὑπευθύνων».

Ἀκολούθως, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης, προσφωνηθείς ὑπό τῶν ἀνωτέρω διαληφθέντων καί τῆς Εὐγεν. κ. Marie Garnier, ἐκπροσώπου τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Καντονίου Φριβούργου, ἐν τῇ Aula Magna τοῦ Πανεπιστημίου, ἔδωκεν ἐμπεριστατωμένην διάλεξιν διαρκείας μιᾶς ὥρας ἐπί τοῦ θέματος: «Ὁ Διάλογος ὡς κλείς τῆς συγχρόνου Θεολογίας», ἡ ὁποία ἀπέσπασε θερμά καί παρατεταμένα χειροκροτήματα τῶν πολυαρίθμων Καθηγητῶν, σπουδαστῶν, κληρικῶν καί λοιπῶν προσελθόντων διά νά ἐνωτισθοῦν τόν λόγον καί τήν μαρτυρίαν τοῦ σεπτοῦ Προκαθημένου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἐπηκολούθησεν ἀνταλλαγή δώρων.

Μετά τό πέρας τῆς παρατεθείσης πρός τιμήν τοῦ ὑψηλοῦ ἐπισκέπτου δεξιώσεως ἐν τῷ «φουαγιέ» τοῦ Πανεπιστημίου, ὁ Πατριάρχης ἐπεσκέφθη τόν τιμώμενον ἐπ’ὀνόματι τῆς Ἁγίας Σκέπης καί τοῦ Ἁγίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου ἐνοριακόν Ναόν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Ἑλβετίας, ὑπαντηθείς ὑπό τοῦ Ἐφημερίου αὐτοῦ, Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρεσβυτέρου κ. Michel Quenot, δοκίμου συγγραφέως, τῆς εὐλαβεστάτης Πρεσβυτέρας Ἐλισάβετ καί μελῶν τῆς Ἐνορίας. Ὁ Πατριάρχης ἐπέστρεψεν ἀργά τό ἑσπέρας εἰς τό ἐν Divonne κατάλυμμα αὐτοῦ παρά τῇ Οἰκογενείᾳ τοῦ αὐταδέλφου Αὐτοῦ κ. Ἀντωνίου Ἀρχοντώνη.

* * *

Τήν ἑπομένην, Τρίτην, 25^ην ἰδίου, ὁ Πατριάρχης, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ καί τῶν ἐκ Κωνσταντινουπόλεως συνοδῶν Του, μετέβη εἰς Βουργουνδίαν καί ἐπεσκέφθη τήν πολυπληθῆ Διαχριστιανικήν Μοναστικήν Κοινότητα τοῦ Taizé, ὑπαντηθείς τιμητικῶς ὑπό τοῦ ἀδ. Alois, Ἡγουμένου, καί ὁλοκλήρου τῆς Ἀδελφότητος, ὡδηγήθη δέ εἶτα εἰς τόν ἀφιερωμένον «εἰς τήν συμφιλίωσιν καί τήν καταλλαγήν» λατρευτικόν χῶρον αὐτῆς, ἔνθα παρηκολούθησε τήν μεσημβρινήν προσευχήν, παρουσίᾳ 1.500 περίπου, νέων, κυρίως, φίλων καί ἐπισκεπτῶν τῆς Κοινότητος. Ἀκολούθως, προσηυχήθη εἰς τό Ὀρθόδοξον παρεκκλήσιον τῆς Κοινότητος, εὐλογήσας τούς εἰδικῶς πρός τοῦτο προσελθόντας κληρικούς τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Γαλλίας καί τούς παρεπιδημοῦντας Ὀρθοδόξους νέους ἐκ Ρωσσίας, Γεωργίας καί ἄλλων χωρῶν, ἀπέθεσεν ἄνθη εἰς τόν ἐν τῷ αὐλείῳ χώρῳ κείμενον τάφον τοῦ μακαριστοῦ ἀδ. Roger, ἱδρυτοῦ τῆς Κοινότητος, σχόντος τραγικόν τέλος, ἐπεσκέφθη τό Ρωμανικόν Παρεκκλήσιον καί, ἐν τέλει, ηὐλόγησε τό πρός τιμήν Του παρατεθέν ἐν τῇ τραπέζῃ τῆς Κοινότητος γεῦμα, τῇ συμμετοχῇ καί τοῦ Ρωμαιοκαθολικοῦ Ἐπισκόπου Autun Σεβ. κ. Benoît Rivière.

* * *

Τοιουτοτρόπως κατεκλείσθη ἡ εἰς Ἑλβετίαν καί Γαλλίαν ἱεραποδημία τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, τοῦ Πατριάρχου, ὁ Ὁποῖος τήν πρωΐαν τῆς Τετάρτης, 26^ης ἰδίου, ἀνεχώρησε δι’ ἰδιωτικοῦ ἀεροσκάφους εἰς Αἴγυπτον, προπεμφθείς τιμητικῶς εἰς τόν ἀερολιμένα τῆς Γενεύης ὑπό τῶν ὑποδεχθέντων Αὐτόν Ἱεραρχῶν, κληρικῶν, τῆς Πρέσβεως τῆς Ἑλλάδος ἐν Ἑλβετίᾳ Ἐξοχ. κ. Χαρᾶς Σκολαρίκου, τῆς Μονίμου Ἀντιπροσώπου τῆς Ἑλλάδος παρά τοῖς ἐν Γενεύῃ Διεθνέσιν Ὀργανισμοῖς Ἐξοχ. Πρέσβεως κ. Ἄννης Κόρκα, καί τοῦ Γενικοῦ Προξένου Ἐντιμ. κ. Ἀγγέλου Ὑψηλάντου.