ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Του π. Παναγιώτη Καποδίστρια
«Θαρσεῖτε· ἐγώ εἰμι»
Υπάρχουν στιγμές, κατά τις οποίες ο άνθρωπος αισθάνεται ότι ο Θεός απουσιάζει ή σιωπά. Προσεύχεται και περιμένει. Αγωνίζεται και κουράζεται. Κοιτάζει γύρω του, αναζητώντας ένα σημείο της παρουσίας Του. Εκείνη ακριβώς την ώρα γεννιέται μέσα του το ερώτημα: «Πού βρίσκεται ο Χριστός;»
Το σημερινό Ευαγγέλιο αρχίζει με μία λεπτομέρεια που εύκολα προσπερνάμε: Ο ίδιος ο Ιησούς αναγκάζει τους μαθητές να μπουν στο πλοίο και να φύγουν μόνοι τους, ενώ Εκείνος ανεβαίνει στο όρος για να προσευχηθεί. Η θύελλα που ακολουθεί βρίσκει τους μαθητές μακριά από τον Διδάσκαλό τους. Δεν βρέθηκαν εκεί από δική τους πρωτοβουλία. Υπακούοντας στον Χριστό βρέθηκαν μέσα στην τρικυμία.
Η διαπίστωση αυτή αλλάζει όλη την ανάγνωση του Ευαγγελίου. Η δυσκολία της ζωής αποτελεί πολλές φορές σχολείο πίστεως. Ο Θεός επιτρέπει να δοκιμασθεί ο άνθρωπος, ώστε να μεγαλώσει πνευματικά. Όπως ο γυμναστής αφήνει τον αθλητή να σηκώσει μόνος του το βάρος, παρακολουθώντας κάθε κίνησή του, έτσι και ο Χριστός επιτρέπει στους μαθητές να εξαντλήσουν τις δυνάμεις τους, για να ανακαλύψουν τελικά ότι η σωτηρία τους προέρχεται από Εκείνον.
Η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή βρίσκεται λίγο πριν από την αυγή. Ο Κύριος εμφανίζεται βαδίζοντας επάνω στα κύματα. Οι μαθητές όμως αδυνατούν να Τον αναγνωρίσουν. Ο φόβος μεταμορφώνει ακόμη και την παρουσία του Θεού σε απειλή. Εκείνοι που πριν από λίγο Τον είχαν δει να πολλαπλασιάζει τους άρτους, τώρα φωνάζουν: «Φάντασμά ἐστι».
Πόσο οικεία είναι αυτή η εικόνα! Πόσες φορές η θεία επίσκεψη έρχεται στη ζωή μας με τρόπο που δεν περιμέναμε. Μια δοκιμασία ανοίγει έναν νέο δρόμο. Μια ασθένεια γίνεται αφορμή μετανοίας. Μια απώλεια γεννά βαθύτερη προσευχή. Ένα κλείσιμο μιας πόρτας οδηγεί σε μια μεγαλύτερη ευλογία. Ο άνθρωπος βλέπει μόνο τα κύματα, ενώ ο Θεός βαδίζει ήδη επάνω τους.
Ο Πέτρος έχει το θάρρος να κατέβει από το πλοίο. Για λίγες στιγμές κατορθώνει κάτι αδιανόητο. Βαδίζει επάνω στο νερό. Όσο το βλέμμα του είναι στραμμένο στον Χριστό, η φύση υπακούει στη δύναμη της πίστεως. Όταν όμως στρέφεται προς τον άνεμο, αρχίζει να βυθίζεται.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ο άνεμος. Ο άνεμος φυσούσε και πριν. Τα κύματα υπήρχαν και πριν. Εκείνο που άλλαξε ήταν η κατεύθυνση του βλέμματος. Η ζωή μας καθορίζεται τελικά από εκεί όπου κοιτάζει η καρδιά.
Ο Πέτρος, βυθιζόμενος, προφέρει μία από τις συντομότερες και δυνατότερες προσευχές της Αγίας Γραφής: «Κύριε, σώσον με». Δεν προλαβαίνει να συνθέσει μεγάλες φράσεις. Η ανάγκη συμπυκνώνει την προσευχή σε τρεις μόνο λέξεις. Και αμέσως ο Χριστός απλώνει το χέρι Του.
Είναι συγκινητικό ότι ο Κύριος πρώτα σώζει και ύστερα διδάσκει. Πρώτα πιάνει τον Πέτρο από το χέρι και μετά του λέγει: «Ὀλιγόπιστε, εἰς τί ἐδίστασας;». Η αγάπη προηγείται της παιδαγωγίας. Το έλεος προηγείται της διορθώσεως. Έτσι ενεργεί πάντοτε ο Θεός.
Το τέλος του Ευαγγελίου αποτελεί την κορύφωση ολόκληρης της διηγήσεως. Οι μαθητές, που λίγο πριν έτρεμαν από τον φόβο, τώρα προσκυνούν και ομολογούν: «Ἀληθῶς Θεοῦ Υἱὸς εἶ». Αυτή ήταν η μεγάλη καρποφορία της νύχτας. Η τρικυμία πέρασε. Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι οι μαθητές γνώρισαν βαθύτερα ποιος είναι ο Χριστός.
Αγαπητοί μου,
Καθένας μας διασχίζει κάποτε μια νύχτα με αντίθετους ανέμους, αέρηδες εκφοβιστικούς, επίφοβα μποφόρ... Εκείνες οι ώρες γίνονται ευκαιρία να ανακαλύψουμε ότι ο Χριστός ποτέ δεν εγκαταλείπει το πλοίο της ζωής μας, ακόμη κι όταν τα μάτια μας αδυνατούν να Τον διακρίνουν. Εκείνος προσεύχεται για εμάς, έρχεται την κατάλληλη ώρα, απλώνει το χέρι Του και μας οδηγεί στην απέναντι όχθη.
Ας κρατήσουμε, λοιπόν, μέσα στην καρδιά μας τρεις ευαγγελικές λέξεις, που αρκούν για ολόκληρη τη ζωή: «Θαρσεῖτε· ἐγώ εἰμι». Εκεί όπου ακούγεται αυτή η φωνή, η ελπίδα ξαναγεννιέται, η πίστη στερεώνεται και ο άνθρωπος συνεχίζει το ταξίδι του με ειρήνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου