Τά σκάνδαλα

Συνεχῶς οἱ δημοσιογράφοι στά Μέσα Ἐνημέρωσης, εἴτε ἔντυπα εἴτε ἠλεκτρονικά, γράφουν καί σχολιάζουν τά διάφορα σκάνδαλα πού ἔρχονται στό φῶς, οἰκονομικά, κοινωνικά, ἠθικά καί ὅλα τά σχολιάζουν ἀρνητικά, χωρίς συνήθως νά προσδιορίζουν τά αἴτια. Κατά τόν ὁρισμό, σκάνδαλο εἶναι «ὁτιδήποτε θίγει τό κοινό αἴσθημα, περί ἠθικῆς καί προκαλεῖ ἀγανάκτηση» (Γ. Μπαμπινιώτης).  

Ὅμως σήμερα οἱ ἄνθρωποι ἐπικεντρώνονται κυρίως στά οἰκονομικά σκάνδαλα, ὅταν παραβιάζονται οἱ νόμοι τοῦ Κράτους, ἤ ὅταν οἱ ἄνθρωποι βρίσκουν τρόπους γιά νά ξεφεύγουν ἀπό τήν τήρηση τῶν νόμων, καί ἀμνηστεύουν τά ἠθικά σκάνδαλα, ὅτι δῆθεν εἶναι ἕνα στοιχεῖο τῆς κοινωνικῆς καί ἀτομικῆς ζωῆς. Φυσικά, κάθε εὐνομούμενη πολιτεία πρέπει νά θεσπίζη ἀσφαλεῖς νόμους καί συγχρόνως νά λαμβάνη ὅλα τά μέτρα γιά νά διασφαλίζεται τό δημόσιο χρῆμα καί νά μή μποροῦν ὅσοι θέλουν νά παρανομήσουν. Εἶναι ἀνάγκη νά λειτουργήσουν ὅλοι οἱ ἀπαραίτητοι ἐλεγκτικοί μηχανισμοί, τούς ὁποίους, ὅμως, νά χειρίζονται κατάλληλοι ἄνθρωποι, πού νά καθοδηγοῦνται καί νά ἐμπνέονται ἀπό ἠθικούς κανόνες. 

Δέν πρέπει νά ὑπάρχη παράβαση τῶν νόμων τῆς Πολιτείας, ἀλλά καί κάθε Κυβέρνηση πρέπει νά ἐπιλέγη τούς κατάλληλους ἀνθρώπους γιά νά διοικοῦν τά κοινά. Ὅμως, δέν πρέπει νά ἀγνοῆται ὅτι εἶναι ἀπαραίτητο νά λειτουργοῦν καί οἱ ἠθικοί κώδικες πού ὁρίζονται ἀπό τήν φιλοσοφία, τήν κοινωνιολογία, τά ὑγιῆ ἀνθρωπιστικά συστήματα. Χωρίς αὐτούς τούς κώδικες πού καθορίζει ἡ παιδεία δέν μπορεῖ νά ἐξαλειφθοῦν τά σκάνδαλα ὅσους ἐλεκτικούς μηχανισμούς καί ἄν θέσουν. Κυρίως πρέπει νά δοθῆ προτεραιότητα στήν Ὀρθόδοξη Χριστιανική Παράδοση πού κυριαρχεῖ στόν τόπο μας, γιατί αὐτή ἀποβλέπει στήν συγκρότηση ὑγιῶν ἀνθρώπων πού δέν διαπνέονται ἀπό τήν φιλαυτία, τήν εὐδαιμονία, τήν ἰδιοτέλεια, καί εἶναι εἰλικρινεῖς, εὐθεῖς, νομοταγεῖς, ἔχοντας βαθειά αἴσθηση ὅτι θά δώσουν λόγο στόν Θεό.

Τὀ πρόβλημα ὅμως πού τίθεται εἶναι τό πῶς καί γιατί ὅλοι καταγγέλλουν τά οἰκονομικά σκάνδαλα καί περιθάλπουν ἤ δικαιολογοῦν τά ἠθικά σκάνδαλα; Γιατί θεωροῦν ὡς φυσική ζωή τό νά μή τηροῦνται οἱ ἠθικοί κανόνες ὡς πρός τό γενετήσιο ἔνστικτο; Δέν μποροῦν νά άντιληφθοῦν ὅτι συνήθως στήν πλειονότητά τους συνδέονται τά οἰκονομικά σκάνδαλα μέ τά ἠθικά σκάνδαλα; Δέν μπορεῖ νά γίνη κατανοητό ὅτι ἡ ἐλεύθερη καί ἀσύδοτη «σεξουαλική ζωή», συνήθως, ἔχει σχέση καί μέ τήν παράνομη συγκέντρωση τοῦ χρήματος; Ὅταν μιά κοινωνία ἀπομακρύνεται ἀπό τόν Θεό καί τίς ἐκκλησιαστικές παραδόσεις, τότε δέν μπορεῖ κανείς νά συγκρατήση τούς ἀνθρώπους, διότι, κατά τόν λόγο τοῦ Ντοστογιέφσκυ, «δίχως Θεό ὅλα ἐπιτρέπονται». Καί τό χειρότερο ἀπό ὅλα εἶναι, ὅταν στά οἰκονομικά σκάνδαλα ἐμπλέκονται ἄνθρωποι τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Αὐτό εἶναι πράγματι ὀδυνηρότερο, πού συνδέεται μέ τήν ὑποκρισία, δηλαδή ἀσυνέπεια θεωρίας καί πράξεως, λόγων καί ἔργων, πίστεως καί ζωῆς. Τότε ἰσχύει ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ «οὐαί τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι’οὖ τό σκάνδαλον ἔρχεται» ( Ματθ. ΙΗ΄, 7).

Ν.Ι.