Κυριακή, 17.6.2018, στον Ναό της Παναγούλας εν Βανάτω της Ζακύνθου

Πρωί της Κυριακής Γ΄ Ματθαίου (17ης Ιουνίου 2018), για την Ευχαριστιακή Σύναξη, στον Ναό της Παναγούλας Μπανάτου.

Homily of His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew on the 70th Anniversary of the WCC

17 June 2018 

Representatives of churches worldwide gathered at Geneva’s St Pierre Cathedral for a service of celebration to mark the 70th anniversary of the World Council of Churches (WCC), at which His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew urged continued efforts for unity, justice and peace.

“We celebrate a long common pilgrimage on the path to unity, Christian witness, and the commitment to justice, peace, and the preservation of creation,” said the patriarch in his homily during the service on 17 June at the Swiss city’s historic Protestant cathedral.

The Ecumenical Patriarchate of Constantinople was one of the founding members of the WCC, which was established with its headquarters in Geneva in 1948 to foster Christian unity.

Today it brings together 350 Protestant, Orthodox, Anglican and other churches representing more than 550 million Christians in over 120 countries.

The patriarch praised common efforts to respond to the major challenges of the age, as well as the “constructive cooperation” between the WCC and the Roman Catholic Church, which is not a WCC member but works with the council in various areas.

“We are aware that the movement to restore the unity of Christianity is taking new forms in order to respond to new situations and to deal with the current challenges of the world,” said Patriarch Bartholomew, the primary spiritual leader of the Orthodox Christian world.

Before he became Ecumenical Patriarch in 1991, Bartholomew served on the WCC’s Faith and Order Commission and as a member of the WCC’s central and executive committees. He also studied at the WCC’s Ecumenical Institute in Bossey near Geneva.

The service was held in French and English, and included hymns and prayers in many languages and from many parts of the world. It was a joint celebration with the Protestant Church of Geneva.

In words of welcome, the church’s president, Rev. Emmanuel Fuchs, praised the ties between his church and the “universal communion that the WCC represents.”

Thanking the Geneva church, WCC vice-moderator Bishop Dr Mary Ann Swenson said the cathedral symbolized the city’s legacy in the defence of human dignity and of justice and peace. She noted that participants at the service included representatives from the churches in both North and South Korea.

In his homily, Patriarch Bartholomew urged dialogue, patience and openness to overcome differences and difficulties that had arisen since the WCC was founded.

“Let us have no illusions,” he said. “The churches have so far been unable to overcome their divisions and achieve the much-desired unity.”

The main Christian traditions represented in the WCC – the Christian East and the churches of the Reformation - needed to redefine the nature of the institution and to mark the limits within which the WCC is called to bear witness and serve, said the patriarch.

He noted how the Holy and Great Council of the Orthodox Church that convened in Crete in June 2016 had affirmed that local Orthodox churches that are members of the WCC “participate fully and equally in the bodies of this institution.”

Patriarch Bartholomew recalled that in 1920, the Ecumenical Patriarchate of Constantinople had issued an encyclical to the churches in the world to create a “League of Churches” on the model of the League of Nations created in the same year in Geneva.

“The ‘League of Churches’ proposed by Constantinople finally took on flesh and bones 28 years later in 1948,” he said, when the WCC was created through the fusion of the Christian movement on “Faith and Order” and “Life and Work.”

Homélie de Sa Toute Sainteté le Patriarche œcuménique Bartholomée pour le 70e anniversaire du COE by Panagiotis Kapodistrias on Scribd

Predigt von Seiner Allheiligkeit, dem ökumenischen Patriarchen Bartholomäus, zur Feier des 70-jährigen B... by Panagiotis Kapodistrias on Scribd

Homilía de Su Santidad el Patriarca Ecuménico Bartolomeo para conmemorar el 70o aniversario del CMI by Panagiotis Kapodistrias on Scribd

Omelia di Sua Santità il Patriarca ecumenico Bartolomeo per il 70° anniversario del Consiglio ecumenico del... by Panagiotis Kapodistrias on Scribd

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης στη Γενεύη για τα 70χρονα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών + άλλα νέα εκ Φαναρίου (13-17.6.2018)

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἐκκλησιαστικαί εἰδήσεις

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν:

Τόν Ἐντιμ. κ. Μᾶρκον Ζήσην, ἐπιχειρηματίαν, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κας Αἰκατερίνης καί τῶν τέκνων αὐτῶν Ἐλλογ. κ. Ἰωάννου, Θεολόγου, καί Ἀνδριάννης, ἐξ Ἀμερικῆς.

* * *

Ἐξεπροσωπήθη: 

Ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἀδριανουπόλεως κ. Ἀμφιλοχίου, Διευθυντοῦ τοῦ ἐν Ἀθήναις Γραφείου Ἐκπροσωπήσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, κατά τήν παρουσίασιν τοῦ βιβλίου τῆς Ἐλλογιμ. κας Κορνηλίας Τσεβίκ Μπαϊβερτιάν, Καθηγητρίας, μέ τίτλον «Κωνσταντινουπολίτικη Προσωπογραφία» (ἐκδόσεις Τσουκάτου), ἐν τῷ ἐν Ἀθήναις βιβλιοπωλείῳ «Πολίτης», τήν Τετάρτην, 13ην Ἰουνίου. 

Ἀναχώρησις τοῦ Πατριάρχου

Τό ἀπόγευμα τῆς Παρασκευῆς, 15ης τ.μ., ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, συνοδευόμενος ὑπό τῶν Σεβ. Μητροπολίτου Μύρων κ. Χρυσοστόμου καί Πανοσιολ. Διακόνου Παϊσίου, Διευθυντοῦ τοῦ Ἰδιαιτέρου Πατριαρχικοῦ Γραφείου, ἀνεχώρησεν εἰς Γενεύην, πρός συμμετοχήν εἰς τούς ἑορτασμούς τῆς συμπληρώσεως 70 ἐτῶν ἀπό τῆς ἱδρύσεως τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν. Τήν Κυριακήν, 17ην Ἰουνίου, ὁ Παναγιώτατος θά ὁμιλήσῃ  κατά τήν ἐπίσημον  ἐκδήλωσιν εἰς τόν Καθεδρικόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Πέτρου Γενεύης.

Ὁ Παναγιώτατος, θά ἐπιστρέψῃ, σύν Θεῷ, εἰς τήν Πόλιν, τό ἑσπέρας τῆς Τετάρτης, 20ῆς  τρέχοντος μηνός.

Ἐπίτροπος Αὐτοῦ ὡρίσθη ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Γέρων Δέρκων κ. Ἀπόστολος. 

[Φωτογραφίες από την ήδη εκφωνηθείσα ομιλία στη Γενεύη.]

* * *

Ἡ Α. Σεβασμιότης, ὁ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος, Μητροπολίτης Γέρων Δέρκων κ. Ἀπόστολος, ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Π. Πατριαρχικῷ Ναῷ κατά τόν Μ. Ἑσπερινόν τοῦ Σαββάτου, 16ης Ἰουνίου, καί τήν Θείαν Λειτουργίαν τῆς Κυριακῆς, 17ης ἰδίου.  

* * *

Ἡ Α. Σεβασμιότης, ὁ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος Μητροπολίτης Γέρων Δέρκων κ. Ἀπόστολος, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν:

Τόν Θεοφιλ. Ἐπίσκοπον Ἁλικαρνασσοῦ κ. Ἀδριανόν.

Τόν Θεοφιλ. Ἐπίσκοπον Ἐρυθρῶν κ. Κύριλλον.

Τόν Ἐντιμ. κ. Κωνσταντῖνον Καραμανλῆν, ἐντεῦθεν.  

* * *

Ἐξεπροσωπήθη: 

Ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μαντινείας καί Κυνουρίας κ. Ἀλεξάνδρου, κατά τήν κηδείαν τῆς ἀειμνήστου Ρεβέκκας Ἀθανασοπούλου, κατά σάρκαν ἀδελφῆς τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου  Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου κ. Θεοκλήτου, ἐκ τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου Τριπόλεως, τό Σάββατον, 16ην τ. μ..

[Στιγμές από την σημερινή Αρχιερατική Χοροστασία, κατά την κυριακάτικη θεία Λειτουργία στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, 17 Ιουνίου 2018. Χοροστάτησε ο Πατριαρχικός Επίτροπος Γέρων Δέρκων κ. Απόστολος.
Φωτογραφίες: Yani Kayakoparan.]

Εάν χάσουμε την πνευματική όραση

ΟΜΙΛΙΑ  ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ 

της Κυριακής Γ΄ Ματθαίου 

17 Ιουνίου 2018 

(Ματθ. στ΄ 22-33)

Γράφει ο π. Αναστάσιος Στεργιώτης 

Μεγάλο δυστύχημα για τον άνθρωπο συνιστά κάθε μικρή ή μεγάλη βλάβη των οφθαλμών του. Το μέγιστο, όμως, κακό όλων, είναι η τυφλότητα. Ο τυφλός ζει μέσα στο πυκνό και αδιαπέραστο σκοτάδι. Τού είναι αδύνατον να χαρεί την ωραιότητα της Δημιουργίας και έτσι η ζωή του καθίσταται δύσκολη και μαρτυρική. Όμως, ακόμη μεγαλύτερη και περισσότερο επώδυνη από την τυφλότητα των σωματικών οφθαλμών είναι η τύφλωση της ψυχής. Η τύφλωση η πνευματική, η οποία συνεπάγεται και τύφλωση του νου, της ψυχής και της συνείδησης.

Όταν ο άνθρωπος, με δική του υπαιτιότητα, χάσει το πνευματικό φως, το οποίο ο ίδιος ο Θεός ενστάλαξε μέσα του, τότε είναι χαμένος και απόλυτα δυστυχής. Ο άνθρωπος πλάστηκε να αγαπά το καλό, την αρετή, το δίκαιο, την ηθική, τον ηρωισμό, την καλοσύνη και την φιλανθρωπία. Έχει μέσα του το άγρυπνο θείο μάτι της συνειδήσεως, το οποίο άλλοτε τον επαινεί και άλλοτε πάλι τον ελέγχει, αποτελώντας τον οδηγό του στην πορεία προς τον ορθό δρόμο. 

Αν ο άνθρωπος χρησιμοποιήσει καλά αυτά τα θεία δώρα, τότε σώζεται και θεώνεται. Αν όμως τα αγνοήσει και τα αφήσει να σκοτισθούν και να αμαυρωθούν, τότε οδηγείται στη σωματική και, κυρίως στην ψυχική απώλεια. Σκοτίζεται το μυαλό του, διαστρέφεται η καρδιά του και τυφλώνεται ηθικά. Δεν βλέπει το καλό, μισεί την δικαιοσύνη, κυριεύεται από μανία κατά των συνανθρώπων του και επιχειρεί ποικιλοτρόπως να τους βλάψει. Εγκαταλείπει μόνος τον Θεό και τον υβρίζει με τα λόγια και τις πράξεις του.

Πολλές φορές οι βιοτικές μέριμνες τον συνθλίβουν και τον παρασύρουν. Τον κάνουν αγχώδη, είτε είναι φτωχός, είτε είναι πλούσιος. Ό,τι αποκτά το θεωρεί λίγο και ανεπαρκές, θέλοντας να το αυξήσει με κάθε τίμημα. Θεωρεί τον άλλον εχθρό του και αίτιο της αποτυχίας του. Αμφιβάλλει για το παρόν και φοβάται για το μέλλον, διότι ξέρει πολύ καλά ότι τα υλικά αγαθά κάποτε μπορεί να χαθούν οριστικά.

Ο Θεός επαινεί την έντιμη εργασία. Εξάλλου, κάθε καρπός της γης οφείλεται στην θεία μέριμνά Του. Όμως, στηλιτεύει την πλεονεξία και τον υλισμό. Ας τα αποφύγουμε κι εμείς, λοιπόν, αυτά και ας περπατήσουμε ως «τέκνα φωτός», όπως -άλλωστε- μας τόνισε ο Απόστολος  Παύλος. Γένοιτο!

Το Σκανταλέτο, η Παπίτσα και το Καλάμι

Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ

- Άφησέ τα και θα τα σιδερώσω εγώ, μεθαύριο που θα γυρίσω. Έτσι μου είπε η μακαρίτισσα η πεθερά μου εκείνη την πολύ μακρινή μέρα, λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1960!

Νύφη, ολίγων ημερών εγώ. Δεν είχα κλείσει ούτε τα είκοσι ακόμη. Η πεθερά μου, μια πολύ καλή γυναίκα, βασανισμένη και πικραμένη.  Χήρεψε νεότατη μες στη φωτιά του πολέμου, όταν ο άνδρας της και άλλα επτά άτομα από τα γύρω χωριά χάθηκαν, γυρίζοντας με τη βάρκα από «απέναντι», που είχαν πάει να ανταλλάξουν κοσμήματα, ασπρόρουχα κ.ά. με λίγο καλαμπόκι ή  στάρι για να μην πεθάνουν από πείνα με την κατοχή. Έμεινε με δύο μικρά παιδιά κάτω των εννιά χρονών, χωρίς το παραμικρό στήριγμα, ούτε πεθερά ή πεθερό ούτε κουνιάδο, πατέρα, μάνα αδελφό. Μία μεγαλοκουνιάδα μόνο και την αδελφή της παντρεμένη στο Γαλάρο από όπου και η καταγωγή της. Έγινε Πατέρας και Μάνα για τα ορφανά της, αγωνίστηκε, πάλεψε, γονάτισε άπειρες φορές, αλλά τα παιδιά της δεν ένιωσαν πολύ έντονη την ορφάνια και την έλλειψη του πατέρα.

Εκείνη την μακρινή μέρα, λοιπόν, της ζήτησα να μου δείξει πώς ανάβουν την παπίτσα, εκείνο το πολύ βαρύ σίδερο, που το άνοιγες, έβαζες μέσα με το σκανταλέτο κάρβουνα που είχες ανάψει φωτιά νωρίτερα και σιδέρωνες τα ρούχα!

Ολόκληρη ιεροτελεστία, λεπτή και δύσκολη φοβερά, για άτομο σαν την αφεντιά μου που είχα δει παπίτσα μόνο στο Μπανάτο, στο σπίτι της Νόνας μου, όταν πήγαινα στις διακοπές, από μικρό παιδί και φυσικά δεν ενδιαφέρθηκα ποτέ να μυηθώ στα μυστικά της τέχνης, αφού στο σπίτι μας στην Μπόχαλη είχαμε ηλεκτρικό σίδερο, που κι αυτό σπανιότατα το χρησιμοποιούσα.

Ήταν γλυκός άνθρωπος η Τασία και προσπάθησε να με αποθαρρύνει από την κουτουράδα να ανάψω φωτιά, λες κι ήξερα πώς. Άντε να ανάψεις φωτιά, να την συνδαυλίζεις για να μην σβήσει, να βρεις να βάλεις κούτσουρα ώστε να πέσουν κάρβουνα, να τα βάλεις με τέχνη στο σκανταλέτο, ώστε να μην καείς, αλλά και να μην πέσει στάχτη, να τα βάλεις στην παπίτσα και να σιδερώσεις!

Έλα μου, όμως, που με το ατζάρντο των δεκαεννιά και κάτι χρόνων μου και με τη φιλοτιμία να προσφέρω και να μην τα περιμένω όλα από την πεθερά μου, αλλά και από εγωισμό, να την εντυπωσιάσω πως δεν είμαι άχρηστη, αποφασισμένη να σιδερώσω! Αφού με είδε ανυποχώρητη, μου εξήγησε  όχι μόνο πώς να ξεπεράσω τις δυσκολίες να φτιάξω κάρβουνα, αλλά και τι να κάνω αν κάποια στιγμή το σίδερο δεν καίει αρκετά.

Λίγες ώρες αφότου έφυγε, καταπιάστηκα με το άναμμα της φωτιάς, μετά από μύριους κόπους κι αφού στραβώθηκα από την κάπνα, γιατί δεν ήταν πολύ ξερά τα ξύλα και δεν άναβαν εύκολα, κατάφερα να πέσουν κάρβουνα, μισοκάηκα για να τα βολέψω στο σκανταλέτο, αλλά συνέχισα. Σιδέρωσα ένα σεντόνι και δυο μαξιλαροθήκες πρώτα για να… πάρω τον αέρα και να μην ηττηθώ από την παπίτσα κι όλο καμάρι σαν το γύφτικο σκεπάρνι, παίρνω μετά ένα άσπρο πουκάμισο του συζύγου. Άφησα τελευταίο τον γιακά, αλλά μέχρι τότε το σίδερο δεν έκαιγε αρκετά! Θυμήθηκα τα λόγια της πεθεράς μου «άνοιξε το σίδερο και φύσηξε να φύγουν οι στάχτες», για να ανάψουν τα κάρβουνα. Αυτό κάνω και….ω συμφορά…μια σπίθα επέλεξε να καθίσει μπροστά-μπροστά στο γιακά, διακοσμώντας τον με μια ωραία τρυπίτσα! 

Αχ, βρε Τασία, αχ… Αχ, που δεν κατάλαβες με τι ανίδεο πλάσμα είχες να κάνεις.  Προφανώς, κατάλαβες γι' αυτό και προσπάθησες τόσο πολύ να με πείσεις να αφήσω τα ρούχα να τα σιδερώσεις εσύ! Πού να πάει το μυαλό σου, όμως, ότι εγώ ναι μεν πρόθυμη, αλλά τελείως άσχετη… Εσύ καλά μου είπες να το ανοίξω και να φυσήξω… Χάθηκε να μου εξηγήσεις πως δεν το φυσάμε επάνω από το πουκάμισο, αλλά βγαίνουμε έξω; Ένα κακομαθημένο παιδί της πόλης με όλες μου τις ανέσεις μέχρι τότε που πήγαινα και σχολείο μέχρι πριν λίγους μήνες, τι ήξερα από χωριάτικη ζωή κι έλλειψη ακόμα και των βασικών!

Κάποια στιγμή, ήρθε ο σύζυγος, κάπως ντροπιασμένη του ομολόγησα τα κατορθώματα μου, με παρηγόρησε με τα συνήθη, όπως, δεν πειράζει εσύ να 'σαι καλά κ.λπ. Όταν επέστρεψε η Τασία, της εξομολογήθηκα δειλά-δειλά τι έκανα κι από κει και μετά…απαγορευμένος καρπός για μένα η παπίτσα! Άλλωστε, λίγους μήνες μετά φύγαμε για την Αθήνα και δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσω ξανά σκανταλέτο και παπίτσα!

Μια και μ' έπιασε το εξομολογητικό μου, όμως, θα μοιραστώ κι άλλα μαζί σας, όλα αυτά τις πρώτες εβδομάδες μετά τον γάμο μου. 

Σάββατο πρωί και η πεθερά μου πήγε στην εκκλησία, που ήταν ένα Μνημόσυνο. Κι εγώ αποφάσισα να το παίξω νοικοκυρούλα χαρωπή! Δεν είχα πλύνει ρούχα ποτέ μου μέχρι τότε. Η Μαμά μου, έπλενε μόνο τα εσώρουχα μας κλπ. Την μπουγάδα ερχόταν γυναίκα μια φορά την εβδομάδα, όπου έκανε και τις βαριές δουλειές του σπιτιού.  Άκουγα όμως ότι για να πλύνεις χρειάζεσαι σκόνη πλυσίματος, σαπούνι πράσινο για να βγάζεις τις λαδιές  και χλωρίνη. Βάζω, λοιπόν, μπόλικο νερό στη σκάφη από το πηγάδι, μισό κουτί σκόνη ROL και μισό μπουκάλι χλωρίνη. Μαζεύω όλα τα άπλυτα και… άσπρα κόκκινα κίτρινα μπλε, τα ρίχνω  στη σκάφη και σαν καλή νοικοκυρά, τα άφησα μέσα να μαλακώσουν και μετά να τα τρίψω λίγο, γιατί τα άμαθα χέρια μου από δουλειές, άρχισαν να ματώνουν ακόμα και δυο πιάτα να έπλενα. (Ακριβώς για αυτό το λόγο, από τότε μέχρι σήμερα, δεν κάνω καμία δουλειά χωρίς πλαστικά γάντια, πολύ ευαίσθητη η επιδερμίδα κι ανοίγουν με το παραμικρό). Κάνα μισάωρο αργότερα πάω στη σκάφη, ψευτοτρίβω τα ρούχα και στο τελευταίο ξέβγαλμα, άσε που τρόμαξα να τα ξεβγάλω με την υπερβολική ποσότητα Ρολ που έβαλα, όταν δεν είχε πια  αφρούς και τέτοια, διαπιστώνω πως τα περισσότερα έμοιαζαν με έγχρωμο χάρτη της Ευρώπης…

Εκεί που βρήκα το μάστορα μου, όμως, ήταν το στρώσιμο του κρεβατιού με το καλάμι και το αναφουφούλιασμα  του μαλλιού στο στρώμα, ώστε να είναι ομοιόμορφο παντού. Το χωριό Καλλιπάδος, ήταν ένα από τα δύο, το άλλο ήταν το Χουρχουλίδι, που είχε χτίσει η Αγγλία μετασεισμικά κι όλα τα σπίτια  ομοιόμορφα, ανάλογα με τον αριθμό ατόμων στην οικογένεια. Η κουνιάδα μου ήταν ήδη παντρεμένη, έτσι το σπίτι που χτίστηκε για την πεθερά μου και το γιο της, ήταν μικρό. Το δωμάτιο χωρούσε με το ζόρι τη διπλή κουκέτα. Το κεφάλι και τα πόδια της κουκέτας έπιαναν από τοίχο σε τοίχο όλο το μήκος του δωματίου και το ένα πλαϊνό της κουκέτας έπιανε τον πλαϊνό τοίχο του δωματίου, ελεύθερος χώρος μόνο μπροστά. Αυτό σήμαινε ότι δεν υπήρχε χώρος να περάσω, ώστε να στρώσω το μεγάλο κρεβάτι. Το δικό μου μέχρι που παντρεύτηκα, μολονότι ήταν πολύ εύκολο να το στρώσω, μονό και με στρωματέξ, τις περισσότερες μέρες το έστρωνε η Μαμά μου. Σχολείο πήγαινα, πολύ χαϊδεμένη ήμουν, λεπτεπίλεπτη ήμουν, άψητη από κούραση και νοικοκυριό ήμουνα, αφού όλα τα έβρισκα έτοιμα, τα βρήκα πολύ σκούρα.

 Η πεθερά μου, είχε ένα χοντρό μακρύ καλάμι όπου με αυτό άπλωνε πρώτα το κάτω και μετά  το επάνω σεντόνι γιατί φυσικά δεν έφτανε να το απλώσει. Εκείνη όμως είχε συνηθίσει και το 'βρισκε πολύ εύκολο, μια το σεντόνι με το καλάμι κι απλωνόταν σε όλο το κρεβάτι με την πρώτη! Το ίδιο έκανε και με τις κουβέρτες! Έλα μου, όμως, που εγώ όσο κι αν προσπαθούσα αδύνατον να τα καταφέρω… Εφιάλτης μού είχε γίνει το στρώσιμο του κρεβατιού και το καλάμι.

Το άλλο μέγιστο πρόβλημα, τα στρώματα. Τότε στα χωριά, τα περισσότερα κρεβάτια είχαν δύο στρώματα. Ένα από καλαμία ώστε να δίνει ύψος και όγκο στο κρεβάτι κι ένα από μαλλί, προβατίσιο συνήθως. Κάθε πρωί, έπρεπε να γυρίσουν και τα δυο στρώματα, ώστε και το κρεβάτι να αεριστεί αλλά και τα στρώματα να αναφουφουλιαστούν γιατί το μαλλί ιδιαίτερα, γινόταν μπάλες-μπάλες κι ήταν πολύ άβολο. Το καλαμένιο, δεν ήταν και τόσο δύσκολο, ελαφριά η καλαμία κι εύκολο να την επαναφέρεις και ισιώσεις. Το μάλλινο στρώμα, όμως, όχι μόνο ήταν πολύ βαρύ και δύσκολα το έκανες κουμάντο, αλλά για να αναφουφουλιάσεις το μαλλί και να αφρατέψει, ώστε να είναι αναπαυτικό, αλλά και για να είναι ομοιόμορφο σε όλο το στρώμα, αφού ήταν μονοκόμματο, εξαιρετικά δύσκολο!

Όσες φιλότιμες προσπάθειες και να κατέβαλα, από τη μια, έτσι λεπτούλα που ήμουν, δεν το έκανα κουμάντο, κι απ' την άλλη, με τι χέρια να το αναφουφουλιάσω, ώστε να γίνει αφράτο και να μοιραστεί σωστά το μαλλί σε όλο το στρώμα που ήταν χωρίς υπερβολές διπλάσιο στο βάρος από μένα; Όσο κι αν προσπαθούσα, αλλού βουνό κι αλλού λαγκάδι το αποτέλεσμα… Από την ντροπή μου και την αγωνία μου που δεν τα κατάφερνα, έριχνα μαύρο δάκρυ κάθε πρωί, κρυφά να μη με βλέπουν.

Ευτυχώς κι όλα αυτά έμειναν γρήγορα πίσω, γιατί, πηγαίνοντας στην Αθήνα, απαλλάχτηκα από τους εφιάλτες του σκανταλέτου, της παπίτσας, του καλαμιού και του στρώματος! Μολαταύτα, ειλικρινά σας λέω, μέσα σε έξη μήνες έγινα σχεδόν τέλεια νοικοκυρά, ακόμα και στο μαγείρεμα. Εκτός από την πρώτη μου προσπάθεια να φτιάξω παστίτσιο, για να εντυπωσιάσω Πεθερά και Μαμά, όταν ήρθαν στην Αθήνα να μας δουν, λίγο μετά αφού πήγαμε εμείς. Γι' αυτό, όμως, μιλήσαμε άλλη φορά.

  

Γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι εκεί που υπάρχει θέληση, όλα γίνονται κι όλα τα μαθαίνεις! Άγιο το χώμα που σε σκέπασε αγαπημένε καθηγητή Χρήστο Ρουσέα, που στα δώδεκά μου χρόνια μου δίδαξες πως στη ζωή ΔΕΝ υπάρχει δεν μπορώ, αλλά δεν θέλω! 

δ.μ.

Προσκύνημα στη Μονή του Αγίου Γεωργίου Φενεού Κορινθίας, με θέα την τεχνητή λίμνη Δόξα

Ταξίδεψε και φωτο-αποτύπωσε ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Σε ένα μοναδικής ομορφιάς τοπίο σε υψόμετρο 1500 μ., στην επονομαζόμενη "Κορινθιακή Ελβετία", βρίσκεται η ανδρική Μονή του Αγίου Γεωργίου Φενεού. Η Μονή αυτή του Αγίου Γεωργίου χαρακτηρίζεται ως «νέα» για να διακρίνεται από την παλαιά, η οποία βρισκόταν χαμηλότερα.

Η παλαιά Μονή του Αγίου Γεωργίου ιδρύθηκε τον 14ο αι. από έναν Καλαβρυτινό μοναχό. Η μεταφορά της μονής στη σημερινή της θέση έγινε εξ αιτίας των πλημμυρών της λίµνης Φενεού. Στο τέλος του 17ου αι. φαίνεται ότι σημειώθηκε η μεγαλύτερη πλημμύρα. Τα νερά κατέκλυσαν την παλαιά Μονή, με αποτέλεσμα οι μοναχοί να αναγκαστούν να την εγκαταλείψουν και να αναζητήσουν ψηλότερα ασφαλέστερη τοποθεσία. Από την παλαιά Μονή σώζεται μέχρι σήμερα ο μικρός ναός που έχει μετονομασθεί σε Άγιο Φανούριο και βρίσκεται στη Λίμνη Δόξα. Το εκκλησάκι συνδέεται με τη στεριά με μια λεπτή λωρίδα γης. Σύμφωνα με τους ειδικούς, σε λίγα χρόνια -λόγω της διάβρωσης του υπεδάφους- θα παραμείνει ως νησίδα και θα το επισκέπτεται κανείς μόνο με καΐκι!

Στη Μονή του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται και το Κρυφό Σχολείο που λειτούργησε κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Διατηρείται μέχρι σήμερα σε άριστη κατάσταση και προσφέρεται για επίσκεψη. Κατά τους χρόνους της Επανάστασης του 1821, η Μονή λειτούργησε ως Αρχηγείο της Φιλικής Εταιρείας, όπου, με επικεφαλής τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, έγιναν πολλές συνεδριάσεις οπλαρχηγών από την Κορινθία και την Αρκαδία.

Η θέα από τον ξύλινο εξώστη της Μονής είναι επιβλητική και γαλήνια, προσφέροντας στον επισκέπτη ένα τοπίο σπάνιας ομορφιάς με την πεδιάδα του Φενεού να απλώνεται μπροστά του!

Δεν γίνεται να φύγει κανείς από εδώ χωρίς να δοκιμάσει γλυκό του κουταλιού τριαντάφυλλο που παρασκευάζουν οι μοναχοί από τα άνθη που καλλιεργούν οι ίδιοι μέσα στη Μονή.