Πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τη Χειροτονία του Επισκόπου Μοζαμβίκης κ. Ιωάννου (α΄ μέρος)

 Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010
 Πατριαρχική Μονή Οσίου Σάββα Ηγιασμένου Αλεξανδρείας

Φωτογραφίες αποκλειστικά για το ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ: Χάρης Αβούρης

Την Κυριακή, 17η Οκτωβρίου ε.έ., η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρος Β΄ ετέλεσε στον Ιερό Πατριαρχικό Ναό Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου Αλεξανδρείας την χειροτονία του Θεοφιλ. Επισκόπου Μοζαμβίκης κ. Ιωάννη. Στην Ευχαριστιακή Σύναξη και την χειροτονία του Θεοφιλ. Επισκόπου συμμετείχαν οι Σεβ. Μητροπολίτες Ζακύνθου κ. Χρυσόστομος και Ζάμπιας και Μαλάουι κ. Ιωακείμ, ως και οι Θεοφιλ. Επίσκοποι Μαρεώτιδος κ. Γαβριήλ, Πατριαρχικός Επίτροπος Αλεξανδρείας και Φωτικής κ. Διονύσιος. 

Παρέστησαν επίσης τα μέλη της Διεθνούς Γραμματείας της Διακοινοβουλευτικής Επιτροπής Ορθοδοξίας, μεταξύ των οποίων ο Εξοχ. Αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού κ. Τηλέμαχος Χυτήρης, οι Βουλευτές κ.κ. Αναστάσιος Νεράντζης, Συμεών Κεδίκογλου και Δημήτριος Βαρβαρίγος, ο Εξοχ. Πρέσβυς της Ελλάδος στο Κόσσοβο κ. Δημήτριος Μοσχόπουλος, ο Εντιμ. Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στην Αλεξάνδρεια κ. Ιωάννης Διακοφωτάκης, εκπρόσωποι ελληνικών φορέων και συλλόγους της Μεγάλης Πόλεως, τα μέλη του Συλλόγου Μεταπτυχιακών Φοιτητών του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ομάδα προσκυνητών από την γενέτειρα του νέου Επισκόπου νήσο Ζάκυνθο, ως και την Νότιο Αφρική, όπου επί σειρά ετών διηκόνησε κ.ά.

Από το δελτίο τύπου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας

7 Videos από τη Χειροτονία του Επισκόπου Μοζαμβίκης κ. Ιωάννου

 Αλεξάνδρεια, 17 Οκτωβρίου 2010
 Πατριαρχικός Ναός Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου

 

Ο Χειροτονητήριος Λόγος του Επισκόπου Μοζαμβίκης κ. Ιωάννου και η Πατριαρχική Ομιλία

 Αλεξάνδρεια, 17 Οκτωβρίου 2010
  Πατριαρχική Μονή Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου, πριν λίγα λεπτά

Μακαριώτατε Πάπα και Πατριάρχα Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ. κ. Θεόδωρε Β΄,

Σεπτή των Αρχιερέων Σύναξη,

Λαέ του Θεού ευλογημένε,

Με δέος και συντριβή ίσταται η σμικρότητά μου ενώπιόν Σας κι ενώπιον του «Κυρίου της Δόξης» κατ’ αυτή την αγία ημέρα και ώρα, κατά την οποίαν, δια της βουλήσεως των τα πρώτα φερόντων της Αλεξανδρινής Εκκλησίας, ο πτωχός και πένης εγώ, ο ύστατος των κληρικών, καλούμαι ως Επίσκοπος να γεωργήσω τον νοητό αγρό της τοπικής Εκκλησίας της ωκεανοφίλητης Μοζαμβίκης, μιας μεγάλης χώρας, όπου το φυσικό κάλλος συμπλέκεται με τα οξυμένα κοινωνικά προβλήματα των 22.000.000 των κατοίκων της.

Βιώνω θαύμα και ήδη κατακλύζομαι ευεργετικά από τη Χάρη του Μεγάλου Θεού. Είχα πάντοτε την πεποίθηση ότι «το πνεύμα όπου θέλει πνει» [Ιω 3,8], αξιοποιώντας και στρατεύοντας το λειψό και περιορισμένο των ανθρωπίνων δυνάμεων, ώστε δι’ αυτών να εγκοσμιωθεί το θείον. Και ιδού, το αυτό συμβαίνει και στην δική μου περίπτωση. Δεν έχω τίποτε να προσφέρω στον «Κύριο των Δυνάμεων» [Ψαλμ 83,1], όντας αδύναμος και πεπερασμένος. Δεν έχω σοφία, ώστε ν’ αναμετρηθεί με την «άνωθεν σοφίαν». Δεν έχω την απαραίτητη αρματωσιά, ώστε ν’ αμυνθώ στα παλαίσματα του κάθε λογής εναντίου. Και όμως! «Το έλεος» του Κυρίου «καταδιώκει με πάσας τας ημέρας της ζωής μου» [Ψαλμ 22,6] και ήδη με συνέλαβε, με τρόπο ακαριαίο και αφοπλιστικό, καλώντας με «επί σκοπόν», ως αξιωματούχο της Χάριτός Του και συνάμα διαχειριστή των Μυστηρίων Του σε μια περιοχή της αφρικανικής γης, αυτήν της Μοζαμβίκης, όπου με καθιστά Πατέρα, Αδελφό και Συνοδοιπόρο των θελόντων «ευσεβώς ζην» [Β΄ Τιμ 3,12].

Κατ’ αυτή την ώρα της επιφοιτήσεως του Τρίτου Προσώπου της Αγίας Τριάδος επ’ εμέ ωχριώ και δειλιάζω, αναλογιζόμενος την τιμή. Δεν τολμώ ούτε να αρθρώσω λόγους θεωρητικούς περί του επισκοπικού αξιώματος, μήτε να κάμω προγραμματικές δηλώσεις για το νέο αγωνιστικό στάδιο, το οποίο ξανοίγεται ενώπιόν μου. Εκείνο, που μόνον δύναμαι να ψελλίσω είναι ότι προτίθεμαι να ασκηθώ στο να αποδειχθώ εν τοις πράγμασιν «πάντων έσχατος και πάντων διάκονος» [Μκ 9,35].

Ξέρετε, παίζοντας μικρό παιδί τον Ιερέα και μάλιστα τον Επίσκοπο, στο χωριό μου, τον Αγκερυκό της Ζακύνθου, είχα κάποτε ρωτήσει τη μακαριστή μητέρα μου: «Τι πρέπει να κάνω, για να γίνω Δεσπότης;». Κι εκείνη, με την αθώα της σοφία, μού απάντησε: «Θα γένεις Δεσπότης, εάν κάνεις τα θελήματα της γειτονιάς»!!!... Πέρασαν τα χρόνια, ήρθαν οι θύελλες της ζωής κι εν τω μεταξύ αξιώθηκα να γίνω Νεωκόρος (Νόντσολος, κατά την ζακυνθινή διάλεκτο), αφενός μεν στον Μητροπολιτικό Ναό της Ζακύνθου, αφετέρου δε στην περιώνυμη Μονή Πεντέλης, υπό την στοργή και την αγαπητική θαλπωρή τού τότε Ηγουμένου και σημερινού Ποιμενάρχου της «φιλτάτης πατρίδος» [Κάλβος, Ο φιλόπατρις] και γενέτειράς μου Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ζακύνθου κ.κ. Χρυσοστόμου Β΄. Έκτοτε, όπου και αν βρέθηκα, ό,τι και αν είχα εμπρός μου προς διεκπεραίωσιν, αυτός ο ρόλος μού φαινόταν ο πλέον ταιριαστός και ειλικρινής: Ο ρόλος του Νόντσολου, τουτέστιν του Νεωκόρου!… Μάλιστα δε πολλοί εκ των πολυσεβάστων Πατέρων και Αδελφών, χαριτολογώντας, ακόμη με ονομάζουν «Νόντσολο»! Εε, λοιπόν, αυτό πρεσβεύω και υπόσχομαι για τον ευλογημένο λαό της Μοζαμβίκης: Επιθυμώ να αναδειχθώ ο Νόντσολος των μελών του Κυριακού Σώματος, που παροικεί στη χώρα αυτή. Εκείνος, ο οποίος θα ανάβει τα καντήλια της Πίστεώς τους, θα θερμαίνει το ζέον της Ελπίδας τους, θα ευπρεπίζει δώρα και αντίδωρα της Εσταυρωμένης Αγάπης (ουράνιας και ανθρώπινης), θα γυαλίζει τα τιμαλφή των καρδιών τους, θα καθαρίζει το ιερό Βήμα των ψυχών τους, θα σημαίνει την καμπάνα για τις Ευχαριστιακές Συνάξεις μας. Εκείνος, εξάλλου, ο οποίος θα «κάνει τα θελήματα των γειτόνων» του Θεού – αναφορά στον Θρόνο της μεγαλωσύνης Του, αλλά και θα εκλαϊκεύει το Θείο Θέλημα προς εκείνους.

Έχω συναίσθηση ότι δεν είναι εύκολα όλα τα προλεχθέντα. Όμως, μπορώ τουλάχιστον να υποσχεθώ ενώπιόν Σας ότι θα αναλώσω την κάθε μου δυνατότητα, την κάθε μου ικμάδα προς αυτή την κατεύθυνση. Ώστε εν ημέρα κρίσεως, ενώπιον του Αρχιποίμενος Χριστού και Αρχηγού της Πίστεώς μας, να έχω κάτι ευπρόσωπο και θεοπρεπές να παρουσιάσω.

Κλείνοντας αυτές τις σύντομες και λιγοστές από καρδίας σκέψεις οφείλω να εκφράσω ευχαριστίες στην κατά σάρκα οικογένειά μου, αλλά και σε όλους τους γνωστούς και φίλους, πατέρες και αδελφούς, οι οποίοι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, έκαμαν την σπίθα πυρκαγιά και με χειραγώγησαν στην ιερή ετούτη στιγμή. Και δεν είναι λίγοι. Φοβούμενος μάλιστα, μήπως λησμονήσω αθέλητα κάποιον, δεν τους αναφέρω κατ’ όνομα τώρα, αλλά γνωρίζουν -ο καθείς ξεχωριστά, είτε επί γης, είτε στον ουρανό- ότι έχουν διηνεκή την αγάπη, την σκέψη και την ευγνωμοσύνη μου. Αντιπροσωπευτικά στρέφω ευγνώμον βλέμμα προς τον Πατριάρχην μου και τίμιο Προεστώτα της Αλεξανδρινής Εκκλησίας κ.κ. Θεόδωρο Β΄ για την ευμένεια και την αγάπη του, αλλά και προς τον Γέροντά μου Άγιο Ζακύνθου κ.κ. Χρυσόστομο Β΄ για την απλόχωρη καλοσύνη του προς την ταπεινότητά μου.

Και τώρα, Μακαριώτατε Δέσποτα -επαναλαμβάνοντας λόγους Ευγενίου του Βουλγάρεως, του μεγάλου Επτανησίου- «προσπίπτω ενώπιόν σου από του νυν προ προσώπου πάσης της Εκκλησίας, και σε καθικετεύω θερμότατα· πρόφθασον, περίφραξόν με, οχύρωσόν με, προασφάλισόν με δια των δραστηρίων σου ευχών, δια να μένω πάσας τας ημέρας της ζωής μου, εδραίως τε και ακλινώς κατεστηριγμένος εις την χάριν ταύτην, εις την οποίαν σήμερον ο Θεός δια της σής ιεροτελεστίας με ανεβίβασεν· δεήθητι του Θεού των οικτιρμών και του ελέους υπέρ εμού […]» [Συλλογή ανεκδότων συγγραμμάτων του αοιδίμου Ευγενίου του Βουλγάρεως και τινών άλλων μετατυπωθέντων εκδοθείσα υπό Γεωργίου Αινιάνος, εν Αθήναις 1838, τ. 1, 43].

Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ

«Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών...»

Μεγάλα καί θαυμαστά επιτελεί η Χάρις και το άμετρον έλεος του Κυρίου. Ο Χριστός βρίσκεται εν τω μέσω ημών. Είναι γεγονός αναμφισβήτητο, η δική Του διαβεβαίωση, την οποία βιώνουμε κάθε φορά που συγκεντρωνόμασθε επί το αυτό και μέσα στο συγκλονιστικό μυστήριο της θείας Ιερουργίας, συμμετέχουμε στόν θάνατο και στην Ανάστασή Του. «Όπου είναι συνηγμένοι δύο ή τρείς στο Ονομά μου, εκεί είμαι ανάμεσά τους κι εγώ...».

Μέσα, λοιπόν, σ’ αυτό το Μυστήριο της Αιωνίου Ζωής, βιώνουμε σήμερα στην Θεία Λειτουργία της Εκκλησίας μας, κλήρος και λαός, ένα άλλο μεγάλο και ακατάληπτο, κατά άνθρωπον, μυστήριο της μεγάλης και ανεξιχνίαστης αγάπης του Θεού πρός εμάς τους αναξίους. Το μυστήριο της Αρχιερωσύνης! Το μυστήριο της Επισκοπικής Διακονίας, της σταυραναστασίμου αναβάσεως στον «εις τύπον και τόπον Χριστού» χώρο ευθύνης, αυτόν του πνευματικού γεωργίου της Μοζαμβίκης.

Εντός ολίγου θα Σέ καλέσω, Θεοφιλέστατε Εψηφισμένε Επίσκοπε Μοζαμβίκης Ιωάννη, αγαπητό μου παιδί, να λάβης από τά χοϊκά, όμως καταξιωμένα με τη θεία Χάρη, πατριαρχικά χέρια μου, την Αρχιερωσύνη, που η Εκκλησία σου πρόσφερε μέεόλη της την αγάπη και τη στοργή.

Αγαπητέ μου Ιωάννη,

Γεννήθηκες στην αγιοτόκο νήσο Ζάκυνθο. Σπούδασες την ιερά επιστήμη της θεολογίας στήν Αθήνα και τη Σόφια της Βουλγαρίας με μεταπτυχιακές σπουδές. Έλαβες τη διδακτορική σου διατριβή από το Πανεπιστήμιο του Γιοχάνεσμπουργκ Υπηρέτησες ως Διάκονος και Πρεσβύτερος στη Ζάκυνθο, την Αθήνα και εντάχθηκες στον κλήρο του Πατριαρχείου μας πολλά χρόνια πριν. Με ζήλο και αυτοθυσία εργάσθηκες ως Αρχιερατικός Επίτροπος Ζιμπάμπουε και Ζάμπιας, ως Εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης στο Κάιρο και τα τελευταία χρόνια στη Νότια Αφρική.

Σήμερα, μετά από χρόνια, έτσι το θέλησε η πρόνοια του Παντοδυνάμου Θεού, ήλθες εδώ, στην Πατριαρχική Καθέδρα, για να λάβεις τον τρίτο βαθμό της Ιερωσύνης. Η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου, με την πατρική μας πρόταση, σε εξέλεξε Επαρχιούχο Επίσκοπο στην Μοζαμβίκη. Μία ευλογημένη χώρα, πανέμορφη, προικισμένη από τον Άγιο Θεό να έχει πολλές δυνατότητες και μέλλον. Εσύ θα εργασθείς εκεί, όπου και η Μετριότητά μας, ως Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε υπηρέτησε με πολλή αγάπη και διάθεση ψυχής. Καλείσαι να πολλαπλασιάσεις όλα αυτά, διότι από σήμερα η ευθύνη σου θα είναι πολύ μεγάλη και οι απαιτήσεις περισσότερες από την Εκκλησία.

Η ζωή σου αλλάζει πλέον, Ιωάννη. Από σήμερα πια είσαι ένας Αρχιερεύς της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας. Ένας Επίσκοπος του Αποστολικού και Πατριαρχικού Θρόνου του Αγίου Μάρκου. Η Εκκλησία σε αντάμειψε για την εργασία σου. Για την αγάπη σου προς το Πατριαρχείο μας. Για το ήθος και την προσφορά σου. Σού δίνει σήμερα νοερά φτερά, να πετάξης ψηλά και να δώσης σαν άλλη καιομένη λαμπάδα το φως της πίστεώς σου και ολόκληρη την ύπαρξή σου στο ανατεθέν ποίμνιο. Εργάσθηκες άοκνα στο χώρο της νεότητος. Πρωτοστάτησες στην ίδρυση του Ελληνικού Σχολείου και του Κέντρου Νεότητος και Πολιτισμού, ως και της Στέγης Αγάπης Απόρων «Αθανάσειο Ίδρυμα» στην Ι. Μητρόπολη Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας και στην Ελληνική Κοινότητα του Τζέρμιστον.

Σε αυτή την νέα και μεγάλη ποιμαντική ευθύνη, που η Εκκλησία σήμερα σού εμπιστεύεται διά της εις Επίσκοπον χειροτονίας σου, να γνωρίζης ότι οι κατ’ άνθρωπον δυσκολίες θα είναι ακόμη πιο έντονες. Διότι το παλαίφατο Πατριαρχείο μας υπηρετεί κατ’ εξοχήν την ευαγγελική επιταγή της σποράς του λόγου του Θεού στην αχανή και εμπερίστατη αφρικανική ήπειρο, που κατοικείται όμως από αγαθές και δεκτικές καρδιές.

Η Ιεραποστολή είναι η «εν Αγίω Πνεύματι» άοκνη εργασία για τον αγιασμό των πάντων, την ανακεφαλαίωσή τους στον Χριστό και την «προσαγωγή» τους στον Πατέρα (Εφεσ. 2,18). Και γινόμαστε «συνεργοί Θεού» με μία ευρύτερη έννοια: συμμετέχοντας στην εξέλιξη των λαών για φωτισμό, ενότητα, ειρήνη, καταλλαγή και αγάπη, με μία λέξη για τον αγιασμό, προς τον οποίο κατατείνει το έργο του Θεού.

«Ως τέκνα Θεού κατά χάριν», συσσωματούμενοι με τον Χριστό «δι’ ον τα πάντα και δι’ ου τα πάντα» (Εβρ.2,10), ενωμένοι με Αυτόν, συμμετέχουμε στο θεϊκό σχέδιο υπέρ των αδελφών μας, με διάθεση δοξολογική, με την ακλόνητη όμως βεβαιότητα ότι «εξ Αυτού και δι’ Αυτού και εις Αυτόν τα πάντα» (Ρωμ.11, 36). Και αυτή η διακονία δεν είναι μόνο σωτηρία αλλά και δημιουργία, με την επιστράτευση της λογικής, της εμπειρίας, της γνώσης και της αισθήσεως του ωραίου, προκειμένου να συμβάλλουμε στην πνευματική πρόοδο των συνανθρώπων μας με έργα πολιτισμού, παιδείας, κοινωνικής πρόνοιας και προόδου.

Ο Θεός θα επιτρέψει και να πειρασθούμε. Εκεί θα δείξουμε την αληθινή μας πίστη. «Τα δάκρυα είναι εκείνα με τα οποία ο Θεός ξεπλένει τα μάτια μας για να μπορέσουμε να Τον διακρίνουμε καλύτερα...», έλεγε ένας Ρώσος ασκητής της Θηβαΐδος του Βορρά. Και σ' αυτήν σου την πορεία να έχης κατά νουν ότι παγίδες πολλές και ανηφοριές και αγκάθια θα εμποδίζουν τον δρόμο σου. Πίκρες και δοκιμασίες θα γευθείς και πάλι στην σταυροαναστάσιμη οδό, την οποία από σήμερα πιο ανηφορική θα βαδίζης.

Αναφέρεται ότι ο Άγιος Αντώνιος, ο Καθηγητής της Ερήμου, όταν βασανίστηκε επί πολλά χρόνια από έναν μεγάλο πειρασμό και η χάρις του Θεού κάποια στιγμή τον απάλλαξε, φώναξε μέσα από την ψυχή του: «Θεέ μου, πού ήσουν όταν σε χρειαζόμουν»; Και μιά φωνή τον διαβεβαίωνε: «Εδώ ήμουν Αντώνιε, δίπλα σου πάντοτε, αλλά περίμενα μέσα από τη δοκιμασία σου να δω την υπομονή σου και την πίστη σου».

Αγαπητό μου παιδί, Επίσκοπε της Εκκλησίας μας,

Μαζί μας αυτη τη στιγμή παρίστανται και προσεύχονται, όλοι οι Άγιοι, η Παναγία Μητέρα του Χριστού και δική μας μάνα, οι Όσιοι, οι Ταξιάρχες Αρχάγγελοι, οι Μάρτυρες και οι Ασκητές Αγιοι της Εκκλησίας μας. Ο Όσιος Σάββας ο Ηγιασμένος, ο Άγιος Νεκτάριος, η Αγία Αικατερίνη, οι Άγιοι Θεόδωροι, οι μεγάλοι Αλεξανδρινοί Θεολόγοι, οι άγιοι Προκάτοχοί μας, Πατέρες και Διδάσκαλοι της Εκκλησίας. Κοντά σου τα αγαπημένα σου πρόσωπα, οι συγγενείς και οι καλοί σου φίλοι, οι οποίοι σήμερα χαίρονται μαζί σου και σε στηρίζουν. Κοντά σου όλοι εμείς, ο Πατριάρχης σου, οι Αρχιερείς μας, οι Κληρικοί και οι άνθρωποι του Πατριαρχείου μας με τους οποίους καθημερινά συνεργάζεσαι και τόσο σ’ έχουν αγαπήσει.

Κοντά μας σήμερα κι ο Εξοχώτατος Υπουργός κ.Τηλέμαχος Χυτήρης, επικεφαλής αντιπροσωπείας Ελλήνων βουλευτών, με τους λοιπούς συμπαρόντες βουλευτές ομοδόξων κρατών, προκειμένου να πραγματοποιήσουν την συνέλευσή τους στην Μεγάλη Πόλη του Αλεξάνδρου και των μεγάλων Θεολόγων και Διδασκάλων της Εκκλησίας μας.

Ο κ. Υπουργός, αγαπητός φίλος από τα παλαιά, εκφράζει την αγάπη και την συμπαράστασή του στο Πατριαρχείο μας, αλλά και σε σένα, Θεοφιλέστατε Ιωάννη, για την πολύχρονη συνεργασία και προσφορά σου, ως Συντονιστής εκ μέρους του Πατριαρχείου μας στην «Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας».

Σας ευχαριστούμε πολύ, κ. Υπουργέ και όλους τους εκλεκτούς συνοδούς του Ελληνικού Κοινοβουλίου, που είσθε σήμερα εδώ και συμπροσεύχεσθε. Παρακαλώ να μεταφέρετε προς τον Εξοχώτατο και λίαν αγαπητό Πρωθυπουργό της Ελλάδος κ. Γεώργιο Παπανδρέου την αγάπη μας και την συμπαράστασή μας στο έργο του, προκειμένου η φιλτάτη πατρίδα μας να ξεπεράσει γρήγορα τις δυσκολίες που βιώνει.

Όμως επιθυμώ εδώ να αναφέρω ιδιαιτέρως και στην παρουσία του Σεβ. Μητροπολίτου Ζακύνθου κ. Χρυσοστόμου, του πολυσεβάστου και τετιμημένου ευεργέτου και υποστηρικτού του Πατριαρχείου μας. Γέροντα σεπτέ, η προσευχητική παρουσία σας μάς χαροποιεί και μάς τιμά ιδιαιτέρως. Σάς ευχαριστούμε για την αγάπη που μάς δείχνετε. Για εμέ προσωπικώς είσθε ο ευεργέτης και ο βοηθός από τα πολύ παλαιά χρόνια. Σάς ευχαριστούμε Σεβασμιώτατε για την αγάπη, την αβραμιαία σας φιλοξενία, την έκφραση της αρχοντιάς σας, προς τους Αρχιερείς του Θρόνου μας, όταν σας επισκεπτονται. Για όλους και για τον καθένα χωριστά έχετε κάτι αγαθό να πείτε. Δίδετε σέ όλους από το περίσσευμα της αγαπώσης καρδίας σας.

Αυτή την αγάπη να έχης πάντα και εσύ και να την μοιράζεις απλόχερα, Ιωάννη. Γιατί, όπως συνηθίζω πάντοτε να λέγω, αυτό πού θα μείνει και θα έχει αξία σ΄ αυτόν τον μάταιο κόσμο είναι μόνον η αγάπη και τίποτε άλλο.

Χαίρε και αγάλλου Εψηφισμένε Επίσκοπε Ιωάννη! Ο Χριστός εν τω μέσω ημών. Ιδού, ήγγικεν η ευλογημένη ώρα! Και τώρα σε καλώ να προσέλθης στο κράσπεδο του ιματίου τού Εσταυρωμένου και Αναστάντος Αρχιποίμενος Χριστού, για να λάβης τον στέφανο του μαρτυρίου της ζωής.

Το Μεγάλο Μήνυμα του Εψηφισμένου Επισκόπου Μοζαμβίκης κ. Ιωάννου του Ζακυνθίου

 Απόψε στην Αλεξάνδρεια
 Οπτικοακουστικά: Χάρης Αβούρης 

Μέσα σε κλίμα συγκίνησης τελέσθηκε απόψε στο πατριαρχικό Παρεκκλήσιο των Αγίων Θεοδώρων του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας το Μεγάλο Μήνυμα του Εψηφισμένου Επισκόπου Μοζαμβίκης κ. Ιωάννου, παρουσία του Μακαριωτάτου Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας κ.κ. Θεοδώρου Β΄. Παρέστησαν ο Αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού κ. Τηλέμαχος Χυτήρης και ο Βουλευτής - Αντιπρόεδρος της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας κ. Αναστάσιος Νεράντζης, αλλά και τα κληρικά μέλη της ζακυνθινής Αντιπροσωπείας Σεβ. Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Χρυσόστομος, Θεοφ. Επίσκοπος Φωτικής κ. Διονύσιος και Πρωτοπρεσβύτερος Παναγιώτης Καποδίστριας, τους οποίους τίμησε ο Πατριάρχης στο τέλος της Ακολουθίας, με δώρα και λόγους ευγένειας και αγάπης. 

amen.gr : ...προσέφερε αρχιερατικά σταυρεγκόλπια στον Σεβ.Ζακύνθου, ως αντίδωρο ευγνωμοσύνης για τις πολλαπλές ευεργεσίες του προς τον Ίδιο κατά τα έτη της ιερατικής Του διακονίας, ως και την αδιάπτωτη αγάπη και στήριξη προς τον Αποστολικό και Πατριαρχικό Θρόνο, αρχιερατικό εγκόλπιο προς τον Θεοφιλ.Φωτικής και επιστήθιο σταυρό προς τον Αιδεσιμολ. Πρωτοπρ. κ. Παναγιώτη Καποδίστρια, Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο Ζακύνθου.

Στην αυλή του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας

 Σήμερα το πρωί 

Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής ΘΕΟΔΩΡΟΣ Β'

Σήμερα το πρωί ο Εψηφισμένος Επίσκοπος Μοζαμβίκης Ιωάννης συναντήθηκε εκ του σύνεγγυς, για πρώτη φορά μετά την εκλογή του, με τον Μακαριώτατο Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρο Β΄.

Εκεί ήταν ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Χρυσόστομος, ο Θεοφ. Επίσκοπος Φωτικής κ. Διονύσιος και ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος Ι. Μ. Ζακύνθου π. Παναγιώτης Καποδίστριας, οι οποίοι μάλιστα παρεκάθησαν στη μεσημεριάτικη Πατριαρχική Τράπεζα.

Το απόγευμα, στις 5.30, στο Πατριαρχικό Παρεκκλήσιο, θα τελεσθεί το Μεγάλο Μήνυμα του Εψηφισμένου Μοζαμβίκης, ενόψει της αυριανής Χειροτονίας του.

Στον Άγιο Γεώργιο του Παλαιού Καΐρου

Στο μεγάλο προσκύνημα του Αγίου Γεωργίου στο Παλαιό Κάιρο (όπου συναντώνται προσευχητικά ενώπιον του Τροπαιοφόρου Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι), οι Ζακυνθινοί, που βρίσκονται αυτές τις ημέρες στη Μεγάλη Πόλη της Αλεξανδρείας για τη χειροτονία του Επισκόπου Μοζαμβίκης Ιωάννου, έλαβαν μέρος σήμερα στο Μνημόσυνο, στην κρύπτη των Πατριαρχών, το οποίο τέλεσε συγκινημένος ο Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Χρυσόστομος.

Η θεραπεία της Αιμορροούσας από τη συγγραφέα Έρση Λάγκε

Όλοι ασφαλώς θυμόμαστε το αγιογραφικό στιγμιότυπο από τη ζωή του Ιησού, κατά το οποίο ο Χριστός συναντάται με μιαν αιμορροούσα γυναίκα. Εκείνη, αν και μες στο αμέτρητο πλήθος, που περιστοιχίζει τον μεγάλο Διδάσκαλο, προσπαθεί και καταφέρνει να Τον αγγίξει δεητικά. Αμέσως θεραπεύεται, ο δε Ιησούς ρωτάει: "Ποιος με άγγιξε;". Μα οι πάντες Τον ακουμπούν και τον συνθλίβουν... Κάποιος όμως, νοιώθει ότι Τον άγγιξε! Και είναι αυτή η ταλαιπωρημένη γυναίκα!...

Αυτή την ιστορία μεταποιεί και μάς παρουσιάζει σήμερα σε λογοτεχνική φόρμα η Ζακυνθινή συγγραφέας Έρση Λάγκε. Όπως είπαμε και σε προηγούμενη ανάλογη δημοσίευση, η αποτύπωση έγινε πριν λίγες ημέρες για τις ανάγκες ενός τριπλού αφιερώματος, που πραγματοποιήσαμε στον ΙΣΚΙΟ για την καλή αυτή λογοτέχνιδα.

Αποσπάμε σήμερα από εκεί το περί Αιμορροούσης κείμενο, που η ίδια διαβάζει, από το βιβλίο της "Λίγο πριν το 2000", ώστε να διαπιστώσετε με πόσο δέος και τρυφερότητα προσεγγίζει η σύγχρονη Τέχνη του Λόγου σπουδαίες αγιογραφικές στιγμές! 

Δυο άγνωστα μπανατιώτικα έργα του Χρήστου Ρουσέα

Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Σήμερα έχουμε τη χαρά να πρωτοδημοσιεύουμε αποκλειστικά δύο λανθάνοντα και ως εκ τούτου αβιβλιογράφητα έργα του αξιομνημόνευτου Ζακυνθίου ζωγράφου και αγιογράφου ΧΡΗΣΤΟΥ ΡΟΥΣΕΑ (1896-1978), για τον οποίον έχουμε κάμει παλαιότερα ειδικό αφιέρωμα, που μπορείτε να ξαναδιαβάσετε κάνοντας κλικ εδώ.

Πρόκειται για δύο ελαιογραφίες, οι οποίες, κατ' αρχάς βρίσκονταν στην ιδιοκτησία της ιερατικής οικογένειας του Μπανατιώτη ιερέα Ιωάννη Ζαρκάδη, αργότερα των παιδιών τους Βασιλείου και Διονυσίας Ζαρκάδη και σήμερα στην κατοχή ενός από τους κληρονόμους τους, του αγαπητού φίλου και συντοπίτη μας Μαρίνου Καποδίστρια, εγγονού του παπα-Γιάννη (από τη θυγατέρα του Ιωάννα), τον οποίον ευχαριστούμε για την ευγενική παραχώρηση των έργων για να δημοσιευτούν στο πολυπεριοδικό μας.

Το πρώτο έργο είναι η προσωπογραφία της Πρεσβυτέρας Αδαμαντίνης, ιστορημένης με αστική κι επίσημη ενδυμασία του πρώτου μισού του 20ού αιώνα. Το όλο εναποτυπωμένο στιλ της αποπνέει αρχοντιά εκ των ένδον, ψυχική ευγένεια κι εμπιστοσύνη στον εαυτό της.  

Το δεύτερο έργο αθανατίζει μιαν ανέμελη στιγμή χορού του ζακυνθινού Καρναβαλιού, ίσως στο προσεισμικό Καζίνο. Κυριαρχούν τα όμορφα και ποικιλόχρωμα ενδύματα των γυναικών, ενώ στο αριστερό άκρο διακρίνεται η ορχήστρα. Αξίζει να αναφερθεί ότι μια πλατύτερη και πιο πολυπρόσωπη ανάλογη αποκριάτικη σύνθεση εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων.

Σημειωτέον ότι, εκτός από τα ανωτέρω, στην οικία του μακαριστού π. Ιωάννη Ζαρκάδη υπήρχε ένα επιπλέον έργο: Η προσωπογραφία του ίδιου του Ιερέα, το οποίο όμως έχει σήμερα στην κατοχή του έτερος κληρονόμος της Οικογένειας. Ευελπιστούμε να την φωτοαποτυπώσουμε εν καιρώ και να την αναρτήσουμε, συμπληρώνοντας έτσι την τριάδα των έργων, στα οποία αναφερόμαστε!

Ένας Ζακυνθινός στην Επισκοπή Μοζαμβίκης

Αναδημοσίευση από την Ιδιωτική Οδό
Παρουσιάζει και σχολιάζει ο Παναγιώτης Ανδριόπουλος

Xθες, η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας προέβη σε εκλογές και μεταθέσεις Αρχιερέων.

Επαρχιούχος Επίσκοπος Μοζαμβίκης εξελέγη ο Ζακυνθινός Αρχιμανδρίτης π. Ιωάννης Τσαφταρίδης, οποίος μέχρι τώρα υπηρετούσε στην Μητρόπολη Ιωαννουπόλεως (Ν. Αφρικής).

Ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Μητροπόλεως Ζακύνθου π. Παναγιώτης Καποδίστριας, ο οποίος συνδέεται με στενή φιλία με τον νέο Επίσκοπο Μοζαμβίκης, έγραψε, επί τη εκλογή του, ένα καρδιακό κείμενο, απόσπασμα του οποίου παραθέτω εδώ:

Επιτρέψατέ μου, όχι μόνο να ευελπιστώ, αλλά και είμαι πεπεισμένος εκ των προτέρων ότι ο π. Ιωάννης, ως Επίσκοπος Μοζαμβίκης, θα επιτύχει! Προέρχεται από μια φτωχική και συνάμα αξιοπρεπή οικογένεια ποπολάρων από το χωριό Αγκερυκός του Τζάντε μας, γνωρίζει τα προβλήματα των απλών, καθημερινών ανθρώπων, έχει γνωρίσει στο πετσί του τι εστί ορφάνια, διακρίνεται για το ταπεινό και πράο, το χιουμοριστικό και άνετο του χαρακτήρα του, ενώ έχει διακριθεί σε δημοκρατικούς και κοινωνικούς αγώνες, γενόμενος στοργικός συμπαραστάτης «κοπιώντων και πεφορτισμένων» με κάθε έννοια, οποτεδήποτε χρειάσθηκε!
Όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, κατατίθενται μετά λόγου γνώσεως, δεδομένου ότι συνδέομαι με τον Θεοφιλέστατο Εψηφισμένο αφότου διακονούσε ως νόντσολος (:νεωκόρος) στον Μητροπολιτικό Ναό της Ζακύνθου, μέχρι σήμερα. Υπήρξε άξιος και χαρισματικός από μικρός στο να οργανώνει άτομα και ομάδες σε κοινούς αγώνες ευαισθητοποίησης για σύγχρονα προβλήματα, ενώ μού δόθηκε η ευκαιρία δύο φορές να τον κατοπτεύσω -θαυμάζοντάς τον- ως ιθύνοντα νου σε μεγάλες διοργανώσεις στο Γιοχάνεσμπουργκ, όπου εσχάτως υπηρετούσε ως Εφημέριος. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, εξάλλου, ότι ένα σημαντικότατο διεθνές σώμα, η «Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας», τον έχει διακρίνει ως Συντονιστή της για τους Ορθόδοξους Βουλευτές της αφρικανικής ηπείρου και υπεύθυνο του Γραφείου Ενημέρωσης της Δ.Σ.Ο. στο Γιοχάνεσμπουργκ, ενώ έχει παρουσιασθεί και ομιλήσει και τιμηθεί σε διεθνή fora, πλάι σε κορυφαίες προσωπικότητες, όπως π.χ. τους Νοτιοαφρικανούς Νομπελίστες Νέλσον Μαντέλα και Ντέσμον Τούτου.

Ολόκληρο το κείμενο του π. Παναγιώτη Καποδίστρια και το βιογραφικό του νέου Επισκόπου μπορείτε να διαβάσετε στον ίσκιο του Ήσκιου.

Ευχόμαστε στο νέο Επίσκοπο καλή δύναμη στο δύσκολο έργο του και ελπίζουμε σε καρποφορία, αφού η μέχρι τώρα βιωτή του υπήρξε συνεπέστατη.

Ευθύς μόλις χειροτονήθηκε εντάχθηκε στη δύναμη του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και διακόνησε αγογγύστως και χωρίς υστεροβουλία όπου και αν τοποθετήθηκε, κατά καιρούς, από την Εκκλησία. Δεν πήγε στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, ως τινες ποιούσιν ή διαλογίζονται, προκειμένου να γίνουν εύκολα και γρήγορα αρχιερείς, λόγω των ειδικών αναγκών του Δευτερόθρονου Πατριαρχείου μας που ασκεί το δυσκολότατο έργο της ιεραποστολής στην Αφρικανική ήπειρο.

Δεν ασχολήθηκε με τα συνήθη - δυστυχώς - των αρχιμανδριτών (στολές, σταυρούς, λειτουργικές ευκαιρίες προς προβολήν κ.ο.κ.) και ελπίζουμε έτσι να πορευτεί και ως Επίσκοπος.

Γι' αυτό και αναλώθηκε στα ουσιώδη, παραμένων πάντοτε απλός, ανθρώπινος και ταχύς εις βοήθειαν του πλησίον και του ποιμνίου του.

Του αφιερώνουμε τους προτρεπτικούς στίχους του φίλου του ποιητή Π. Καποδίστρια:

Νέος ημερών

το κακό που σου θέλω

μοιάσε των νεκρών:

Να φοράς το Αχώρητο

να χωράς στο Αφόρητο.

Εξελέγη Επίσκοπος Μοζαμβίκης ο Ζακύνθιος Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Τσαφταρίδης

 Συμβαίνει τώρα!
Παρουσιάζει ο π. Π. Καποδίστριας

Με ιδιαίτατη χαρά και δίκαιη καύχηση αναγγέλλουμε ότι πριν λίγα λεπτά η Αγία και Ιερά Σύνοδος του δευτερόθρονου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, υπό τον Μακαριώτατο Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρο Β΄, εξέλεξε τον πολυαγαπητό μας Αρχιμανδρίτη ΙΩΑΝΝΗ ΤΣΑΦΤΑΡΙΔΗ Επίσκοπο της ιεραποστολικής Επισκοπής Μοζαμβίκης.

Ως γνωστόν, ο π. Ιωάννης Τσαφταρίδης αποτελεί άξιο τέκνο της Ζακύνθου και μέχρι τώρα εργάσθηκε με αυταπάρνηση και απόλυτη αφοσίωση σε διάφορα αφρικανικά κράτη, τα τελευταία μάλιστα χρόνια στη μεγαλούπολη του Γιοχάνεσμπουγκ στη Νότιο Αφρική. 

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες μας η χειροτονία του νέου Επισκόπου θα τελεσθεί στην Αλεξάνδρεια την μεθεπόμενη Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010, από τον ίδιο τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας και τους παρεπιδημούντες Ιεράρχες.

Το ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ αισθάνεται πολλή μεγάλη χαρά, επειδή ένας σπουδαίος Φίλος, του οποίου συχνά-πυκνά οι πολλαπλές δραστηριότητες προβλήθηκαν από τις σελίδες του, άξια και δίκαια ανέρχεται στην εκκλησιαστική ιεραρχία, καλούμενος να υπηρετήσει τόν Έγχρωμο Χριστό σε μιαν ευαίσθητη περιοχή της αφρικανικής ηπείρου, αυτήν της Μοζαμβίκης. 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΕΨΗΦΙΣΜΕΝΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΜΟΖΑΜΒΙΚΗΣ κ. ΙΩΑΝΝΟΥ

Ο π. Ιωάννης Τσαφταρίδης στο Πανηγύρι του Μπανάτου, 15.8.2010.

Ο νεοεκλεγείς Επίσκοπος Μοζαμβίκης κ. Ιωάννης (Τσαφταρίδης) γεννήθηκε στον Αγκερυκό Ζακύνθου στις 16 Αυγούστου 1969. Μετά τα εγκύκλια γράμματα στη γενέτειρά του φοίτησε στην Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών, στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου της Σόφιας, απ’ όπου αποφοίτησε το 2001. Δίπλωμα Master έλαβε το 2010 από το Τμήμα Ελληνικών και Λατινικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Γιοχάνεσμπουργκ, υποβάλλοντας εργασία με τίτλο «Η επίδραση της Ορθόδοξης Χριστιανικής Παράδοσης στο έργο του Διονυσίου Σολωμού», ενώ ετοιμάζει την διδακτορική διατριβή του στο ίδιο Πανεπιστήμιο.

Όντας αδελφός της Ιεράς Μονής Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πεντέλης, χειροτονήθηκε Διάκονος στις 21 Νοεμβρίου 1993 στην Ιερά Μονή Υπεραγάθου (Μετοχίου Σινά) Ζακύνθου από τον τότε Μητροπολίτη Ζακύνθου κ. Παντελεήμονα και στις 17 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους Πρεσβύτερος στον Ιερό Ναό Αγίας Ειρήνης της οδού Αιόλου Αθηνών από τον τότε Μητροπολίτη Δωδώνης (και νυν Ζακύνθου) κ. Χρυσόστομο Β΄, με εντολή του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ. Αρχιμανδρίτης χειροθετήθηκε το 1998 από τον μακαριστό Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας Πέτρο Ζ΄ στην Ζάμπια.

Στην δύναμη του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας εντάχθηκε το 1993 και διακόνησε ιεραποστολικά σε διάφορες Ιερές Μητροπόλεις του δευτερόθρονου Πατριαρχείου: Στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Χαράρε και Αρχιερατικός Επίτροπος Ζιμπάμπουε (1993-1996), στον Ιερό Ναό Αγίου Αλεξάνδρου Λουσάκα και Αρχιερατικός Επίτροπος Ζάμπιας (1996-1999), στον Ιερό Ναό Αγίου Κωνσταντίνου της Ελληνικής Κοινότητας του Καΐρου στην Αίγυπτο (1999-2001) και στη Νότιο Αφρική (2001-2010). Στο Γιοχάνεσμπουργκ, ως Εφημέριος του Πατριαρχικού Ναού των Αγίων Αναργύρων Σοφία-τάουν, πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Ελληνικού Σχολείου, του Κέντρου Νεότητας και Πολιτισμού και της Στέγης Αγάπης Απόρων «Αθανάσιο Ίδρυμα» της Ι. Μητροπόλεως Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας. Εσχάτως υπηρέτησε στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου Προδρόμου της Ελληνικής Κοινότητας Τζέρμιστον του Γιοχάνεσμπουργκ. Παράλληλα επιμελήθηκε επί πενταετία την κυριακάτικη ραδιοφωνική εκπομπή «Της Κυριακής το ξύπνημα».

Από το 2000 ορίσθηκε Συντονιστής της «Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας» για τους Ορθόδοξους Βουλευτές της Αφρικής και υπεύθυνος του Γραφείου Ενημέρωσης της Δ.Σ.Ο. στο Γιοχάνεσμπουργκ.

Καθ’ όλη την μέχρι τώρα διακονία του διοργάνωσε διάφορα συνέδρια και σεμινάρια ενημέρωσης κι ευαισθητοποίησης επί σύγχρονων κοινωνικών προβλημάτων (ναρκωτικά, AIDS, οικολογία, βιοηθική κ. ά.), ενώ δραστηριοποιήθηκε στον Πολιτισμό, οργανώνοντας πλείστες όσες μουσικές, θεατρικές, φιλολογικές δράσεις. Διετέλεσε, εξάλλου, Πρόεδρος του «Συνδέσμου Ζακυνθίων και Επτανησιακού Πολιτισμού Νοτίου Αφρικής».

Έχουν κυκλοφορήσει τα βιβλία του: «Ο Άγιος της Συγνώμης» (Ζιμπάμπουε 1995), «Επιστροφή» (Ζάμπια 1997), “Seeking the Zero of Life” (Γιοχάνεσμπουργκ 2003) και “Freely give unto all” (Γιοχάνεσμπουργκ 2009).

Για την πνευματική και κοινωνική δραστηριότητά του έχει κατά καιρούς τιμηθεί από διάφορους πνευματικούς και θεσμικούς φορείς κρατών και οργανισμών.

"Η πόρτα του Θεού". Ένα διήγημα της Έρσης Λάγκε

Αυτές τις ημέρες στο πολυπεριοδικό μας (συγκεκριμένα ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΟΥ ΗΣΚΙΟΥ) πραγματοποιούμε ένα τριπλό αφιέρωμα στη βραβευμένη με Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας συγγραφέα Έρση Λάγκε [βλ. α΄μέρος εδώ και β' μέρος εδώ], η οποία -Ζακυνθινή από μητέρα- περνά τα καλοκαίρια της στο νησί μας. Χθες πραγματοποιήσαμε μαγνητοσκόπηση στο σπίτι της, για τις ανάγκες του προαναφερόμενου Αφιερώματος.

Ανάμεσα στα αποσπάσματα από το έργο της, τα οποία αποτυπώσαμε, μάς ανέγνωσε κι ένα ανέκδοτο κι εξόχως θεολογικό διήγημά της, με τίτλο "Η πόρτα του Θεού". Με τρόπο άμεσο και νυκτικό καταφέρνει η αγαπητή κ. Λάγκε να μεταδώσει αιώνιες αλήθειες, θυμίζοντάς μας αφενός μεν το ευαγγελικό περιστατικό της Χαναναίας, αλλά και διάφορα στιγμιότυπα από τα Γεροντικά. Αποσπάμε το σχετικό βίντεο από το Αφιέρωμα του ΙΣΚΙΟΥ, ώστε και οι φίλοι του ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ να μεταλάβουν λόγου αγαθού!