Τὰ κηρύγματα τῶν Κυριακῶν τοῦ Καλοκαιριοῦ αὐτοῦ (2026) θὰ ἀναφερθοῦν στὶς Ἐπιστολές πού ἀπέστειλε ὁ Χριστός στὶς ἐπτά Ἐκκλησίες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ποὺ λέγονται Ἐκκλησίες τῆς Ἀποκαλύψεως, διὰ τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου, καὶ εἶναι γραμμένες στὸ τελευταῖο βιβλίο τῆς Καινῆς Διαθήκης καί ὁλοκλήρου τῆς Ἀγίας Γραφῆς, ποὺ λέγεται «Ἀποκάλυψις Ἰωάννου». Πρόκειται γιὰ μιὰ ἀποκάλυψη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στὸν ἀγαπημένο του Μαθητή, τὸν Εὐαγγελιστή Ἰωάννη, ὅταν ἐκεῖνος βρέθηκε στὴν νῆσο Πάτμο, κατά τὴν ἡμέρα τῆς Κυριακῆς, ἐπειδή κήρυττε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καί ἔδινε τὴν μαρτυρία γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό (Άπ. κεφ. α΄).
Κατ' ἀρχάς, ἡ φράση «Ἀποκάλυψις Ἰησοῦ Χριστοῦ» δηλώνει τὴν φανέρωση τοῦ Χριστοῦ στὸν Εὐαγγελιστή Ἰωάννη, μετά τὴν Πεντηκοστή. Ξέρουμε ότι ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ἦταν ὁ ἀγαπημένος μαθητής τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἦταν μαζί μὲ τὸν Πέτρο καί τὸν Ἰάκωβο στὸ ὅρος Θαβώρ καὶ εἶδε τὴν δόξα τῆς θεότητος τοῦ Χριστοῦ, ἀκολούθησε τὸν Χριστό μέχρι τὸν Σταυρό στὸν Γολγοθᾶ, καί ὁ Χριστός τοῦ παρέδωκε τὴν μητέρα Του, τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο, γιὰ νὰ τὴν προστατεύση. Στὴν συνέχεια, εἶδε τὸν Ἀναστάντα Χριστό, καὶ κατά τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἔλαβε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καί ἔγινε μέλος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ἔπειτα, στὴν Καινή Διαθήκη περιλαμβάνονται, τὸ Εὐαγγέλιο του ποὺ χαρακτηρίστηκε «πνευματικό Εὐαγγέλιο», τρεῖς θεολογικές Ἐπιστολές του πού λέγονται Καθολικές Ἐπιστολές, διότι ἐστάλησαν σὲ ὅλες τίς Ἐκκλησίες, καὶ τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως, δηλαδή τῆς φανερώσεως τοῦ Χριστοῦ σὲ αὐτόν, ὅταν βρισκόταν έξόριστος στὴν νῆσο Πάτμο.
Ἡ λέξη Ἀποκάλυψη δηλώνει τὴν φανέρωση «τῶν κρυπτῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ». Ὡς παράδειγμα μποροῦμε νὰ χρησιμοποιήσουμε ἕνα ὡραῖο τραπέζι πού εἶναι ἕτοιμο γιὰ φαγητό, ἔχει πολλά σερβίτσια καί ἐδέσματα, ἀλλά εἶναι καλυμμένο μὲ ἕνα ὕφασμα. Ἐμεῖς ποὺ ἔχουμε μόνο σωματικούς όφθαλμούς βλέπουμε τὸ τραπέζι μὲ τὸ ὡραῖο κάλυμμα, ἀλλὰ σὲ ὅσους ἔχουν νοερούς ὀφθαλμούς ὁ Θεός ἀφαιρεῖ τὸ κάλυμμα καί βλέπουν τὰ ὅσα περιέχονται στὸ τραπέζι.
Αὐτό γίνεται μέ τόν Θεό καὶ τὰ ὅσα ἀναφέρονται σὲ Αὐτόν καὶ τὸ μέλλον τοῦ ἀνθρώπου. Ή πλειονότητα τῶν ἀνθρώπων βλέπει τὴν κτίση μὲ τίς ὁμορφιές της, ἀλλά δὲν μποροῦν νὰ δοῦν βαθύτερα καί ἐσωτερικότερα, οὔτε τοὺς «λόγους τῶν ὄντων», δηλαδή τὴν ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ στὴν κτίση, οὔτε τὸν δημιουργό τῆς κτίσεως, τόν Θεό. Ἑπομένως, Ἀποκάλυψη σημαίνει ὅτι ὁ Θεός ἀποκαλύπτει τὸ ἐσωτερικό βάθος ὅλων τῶν πραγμάτων, τοῦ παρόντος καί τοῦ μέλλοντος, σὲ ἀνθρώπους πού ἔχουν νοερούς ὀφθαλμούς, πνευματικές αἰσθήσεις, καὶ αὐτό γίνεται μὲ τὴν κάθαρση καὶ τὸν φωτισμό τοῦ νοῦ.
Αὐτήν τήν Ἀποκάλυψη τῶν παρόντων καί τῶν μελλόντων εἶδε ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης στὴν Πάτμο καὶ τὴν κατέγραψε μὲ προφητικούς καί συμβολικούς λόγους, στὸ βιβλίο ποὺ φέρει τὸ τίτλο «Ἀποκάλυψις Ἰωάννου». Βεβαίως, τὸ βιβλίο αὐτό εἶναι προφητικό καί ἐρμηνεύεται ἀπό προφῆτες, δηλαδή ἀπό ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν καθαρό νοῦ, νοερά προσευχή, θεοπτική ἐμπειρία ὑπό τοῦ Αγίου Πνεύματος. Εἶναι ἕνας βασικός κανόνας, ὅτι οἱ ἅγιοι καταλαβαίνουν τοὺς ἁγίους, οἱ προφῆτες ἐρμηνεύουν τούς προφῆτες, ὅπως γίνεται καί στήν ἐπιστήμη. Ἂν κάποιος εἶναι καλός ἐπιστήμονας θὰ τὸν καταλάβουν ὅσοι εἶναι καλοί ἐπιστήμονες. Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ποὺ ἀπεκάλυψε αὐτά στὸν Ἰωάννη τόν Θεολόγο, Αὐτό ἐρμηνεύει τὰ γεγονότα αὐτά σὲ αὐτούς πού ἔχουν τὴν ἴδια πνευματική κατάσταση μέ τὸν Εὐαγγελιστή Ἰωάννη. Γι' αὐτό ἡ ἐρμηνεία τοῦ βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως εἶναι δύσκολη καί λίγοι μόνον Πατέρες ἀσχολήθηκαν μὲ αὐτό.
Ἀπό τὸ πρῶτο κεφάλαιο τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ Ἰωάννου περιγράφεται ή φανέρωση τοῦ Χριστοῦ στὴν δόξα Του. Στήν ἀρχή ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ἄκουσε μιὰ φωνή δυνατή σὰν σάλπιγγα ποὺ τὸν προέτρεψε νά γράψη σὲ βιβλίο αὐτά ποὺ βλέπει καὶ νὰ τὰ στείλη στὶς ἐπτά Ἐκκλησίες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, δηλαδή τὴν Έφεσο, τήν Σμύρνη, τὴν Πέργαμο, τὰ Θυάτειρα, τίς Σάρδεις, τὴν Φιλαδέλφεια καί τήν Λαοδίκεια. Ἐνῶ στὴν Μικρά Ἀσία ὑπῆρχαν καί ἄλλες Έκκλησίες, ή φωνή αὐτή τὸν προέτρεψε νὰ στείλη αὐτά ποὺ θὰ δῆ μόνον σὲ ἐπτὰ Ἐκκλησίες, ἀφοῦ ὁ ἀριθμὸς ἑπτὰ εἶναι συμβολικός καὶ δείχνει τὴν έβδόμη ἡμέρα τῆς δημιουργίας καί τίς ἐπτά ἡμέρες τῆς ἐβδομάδος. Πρόκειται γιὰ τὸν χρόνο τῆς ζωῆς μας, κατά τὸν ὁποῖο προετοιμαζόμαστε γιὰ τὴν αἰώνια ζωή.
Ὅταν ὁ Εὐαγγελιστής Ιωάννης ἄκουσε ἀπό πίσω του αὐτήν τὴν φωνή, γύρισε γιά νὰ δῆ ποιός τοῦ μιλοῦσε, καί τότε εἶδε ἐπτά χρυσές λυχνίες καί ἀνάμεσα σὲ αὐτές εἶδε κάποιον πού όμοίαζε μὲ ἄνθρωπο ντυμένο μέ μακρύ χιτώνα καί ζωσμένο στὸ στῆθος του μὲ ζώνη. Τὸ κεφάλι του καί οἱ τρίχες του ἦταν λευκές σάν τὸ μαλλί καί σάν τὸ χιόνι, καί τὰ μάτια του ἦταν σὰν τὴν φλόγα τῆς φωτιᾶς, τὰ πόδια του ὁμοίαζαν μέ χαλκολίβανο καθαρισμένο ἀπό καμίνι, καί ἡ φωνή του άκουγόταν σὰν τὴν βοή πού κάνουν πολλά νερά-καταρράκτες. Στὰ χέρια του κρατοῦσε ἐπτά ἀστέρια, καί ἀπό τό στόμα του ἔβγαινε ἕνα μυτερό δίκοπο σπαθί, καί τὸ πρόσωπό του ἔλαμπε, ὅπως λάμπει ὁ ἥλιος μέ ὅλη τήν λαμπρότητά του (Άπ. α΄, 10-16). Πρόκειται γιά τήν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἴδιου τοῦ Χριστοῦ μέσα στὸ Φῶς, πού εἶναι ἴδιο μέ τήν φανέρωση τοῦ Χριστοῦ, κατά τήν Μεταμόρφωσή Του στὸ ὄρος Θαβώρ.
Ὁ Χριστός τόν διαβεβαίωσε ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος καί ὁ ζωντανός, πού Τὸν θανάτωσαν, ἀλλά ζῆ στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων, καί ἔχει τά κλειδιά τοῦ θανάτου καί τοῦ Ἄδου. Καί τοῦ ἔδωσε ἐντολή νὰ γράψη ὅσα εἶδε καί ὅσα πρόκειται νὰ γίνουν μετά ἀπό αὐτά. Ἐπίσης, τοῦ ἐρμήνευσε ὅτι τὰ ἐπτά ἀστέρια εἶναι οἱ ἄγγελοι-ἐπίσκοποι τῶν Ἐκκλησιῶν καί οἱ ἐπτά λυχνίες εἶναι οἱ ἐπτά Ἐκκλησίες τῆς Ἀποκαλύψεως (Άπ. α΄, 17-20). Αὐτή εἶναι μιὰ μεγαλειώδης ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ μετά τὴν Πεντηκοστή. Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ἔχει λάβει τό Ἅγιον Πνεῦμα τήν Πεντηκοστή καί εἶναι μέλος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Βλέπει τόν Χριστό μέσα στὸ Φῶς τῆς θεότητός Του, στὸ μέσον μεταξύ τῶν ἐπτά λυχνιῶν, πού εἶναι οἱ ἐπτά συγκεκριμένες Ἐκκλησίες, καί κρατᾶ στὸ δεξί χέρι Του τά ἐπτά ἀστέρια, δηλαδή τούς ἐπτά Ἐπισκόπους τῶν Ἐκκλησιῶν αὐτῶν.
Οἱ Ἐπίσκοποι χαρακτηρίζονται ἄγγελοι καὶ εἶναι ἀστέρες, ἐπειδή δέχονται τὸ φῶς ἀπό τόν Ίδιο τὸν Χριστό, τόν Ἥλιο τῆς δικαιοσύνης, ὀνομάζονται ἀστέρια «διά τὸ φωτεινόν καί καθαρόν τῆς φύσεως». Οἱ Ἐπίσκοποι εἶναι οἱ ἄγγελοι τῶν Ἐκκλησιῶν, διότι μεταφέρουν τὸ Φῶς ἀπό τόν Τριαδικό Θεό, πού ἔρχεται, διὰ τῶν ἀγγέλων, στὶς Ἐκκλησίες τους, κατά τήν έρμηνεία τοῦ ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἄρεοπαγίτου. Καί οἱ Ἐκκλησίες λέγονται λυχνίες, δηλαδή λυχνοστάτες, ὅπως τὰ μανουάλια μέ τά καντήλια. Οἱ λυχνίες-Ἐκκλησίες εἶναι τὰ στηρίγματα τῶν ἱερῶν ἀνδρῶν-Ἐπισκόπων, ποὺ εἶναι γεμάτοι ἀπό τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ, διώχνουν τὸ σκοτάδι τῆς ἀγνωσίας τοῦ παρόντος βίου μὲ τίς ἀρετές τους, ἀλλά ἔχουν καί ἐλλείψεις πού σημειώνονται στὶς Ἐπιστολές γιὰ νὰ μετανοήσουν. Τόσο οἱ λυχνίες ὅσο καὶ οἱ λύχνοι (Ἐκκλησίες καί Ἐπίσκοποι) εἶναι χρυσές γιὰ νὰ φανερώσουν τό ἀνόθευτο τῆς πίστεως πού κατέχουν.
Αὐτό τό πνευματικό «ὑπερθέαμα» εἶδε ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, κατά τήν ἡμέρα τῆς Κυριακῆς στἠν Πάτμο, καὶ δείχνει τί εἶναι ὁ Χριστός, ἡ Ἐκκλησία καί οἱ Ἐπίσκοποι. Ό Χριστός εἶναι ζωντανός καὶ ἀθάνατος, εἶναι «ἐν μέσῳ τῶν λυχνιῶν», εἶναι «φῶς ἐκ φωτός, Θεός ἀληθινός ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ», ἡ Ἐκκλησία ἔχει τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ καί τό ἀκτινοβολεῖ πάντα, καί οί Ἐπίσκοποι εἶναι οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ πού μεταφέρουν τὸ Φῶς τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους, τούς καθοδηγοῦν πρός τήν σωτηρία τους, ὅπως κάνουν τά οὐράνια ἀγγελικά πνεύματα, ἀλλὰ ὅμως οἱ Ἐπίσκοποι ἔχουν καί σῶμα, καί πρέπει να εἶναι «ἐν σώματι ἄγγελοι».
Ἀπό τήν ἑπόμενη Κυριακή θά ἀρχίσουμε νὰ ἑρμηνεύουμε αὐτές τὶς ἐπτά Ἐπιστολές τοῦ Χριστοῦ, τίς ὁποῖες ἀπέστειλε στούς ἐπτά ἀγγέλους-Ἐπισκόπους τῶν ἐπτά Ἐκκλησιῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, διά τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου, τοῦ ἀγαπημένου μαθητοῦ Του.
Ὁ Μητροπολίτης
+ Ὁ Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱερόθεος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου