Σήμερα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, πανηγυρίζουμε την Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ «ἐν ᾧ ἐτάθη Χριστός», πάνω στόν ὁποῖο δηλαδή, ἅπλωσε τό Σῶμα του καί σταυρώθηκε, ὁ Χριστός. Καί ἡ Ἐκκλησία μᾶς θυμίζει, ἀφ΄ ἑνός μέν τήν εὕρεσή του ἀπό τήν Ἁγία Ἑλένη καί τήν πρώτη Ὕψωση τόν 4ο αἰῶνα ἀπό τόν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων Ἅγιο Μακάριο στόν ἄμβωνα τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως στά Ἱεροσόλυμα, ἀφ΄ ἑτέρου δέ τήν δεύτερη Ὕψωση, τό 629 μ.Χ., ὅταν ὁ Αὐτοκράτορας Ἡράκλειος τόν ἐπανέφερε ἀπό τήν αἰχμαλωσία τῶν Περσῶν.
Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ χαρακτηρίζεται «ζωηφόρος». Φέρει, δηλαδή, τήν δύναμη τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου, ἐπειδή σέ αὐτόν κρεμάσθηκε ἡ πηγή τῆς ζωῆς, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὅπως προφήτευσε ὁ Μωυσῆς, «ὄψεσθε τήν ζωήν ὑμῶν κρεμάμενην ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν ὑμῶν» (Δευτ. 28, 66), καί σημειώνει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης «ἐν αὐτῷ ζωή ἦν» (Ἰωάν 1, 4). Καί ὅπως ψάλλει ἡ Ἐκκλησία «εἰ καί ξύλον φαίνεται τῇ οὐσίᾳ, ἀλλά θείαν περιβέβληται δυναστείαν».
Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἶναι «ἡ θύρα τοῦ Παραδείσου»! Ὁ Ἀδάμ ἔδειξε ἀνυπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, γι΄ αὐτό καί ἐξῆλθε τοῦ Παραδείσου καί ἡ θύρα του ἔκλεισε, χάνοντας κάθε δυνατότητα ἐπικοινωνίας μέ τόν Θεό, καί κατ΄ ἐπέκταση μέ τήν αἰώνιο ζωή. Μόνον ὁ Χριστός, διά τῆς ὑπακοῆς του στό θέλημα τοῦ Πατρός Του, μέ τό νά δεχθεῖ τόν θάνατο πάνω στόν Σταυρό, ἄνοιξε πάλι τήν θύρα τοῦ Παραδείσου!
Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἶναι «ὁ τῶν πιστῶν στηριγμός»! Στήν δύναμη τοῦ Σταυροῦ στηρίζονται ὅλοι οἱ χριστιανοί. Διότι ταπεινώνει τήν ἀλαζονεία τῆς ἁμαρτίας καί ὁδηγεῖ τόν πιστό στήν, κατά Θεόν, ταπείνωση. Συντρίβει τόν ἀνθρώπινο ἐγωισμό, ὡς αἰτία τῆς ἀποστασίας καί εὐθυγραμμίζει τόν ἄνθρωπο μέ τήν εἰρήνη τοῦ θείου ἐλέους. Καί ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεύς: «ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἰρηνεύει τήν ψυχή ἀπό τήν ἀσυνείδητη σύγκρουση τῆς ἁμαρτίας μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ μέσα μας»!
Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων ἀναφέρει ὅτι: «ὁ Χριστός ἅπλωσε στόν Σταυρό τά χέρια, γιά νά περιλάβει τά πέρατα τῆς οἰκουμένης. Ἅπλωσε τά ἀνθρώπινα χέρια Του Ἐκεῖνος, πού μέ τά νοητά Του χέρια στερέωσε τόν οὐρανό. Καί ἐνῶ ὁ Ἀδάμ διά τοῦ ξύλου ἔπεσε ἀπό τόν Παράδεισο, ἐμεῖς πάλι, μέσω τοῦ ξύλου εἰσαγόμαστε στόν Παράδεισο. Νά μήν ντρεπόμαστε, λοιπόν, νά ὁμολογήσουμε τόν Ἐσταυρωμένο. Ἡ σφραγίδα τοῦ Σταυροῦ ἄς γίνεται μέ τά δάχτυλα καί μέ θαρραλέα διάθεση ὁμολογίας στό μέτωπο, καί πάνω σέ ὅλα ἄς κάνουμε τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Νά παίρνεις, λοιπόν, πρῶτο καί ἀδιάσειστο θεμέλιο τόν Σταυρό καί ἐκεῖ ἐπάνω νά οἰκοδομεῖς τά ὑπόλοιπα τῆς πίστεως».
Κατά τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, ὑπάρχουν δύο μυστήρια τοῦ Σταυροῦ. Τό πρῶτο εἶναι νά νεκρώσουμε τόν παλαιό ἄνθρωπο, νά καθαρθεῖ ὁ χριστιανός ἀπό τά πάθη. Γιατί εἶναι σταυρός νά ἀπαλλαγεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπό τά πάθη του. Αὐτό λέγεται «πρᾶξις». Τό δεύτερο εἶναι ἡ ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό, διά τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων καί τῆς προσευχῆς. Ἀφοῦ καθαρθεῖ ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά γεμίσει μέ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον. Καί φωτισμένος ἀπό τόν Θεό, ὁ πιστός ὁδηγεῖται στήν «θεωρία» ἤ ἄλλιῶς στήν «θέωση». Πρᾶξις, λοιπόν, καί θεωρία ἀποτελοῦν τά δύο μυστήρια τοῦ Σταυροῦ.
«Τῷ Σταυρῷ», λοιπόν, «ἑαυτούς προσπλέξωμεν» κατά τόν Ἱερό Χρυσόστομο. Δηλαδή, νά συνδέσουμε τόν ἑαυτό μας μέ τόν Σταυρό. Νά Τόν φέρουμε ἐπαξίως στούς ὤμους μας, ὡς γνήσιοι σταυροφόροι τοῦ Χριστοῦ. Νά Τόν χρησιμοποιοῦμε μέ εὐλάβεια στήν ζωή μας. Νά καταφεύγουμε μέ ἐμπιστοσύνη στήν δύναμη μέ τήν ὁποία τόν χαρίτωσε ὁ Δεσπότης Χριστός. Νά Τόν προσκυνοῦμε μέ ταπείνωση καί μέ βαθιά πίστη, ὥστε νά μᾶς ὁπλίζει μέ τήν ἀκατανίκητη δύναμή του. Ἀμήν.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου