Κυριακή της Χαναναίας, εν μέσω πλημμυρίδος, στο Μπανάτο Ζακύνθου

Ολίγοι κατάφεραν σήμερα (29 Ιανουαρίου 2017) να φθάσουν έως τον Ναό της Παναγούλας μας, εδώ στο Μπανάτο της Ζακύνθου, εξαιτίας της πλημμυρίδος, η οποία ενέσκηψε ξανά στην περιοχή μας από χθες το βράδυ, κυρίως στα καμποχώρια, δυσκολεύοντας αφάνταστα (ή και απαγορεύοντας) την πρόσβαση για εκκλησιασμό. 

Μολοντούτο, όσοι κατορθώσαμε να φθάσουμε στην Ευχαριστιακή Σύναξη, μνημονεύσαμε σήμερα -συν τοις άλλοις- δύο εξέχοντες Ιεράρχες, οι οποίοι έχουν περάσει στην Αιωνιότητα: Τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλο (εννέα έτη μετά την εκδημία του) και τον αοίδιμο Μητροπολίτη Μαραθώνος Μελίτωνα (40 μόλις ημέρες από την κοίμησή του). Ας έχουμε την ευχή και των δύο εκκλησιαστικών πατέρων!...

Έψαλαν κατανυκτικά οι Ιεροψάλτες του Ναού κ.κ. Δημήτριος Κάνδηλας και Χρυσοβαλάντης Δρογγίτης, ενώ ομίλησε επίκαιρα για την επίμονη υπομονή της Χαναναίας ο λειτουργός Εφημέριος π. Παναγιώτης.

[Φωτογραφίες: Κώστας Μπουργάνης]

Πλημμυρίσαμε ξανά εν Βανάτω... {2ο μέρος}

Φωτορεπορτάζ: Βαλάντης Δρογγίτης, περί ώρα 9.45 το πρωί της Κυριακής, 29 Ιανουαρίου 2017 

Πλημμυρίσαμε ξανά εν Βανάτω... {1ο μέρος}

Ενθυμούμενοι την προ διμήνου μεγάλη πλημμύρα της περιοχής μας, σήμερα ξημερωθήκαμε ξανά πλημμυρισμένοι, πολλές μάλιστα γειτονιές αποκλεισμένες. Βέβαια η ένταση της ολονύκτιας βροχής δεν ήταν τόση και τέτοια, όπως η προηγούμενη, οπότε θρηνήσαμε τον χαμό ενός νέου ανθρώπου, αλλά επίσης προβληματιστήκαμε, ενώ ακόμη και ακόμη η βροχή συνεχίζεται... Αν συνδυασθεί με τα σκουπίδια της Ζακύνθου παντού τριγύρω (ανοιχτή πληγή όλο αυτό), τα πράγματα δυσκολεύουν επίφοβα...

Φωτογραφίες: Κώστας Μπουργάνης, ώρα 8 με 9 το πρωί, γύρω από τον Ναό της Παναγούλας Μπανάτου

Η Χαναναία επέμεινε με ταπεινότητα, ευσέβεια και βαθιά πίστη

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ 

 της Κυριακής ΙΖ΄ Ματθαίου 

 29 Ιανουαρίου 2017

(Ματθ. ιε΄ 21-28)

Γράφει ο π. Αναστάσιος Στεργιώτης

Μεγάλη ιδέα είχαν οι Ισραηλίτες -επί αιώνες- για τον εαυτό τους. Πίστευαν -εν πολλοίς δικαίως- ότι ήταν ο περιούσιος λαός του Θεού, οι εκλεκτοί της γης και φαντάζονταν τον Μεσσία ως ελευθερωτή από τον ζυγό της μακραίωνης δουλείας τους. Επομένως δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι ο Μεσσίας θα ερχόταν στη γη με σκοπό τη σωτηρία όλου του ανθρώπινου γένους και όχι αυτών μόνο. Απόδειξη της θείας αποστολής του Ιησού, που θα αγκάλιαζε όλο το ανθρώπινο γένος ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, πολιτισμού ή γλώσσας, ήταν και η θαυματουργική θεραπεία, που αφηγείται εδώ ο ιερός Ευαγγελιστής.

Η αλλόφυλη και ειδωλολάτρισσα Χαναναία, από τα μέρη της Τύρου και Σιδώνος της Αρχαίας Φοινίκης, δέχτηκε τους καρπούς της θείας Χάριτος. Και αξιώθηκε της πιο μεγάλης Δωρεάς. Η κόρη της βασανιζόταν πολλά χρόνια φριχτά από δαιμονική ψυχική νόσο. Και για μια μητέρα -όπως ο καθένας μπορεί να φανταστεί- το μαρτύριο του παιδιού της αποτελεί και φρικτή δική της δοκιμασία.

Αρχικά ο Ιησούς προσποιήθηκε τον σκληρό και τον ψυχρό στις εναγώνιες παρακλήσεις της. Της φέρθηκε περιφρονητικά, τονίζοντας το εθνοφυλετικό και θρησκευτικό χάσμα που χώριζε τους λαούς τους. Όμως βαθιά ο Ιησούς πονούσε για το μαρτύριο της γυναίκας αυτής. Η στάση πάντως αυτή του Σωτήρα δεν πτόησε τη γυναίκα. Δεν την έκανε ούτε να απαντήσει με θυμό και αναίδεια, μήτε να παραιτηθεί και να αποχωρήσει. Αντίθετα, επέμεινε με ταπεινότητα, με ευσέβεια και με βαθιά πίστη.

Πώς θα μπορούσε ο Κύριος να αντισταθεί στην ευσέβεια και στον σπαραγμό της καρδιάς της; Ικανοποίησε το αίτημά της και το μέγα θαύμα της πλήρους θεραπείας της κόρης της συντελέστηκε!

Αυτό δείχνει ότι ο Θεός ποτέ δεν κωφεύει στις παρακλήσεις μας. Όμως, θα τις ικανοποιήσει, αν και όποτε κρίνει ο ίδιος σκόπιμο και (κυρίως) επωφελές για εμάς. Γι’ αυτό απαραίτητες είναι πάντοτε η υπομονή και η προσευχή. Το έλεός Του επεκτείνεται σε ευσεβείς και ασεβείς, σε χριστιανούς και αλλόθρησκους, χωρίς διακρίσεις. Η αγάπη και η πρόνοιά Του είναι ανεξερεύνητες.

Μέγιστο παράδειγμα αποτελεί η ευσεβής Χαναναία επίσης για όλες τις χριστιανές μητέρες. Τους προσφέρει μεγάλο μάθημα υπομονής, πίστης, ταπεινότητας, αγάπης, αυτοθυσίας και συνέσεως. Η σωστή χριστιανή μητέρα χρειάζεται να βρίσκεται μακριά τόσο από τη νοσηρή και βλαβερή αγάπη προς τα παιδιά της, όσο και από την πλήρη αδιαφορία και αστοργία. Πρέπει να τα ανατρέφει εν Χριστώ για να οικοδομηθεί έτσι μια σωστή χριστιανική και αγαπητική κοινωνία. Γένοιτο! 

Το Μυστήριον του Οικουμενικού Θρόνου: Ο Θρόνος των θρόνων ως καθέδρα της Ορθοδοξίας

Γράφει ο Θεολόγος – Εκκλησιαστικός Ιστορικός – Νομικός κ. Ιωάννης Ελ. Σιδηράς

paratiritis-news.gr | 28.11.2015

Η διακονία και το βίωμα του μαρτυρικού και καθαγιασμένου «Πρώτου Θρόνου» της Ορθοδοξίας από τους Οικουμενικού Πατριάρχες και τους φαναριώτες κληρικούς είναι Σταυρός και Ανάσταση - Οι δάφνες και οι πικροδάφνες είναι τα σύμβολα του Σταυρού και της Αναστάσεως του «Πύρινου Θρόνου» της Πρωτοθρόνου Κωνστανουπολίτιδος Εκκλησίας στο χθες και στο σήμερα και έως της συντελείας των αιώνων.

Η Θεία Λειτουργία στον πάνσεπτο πατριαρχικό ναό του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου έχει τελειώσει και η ατμόσφαιρα παραμένει ακόμη πεπληρωμένη από το μοσχολίβανο και το μελισσοκέρι που ευωδιάζουν και ανυψώνουν τον ευλαβή προσκυνητή. Το ζωογόνο φως του ήλιου μέσα από τα χαρακτηριστικά μικρά παράθυρα που βρίσκονται υπεράνω της κόγχης του Ιερού Βήματος λούζει το κεντρικό κλίτος του ναού και ενώνεται με το φως το οποίο ακόμη αντιστέκεται στο χρόνο μέσα στην κανδήλα που ως «ακοίμητη κουστωδία» φρουρεί τον μαρτυρικό Οικουμενικό Πατριαρχικό θρόνο, ο οποίος «ίσταται εν σιωπή» ως σύμβολο αιώνιο της Αποστολικότητος, της Οικουμενικότητος και της Αρχιδιακονίας της Μητρός Αγίας Μεγάλης του Χριστού Κωνσταντινοπολίτιδος Εκκλησίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία και στον άνθρωπο κάθε εποχής.

Ο Οικουμενικός θρόνος είναι «Πύρινος Θρόνος» και το «μέγα μυστήριο» που υποστασιοποιεί και ενσαρκώνει, είναι ο σταυρός και η Ανάστασή του, οι δάφνες και πικροδάφνες του μέσα στον χωροχρόνο του ιστορικού γίγνεσθαι οι οποίες αποκαλύπτουν το μυστήριο του «τάφου και της ζωής», της υπομονής και απαντοχής, της πίστεως, ελπίδος και αγάπης του, που ως «οντολογικά συνώνυμα» της υπάρξεως, του μαρτυρίου και της μαρτυρίας του, γαλουχούν την υφ’ ήλιον Ορθοδοξία και τον κόσμο άπαντα.

Το μυστήριο του Οικουμενικού Θρόνου είναι το «μυστήριο της ευσεβείας» που ως «μέλι και γάλα» τρέφει τους ανθρώπους κάθε εποχής και υπερβαίνοντας τις επικίνδυνες στροφές και περιπέτειες των καιρών επιβιώνει ως «αεί ζώσα» και αγήραστη υπαρξιακή αλήθεια και οντολογική πρόταση ζωής για την εν Χριστώ μεταμόρφωση του ανθρώπου και του κόσμου. Τα «Ιερά και αγιοπνευματικά στίγματα του μαρτυρίου» και όχι οι υλικοί πολύτιμοι λίθοι είναι η «τιμή και το κλέος» του Θρόνου, ο οποίος μέσα από την «εκκωφαντική σιωπή» του ενσαρκώνει την «εν Χριστώ άκρα ταπείνωσή» του, το άφθητο και άφθαρτο μεγαλείο του.

Οι «Ηγούμενοι του Θρόνου» είναι οι Πατριάρχες του ευσεβούς και φιλοχρίστου Ρωμαϊκού Γένους που ίστανται ως «ακοίμητοι φρουροί» φέροντες τον «μέλανα χιτώνα» στην αδιάκοπη χρυσή αλυσίδα Αγίων, Μαρτύρων, Θεοφόρων Πατέρων και Ομολογητών της αμωμήτου Ορθοδοξίας. Η ακοίμητη κανδήλα έμπροσθεν του Πατριαρχικού Θρόνου φαίνει τα πρόσωπα των «Ηγουμένων Πατριαρχών» και εκείνοι φλέγονται από το «ακοίμητο φως» της, «ουδέ κατ’ ελάχιστον κινούντες από του ιερού χρέους τους» και παραδίδοντες την Πατριαρχική μαρτυρική ράβδο της πρωθαρχιερωσύνης τους σε αδιάκοπη διαδοχή στους επιγενομένους «κηδεμόνες της Ιεράς Παρακαταθήκης της των πενήτων Μεγάλης Κωνσταντινουπολίτιδος Εκκλησίας». Οι Ηγούμενοι του Οικουμενικού Θρόνου είναι οντολογικά ταυτισμένοι και συνυφασμένοι με την «πρωτόθρονη καθέδρα» της Ορθοδοξίας καθώς ενσαρκώνουν τον της Κωνσταντινουπόλεως Πρώτο και Μέγα Θρόνο των Πανορθοδόξων, και ο Οικουμενικός Θρόνος ζει με την «αδιάλειπτη χοροστασία τους».

Πόσο γλαφυρά και ενήδονα ο φιλόμουσος υμνητής του θρόνου, Μητροπολίτης Πέργης κ. Ευάγγελος (Γαλάνης) σε ένα όντως θεόπνευστο ποίημά του, υπό τον τίτλο: «Ο Θρόνος», θεολογεί και ιστορεί ποιητικώς το «μυστήριον του Οικουμενικού Θρόνου» γράφοντας: «Πλάσμα του Λόγου και της Χάριτος και λίκνο των αγιοπατερικών πνευμάτων χοροστασίες μυστικές διαιωνίζει τοξεύοντας στην καρτερούμενη ανάσταση και στου Θεού το μέγα έλεος στο φάσμα της συντελείας των αιώνων (α΄ στροφή).

Καθέδρα με πνοή αγίας δόξης ιστορημένη κι από ωμόφορα αναστημάτων πρωταυγινής μυστικής θεωρίας λάμπει στης αγέραστης θυσίας την πυρίπνοη κι αΐδια διαδρομή μέσα στους κόλπους της Μεγάλης Εκκλησίας (β΄ στροφή).

Στήλη λευκόπτερη πνεύματος θείου απ’  ανέμους και κύματα γρανιτωμένη με μάργαρους και μαρμαρυγές στης μαρτυρίας της τη λιτανεία πύκνωσε και στους λογισμούς μέσα στην ακλινή χοροστασία (γ΄ στροφή)».

Το «μυστήριο του Οικουμενικού Θρόνου» συντελείται μέσα στο φάσμα του «μυστηρίου του Φαναρίου», που οντολογικά μέχρι και σήμερα είναι και παραμένει πεισματικώς κατάναντι στις δυστροπίες της ιστορίας το «αχειροποίητον κλέος» της θεοτοκοφρουρήτου Βασιλίδος Πόλεως και της Πολίτικης Ρωμιοσύνης. Το Φανάριον είναι εν τη ταπεινώσει του μεγαλειώδες και ενσαρκώνει ή μάλλον εγκολπώνει την παραδοξότητα να είναι «μια σπιθαμή γης καθέδρα της Ορθοδοξίας» και «χώρα του Θρόνου».  Έρχεται και πάλι να μας διδάξει ο Πέργης Ευάγγλος με το θεόπνευστο απόσταγμα του καρδιακού βιώματός του όσα ο πεπερασμένος ανθρώπινος νους αδυνατεί να κατανοήσει. Γράφει λοιπόν όχι με το μελάνι αλλά με της καρδιάς τον θεοκίνητο κάλαμο: «“Χώρα” και “Θρόνος”. Φανάρι και “Φανάρι”. Το Φανάρι, ο χώρος του Θρόνου, ο εμφανής και απτός. Και το “Φανάρι”, ο κόσμος του Θρόνου, ο νοητός και αναφής. Το πρώτο, ένα χώρημα. Το δεύτερο, μία χώρηση. Μια διείσδυση στο λόγο και στο πνεύμα του. Φανάρι, μία χώρα νοητή. Και “Φανάρι”, μία οικουμένη. Φανάρι χωρίς φαναριώτες. Και “Φανάρι” με πραγματικότητα».

Από του θεού και της ιστορίας η Ρωμιοσύνη ετάχθη να είναι ο πολύτιμος στέφανος της δόξης του μαρτυρικού και καθαγιασμένου Οικουμενικού Θρόνου, ο οποίος εγκολπώνει σωστικά επί αιώνες τα τέκνα της πολίτικης Ρωμιοσύνης», τους κεκοιμημένους και ζώντες, και μετ’ αυτών των άλλοτε πλείστων και σήμερα ελαχίστων, πλην όμως ανθεκτικών και ανθισταμένων στις καιρικές περιπέτειες, πορεύεται την χριστομίμητη οδό της μαρτυρίας και του μαρτυρίου. Το μυστήριο του Οικουμενικού Θρόνου είναι συνώνυμο του μυστηρίου της Ρωμιοσύνης που ως «Ιερόν Δίδυμο» και ως «αμφίπλευρη εικόνα της σταυρώσεως και της Αναστάσεως» βιώνουν το «μυστήριον της ευσεβείας» αδιαιρέτως, ασυγχύτως, ατρέπτως και αναλλοιώτως, υπό κάτω της σκιάς του ζωοποιού Σταυρού η οποία διαγράφεται επ’ αυτών όταν το άκτιστο και άδυτο φως της Αναστάσεως πλημμυρίζει τόσο το Φανάρι και τον εκεί ως εν Κιβωτώ φυλασσόμενο Οικουμενικό Θρόνο όσο και τα πρόσωπα των Ρωμιών της Πόλης ανά τους αιώνες στο διάβα του χρόνου.

Δεν αστοχεί λοιπόν ο ανόθευτος Ρωμιός Ιεράρχης, ενσαρκωτής μίας άλλης ζηλευτής εποχής, Μητροπολίτης Πέργης Ευάγγελος, όταν γράφει: «περπατάμε πάνω σ’ ένα αλλόμορφο σχήμα εναγκαλισμού Ρωμιοσύνης και Θρόνου, θρόνου και Ρωμιοσύνης. Και πάνω στο σχήμα αυτό γράφουμε το καινούργιο ιστόρημά μας. Έργο αμφίπλεκτο σαν μια αμφιπρόσωπη εικόνα. Χωρίς χρονογράφους και νοτάριους. Όπως εκείνο των φαινοπρόσωπων φαναριωτών που ακόμα αγνοούνται. Με γλώσσα και νοοτροπία τίμια. Με προσοχή ευλαβική. Και με προσευχή παννύχια του Γένους. Σ’ αυτή τη λειτουργική μας κοινοπάθεια, όλοι μέσα στη νοητή μας «χώρα». Με την ίδια εικόνα στο χέρι. Την εικόνα της τιμής. Και καθισμένοι σαν παιδιά στα σκαλιά του Θρόνου».

Ο Οικουμενικός Θρόνος δεν είναι άψυχος αλλά η έμψυχη καθέδρα με τους φαναριώτες ρασοφόρους του, από τον Ηγούμενό του και «Πρώτο» της Ορθοδοξίας μέχρι και τους ελπιδοφόρους Διακόνους της σειράς. Πρόσωπα εγκεντρισμένα οντολογικά στη διακονία του μαρτυρικού Θρόνου και εναρμονισμένα στην μυστηριακή ζωή της Ορθοδοξίας και στην «αεί ζώσα» παράδοσή της. Ποτέ ως θύματα προγονοπληξίας ή άριζα δένδρα μίας εκκοσμικευμένης προοδοπληξίας, αλλά πρωτίστως ως ιερωμένα πρόσωπα που «μπολιάζουν αγιοπνευματικά» το χθες με το σήμερα, υπό το ανύστακτο φως της ακοιμήτου κανδήλας του Θρόνου προκειμένου να διακονείται αδιαλείπτως η Εκκλησία του Χριστού και το ανθρώπινο πρόσωπο. Ο αοίδιμος του Γένους και του Φαναρίου Ιεράρχης, Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος Μελίτων (1913-1989) στην κατά την 30η Νοεμβρίου του 1970 εμπνευσμένη ομιλία του εντός του πανσέπτου Πατριαρχικού ναού του Αγίου Γεωργίου, επ’ ευκαιρία της θρονικής εορτής γράφει χαρακτηριστικά: «…τελούμε σήμερα… επί του θυσιαστηρίου τούτου, το οποίο έπηξε στην επτάλοφο της πόλης Ανδρέας ο των Αποστόλων Πρωτόκλητος και του κορυφαίου αυτάδελφος, την Θεία Λειτουργία εις τιμήν και μνήμην αυτού. Στην αναφορά δε της αναιμάκτου θυσίας αναφέρουμε συγχρόνως το χθες και το σήμερα… Έτσι από αιώνος σε αιώνα και από γενεάς σε γενεά εν τη Μεγάλη ταύτη Εκκλησία τελεσιουργούμε το μυστήριο της πορείας του αδάμαστου αιωνίου διαμέσου του πανδαμάτορος χρόνου προς τον αιώνιο προορισμό. Στο μυστήριο της Εκκλησίας Ιερουργούμε την απολύτρωση του χρόνου και δια μέσου των περιπετειών και των ιδιοτροπιών της ιστορίας υπερβαίνουμε την ιστορική λογική και συνέπεια, συνεπείς στη λογική του Θεού Λόγου, παραδεδομένοι στην περιπέτεια του Θεού και κατακολουθούντες «το παράδοξον της Αποστολικότητος».

Ως Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, τέτοια πορεία εν στρατεία πορευόμενοι, φροντίζουμε να διακρίνουμε τα σημεία των καιρών και να κατευθύνουμε ανάλογη πορεία, πάντοτε όμως αφορώντας προς το Σημείο του Υιού του Ανθρώπου ή να εξαγοράζουμε τον καιρό, ανατιθέμενοι όμως πάντοτε αυτόν εις τον Κύριον των εσχάτων… πράγματι, σε τελευταία ανάλυση, τι είναι η μνήμη του Αποστόλου Ανδρέου, τι είναι η θρονική αυτή εορτή, όχι μόνο για την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και εκ της Εκκλησίας αυτής προς τον κόσμο; Είναι μαρτυρία. Μαρτυρία, ότι ο Θεός ζει στην ιστορία και επιζεί της ιστορίας…».

Είναι μεγάλος ο Σταυρός για κάθε φαναριώτη ρασοφόρο να είναι και να ονομάζεται κληρικός του θρόνου όταν μάλιστα αυτό συνεπάγεται ευθύνη και θυσίες που σε πολλές περιπτώσεις προσλαμβάνουν διαστάσεις αυτοθυσίας. Ο Πατριάρχης και οι κληρικοί του Μεγάλου Μυστηρίου του Γένους και της Ορθοδοξίας ως οι ενσαρκωτές του Οικουμενικού Θρόνου βιώνουν το σταυραναστάσιμο τροπάριο της Μεγάλης Μητρός του Χριστού Εκκλησίας εν αρμονία πίστεως και ασκήσεως. Στο βίωμα τούτο εμβαθύνει ο εμφιλόσοφος Ιεράρχης Πέργης Ευάγγελος γράφοντας: «Το “Φανάρι”, που δε συρρίκνωσε ποτέ τη σκέψη και το στοχασμό, ούτε και την προσευχή μέσα στο χρόνο, είναι σαν ένα μεγάλης γιορτής τροπάριο. Και θα τόλεγα, «ιδιόμελο» τροπάριο. Με το δικό του ρυθμό και το δικό του κάλλος. Όπως και οι χοροβατούντες του και οι «κάλλει ψυχής» ωραίοι του. Οι ρασοφόροι του που συγκροτούν τους ειρμούς της παράδοσης, στη μεγάλη λιτανεία της Ορθοδοξίας, που κι αυτή αποτελεί την ασίγαστη ωδή του Γένους.

Αυτοί που ψάλλουν αυτή την ωδή από του θρόνου των, γίνονται εύυμνοι και ευγέωργοι. Όπως οι πατριάρχες του Φαναρίου. Το χρόνο τον αντιπαρέρχονται. Με έσωθεν επίγνωση της υψηλότητάς του. με ενθουσιώδη βίωση του θεόπρεπου κλίματος, μέσα στο οποίο προΐστανται «ελέω θεού».

Ο Οικουμενικός Θρόνος, ως «θεοστήρικτον κέντρον», κατά την προσφυή έκφραση του Μεγάλου Κωνσταντίνου του εξ οικονόμων, και «θεία νεύσει ζωογονούν και συνέχων την υπ’ ουρανόν ορθοδοξίαν», σύμφωνα με τη ρήση του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, κραταιώνει το πνεύμα της Οικουμενικής Ορθοδοξίας και εισοδεύει την ζωή αυτής «εις αναγέννησιν και νέαν επάνθησιν». Αυτή την εξιδιασμένη αρχιδιακονία και πρωτευθύνη του Οικουμενικού Θρόνου έναντι της ανά την υφήλιο Ορθοδοξίας ευγλώττως επισημαίνει ο αοίδιμος Πριγκηποννήσων Συμεών γράφοντας ότι: «δια μέσου όλων των μεγάλων κατευθύνσεων και υψηλών ευθυνών αυτού, το αιωνόβιον Οικουμενικόν Πατριαρχείον, το Σινά τούτο της Ορθοδοξίας, εις εν και μόνον αποβλέπει, ενός και μόνου στοχάζεται δια μέσου των αιώνων. Να μετουσιώνει την Αποστολικήν Παράδοσιν εις συνείδησιν και την συνείδησιν εις πίστιν και την πίστιν εις πράξιν… Εις το πανίερον τούτο κέντρον του οποίου την δόξαν αντιλαλούν οι αιώνες, αναζεί το παρελθόν, ζωογονείται το παρόν και κυοφορείται το μέλλον της Ορθοδοξίας».

Ο Οικουμενικός Θρόνος «διακονεί και λειτουργεί το μυστήριον της εν Χριστώ ενότητος των πανορθοδόξων». Συνεπώς ούτε «τύφος κοσμικής εξουσίας, ουδέ τάσις προς επέκτασιν της δικαιοδοσίας αυτού επί ζημία των άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, αλλά το καλώς νοούμενον συμφέρον των απανταχού Αγίων του Θεού Εκκλησιών καθοδηγεί εις τας ενεργείας και την όλην δράσιν αυτού δια μέσου των αιώνων…». Το πρώτιστο και μέγιστο προνόμιο του μαρτυρικού Οικουμενικού Θρόνου είναι η εξ άκρας αγάπης και ευθύνης αρχιδιακονία του υπέρ της ευστάθειας των Αγίων του Θεού Ορθοδόξων Εκκλησιών. Ο δε αοίδιμος Οικουμενικός Πατριάρχης Παΐσιος ο Β΄ αναφερόμενος στην «υπεροχική» πνευματική και κηδεμονική αρχιδιακονία τους σταυραναστάσιμου Οικουμενικού Θρόνου έναντι των λοιπών κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών γράφει: «Η Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία, επιπροσθέτως στα άλλα προνόμιά της έχει και το πρώτιστο προνόμιο της μέριμνας όλων των Εκκλησιών. Τέτοια κοινή φιλόστοργος Μητέρα και Κεφαλή είναι ώστε προνοεί σοφώς και κηδεμονικώς όχι μόνο για τα εγγύς αλλά και για τα πόρρω μέλη και μέρη αυτής. Προς όλους και όλες εφαπλώνει τις μητρικές αγκάλες της και  επιχορηγεί αναλόγως τις δωρεές και τις χάριτες, ενώ με διαφορετικούς αντιληπτικούς τρόπους φροντίζει τους πάντες χωρίς να απομακρύνεται ούτε κατ’ ελάχιστον εκ των καθηκόντων της ως απρονόητη και ατημέλητη».

Ο Οικουμενικός Θρόνος ο οποίος είναι «ο θρόνος των θρόνων» ή «ο θρόνος εν μέσω των θρόνων», δεν νοείται άνευ της αδελφικής συνυπάρξεως με τους θρόνους των λοιπών κατά τόπους ορθοδόξων Εκκλησιών για την επίτευξη της Πανορθοδόξου Ενότητος. Έτσι η «κηδεμονική πρόνοια και συναντίληψη» του πρώτου θρόνου της Ορθοδοξίας μετουσιώνεται σε «υπεροχική πνευματική αρχιδιακονία» μεταξύ των Ορθοδόξων «ίνα ώσι εν». Γράφει δε χαρακτηριστικά ο αοίδιμος Οικουμενικός Πατριάρχης Χρύσανθος ο Α΄ τα εξής: «Δια τούτο και ο καθ’  ημάς Αγιώτατος Πατριαρχικός, Αποστολικός και Οικουμενικός Θρόνος δεν καταγίνεται εις την διάταξιν των οικείων αυτού μόνον και εις την ευστάθειαν των σχετικών αυτώ εκκλησιαστικών πραγμάτων, αλλ’ εκτείνει την πρόνοιαν και προς τα συμφέροντα των λοιπών αγιώτατων θρόνων, σκοπόν έχον την κατάρτησιν και την ψυχικήν σωτηρίαν του εν αυτοίς χριστεπωνύμου πληρώματος, χρέος ηγούμενος την ένδειξιν της προνοίας ταύτης πρώτιστον απάντων χρεών και δικαιότατον».

Δηλωτικά της Οικουμενικής και πρωθιεραρχικής ευθύνης και αδιαπτώτου μέριμνας των Οικουμενικών Πατριαρχών υπέρ της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι και η αγωνία, η ανύστακτη μέριμνα και ο άοκνος κάματος του αοιδίμου Οικουμενικού Πατριάρχου Ιωακείμ Γ΄ του Μεγαλοπρεπούς για την ευστάθεια των Αγίων Ορθοδόξων Εκκλησιών και την διατήρηση «πάση θυσία» της Πανορθοδόξου Ενότητος, όπως εύγλωττα αποτυπώνονται στο κείμενο του Αναγορευτήριου (ή ενθρονιστήριου) λόγου του, κατά την εν έτει 1901 δευτέρα εκλογή του (1901-1912) στον Οικουμενικό Θρόνο, όπου γράφει: «Μέριμνα δε πάσης σπουδής αξία εστί και η μετά των αγίων του Θεού αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών αδελφική επικοινωνία και ευαγγελική συναλλαγή, εφ’ ώ συντονωτέρα επιβάλλεται τη αγία ταύτη Μητρί η ανασκοπή της κανονικής αλληλεγγύης περί της θεοτεύκτου εν αυτοίς υπουργίας πνεύματι αγίω προς το κοινόν αγαθόν κατά τε το μέρος και το καθόλου, ίνα παύσωσιν αι κατά τόπους λυπηραί συντριβαί, αι αντιπίπτουσαι ταις κανονικαίς συνοδικαίς διατάξεσι και τοις ευαγγελικώς δεδογματισμένοις. Η παλαιοτάτη σ’ αυτή και αρχαιοτάτη αρχή, η μεταξύ των αγιοτάτων αδελφών Εκκλησιών πυκνή επικοινωνία, ηγουμένης της καθ’ ημάς Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, εχούσης εκ παλαιοτάτου το πρεσβείον και την ηγεσίαν, δέον να ανυψωθή ώσπερ αγιώτατον τι λάβαρον εν αυτή».

Η υπ’ ουρανόν Ορθοδοξία είναι οργανισμός που βιώνει το μυστήριο της ευσεβείας εν Χριστώ και η λειτουργική αρμονική ενότητα των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών δια μέσου των αιώνων συντελείται διά του Οικουμενικού Θρόνου, ο οποίος αποτελεί τον αμετάθετο και ακατάβλητο «εγγυητή της κανονικότητος, ευταξίας και ευσταθείας» των πανορθοδόξων, όπως τούτο προσφυώς επισημαίνει ο αοίδιμος λόγιος Μητροπολίτης Σάρδεων Μάξιμος γράφοντας ότι: «Η Ορθοδοξία είναι ζωή, ως ζωή είναι οργανισμός, ως οργανισμός δε έχει κεφαλή και κέντρο το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο έχει μοχθήσει όσο ουδεμία άλλη Εκκλησία υπέρ της Ορθοδοξίας και αφού υπέμεινε καθαρμούς μεγάλους,  καθαγίασε στους αιώνες τη θέση της Μητρός Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας την οποία κατέλαβε και κατέχει. Η θέση και τα δικαιώματα των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών είναι καθορισμένα υπό των ιερών Κανόνων και της ιστορίας υπό των οποίων είναι επίσης καθορισμένη και η πρωτόθρονος μεταξύ αυτών θέση του Οικουμενικού Πατριαρχείου».

Το μυστήριον του Οικουμενικού Θρόνου έγγειται συν τοις άλλοις και στο γεγονός ότι ο μαρτυρικός αυτός θρόνος εδράζεται και σωστικά εγκολπώνεται στην Μητέρα Αγία Μεγάλη του Χριστού Κωνσταντινουπολίτιδα Εκκλησία για την οποία ο ρηξικέλευθος αοίδιμος Οικουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος  ο Δ΄ στον ενθρονιστήριο λόγο του (22 Ιανουαρίου 1922) γράφει θεοπνεύστως ότι: «…η Εκκλησία ημών, ως Εκκλησία των Οικουμενικών Συνόδων της αδιαιρέτου Εκκλησίας, των αγνοουσών δογματισμούς από καθέδρας, ως Εκκλησία Μεγάλων Μαρτύρων, ήτις φέρουσα τα στίγματα του Κυρίου, εξακολουθεί ν’ αναπληροί τα παθήματα του Χριστού εν τη σαρκί αυτής…».

Ο περίπυστος αυτός θρόνος των Γρηγορίων, των Χρυσοστόμων, των Μιχαήλ, των Γενναδιών και τόσων άλλων αδαμάντινων πολυτίμων πνευματικών λίθων, που συναπαρτίζουν την μαρτυρική χορεία των Οικουμενικών Πατριαρχών, εταυτίσθη οντολογικά με τη Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, η οποία επί αιώνες εκράτησε και κρατεί «εν χερσί» την Ιερά δάδα ακηράτου του της Ορθοδοξίας φωτός ως σύμβολο ιερώτατο και αγιώτατο μεταλαμπαδεύοντας την αποκαλυφθείσα από Θεού Ιησού Χριστού Ευαγγελική Αλήθεια διά των αγίων Συνόδων πανταχού της γης, «όπου οι εις Χριστόν πιστεύοντες». Ακόμη δε και όταν δέχεται τραύματα δεν «καταπίπτει υπό των ελκών» συνεχίζοντας αδιαλείπτως ως ιερώτατο και μαρτυρικώς καθαγιασμένο «παλλάδιο και θεματοφύλαξ της Ορθοδοξίας» να κηρύττει τον Σταυρό και την Ανάσταση του Κυρίου.

Όλα τα παραπάνω με μοναδική ακρίβεια και πληρότητα διατυπώνει κατά τον ενθρονιστήριο λόγο του (21 Ιανουαρίου 1946) ο αοίδιμος Οικουμενικός Πατριάρχης Μάξιμος ο Ε΄ (1946-1948), ο οποίος μεταξύ άλλων επιμαρτυρεί ότι η Μήτηρ Αγία Μεγάλη του Χριστού Κωνσταντινουπολίτις Εκκλησία «… δεν είναι μία τις των Εκκλησιών, τουτέστιν εκκλησιαστικός οργανισμός, μόνον εν τη ιδία αυτού κανονική περιοχή κινούμενος και ενεργών προς εκπλήρωσιν του θείου σκοπού, ον επιδιώκει πάσα επί μέρους Εκκλησία. Είνε, κατά την παράδοσιν των αιώνων και την κοινήν αναγνώρισιν, η Πρωτόθρονος Εκκλησία, η πρώτη εις τιμήν εν ταις αδελφαίς, αλλά και εις ευθύνην διεκκλησιαστικήν. Είνε η συνισταμένη των κατά μέρος εκκλησιαστικών δυνάμεων, ο σύνδεσμος, ο και εξωτερικώς συνδέων προς αλλήλας εις αγάπην και ειρήνην τας Εκκλησίας του Χριστού».

Το μυστήριο λοιπόν του Οικουμενικού Θρόνου, τον οποίον εκλέϊσαν άγιοι αρχιθύτες μυσταγωγοί του πρώτου αναιμάκτου θυσιαστηρίου της Ορθοδοξίας στην του Κωνσταντίνου πόλη έρχεται να μας αποκαλύψει πεπληρωμένα, όχι με την ενήδονη γραφίδα του αλλά με την κατάθεση της βιωματικής φαναριώτικης και πολίτικης εμπειρίας του, ο Μητροπολίτης Πέργης Ευάγγελος: «Ένα θεηγόρο τρίφλογο πυρακτώνει στο Φανάρι την ενδημούσα συνείδησή του. Και την καθιστά βάτο καιόμενη και μη φλεγόμενη. Είναι η φρυκτωδούσα αντίληψη. Η αιωνίζουσα σκέψη. Και η παραδοσιακή επίταση. Άκρως υπεύθυνη για τους φύλακες του χώρου και του χρόνου. Και  φυσικά έναντι του κόσμου και του θεσμού. Αποβαίνει «ο εσώτατος λόγος». Κριτής της διακονίας του θρόνου. Μηνυτής των υποχρεώσεών του. Αλλά και συνεργός στις πρωτόβουλες θέσεις του. Πρώτος ενσαρκωτής και εκφραστής όλων αυτών, ο πρωτόβαθρος του Φαναρίου. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης».

Υ.Γ. Η εόρτιος μνήμη του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου (30 Νοεμβρίου) αποτελεί τη θρονική εορτή του μαρτυρικού και καθαγιασμένου Οικουμενικού Πατριαρχείου. Το δε παρόν επετειακό κείμενο αφιερούται πάνυ ευλαβώς και υιϊκώς στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Θεοδωρουπόλεως κ. Γερμανό, την «ενσαρκωμένη» ταπείνωση του Φαναρίου.

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος ενημερώνει για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος απευθύνεται σε όλους τους πιστούς προκειμένου να τους ενημερώσει για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο των Ορθοδόξων Εκκλησιών, η οποία συνήλθε τον Ιούνιο του 2016 στην Κρήτη. Κύριος σκοπός της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου ήταν η ενίσχυση και η φανέρωση της ενότητας όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών αλλά και η αντιμετώπιση διαφόρων συγχρόνων ποιμαντικών ζητημάτων. 

Με βάση τα συμπεράσματα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου:

• Η Ορθόδοξη Εκκλησία εκφράζει την ενότητα και την καθολικότητά Της δια των Ιερών Μυστηρίων. Η συνοδικότητα υπηρετεί την ενότητα και διαπνέει την οργάνωση της Εκκλησίας, τον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις Της και καθορίζει την πορεία Της. Αξίζει να σημειωθεί επίσης ότι η Αγία Σύνοδος δεν αναφέρθηκε μόνον στο κύρος των γνωστών Οικουμενικών Συνόδων, αλλά σε αυτήν για πρώτη φορά αναγνωρίσθηκαν ως Σύνοδοι «καθολικού κύρους», δηλαδή ως Οικουμενικές, η Μεγάλη Σύνοδος επί Μεγάλου Φωτίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως (879-880), οι επί αγίου Γρηγορίου του Παλαμά Μεγάλες Σύνοδοι (1341, 1351, 1368), και οι εν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλες και Αγίες Σύνοδοι για την αποκήρυξη της ενωτικής Συνόδου της Φλωρεντίας (1438-1439), των προτεσταντικών δοξασιών (1638, 1642, 1672, 1691) και του εθνοφυλετισμού ως εκκλησιολογικής αιρέσεως (1872).

• Οι Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες δεν αποτελούν συνομοσπονδία Εκκλησιών, αλλά την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Για την Ορθόδοξη Διασπορά στις διάφορες χώρες του κόσμου αποφασίσθηκε να συνεχισθεί η λειτουργία των Επισκοπικών Συνελεύσεων με εκπροσώπους των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών προκειμένου να διασφαλίζεται η αρχή της συνοδικότητας, μέχρι να εφαρμοσθεί η κανονική ακρίβεια.

• Για την ορθόδοξη Εκκλησία η οικογένεια αποτελεί καρπό της «εις Χριστόν και εις την Εκκλησίαν» μυστηριακής ενώσεως ανδρός και γυναικός και είναι η μόνη εγγύηση της γεννήσεως και της ανατροφής των τέκνων.

• Η Εκκλησία τονίζει διαρκώς την αξία της εγκρατείας, της χριστιανικής ασκήσεως. Η χριστιανική άσκηση δεν διακόπτει την σχέση του ανθρώπου με την ζωή και τον συνάνθρωπο, αλλά τον συνδέει με την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. Δεν αφορά μόνον τους μοναχούς. Το ασκητικό ήθος είναι χαρακτηριστικό της χριστιανικής ζωής.

• Η Ορθόδοξη Εκκλησία καταδικάζει τους διωγμούς, την εκδίωξη και δολοφονία μελών θρησκευτικών κοινοτήτων, τον εξαναγκασμό σε αλλαγή θρησκευτικής πίστεως, την εμπορία προσφύγων, τις απαγωγές, τα βασανιστήρια, τις απάνθρωπες εκτελέσεις, τις υλικές καταστροφές. Ιδιαίτερα εκφράζει την αγωνία Της για την κατάσταση των Χριστιανών και όλων των διωκωμένων μειονοτήτων στην Μέση Ανατολή και σε άλλα σημεία του κόσμου.

• Βασικό έργο της Εκκλησίας είναι η Ιεραποστολή, δηλαδή ο αγώνας Της να δίνει συνεχώς την μαρτυρία της πίστεως και να κηρύττει το ευαγγέλιο είτε στους πιστούς που ζουν μέσα στις σύγχρονες εκκοσμικευμένες κοινωνίες είτε σε όσους δεν έχουν γνωρίσει ακόμη τον Χριστό.

Ο διάλογος κυρίως με τους ετεροδόξους χριστιανούς (άλλες χριστιανικές ομολογίες – αιρέσεις) γίνεται με βάση το χρέος της Εκκλησίας να μαρτυρεί προς κάθε κατεύθυνση την αλήθεια και την αποστολική πίστη. Έτσι γίνεται γνωστή σε αυτούς η γνησιότητα της Ορθόδοξης Παράδοσης, η αξία της πατερικής διδασκαλίας, η λειτουργική εμπειρία και η πίστη των Ορθοδόξων. Οι διάλογοι δεν σημαίνουν ούτε και θα σημαίνουν ποτέ οποιονδήποτε συμβιβασμό σε ζητήματα πίστεως.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, όπως αυτή ομολογείται στο Σύμβολο της Πίστεως. Δεν νοείται αγιότητα του ανθρώπου εκτός του Σώματος του Χριστού, δηλαδή εκτός της Εκκλησίας (Εφ. α 23). Η αγιότητα είναι μετοχή στο μυστήριο της Εκκλησίας και στα ιερά μυστήριά της με επίκεντρο την Θεία Ευχαριστία. Οι άγιοι εικονίζουν την Βασιλεία του Θεού.

Η Εκκλησία είναι μία, η Ορθόδοξη. Κατά τον Μ. Βασίλειο «εις λαός πάντες οι εις Χριστόν ηλπικότες και μία Εκκλησία νυν οι Χριστού, καν εκ διαφόρων τόπων προσαγορεύηται». Η Εκκλησία αναμένει πάντοτε την επιστροφή όλων των ανθρώπων, ετεροδόξων και αλλοδόξων σε Αυτήν.

Τα κείμενα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας αποτελούν αντικείμενο εμβαθύνσεως και περαιτέρω μελέτης. Αυτό ισχύει για όλες τις Συνόδους της Εκκλησίας. Ο θεολογικός διάλογος δεν διακόπτεται. Προϋπόθεση απαραίτητη βεβαίως είναι να διατηρείται αλώβητη η θεολογική αλήθεια και ο διάλογος αυτός να πραγματοποιείται χωρίς φανατισμούς και διαιρέσεις, χωρίς παρασυναγωγές και σχίσματα, τα οποία πληγώνουν την ενότητα της Εκκλησίας. Τα σχίσματα είναι δυσίατες πνευματικές ασθένειες. Σύμφωνα με τον ιερό Χρυσόστομο: «το σχίσαι Εκκλησίαν, και φιλονείκως διατεθήναι, και διχοστασίας εμποιείν, και της συνόδου διηνεκώς εαυτόν αποστερείν, ασύγγνωστον και κατηγορίας άξιον και πολλήν έχει την τιμωρίαν» (PG 48, 872). Γι αυτό προτρέπονται οι πιστοί να μη δίνουν βαρύτητα στα λόγια εκείνων που τους παρακινούν να απομακρυνθούν από Αυτήν προκειμένου να αποτελέσουν ξεχωριστή ομάδα έξω από το πλήρωμα της Εκκλησίας, επικαλούμενοι φανταστικούς λόγους δογματικής ακριβείας.

Κατακλείοντας το μήνυμα αυτό, επιθυμούμε να σας διαβεβαιώσουμε ότι όλοι οι Επίσκοποι της Εκκλησίας της Ελλάδος αγρυπνούμε και παραμένουμε αμετακίνητοι στην Ορθόδοξη πίστη και αφοσιωμένοι στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

«Αδελφοί, χαίρετε, καταρτίζεσθε, παρακαλείσθε, το αυτό φρονείτε, ειρηνεύετε, και ο Θεός της αγάπης και ειρήνης έσται μεθ ημών.» (Β΄ Κορ. 13,11)

Γόνιμη συνεργασία του Μητροπολίτου Σουηδίας Κλεόπα με τον Αρχιεπίσκοπο της Συριακής Αραμαϊκής Κοινότητας στην Διασπορά Βενιαμίν Atas

Παρακολουθώντας προσευχητικώς το διαρκώς ογκούμενο κύμα των προσφύγων, την συνεχιζόμενη τρομοκρατία και την καταστροφή μνημείων πολιτισμικής κληρονομίας, όπως ο αρχαιολογικός χώρος της αρχαίας Παλμύρας στη Συρία, η Ι. Μητρόπολη Σουηδίας και πάσης Σκανδιναυΐας εκφράζει την αμέριστη συμπαράστασή της προς τους διωκόμενους αδελφούς μας για τα δεινά που υφίστανται εξαιτίας της βαρβαρότητας του πολέμου και επισημαίνει το σύγχρονο παγκόσμιο πρόβλημα της κρίσης του πολιτισμού και της καταστροφής του περιβάλλοντος.

Πολύ εύστοχα ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, στην εγκύκλιό του για την έναρξη της Ινδίκτου, επεσήμανε τα εξής: «Περιβάλλον καί Πολιτισμός εἶναι ἔννοιαι καί ἀξίαι παράλληλοι καί ἀλληλοπεριχωρούμεναι. ….. Διό καί ὀφειλετικῶς ἀπό τοῦ Ἱεροῦ τούτου Κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ θησαυρίζοντος μοναδικήν παράδοσιν καί διατηροῦντος τάς εὐρυτέρων παραμέτρων ἀξίας τῆς πολιτισμικῆς κληρονομίας, ἐφιστῶμεν τήν προσοχήν πάντων τῶν ὑπευθύνων καί παντός ἀνθρώπου εἰς τήν ἀναγκαιότητα τῆς προστασίας, παραλλήλως πρός τό φυσικόν περιβάλλον, καί τῆς παγκοσμίου πολιτισμικῆς κληρονομίας, ἡ ὁποία εὑρίσκεται ἐν κινδύνῳ, ἐξ αἰτίας τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς, τῶν πολεμικῶν συρράξεων ἀνά τήν ὑφήλιον ἀλλά καί ἄλλων αἰτίων. Οἱ πολιτισμικοί θησαυροί, οἱ ὁποῖοι ὡς μνημεῖα θρησκευτικά καί πνευματικά, ἀλλά καί, ὡς διαχρονική ἔκφρασις τοῦ ἀνθρωπίνου νοός, ἀνήκουν εἰς ἅπασαν τήν ἀνθρωπότητα καί ὄχι ἀποκλειστικῶς εἰς τά κράτη ἐντός τῶν συνόρων τῶν ὁποίων εὑρίσκονται, διατρέχουν τούς αὐτούς κινδύνους πρός τό περιβάλλον καί, ὡς ἐκ τούτου, ἡ μέριμνα διά τήν προστασίαν τοῦ τε περιβάλλοντος καί τῶν ἀτιμήτων ἀξιῶν τοῦ πολιτισμοῦ κρίνεται ἐπιβεβλημένη, διά τό εὖ ζῆν τῆς ἀνθρωπότητος ὁλοκλήρου.»

Στην Χριστουγεννιάτικη εγκύκλιό του, ο Παναγιώτατος ανέφερε μεταξύ άλλων τα εξής: «Αὐτὸ τὸ τεχθὲν καὶ εἰς Αἴγυπτον πορευόμενον Θεῖον Βρέφος εἶναι ὁ πραγματικὸς ὑπερασπιστὴς τῶν σημερινῶν προσφύγων, τῶν διωκομένων ὑπὸ τῶν συγχρόνων Ἡρωδῶν. Ἀτυχῶς, σήμερον ἡ τρομοκρατία, οἱ πόλεμοι καὶ γενικώτερον ἡ ἀφαίρεσις τῆς ζωῆς ἀνθρώπων συνεχίζονται. Ὁ θρῆνος καὶ ἡ ἀγωνία τῶν θυμάτων, διαδιδόμενοι μάλιστα ταχύτατα διὰ τῶν συγχρόνων τεχνολογικῶν μέσων, διασχίζουν τὴν ἀτμόσφαιραν καὶ σπαράσσουν τὴν καρδίαν μας. Διὰ τοῦτο οἱ ἡγέται τῆς ἀνθρωπότητος, πολιτικοὶ καὶ πνευματικοὶ καὶ ἐκκλησιαστικοί, ἔχομεν καθῆκον καὶ χρέος ἀγάπης νὰ ἐνεργῶμεν πᾶν ὅ,τι ἐνδείκνυται διὰ τὴν ἀποφυγὴν αὐτῶν τῶν ἐκρύθμων καταστάσεων. Ἐν μέσῳ αὐτοῦ τοῦ σημερινοῦ «κόσμου τοῦ παραλόγου», ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ καλούμεθα νὰ δώσωμεν τὴν καλὴν μαρτυρίαν τῆς ἀγάπης καὶ τῆς προσφορᾶς πρὸς τὸν συνάνθρωπον, ἀγάπης καὶ μόνον.»

Συνειδητοποιώντας την ευθύνη μας απέναντι στο καθημερινό δράμα χιλιάδων συνανθρώπων μας και σε μια προσπάθεια επιστράτευσης δυνάμεων προς διαφύλαξη του «κοινού φυσικού και πολιτισμικού οίκου» μας, ο Σεβ. Μητροπολίτης Σουηδίας κ. Κλεόπας προσέγγισε τον Σεβ. Αρχιεπίσκοπο της Συριακής Αραμαϊκής Κοινότητας στη Διασπορά κ. Βενιαμίν Atas, για να εκφράσει προς αυτόν και τους συμπατριώτες του την έμπρακτη αλληλεγγύη και αγάπη του ιδίου και του ποιμνίου του.

Συγκεκριμένα, προσκάλεσε τον κ. Βενιαμίν να επισκεφθεί τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης, στην Κυριακάτικη λατρευτική σύναξη της 27ης Νοεμβρίου 2016, παρουσία των Εξοχ. Πρέσβεων της Ελλάδος κ. Δημητρίου Τουλούπα και της Κύπρου κ. Ανδρέα Κακουρή.

Στην προσφώνησή του, ο Μητροπολίτης Κλεόπας ανέφερε μεταξύ άλλων τα εξής: 

«Σεβασμιώτατε, προσφάτως εορτάσατε την επέτειο της 20ετούς αρχιερατικής σας διακονίας από της εκλογή σας ως Αρχιεπισκόπου. Στους εορτασμούς αυτούς είχα την χαρά να παρευρεθώ μετά από την τιμητική σας πρόσκληση. Η εδώ παρουσία σας μας συγκινεί ιδιαίτερα και μας δίνει εκ νέου την ευκαιρία να σας συγχαρούμε από κοντά για την επέτειο της εκλογής και χειροτονίας σας και να σας ευχηθούμε πολλά τα έτη σας και δημιουργικά.

            Εκπροσωπείτε την Συριακή Κοινότητα της Διασποράς, η οποία είναι ένα πολύ δραστήριο και ζωντανό κομμάτι της Σουηδικής κοινωνίας. Δυστυχώς, οι θλιβερές εξελίξεις των τελευταίων χρόνων στην πατρίδα σας οδήγησαν πάρα πολλούς στον δρόμο της προσφυγιάς και της απομάκρυνσης από τις πατρογονικές εστίες. Τα ψυχικά όμως αποθέματα του λαού σας και η δίψα για ζωή και δημιουργία του επιτρέπουν να διαπρέπει σε όποια νέα γη και να βρεθεί. Σήμερα εδώ, πέρα από την επίσημη υποδοχή σας, έχουμε την ευκαιρία να ενώσουμε τις δεήσεις μας για ειρηνική διευθέτηση του προβλήματος, αλλά και για να εκφράσουμε προσευχητικώς την συμπαράσταση μας για τον δοκιμαζόμενο λαό της Συρίας. Προσωπικά, όπου κι αν βρίσκομαι, σε όποιες συζητήσεις και συναντήσεις συμμετέχω, αλλά και σε κάθε μου επαφή με τον Τύπο, αναφέρομαι συστηματικά στον δεύτερο αυτό μεγαλύτερο διωγμό της Χριστιανοσύνης. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην ανάγκη κατάπαυσης του πυρός στην ευρύτερη περιοχή, αλλά στην ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη για ανοικοδόμηση και αναγέννηση της πολύπαθης πατρίδας σας.

            Η παρουσία σας σήμερα κοντά μας, καταδεικνύει την ανάγκη της σημερινής Εκκλησίας για εξωστρέφεια, η οποία είναι βασισμένη στον Ευαγγελικό λόγο που είναι ιεραποστολικός και απευθύνεται "εις πάντα τα έθνη". Αναγκαία, όσο ποτέ άλλοτε, η συνεργασία και συμπόρευση με εκκλησιαστικούς και πολιτειακούς παράγοντες. Συνεργασία που μας επιτρέπει να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλο και να διδαχθούμε ο εις εκ του άλλου. Θα πρέπει η συνεργασία να είναι δεδομένη και να υποστηρίζει το ποθούμενο που είναι η σύσφιξη των σχέσεων. Πρώτοι εμείς, οι πνευματικοί ηγέτες και πατέρες, πρέπει να δίνουμε το παράδειγμα και να το τονίζουμε, και με τις πράξεις μας να επιβεβαιώνουμε αυτή την συνεργασία. Η παρουσία της Σεβασμιότητός Σας και της ελαχιστότητός μου σήμερα εδώ, ενώπιον του ποιμνίου μας, τονίζει την ανάγκη αυτή. Ανάγκη για αλληλοσεβασμό, αλληλοκατανόηση και αλληλοϋποστήριξη.»

Ο Μητροπολίτης Σουηδίας καλωσόρισε, επίσης, τον διαπρεπέστατο Σουηδό δικηγόρο κ.  Kjell Jönsson, γνωστό για τους αγώνες του για τα ανθρώπινα δικαιώματα, που με σθένος υπερασπίζεται ήδη από την δεκαετία του '70 και κέρδισε μεγάλο αριθμό από δίκες στο Ανώτατο Δικαστήριο, εξασφαλίζοντας τη δυνατότητα σε εκατοντάδες Χριστιανούς πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή να έρθουν στη Σουηδία.

Τον Σεβ. Αρχιεπίσκοπο κ. Βενιαμίν συνόδευσαν οι επιχειρηματίες κ.κ. Besim Agirman και Aydin Melkemichel.

Στο τέλος, ο Σεβασμιώτατος κ. Κλεόπας διεβίβασε τις ευλογίες και τις ευχές της Α. Θ. Παναγιότητος, του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου και προσέφερε στον κ. Βενιαμίν ένα αρχιερατικό εγκόλπιο. 

Στην αντιφώνησή του, ο κ. Βενιαμίν εξήρε την προσωπικότητα του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου και χαρακτήρισε ιστορική την 27η Νοεμβρίου 2016, διότι ήταν η πρώτη φορά που επισκέφθηκε τον Καθεδρικό Ναό στα 20 έτη αρχιερατικής του διακονίας και προσκάλεσε τον Μητροπολίτη Σουηδίας να επισκεφθεί επίσημα τον Καθεδρικό του Ναό που τιμάται επ᾽ ονόματι του Αγίου Εφραίμ, στο προάστιο Södertälje της Στοκχόλμης, στις 8 Ιανουαρίου 2017.

Ακολούθησε γεύμα προς τιμήν του υψηλού προσκεκλημένου και της συνοδείας του στην αίθουσα δεξιώσεων του Καθεδρικού Ναού, προφορά της Προέδρου της Φιλοπτώχου Αδελφότητος Κυριών κ. Φωτεινής Μπατσέλα.

Ο Μητροπολίτης Κλεόπας απεδέχθη την τιμητική πρόσκληση του Αρχιεπισκόπου Βενιαμίν και μετέβη στην έδρα του δευτέρου, συνοδεία των κ.κ. Rafail Poumeyrau και Fredrik Strylander, Νομικών Συμβούλων της Ι. Μητροπόλεως Σουηδίας, Νικολάου Ορφανόπουλου, Επιχειρηματία, Φωτεινής Μπατσέλα, Προέδρου της Φιλοπτώχου Αδελφότητος Κυριών του Καθεδρικού Ναού Στοκχόλμης, Δημητρίου Μπατσέλα, Ιεροψάλτου και Σπυρίδωνος Καραμούτσου, συνεργάτου του Ιδιαιτέρου Γραφείου του. Παρόντες ήταν ο Εξοχ. Πρέσβυς της Ελλάδος κ. Δημήτριος Τουλούπας, ο Εντιμ. Βουλευτής κ. Robert Halef, οι Εντιμ. κ.κ. Sulejman Kurt, Alber Varli και Ajdin Zatte Calma, εξέχουσες προσωπικότητες της Συριακής Κοινότητος, καθώς και Σουηδοί πολιτειακοί παράγοντες και επιχειρηματίες Συριακής καταγωγής.

Στην προσφώνησή του, ο Αρχιεπίσκοπος Βενιαμίν καλωσόρισε τον προσκεκλημένο του και την συνοδεία του, εκφράζοντας την συγκίνησή του για την αποδοχή της προσκλήσεως και ευχήθηκε μία στενή συνεργασία μεταξύ των δύο Εκκλησιών στα πλαίσια αδελφικής εν Χριστώ αγάπης. «Όλες οι εκκλησίες μου είναι στην διάθεση του ποιμνίου σας,» είπε ο Αρχιεπίσκοπος και συνέχισε, λέγοντας: 

«Σήμερα συνήχθημεν επί τω αυτώ για να πιστοποιήσουμε την κοινή χριστιανική μας πίστη και την κοινή πορεία μας ανά τους αιώνας. Η σχέση αυτή ισχυροποιήθηκε τις δύο τελευταίες χιλιετηρίδες ως Χριστιανοί που είμαστε, με τον ίδιο Θεμελιωτή της πίστεως και τους ίδιους Αγίους Πατέρες. Κοινοί πολιτισμοί, κοινή πίστη, κοινοί αγώνες, κοινές διώξεις, κοινοί μάρτυρες! 

          Το 1967, 100 Σύριοι ήλθαν στη Σουηδία. Σήμερα είμαστε 100,000. Κτίσαμε αρκετούς ναούς και ιδρύσαμε πολιτιστικούς συλλόγους. Τα παιδιά μας σπουδάζουν σήμερα στα περισσότερα πανεπιστήμια της Σουηδίας. Έχουμε υπουργούς, βουλευτές, πολιτικούς και γιατρούς, που αξιοποίησαν τις ευκαιρίες που τους έδωσε το βασίλειο της Σουηδίας. Αποτελούμε μία από τις αναγνωρισμένες θρησκευτικές κοινότητες της Σουηδίας και είμαστε περήφανοι για τα επιτεύγματά μας. Οι νέοι μας είναι οι πρεσβευτές της ειρήνης. Οι εκκλησιαστικοί και κοσμικοί Συριακοί φορείς προσπαθούν να ενθαρρύνουν τους Συρίους όλων των ηλικιών να ασχοληθούν με τα κοινά. Είμαστε περήφανοι για το έργο τους και την αφοσίωσή τους.»

Αμέσως μετά, ο Αρχιεπίσκοπος Βενιαμίν προσέφερε στον Μητροπολίτη Κλεόπα ένα αρχιερατικό εγκόλπιο.

Στην αντιφώνησή του ο Μητροπολίτης Σουηδίας ευχαρίστησε τον κ. Βενιαμίν για την τιμητική πρόσκληση να επισκεφθεί την έδρα της επαρχίας του και τόνισε τα εξής:

«Ξεκινώντας, Σεβασμιώτατε, με ελάχιστες προϋποθέσεις, καταφέρατε, ύστερα από σκληρό και επίπονο 20ετή αγώνα, να φθάσετε στο σημερινό αξιοθαύμαστο σημείο. Επιτύχατε πολλά στο διάστημα αυτό και τα επιτεύγματά σας τα θαυμάζει όλη η Χριστιανική κοινότητα.

            Σε αυτό σας τον αγώνα έχετε στο πλευρό σας την Συριακή Αραμαϊκή Κοινότητα στην Διασπορά, η οποία συστήνει ένα καταξιωμένο τμήμα της Σουηδικής κοινωνίας. Η πρόοδος και τα έργα των αδελφών Συρίων αποτελούν και για εμάς κινητήρια δύναμη, καθώς οι δύο λαοί, εκτός από την μακραίωνη φιλία, μοιράζονται τον ίδιο ενθουσιασμό και ζήλο για πρόοδο, αλλά και την ίδια πίστη και αναφορά στην εθνική τους παράδοση και τις Χριστιανικές αξίες.

            Η 1η επίσημη επίσκεψή σας στον Ελληνορθόδοξο Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης στις 27 Νοεμβρίου 2016 εγκαινίασε μια νέα περίοδο για την προσέγγιση και την συνεργασία των δύο Εκκλησιών. Η επίσκεψή σας αυτή έλαβε χώρα σε μία εποχή, -που όπως αναφέρω συστηματικά στις ομιλίες μου-, η Χριστιανοσύνη υφίσταται τον δεύτερο μεγαλύτερο διωγμό στην υπερ-δυσχιλιετή ιστορία της.

Η ενότητα της Χριστιανοσύνης δεν θα πρέπει να τίθεται εν αμφιβόλω. Η εσωστρέφεια, η ομφαλοσκόπηση και ο απομονωτισμός δοκιμάζουν στα όρια τους τις Χριστιανικές δυνάμεις που μόνον ενωμένες δύνανται να ξεπερνούν τις Συμπληγάδες της εποχής μας.

            Οι ειρηνικές επισκέψεις που ανταλλάξαμε δεν θα πρέπει, επ΄ ουδενί τρόπω,  να χαρακτηρισθούν τυπικές ή εθιμοτυπικές, αλλά είναι και θα πρέπει να αποδειχθούν ουσιαστικές. Εγκαινιάζουν μια νέα περίοδο αγαστής συνοδοιπορίας και συνεργασίας.

Προσβλέπουμε στη συστηματική και στενή συνεργασία μαζί σας, Σεβασμιώτατε και αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, προς αντιμετώπιση των κρίσιμων θεμάτων και προκλήσεων που καλούμεθα κάθε μέρα να διαχειρισθούμε. Η συνεργασία αυτή έχει εμπρός της ευρύ πεδίο και ποικίλες κατευθύνσεις, όπως σύμπραξη στις προσπάθειες ειρήνευσης του σύμπαντος κόσμου, στη φιλάνθρωπη συμπαράσταση στον πάσχοντα συνάνθρωπο, στην ενθάρρυνση των νεολαιών μας να ασχοληθούν συστηματικά με τα εκκλησιαστικά δρώμενα, στον τονισμό της ευθύνης όλων μας για την προστασία του περιβάλλοντος, και στην άκρως απαραίτητη για την εποχή και περιοχή που διακονούμε, κοινή ιεραποστολική δράση για τον επανευαγγελισμό του σύγχρονου ανθρώπου.

            Για τον λόγο αυτό, θεωρώ την ανταλλαγή των επισκέψεών μας ιστορικής σημασίας. Θα πρέπει να γίνει η προσέγγιση αυτή ευρέως γνωστή στους ποιμενόμενους αδελφούς μας, για να έλθουν αρωγοί στις προσπάθειες και τις πρωτοβουλίες μας.»

            Εν τέλει, ο Μητροπολίτης Κλεόπας διεβίβασε τις εγκάρδιες πατρικές ευχές της Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος, του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, μαζί με τα θερμά του συγχαρητήρια για την 20ετή Αρχιερατική διακονία του Αρχιεπισκόπου Βενιαμίν και του προσέφερε τον τιμητικό τόμο που εκδόθηκε πρόσφατα, αφιερωμένος στα εικοσιπέντε έτη ευκλεούς Πατριαρχίας του Παναγιωτάτου, ένα πόνημα που προβάλλει το θεόπνευστο έργο Του και το βαθυστόχαστο όραμά Του και αναδεικνύει την ιδιαίτερη ευαισθησία που έχει επιδείξει και τις πρωτοβουλίες που έχει αναλάβει για έναν πιο καθαρό και φιλικό στον άνθρωπο πλανήτη ο "πράσινος Πατριάρχης".

            Μετά την ανταλλαγή δώρων, έγινε  επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνου στον αυλόγυρο του ναού για τα θύματα του 1915, έμπροσθεν του μνημείου που πρόσφατα ανεγέρθη, και παρετέθη ακολούθως επίσημο γεύμα στην αίθουσα δεξιώσεων του Καθεδρικού Ναού με την συμμετοχή 50 περίπου προσκεκλημένων.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης από του Παραθρονίου προς τιμήν του αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἐκκλησιαστικαί εἰδήσεις

Ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς ἀνακομιδῆς τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, ἅτινα φυλάσσονται ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ, ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐχοροστάτησεν ἐν αὐτῷ ἀπό τοῦ Παραθρονίου, κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν τῆς Παρασκευῆς, 27ης Ἰανουαρίου, καθ᾿ ἥν συμπροσηυχήθησαν οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στέφανος καί Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόρας, ὡς καί ὁ Θεοφιλ. Ἐπίσκοπος Ἀριανζοῦ κ. Βαρθολομαῖος.