Ομιλίες Μητροπολίτου Ζακύνθου κατά τη Μ. Σαρακοστή 2018 στον Μητροπολιτικό Ναό Ζακύνθου

Κατάλογος ομιλιών 
Σεβ. Μητροπολίτου Ζακύνθου κ. Διονυσίου Δ΄ 
κατά την Μεγάλη Τεσσαρακοστή 2018 
στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Νικολάου των Ξένων πόλεως Ζακύνθου

• Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018, ώρα 6 μ.μ. Απόδειπνο και ομιλία με θέμα: «Οι διαχρονικοί αγώνες της Ορθοδοξίας για την επιβίωσή της».
• Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018, ώρα 6 μ.μ. Απόδειπνο και ομιλία με θέμα: «Το κίνημα του Ησυχασμού και ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς».
• Τρίτη, 6 Μαρτίου 2018, ώρα 6 μ.μ. Απόδειπνο και ομιλία με θέμα: «"Σαράντα αγίοι βοηθάτε μου…". Η σταυρική πορεία των Αγίων Τεσσαράκοντα προς τον Νυμφίο Χριστό».
• Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018, ώρα 6 μ.μ. Απόδειπνο και ομιλία με θέμα: «Η μετάνοια της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας σε σχέση με το Μέγα Απόδειπνο».
• Τετάρτη, 28 Μαρτίου, 2018, ώρα 6 μ.μ. Αρχιερατική Εσπερινή Προηγιασμένη Λειτουργία και ομιλία με θέμα: «Συνοπτική ερμηνεία της Λειτουργίας των Προηγιασμένων Δώρων».

Προσοντούχος Αστυνομικός χειροτονήθηκε Διάκονος από τον Μητροπολίτη Νιγηρίας κ. Αλέξανδρο

Την Κυριακή των Απόκρεω, 11η Φεβρουαρίου 2018, ο Σεβ. Μητροπολίτης Νιγηρίας κ. Αλέξανδρος προεξήρχε στην Θεία Λειτουργία στο Μετοχικό Ναό των Αγίων Αθανασίου, Νικολάου και Φωτίου στην Άνω Κυψέλη.

Κατά την διάρκεια της θείας λειτουργίας προέβη εις διάκονο χειροτονία του Ανδρέα Αλεξανδρόπουλου-Αραπάκη, Αστυνομικού - αναλυτή σε θέματα διεθνούς πολιτικής, Αναπληρωτή Καθηγητή Σχολής Μετεκπαίδευσης και Επιμόρφωσης της ΕΛ.ΑΣ., Υποψηφίου Διδάκτορα Διεθνών Σχέσεων των Πανεπιστημίων Πάφου και Πελοποννήσου.

Μέσα σε κλίμα πνευματικής χαράς και ιδιαίτερης συγκίνησης τελέστηκε η εις Διάκονον χειροτονία του πατρός Κυρίλλου.

Ο Σεβ. Νιγηρίας, πριν από τη χειροτονία, ενίσχυσε πνευματικά με τον λόγο του τον προσοντούχο νεοχειροτονούμενο και τον καλωσόρισε στην ιερατική οικογένεια της Μητροπόλεως Νιγηρίας του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, υπογραμμίζοντας συνάμα ότι από αυτή τη στιγμή θα διακονεί με αγάπη και θυσία τον ευλογημένο λαό της Αφρικής.

Ο νέος Διάκονος από μεριάς του ευχαρίστησε από καρδιάς όλους όσους τον νουθετούσαν από μικρό στην Χριστιανική πίστη, καθώς και τον Μητροπολίτη του που του έδειξε απεριόριστη αγάπη.

Στη Θεία Λειτουργία συμμετείχε η οικογένεια του νέου Διακόνου, φίλοι και συγγενείς του καθώς και πλήθος πιστών. Επίσης η Βουλευτής Νίκη Κεραμέως, ο Βουλευτής Άδωνις Γεωργιάδης, ο Βουλευτής Θεόδωρος Φορτσάκης, Υποστράτηγος - Ταξίαρχος της Ελληνικής Αστυνομίας και οι κατά καιρούς Διοικητές του π. Κυρίλλου. 

Who is Who

Γεννηµένος στην Αθήνα το 1971 µε καταγωγή από την Καλαµάτα Μεσσηνίας ο Αστυνομικός Ανδρέας Αλεξανδρόπουλος-Αραπάκης, από το 2002 υπηρετεί στην Ελληνική Αστυνοµία στο Τµήµα Δίωξης Λαθρομετανάστευσης Αθηνών.

Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Γενικό Λύκειο Κορυδαλλού, εκπλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία ως Δόκιµος Έφεδρος Αξιωµατικός (Δ.Ε.Α) στην Κύπρο (ΕΛ.ΔΥ.Κ) (1999-2001). Είναι Πτυχιούχος Νομικής Σχολής Αθηνών, τµήµα Πολιτικό µε ειδίκευση στο Δηµόσιο Δίκαιο.

Yποψήφιος Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων Παν/µίου Νεάπολις Πάφου µε συνεπίβλεψη Παν/µίου Πελοποννήσου με θέμα: «Οι επιπτώσεις της µετανάστευσης στην ανάπτυξη των χωρών υποδοχής. Η περίπτωση της Ελλάδας».

Είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώµατος του Πανεπιστηµίου Πελοποννήσου και Πανεπιστηµίου Νεάπολις Πάφου: «Παγκόσµια Πολιτική Οικονοµία» µε ειδίκευση «Διεθνής Ασφάλεια» με Μεταπτυχιακή Διπλωµατική εργασία: «Ισλαµική τροµοκρατία, µια αναφορά του φαινοµένου», ενώ κατέχει δεύτερο Μεταπτυχιακό Δίπλωµα του Πανεπιστηµίου Νεάπολις Πάφου: «Θεολογικές σπουδές». Ειδίκευση: Διορθόδοξες, Διαχριστιανικές και Διαθρησκειακές σχέσεις.

Παράλληλα, διετέλεσε αναπληρωτής Καθηγητής στη Σχολή Μετεκπαίδευσης και Επιµόρφωσης Αθηνών της Ελληνικής Αστυνοµίας (2015-2017), στην «Αντιµετώπιση ειδικών εγκληµάτων βίας Εθνικής και Διεθνούς Τροµοκρατίας» , «Θέµατα διαχείρησης κρίσεων / ασκήσεις επί χάρτου επιχειρησιακού χαρακτήρα», «Διαπραγµατεύσεις – Οµηρίες», «Κρατική ασφάλεια – Πληροφορίες», και «Θέµατα Πολιτικής Αµυνας».

Έχει παρακολουθήσει :

1. Σεµινάριο και συµµετοχή για την Ασφάλεια των Ολυµπιακών αγώνων (2004)

2. Σεµινάριο στην Διαχείρηση Κρίσεων (New York College of Athens)

3. «Η Στρατηγική των Διαπραγµατεύσεων» στο Οικονοµικό Πανεπιστήµιο Αθηνών

4. Σεµινάριο επιµόρφωσης υποψηφίων κληρικών – Ίδρυµα Ποιµαντικής επιµόρφωσης της Αρχιεπισκοπής Αθηνών

5. Σεµινάριο Κανονικού Δικαίου – Ίδρυµα Ποιµαντικής Επιµόρφωσης της Αρχιεπισκοπής Αθηνών

Είναι :

Μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ) του Εθνικού Οργανισµού Πολιτικών Επιστηµόνων (Ε.Ο.Π.Ε) του Μεσογειακού Κέντρου Στρατηγικής Ανάλυσης κσι του Κέντρου Μελετών Εθνικής Ασφάλειας (ΚΕ.Μ.Ε.Α)

Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί μεταξύ των οποίων, «Η Στρατηγική της Ελλάδας», «Ισλάµ, άγνωστες πτυχές», «Αραβο-ισραηλινές διαπραγµατεύσεις», «Η γεωπολιτική στις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας», «Frontex», «Εθνικό συµφέρον και πολιτική εθνικής ασφάλειας», «Τροµοκρατία, Παγκοσµιοποίηση και αντιµετώπιση» κ.ά.

Πανεπιστηµιακές εργασίες του με δημοσίευση:

1. “Κτιστό – Άκτιστο κατά τον Μέγα Αθανάσιο”

2. “ Η Αγία Γραφή και η Έννοµη Βία”

3. “ Αρχιεπίσκοπος Σεραφείµ 1913 – 1998”

4. “Οι Διαπολιτιστικές Προσεγγίσεις στην Θρησκευτική Αγωγή”

5. “Βασικές θεολογικές Αρχές του Ισλάµ”

6. “Εκκλησιαστικό Δίκαιο και Εκκλησία της Ελλάδος”

7. “ Η έννοια του “ονόµατος” στις ευχές της ονοµατοδοσίας”

8. “ Ταφή ή καύση: Η χριστιανική θέση και η κοσµική αντι-θέση”

Υπό έκδοσιν βρίσκεται βιβλίο του, µε τίτλο: «Τζιχάντ Ιερός Πόλεµος».

Οικουμενικός Πατριάρχης: «Ο αγαπών αληθώς τον Θεόν, αγαπά και τον πλησίον και τον μακράν, και ολόκληρον την κτίσιν»

Μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου για την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής

Η βαθύτερη σημασία και το πνευματικό νόημα που έχει η περίοδος της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής για την Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία «επιμένει εις την τεσσαρακονθήμερον περίοδον πνευματικών αγώνων και “πανσέπτου εγκρατείας” διά τα τέκνα αυτής, ως προετοιμασίας διά την Αγίαν και Μεγάλην Εβδομάδα, τα Πάθη και τον Σταυρόν του Χριστού, διά να καταστώμεν θεωροί και κοινωνοί της ενδόξου Αναστάσεως Αυτού», επισημαίνονται στο καθιερωμένο Μήνυμα (Λόγος Κατηχητήριος) του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, προς «τα ανά την οικουμένην προσφιλή τέκνα της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας».

«Κατά την Μεγάλην Τεσσαρακοστήν καλούμεθα να βιώσωμεν βαθύτερα την δημιουργικήν και σωστικήν Οικονομίαν του Τριαδικού Θεού και να μετάσχωμεν εναργέστερα εις την εσχατολογικήν αναφοράν, κατεύθυνσιν και ορμήν της εκκλησιαστικής και πνευματικής ζωής», σημειώνει ο Οικουμενικός Πατριάρχης και προσθέτει: «Κατά την ευλογημένην αυτήν περίοδον αποκαλύπτεται με ιδιαιτέραν έμφασιν ο κοινοτικός και κοινωνικός χαρακτήρ της πνευματικής ζωής. Δεν είμεθα μόνοι, δεν ιστάμεθα μόνοι ενώπιον του Θεού. Δεν είμεθα άθροισμα ατόμων, αλλά κοινωνία προσώπων, διά τα οποία «είναι» σημαίνει «συν-είναι». Η άσκησις δεν είναι ατομικόν, αλλά εκκλησιαστικόν γεγονός και κατόρθωμα, μετοχή του πιστού εις το μυστήριον και τα μυστήρια της Εκκλησίας, αγών κατά της φιλαυτίας, άσκησις της φιλανθρωπίας, ευχαριστιακή χρήσις της δημιουργίας, συμβολή εις την μεταμόρφωσιν του κόσμου. Είναι κοινή ελευθερία, κοινή αρετή, κοινόν αγαθόν, κοινή υπακοή εις τον κανόνα της Εκκλησίας». 

Αναφερόμενος στη σημασία της πνευματικότητας, ο Οικουμενικός Πατριάρχης, επισημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι δεν υπάρχει γνήσια και ταυτόχρονα άκαρπη πνευματικότητα. «Ο αγαπών αληθώς τον Θεόν, αγαπά και τον πλησίον και τον μακράν, και ολόκληρον την κτίσιν. Αυτή η «ουδέποτε εκπίπτουσα» (πρβλ. Α΄ Κορ. ιγ΄, 8) θυσιαστική αγάπη είναι ευχαριστιακή πράξις, πλήρωμα ζωής ενταύθα, πρόγευσις και αλήθεια των εσχάτων. Η Ορθόδοξος ημών πίστις είναι πηγή ανεξαντλήτου δυναμισμού, ικανώσεως προς αγώνας πνευματικούς, φιλόθεον και φιλάνθρωπον δράσιν, δαψιλή καρποφορίαν εν τω κόσμω επ᾿ αγαθώ. Πίστις και αγάπη αποτελούν εν τη Εκκλησία ενιαίαν και αδιάσπαστον εμπειρίαν ζωής. Η εν τη αγιοπνευματική κοινωνία της Εκκλησίας βίωσις της ασκήσεως, της νηστείας και της φιλανθρωπίας αποτελεί φραγμόν εις την θρησκειοποίησιν και την μετατροπήν της εκκλησιογενούς ευσεβείας εις άγονον εσωστρέφειαν και εις ατομικόν επίτευγμα».

Καταλήγοντας, ο Οικουμενικός Πατριάρχης, επικαλείται «την άνωθεν ενίσχυσιν διά να υποδεχθώμεν άπαντες, πόθω ζέοντι και ευφροσύνως, την Αγίαν και Μεγάλην Τεσσαρακοστήν», εύχεται «εύδρομον το της νηστείας στάδιον», και απονέμει «εις τους τιμιωτάτους εν Χριστώ αδελφούς και τα ανά την οικουμένην προσφιλή τέκνα της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας την Πατριαρχικήν ημών ευλογίαν». 

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο του Κατηχητήριου Λόγου της Α. Θ. Παναγιότητος, του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου:    

ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ

ΕΠΙ Τῌ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,

ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,

ΠΑΡ᾿ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

* * *

Ὕμνον εὐχαριστίας ἀναπέμπομεν εἰς τόν ἐν Τριάδι Θεόν, τόν ἀξιώσαντα ἡμᾶς νά φθάσωμεν καί πάλιν εἰς τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Τεσσαρακοστήν, διά νά ἀγωνισθῶμεν τόν καλόν ἀγῶνα τῆς ἀσκήσεως, διά νά στραφῶμεν εἰς τό «ἕν, οὗ ἐστι χρεία» (πρβλ. Λουκ. ι΄, 42).

Μέσα εἰς ἕνα ἀντιασκητικόν κόσμον, ἐνώπιον τοῦ συγχρόνου ἀποαγιασμοῦ τῆς ζωῆς καί τῆς κυριαρχίας ἀτομοκεντρικῶν καί εὐδαιμονιστικῶν προτύπων, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἐπιμένει εἰς τήν τεσσαρακονθήμερον περίοδον πνευματικῶν ἀγώνων καί «πανσέπτου ἐγκρατείας» διά τά τέκνα αὐτῆς, ὡς προετοιμασίας διά τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Ἑβδομάδα, τά Πάθη καί τόν Σταυρόν τοῦ Χριστοῦ, διά νά καταστῶμεν θεωροί καί κοινωνοί τῆς ἐνδόξου Ἀναστάσεως Αὐτοῦ.

Κατά τήν Μεγάλην Τεσσαρακοστήν καλούμεθα νά βιώσωμεν βαθύτερα τήν δημιουργικήν καί σωστικήν Οἰκονομίαν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί νά μετάσχωμεν ἐναργέστερα εἰς τήν ἐσχατολογικήν ἀναφοράν, κατεύθυνσιν καί ὁρμήν τῆς ἐκκλησιαστικῆς καί πνευματικῆς ζωῆς. Συνειδητοποιοῦμεν τό τραγικόν ἀδιέξοδον τῆς αὐτοσωτηρικῆς ὑψηγορίας τοῦ Φαρισαίου, τῆς σκληροκαρδίας τοῦ πρεσβυτέρου υἱοῦ τῆς παραβολῆς τοῦ Ἀσώτου, τῆς ἀναλγήτου ἀδιαφορίας διά τήν πεῖναν, τήν δίψαν, τήν γυμνότητα, τήν ἀσθένειαν, τήν ἐγκατάλειψιν τοῦ συνανθρώπου, συμφώνως πρός τήν εὐαγγελικήν διήγησιν περί τῆς μελλούσης κρίσεως. Προτρεπόμεθα νά μιμηθῶμεν τήν μετάνοιαν καί τήν ταπείνωσιν τοῦ τελώνου, τήν ἐπιστροφήν τοῦ ἀσώτου υἱοῦ εἰς τόν οἶκον τοῦ Πατρός καί τήν ἐμπιστοσύνην εἰς τήν Χάριν Του, τούς ποιοῦντας τό ἔλεος πρός τούς ἐνδεεῖς, τήν ζωήν τῆς προσευχῆς τοῦ Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τήν ἄσκησιν τοῦ Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου καί τῆς Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, καί ἐνισχυόμενοι διά τῆς προσκυνήσεως τῶν ἱερῶν εἰκόνων καί τοῦ τιμίου Σταυροῦ, νά φθάσωμεν εἰς προσωπικήν συνάντησιν μέ τόν ἀναστάντα ἐκ τάφου ζωοδότην Χριστόν.

Κατά τήν εὐλογημένην αὐτήν περίοδον ἀποκαλύπτεται μέ ἰδιαιτέραν ἔμφασιν ὁ κοινοτικός καί κοινωνικός χαρακτήρ τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Δέν εἴμεθα μόνοι, δέν ἱστάμεθα μόνοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Δέν εἴμεθα ἄθροισμα ἀτόμων, ἀλλά κοινωνία προσώπων, διά τά ὁποῖα «εἶναι» σημαίνει «συν-εἶναι». Ἡ ἄσκησις δέν εἶναι ἀτομικόν, ἀλλά ἐκκλησιαστικόν γεγονός καί κατόρθωμα, μετοχή τοῦ πιστοῦ εἰς τό μυστήριον καί τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, ἀγών κατά τῆς φιλαυτίας, ἄσκησις τῆς φιλανθρωπίας, εὐχαριστιακή χρῆσις τῆς δημιουργίας, συμβολή εἰς τήν μεταμόρφωσιν τοῦ κόσμου. Εἶναι κοινή ἐλευθερία, κοινή ἀρετή, κοινόν ἀγαθόν, κοινή ὑπακοή εἰς τόν κανόνα τῆς Ἐκκλησίας. Δέν νηστεύομεν ὅπως ἀτομικῶς ἐπιθυμοῦμεν, ἀλλά ὅπως ὁρίζει ἡ Ἐκκλησία. Ἡ ἀσκητική μας προσπάθεια λειτουργεῖται ἐν τῷ πλαισίῳ τῶν σχέσεών μας μέ τά ἄλλα μέλη τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, ὡς μετοχή εἰς τά γεγονότα καί τά δρώμενα, τά ὁποῖα συγκροτοῦν τήν Ἐκκλησίαν ὡς κοινότητα ζωῆς, ὡς «ἀληθεύειν ἐν ἀγάπῃ» (πρβλ. Ἐφεσ. δ΄, 15). Ἡ ὀρθόδοξος πνευματικότης εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένη μέ τήν μετοχήν εἰς τήν ὅλην λειτουργίαν τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία κορυφοῦται εἰς τήν Θείαν Εὐχαριστίαν, εἶναι εὐσέβεια ἐκκλησιοτραφής καί ἐκκλησιοδιάστατος.

Τό στάδιον τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς δέν εἶναι περίοδος θρησκειογενῶν ψυχικῶν ἐξάρσεων καί ἐπιφανειακῶν συγκινήσεων. Ἡ πνευματικότης, ἐξ ἐπόψεως Ὀρθοδόξου, δέν σημαίνει στροφήν πρός τό πνεῦμα καί τήν ψυχήν, ἡ ὁποία τρέφεται ἀπό μίαν δυϊστικήν ὑποτίμησιν τῆς ὕλης καί τοῦ σώματος. Πνευματικότης εἶναι ὁ διαποτισμός ὁλοκλήρου τῆς ὑπάρξεώς μας, τοῦ πνεύματος, τοῦ νοός καί τῆς βουλήσεως, τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματός μας, ὁλοκλήρου τῆς ζωῆς μας, ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα, τό ὁποῖον εἶναι πνεῦμα κοινωνίας. Πνευματικότης σημαίνει, κατά ταῦτα, ἐκκλησιαστικοποίησιν τῆς ζωῆς μας, ζωήν ἐμπνεομένην καί κατευθυνομένην ἀπό τόν Παράκλητον, πραγματικήν πνευματοφορίαν, ἡ ὁποία προϋποθέτει τήν ἰδικήν μας ἐλευθέραν συνεργίαν, τήν μετοχήν εἰς τήν μυστηριακήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας καί ἔνθεον βιοτήν.

Τιμιώτατοι ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,          

Δέν ὑπάρχει γνησία καί ταυτοχρόνως ἄκαρπος πνευματικότης. Ὁ ἀγαπῶν ἀληθῶς τόν Θεόν, ἀγαπᾷ καί τόν πλησίον καί τόν μακράν, καί ὁλόκληρον τήν κτίσιν. Αὐτή ἡ «οὐδέποτε ἐκπίπτουσα» (πρβλ. Α΄ Κορ. ιγ΄, 8) θυσιαστική ἀγάπη εἶναι εὐχαριστιακή πρᾶξις, πλήρωμα ζωῆς ἐνταῦθα, πρόγευσις καί ἀλήθεια τῶν ἐσχάτων. Ἡ Ὀρθόδοξος ἡμῶν πίστις εἶναι πηγή ἀνεξαντλήτου δυναμισμοῦ, ἱκανώσεως πρός ἀγῶνας πνευματικούς, φιλόθεον καί φιλάνθρωπον δρᾶσιν, δαψιλῆ καρποφορίαν ἐν τῷ κόσμῳ ἐπ᾿ ἀγαθῷ. Πίστις καί ἀγάπη ἀποτελοῦν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἑνιαίαν καί ἀδιάσπαστον ἐμπειρίαν ζωῆς. Ἡ ἐν τῇ ἁγιοπνευματικῇ κοινωνίᾳ τῆς Ἐκκλησίας βίωσις τῆς ἀσκήσεως, τῆς νηστείας καί τῆς φιλανθρωπίας ἀποτελεῖ φραγμόν εἰς τήν θρησκειοποίησιν καί τήν μετατροπήν τῆς ἐκκλησιογενοῦς εὐσεβείας εἰς ἄγονον ἐσωστρέφειαν καί εἰς ἀτομικόν ἐπίτευγμα.

Τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ πνέει ἀδιαλείπτως ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ὁ Θεός εἶναι ἀεί «μεθ᾿ ἡμῶν» - μαζί μας. Κατά τάς ἁγίας ἡμέρας τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καλούμεθα νά ἐντείνωμεν τόν ἀσκητικόν ἀγῶνα κατά τοῦ ἐγωτικοῦ φρονήματος, «τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦντες» (Ρωμ. ιβ΄, 12), «ἐν ταπεινοφροσύνῃ διάγοντες καί ποιοῦντες ἔλεος» (Ἀββᾶς Πομήν), ζῶντες φιλοκαλικῶς καί οἰκτιρμόνως, συγχωροῦντες ἀλλήλους καί ἀσκοῦντες τήν εἰς ἀλλήλους ἀγάπην, δοξολογοῦντες τόν ἀγαθοδότην Θεόν καί εὐχαριστοῦντες διά τάς πλουσίας Αὐτοῦ δωρεάς. «Ἰδού νῦν καιρός εὐπρόσδεκτος, ἰδού νῦν ἡμέρα σωτηρίας» (Β΄ Κορ. στ΄, 2).

Ἐπί δέ τούτοις, ἐπικαλούμενοι τήν ἄνωθεν ἐνίσχυσιν διά νά ὑποδεχθῶμεν ἅπαντες, πόθῳ ζέοντι καί εὐφροσύνως, τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Τεσσαρακοστήν καί εὐχόμενοι «εὔδρομον τό τῆς νηστείας στάδιον», ἀπονέμομεν εἰς τούς τιμιωτάτους ἐν Χριστῷ ἀδελφούς καί τά ἀνά τήν οἰκουμένην προσφιλῆ τέκνα τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας τήν Πατριαρχικήν ἡμῶν εὐλογίαν.     

       Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή ,βιη´ 

                                 † Ὁ Κωνσταντινουπόλεως

διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

Παραλειπόμενα από τη Χειροτονία του νέου Μητροπολίτου Σύμης κ. Χρυσοστόμου [video]

Φανάρι, Κυριακή Απόκρεω, 11 Φεβρουαρίου 2018

Μαγνητοσκόπηση: ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΩ ΔΗΡΑΣ

Φαναριώτικα 12ης και 13ης Φεβρουαρίου 2018

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἐκκλησιαστικαί εἰδήσεις 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐπί τῷ ἀκούσματι τοῦ ἐπισυμβάντος ἀεροπορικοῦ δυστυχήματος εἰς τά περίχωρα τῆς Ρωσσικῆς Πρωτευούσης, δι’ οὗ ἀπώλεσαν τήν ζωήν των καί οἱ 71 ἐπιβαίνοντες, ἀπέστειλεν ἀδελφικόν Μήνυμα συμπαθείας πρός τόν Μακ. Πατριάρχην Μόσχας κ. Κύριλλον, ἐκφράσας πρός αὐτόν καί δι’ αὐτοῦ πρός τόν Ρωσσικόν λαόν τά θερμά συλλυπητήρια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου διά τήν ἀπώλειαν δεκάδων ἀνθρωπίνων ὑπάρξεων, ὡς καί τάς εὐχάς Αὐτοῦ διά τήν ἄνωθεν ἐνίσχυσιν τῶν οἰκογενῶν αὐτῶν, ἐπισημάνας δέ ὅτι «τό πένθος τοῦ Ρωσσικοῦ λαοῦ διά τό τραγικόν ἀεροπορικόν ἀτύχημα μέ τούς 71 νεκρούς εἶναι πένθος καί τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου».

* * *

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν:
     Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Κορέας κ. Ἀμβρόσιον, ἐπιδώσαντα Αὐτῷ ἐπίσημον πρόσκλησιν πρός ἐπίσκεψιν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως αὐτοῦ ἐπί ἑορταζομέναις ἐν αὐτῇ ἐπετείοις.
     Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Χαραλάμπη Nichev, Ἱερατικῶς Προϊστάμενον τῆς ἐν Προύσῃ Ὀρθοδόξου Κοινότητος, καί τόν Αἰδεσιμ. Πρεσβύτερον κ. Χαραλάμπη Μπέργκε, Κληρικόν τῆς Περιφερείας Φαναρίου–Κερατίου Κόλπου, ἐκζητήσαντας τήν ἁγίαν Πατριαρχικήν εὐχήν καί εὐλογίαν, ἐπί τοῖς διαγενομένοις ὀνομαστηρίοις αὐτῶν.
     Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Μελχισεδέκ Ἀμπελικάκην, ἐκ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Ἀρκαλοχωρίου, Καστελλίου καί Βιάννου, μετά τῶν Ἐντιμ. κ.κ. Παύλου Καραδήμα, Ἐπιχειρηματίου, ἐξ Ἀθηνῶν, καί Γεωργίου Δοξαστάκη, Φοιτητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν, ἐξ Ἡρακλείου Κρήτης.
     Τόν Ὁσιωτ.  Ἱερομόναχον κ. Τιμόθεον, τοῦ ἐνταῦθα Μετοχίου τῆς ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Παντελεήμονος, μετά τῆς Εὐγεν. κ. Ἑλένης Ταρασόβα, Χοράρχου.
     Τόν Αἰδεσιμ. Οἰκονόμον κ. Βασίλειον Κομνηνόν, Κληρικόν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Χαλκηδόνος, μετά τῆς Πρεσβυτέρας αὐτοῦ Εὐλαβ. κ. Μαρίας.
     Τόν Ἐντιμολ. κ. Γεώργιον Κουκουτσίδην, Ἄρχοντα Πρωτέκδικον τῆς Μ.τ.Χ.Ε., Δικηγόρον, μετά τῆς Εὐγεν. κ. Μαρίας Εὐθυμιάδου, Προέδρου τοῦ Ἱδρύματος «Ἄσυλον τοῦ Παιδιοῦ», ἐκ Θεσσαλονίκης, προσκαλέσαντας Αὐτόν εἰς τούς ἑορτασμούς τῆς 10ετηρίδος τοῦ κοινωφελοῦς τούτου Ἱδρύματος.
     Τόν Ἐντιμ. κ. Εὐστράτιον Γεραγώτην, Νομικόν, ἐξ Ἀθηνῶν, μετά τῆς μνηστῆς αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Χρύσας Μπαντέκα, Παιδιάτρου, ἐκ Βόλου.
     Τούς Ἐντιμ. κ.κ. Στέφανον Χανδακᾶν, Πρόεδρον τοῦ Μή Κερδοσκοπικοῦ Ὀργανισμοῦ «Hopegenesis», καί Ἰωάννην Χορόζογλου, Μέλος τῆς Διεθνοῦς Ἐπιτροπῆς αὐτοῦ, μετά τῶν Εὐγεν. κυριῶν Ἑλίνας Σμπώκου, Γεν. Διευθυντρίας τοῦ ἐν Ἀθήναις Παραρτήματος αὐτοῦ, καί Ἀθανασίας Γκάφα, Δημοσιογράφου, ἐξ Ἀθηνῶν.
     Τόν Ἐντιμ. κ. Εὐάγγελον Λαζαρίδην, ἐντεῦθεν.
     Τόν Ἐντιμ. κ. Ἐμμανουήλ Κωστίδην, Δημοσιογράφον, ἐντεῦθεν.
     Τήν Εὐγεν. κ. Semiha Hüzmeli, Ξενοδόχον, ἐντεῦθεν.

* * *

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη ὑπό τοῦ Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρεσβυτέρου κ. Κωνσταντίνου Παπαθανασίου, Κληρικοῦ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Νέας Σμύρνης, κατά τήν τελετήν κοπῆς τῆς Ἁγιοβασιλόπιττας τοῦ Συλλόγου Πριγκηπιανῶν «Ἅγιος Γεώργιος ὁ Κουδουνᾶς», ἐν τῇ Αἰθούσῃ Τελετῶν τοῦ Δημαρχιακοῦ Μεγάρου Παλαιοῦ Φαλήρου, τήν Δευτέραν, 12ην Φεβρουαρίου.

Οικουμενικός Πατριάρχης: "Το πένθος του Ρωσικού λαού είναι πένθος και του Οικουμενικού Πατριαρχείου"

Με επιστολή του προς τον Πατριάρχη Μόσχας εκφράζει τα θερμά συλλυπητήρια της Μητρός Εκκλησίας για τα θύματα του αεροπορικού δυστυχήματος

Τα θερμά συλλυπητήρια του Οικουμενικού Πατριαρχείου, για τον τραγικό θάνατο των 71 θυμάτων του αεροπορικού δυστυχήματος που συνέβη στη Ρωσία, εκφράζει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, με επιστολή του, που απέστειλε χθες, στον Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας Κύριλλο.

«Το πένθος του Ρωσσικού λαού διά το τραγικόν αεροπορικόν δυστύχημα με τους 71 νεκρούς είναι πένθος και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το οποίον Σας εκφράζει τα θερμά συλλυπητήρια αυτού και προσεύχεται διά την ανάπαυσιν των ψυχών των θυμάτων και διά την παραμυθίαν και την άνωθεν ενίσχυσιν των οικογενειών αυτών», γράφει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος προς τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο.

“...συμμετεχόντων ορέ, συμμετεχόντων!”

Γράφει ο π. ΙΑΣΩΝ ΚΕΣΕΝ για το “Νυχθημερόν”

Παλιότερα, την ώρα που ψάλλονταν ο Χερουβικός Ύμνος, τελούνταν ταυτόχρονα η Ακολουθία της Προσκομιδής, της προετοιμασίας δηλαδή των Τιμίων Δώρων ώστε να προσκομισθούν στο Θυσιαστήριο κι έπειτα να προσφερθούν για του κόσμου τη ζωή και σωτηρία. Το Θυσιαστήριο είναι αμόλυντο. Κι ο ιερέας -που το θυσιαστήριο τελοσπάντων αποτελεί μέρος της καθημερινότητας του- προτού το αγγίξει, πλένει τελετουργικά τα χέρια του. Σα ν' αφήνει τον εαυτό του και να εισέρχεται αμόλυντος στην τέλεση του Μυστηρίου. Βέβαια, οι Πατέρες βάλανε τον παπά να πλένει τα χέρια του μόνο για την τέλεση της Θ. Λειτουργίας: νίψη χειρών για τον Εσπερινό ή τον Όρθρο δεν υπάρχει. Μα ούτε για το Βάπτισμα, παρά μόνο μια μικρή εισαγωγική προσευχή που προετοιμάζει του Μυστηρίου τον λειτουργό, το ίδιο και για το Ευχέλαιο...

Οι Πατέρες ήταν σοφοί. Ακόμα και μέσα απ' αυτή την απλή λειτουργική πράξη, μας διδάσκουν ότι τίποτε δεν έχει αξία αν δεν συνδέεται με τη Θ. Λειτουργία με το Σώμα του Χριστού και το Αίμα, με το θυσιαστήριο: από 'κει ξεκινάνε τα πάντα κι όλα τελειώνουνε σ' αυτό. Αν δεν προσφέραμε τον Άρτο και τον Οίνο κι αν δεν απαντούσε ο Χριστός με το Σώμα και Αίμα Του, τότε δεν θα μπορούσαμε καν να μιλάμε για Εκκλησία! Στην Εκκλησία όχι μόνο βλέπουμε τον Χριστό, αλλά Τον γευόμαστε και Τον ζούμε. Χωρίς Αυτόν, ζωή δεν έχει.

Οπότε, ας μη μας φαίνονται αυστηροί κάποιοι εκκλησιαστικοί κανόνες των πρώτων χριστιανικών χρόνων που λένε ότι όποιος δε κοινωνεί για τρεις Κυριακές θεωρείται απόβλητος της Εκκλησίας. Η Θυσία που προσφέρουμε στον Θεό είναι συμμετοχική. Συμμετέχουμε τόσο στην προσφορά, την προσκομιδή δηλαδή των Δώρων όσο και στην προσευχή. Η γραμματική πτώση της Εκκλησίας είναι το α΄ πληθυντικό: προσφέρουμε, ικετεύουμε, παρακαλούμε. Κάποιοι ιερείς, λανθασμένα, στις αιτήσεις τους, την ώρα της Ακολουθίας, λένε "υπέρ των παρακολουθούντων την ιεράν (π.χ) παράκλησιν ταύτην...". Μια φορά, ένας παπάς από 'να χωριό είχε σχολιάσει σ' έναν αρχιμανδρίτη Αθηναίο: "τι λες ορέ παρακολουθούντων; Συμμετεχόντων να λες! Τι είν' η Λειτουργία; Σινεμάς;"

Η Ακολουθία της Προθέσεως έχει χαρακτήρα ξεκάθαρα κοινοτικό. Αναφέρεται η Εκκλησία ως κοινότητα, ως κοινωνία που ήδη βιώνει τη Βασιλεία των Ουρανών. Τα Άγια, τα Τίμια Δώρα προσφέρονται στους Αγίους. Κι Αγίους μόνο στη Βασιλεία των Ουρανών μπορούμε να δούμε. Κι οι Άγιοι -εκτός από αυτούς που 'ναι απάνω στης εκκλησιάς τον τοίχο- είμαστε 'μεις που καλούμαστε ν' αγωνιζόμαστε γι' αυτή την αγιότητα όπως έπραξαν κι εκείνοι που καθ' ημέραν τιμάμε... Η σχέση μας με τον Χριστό είναι εδώ, στο παρόν που ζούμε, ώστε μέσα σ' αυτό το παρόν, ν' αγιασθούμε και να γευτούμε τη Βασιλεία που Αυτός μας υποσχέθηκε. Αυτό σημαίνει να είσαι "Άγιος".

Προσφέρουμε Άρτο και Οίνο, προσφορά των χεριών μας, προσφέρουμε τους εαυτούς ώστε ο Χριστός να μας μεταμορφώσει σε Αγίους ώστε άξια απ' τα χέρια Του να κοινωνάμε. Αγιαζόμαστε γιατί μετέχουμε ενεργά, σώμα και ψυχή, στην Αγιότητα. Ο Χερουβικός Ύμνος για 'μας ακριβώς μιλάει, για 'μας που εικονίζουμε μυστικά τα Χερουβείμ, του ασώματους αγγέλους που δεν έχουν ανάγκες σαν κι εμάς και ψάλλουν στον Τριαδικό Θεό. Πώς θα γίνουμε Χερουβείμ; Αν πετάξουμε κάθε του βίου μέριμνα, ακόμη και για κείνη της στιγμή, για κείνη την ώρα της Λειτουργίας. Είναι αρχή, καλή κι ευλογημένη.

Ο Χριστός θέλει τον αληθινό μας εαυτό. Αυτό απ' όλους μας ζητάει. Συμμετοχή θέλει ο Χριστός, όχι παρακολούθηση. Η Ακολουθίας της Προσκομιδής αρχινά όταν εργαζόμαστε σιωπηλά την προσκομιδή του εαυτού μας. Πώς θα δώσω κάτι στον Χριστό άμα δεν το 'χω; Τρέξε νά 'βρεις τον εαυτό σου πρώτα. Κι αφού τον έχασες κι ο Χριστός σ' έκανε να τόνε βρεις, πήγαινε και την αλήθεια σου σ' Αυτόν αντιδώρισε. Αυτό παλεύουμε στην Εκκλησία, να ζήσουμε την Αλήθεια. Κι όλο αυτό, αν δεν είναι μετοχή, τι στ' αλήθεια είναι; Καλά έλεγε, λοιπόν, σοφά ο παπα-Κώστας: "συμμετεχόντων ορέ, συμμετεχόντων"...

και κανείς τίποτε να του πει δεν εμπόργιε...

Η Χειροτονία του Επισκόπου Ανδρούσης κ. Κωνσταντίου [φωτογραφίες + video]

Ρεπορτάζ: Μάκης Αδαμόπουλος | Φωτογραφίες: Χρήστος Μπόνης - π. Γεώργιος Σταθόπουλος

«Χρειάζεται ο δικός μας αγώνας, ο οποίος πρέπει να στηρίζεται στην πίστη και στις παραδόσεις, για να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες», τόνισε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος κατά την χειροτονία του Επισκόπου Ανδρούσης κ. Κωνστάντιου.

Η χειροτονία του Επισκόπου τελέσθηκε σήμερα το πρωί στον ιερό Μητροπολιτικό ναό Αθηνών παρουσία αρκετών Μητροπολιτών, κλήρου και λαού. 

Ο Επίσκοπος Ανδρούσης κ. Κωνστάντιος ευχαρίστησε τον Αρχιεπίσκοπο και τους Αρχιερείς και τόνισε ότι «σήµερα πραγματοποιείται η προσωπική µου Πεντηκοστή κατά την οποία το Πνεύµα το Άγιον, ύστερα από πρόταση του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύµου προς την σεπτή Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος ψήφοις κανονικαίς των Σεβασμιωτάτων αγίων Αρχιερέων, τα ασθενή της ψυχής μου θα θεραπεύσει και τα ελλείποντα θα αναπληρώσει. Θα με καταστήσει υπηρέτη του Αγίου Σώματος Του Χριστού και της Εκκλησίας και διάκονο «των είς Χριστόν πιστευόντων» {…} Αυτήν την ώρα με καλεί η αγάπη του Κυρίου δια της ψήφου και των ευχών όλων σας να ανέλθω στο Θαβώρ του Επισκοπικού αξιώματος και να ζήσω την κορύφωση της προσωπικής μου Πεντηκοστής. Γι' αυτό για μένα η θερμή προσευχή γίνεται επιτακτικό χρέος για την ορθή πορεία και τον προσανατολισμό της νέας μου διακονίας. Η ευθύνη της έκφρασής της, στην πράξη είναι ευθύνη πορείας σταυρικής και μαρτυρικής, την οποία αποδέχθηκα προσβλέποντας εις Εκείνον που «όλον συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας». Καλούμαι λοιπόν να σταθώ άξιος αυτού του θεσμού, διακονώντας με όλες τις δυνάμεις μου την ενότητα της Εκκλησιας «εν τω συνδέσμω της ειρήνης». Καλούμαι να διακονήσω τον ευλογημένο λαό του Θεού πλησίον σας Μακαριώτατε Αρχιεπίσκοπε Αθηνών και πάσης Ελλάδος Κ.Κ. Ιερώνυμε και σεπτέ Ποιμενάρχη μας. Συγκυρηναίος στο πολύπλευρο και καρποφόρο έργο σας. Να γίνω ο έσχατος πάντων. Μόνο με μάτια δακρυσμένα και στήθη που πάλλονται από την ζέση της πίστεως μπορούν όχι μόνον να ατενίσουν τον Χριστόν αλλά και να ακουμπήσουν τον συνάνθρωπο και τα προβλήματα του».

Επεσήμανε, επίσης, ότι «Σε μια εποχή που η πλεονεξία και η απληστία του ανθρώπου προκαλεί την αδίστακτη εκμετάλλευση του ανθρώπου και ο ανταγωνισμός οδηγεί σε ποικίλες μορφές δουλείας. 

Σε αυτή την εποχή καλούμαι να καταθέσω τον δικό μου λόγο, λόγο χριστοκεντρικό και σωτηριολογικό, να δώσω την δική μου μαρτυρία να γίνω δηλαδή συγκυρηναίος και συνοδοιπόρος των αδελφών μας, να τους οδηγήσω στην σωτηρία, στην κατάργηση της φθοράς, και του φόβου και του θανάτου, και στη Βασιλεία της αγάπης της οποίας «ουκ έσται τέλος». Δεν υπάρχει πιο θαυμαστό στη διακονία του Επισκόπου από το να βιώσει με τους ευλαβείς μας χριστιανούς την Βασιλεία του Θεού πάσας τας ημέρας της ζωής του, και μάλιστα μέσα από την Θεία Λειτουργία. Εκεί θα εκφράσει την αγωνία του ως προσευχή για να μην χαθεί έστω και ένα πρόβατο από την ποίμνη του. Στην Αγία Τράπεζα θα εναποθέσει την προσευχή του, την θλίψη του, την χαρά του, την μετάνοια του και θα τα συνενώνει με τις αναζητήσεις, τις θλίψεις και τις αγωνίες όλων των χριστιανών μας».

Αμέσως μετά, ο Αρχιεπίσκοπος μίλησε για την συνεργασία που είχε τα τελευταία χρόνια με τον Επίσκοπο Ανδρούσης τονίζοντας πως επιτελούσε με τρόπο άριστο τα καθήκοντά του. «Ο Θεός σου έδωσε πολλά τάλαντα, πολλά χαρίσματα, τα οποία συνεχώς καλλιεργείς χωρίς να τα κρατάς για τον εαυτό σου», σημείωσε ο Αρχιεπίσκοπος και αναφέρθηκε στον Επίσκοπο Ανδρούσης Ιωσήφ και στην ιστορία του, λέγοντας πως σήμερα θα μπορούσε να αποτελεί πρότυπο και εξιστόρησε την πρωτοβουλία του Επισκόπου, ο οποίος το 1822, που ήταν Υπουργός των Εκκλησιαστικών, για να στηρίξει το Έθνος ζήτησε από όλους τους ιερούς ναούς και τις ιερές μονές να στείλουν όλα τα χρυσαφικά και τα ασημικά, ώστε να μη χρειαστεί να δανειστεί η Ελλάδα από το εξωτερικό. 

«Η εποχή μας έχει πολλές δυσκολίες, που αν περιμένουμε να τις λύσουμε με τις επεμβάσεις των ξένων δυνάμεων άδικα θα ταλαιπωρούμαστε και θα περιμένουμε», σημείωσε ο Αρχιεπίσκοπος και συμπλήρωσε πως «χρειάζεται η δική μας προσπάθεια και ο δικός μας αγώνας, ο οποίος πρέπει να στηρίζεται στην ζωή μας την εσωτερική, στην πίστη και στις παραδόσεις. Όλα αυτά στηρίζουν πάντα αυτόν τον τόπο». 

Συμβουλεύοντας τον νεοχειροτονηθέντα ο Αρχιεπίσκοπος υπογράμμισε «θα ήθελα μία σκιαγραφία, κάτι λίγο από αυτόν τον άνθρωπο στην διακονία σου μέσα στον χώρο της Εκκλησίας. Οι άνθρωποι σήμερα δεν θέλουν πολλά, θέλουν όμως, την Αλήθεια και την γνησιότητα. Με αυτήν την αλήθεια και την απλότητα μέσα στους ναούς, κοντά στις καρδιές των ιερέων της Αρχιεπισκοπής, θα μπορέσεις να στηρίξεις αυτόν τον λαό και τότε έρχεται και η ενίσχυση του Θεού».

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του ο Αρχιεπίσκοπος επεσήμανε ότι ο τίτλος της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Ανδρούσης φέρει στη σκέψη μας την ιστορία, τους αγώνες, και τις παραδόσεις μας, και κυρίως αυτό που θέλουμε για αύριο.

Κυριακή των Απόκρεω 2018 και τιμή προς τον Άγιο Βλάσιο εν Βανάτω της Ζακύνθου

Πρωί Κυριακής των Απόκρεω, 11ης Φεβρουαρίου 2018, στον Ναό της Φανερωμένης Μπανάτου, αποδίδοντες ταυτόχρονα τιμή στον Άγιο Ιερομάρτυρα Βλάσιο, Επίσκοπο Σεβαστείας, του οποίου Μοναστήριον υπήρχε εντός της Ενορίας το 1495. Εκτέθηκε το Εικόνισμά Του για προσκύνημα κι έγινε η σχετική Αρτοκλασία. Για το ιστορικό της πάλαι ποτέ ιεράς στέγης του Αγίου Βλασίου, όπως και για την σημερινή Παραβολή της μελλούσης και τελικής Κρίσεως, ομίλησε απ' άμβωνος ο λειτουργός Εφημέριος π. Παναγιώτης Καποδίστριας, ενώ έψαλαν οι κ.κ. Χρυσοβαλάντης Δρογγίτης, Σπυρίδων Σαρατσένος και Διονύσιος Μούσουρας.