Ο σταυρός που μας έλαχε

Του π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Περάσαμε πριν λίγες ημέρες κάτω από τον υψωμένο Σταυρό του Χριστού. Τον προσκυνήσαμε, τον ασπασθήκαμε, ψάλαμε «τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν, Δέσποτα». Και σήμερα ο ίδιος ο Χριστός μάς λέει κάτι που μας αφορά πολύ προσωπικά: «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν… αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι».

Τον σταυρόν αυτού. Εδώ θα ήθελα να μείνουμε.

Γιατί πολλές φορές κοιτάζουμε τον σταυρό του άλλου. Μας φαίνεται ελαφρύτερος. Η ζωή του πιο τακτοποιημένη, το σπίτι του πιο ήσυχο, τα παιδιά του πιο κοντά του, η υγεία του καλύτερη, τα χρόνια του πιο εύκολα. Και λέμε μέσα μας: «Γιατί σ’ εμένα έτσι;». Είναι μια κουβέντα πολύ ανθρώπινη. Μπορεί μάλιστα να την έχουμε πει και στον Θεό. Και καλά κάναμε που Του την είπαμε. Στον Θεό μπορούμε να πούμε και το παράπονό μας. Πατέρας είναι!...

Ο Χριστός όμως σήμερα μιλά για τον σταυρό μας. Αυτόν που βρέθηκε κάποια στιγμή στον δρόμο μας και έγινε δικός μας. Μια αρρώστια. Ένας θάνατος που άφησε άδεια καρέκλα στο σπίτι. Μια στενοχώρια από άνθρωπο αγαπημένο. Ένα παιδί για το οποίο αγρυπνά η μάνα. Ένας γάμος που περνά τη δυσκολία του. Τα γηρατειά που έρχονται και λιγοστεύουν τις δυνάμεις. Ακόμη κι εκείνο το βάρος που ο άνθρωπος κουβαλά χρόνια και αποφεύγει να το ονομάσει.

Αυτά είναι η ζωή μας. Και ο Χριστός έρχεται μέσα σ’ αυτήν ακριβώς τη ζωή. Εκεί θέλει να Τον ακολουθήσουμε.

Έχω την αίσθηση πως πολλές φορές περιμένουμε πρώτα να τακτοποιηθούν όλα και ύστερα να πλησιάσουμε περισσότερο τον Θεό. Να περάσει η αρρώστια, να λυθεί το οικογενειακό, να φύγει η στενοχώρια, να ησυχάσει το μυαλό, να βρεθεί λίγος χρόνος. Μα ο Χριστός λέει σήμερα κάτι άλλο: πάρε αυτό που έχεις και έλα μαζί μου. Με αυτόν τον σταυρό. Με αυτή την πληγή. Με αυτό το ερώτημα. Με αυτή την ηλικία. Με αυτή τη ζωή.

Ίσως γι’ αυτό είπε «ακολουθείτω μοι». Γιατί ο χριστιανός στον πόνο του χρειάζεται πάνω απ’ όλα να ξέρει ποιος περπατά μπροστά. Μπροστά πηγαίνει Εκείνος που γνώρισε τον Γολγοθά. Εκείνος που ίδρωσε αίμα στη Γεθσημανή. Εκείνος που είπε «περίλυπός εστιν η ψυχή μου έως θανάτου» (Μάρκ. 14,34). Ο Χριστός γνωρίζει τον ανθρώπινο πόνο από μέσα. Γι’ αυτό μπορούμε να Του εμπιστευθούμε και όσα καταλαβαίνουμε και όσα παραμένουν ακατανόητα.

Και κάτι ακόμη: Ο σταυρός του καθενός χρειάζεται σεβασμό. Ας γινόμαστε πιο απαλοί με τους ανθρώπους. Πίσω από μια απότομη κουβέντα μπορεί να υπάρχει μια ολόκληρη νύχτα αγωνίας. Πίσω από ένα κουρασμένο πρόσωπο μπορεί να κρύβεται ένας αγώνας που κρατά χρόνια. Πίσω από κάποιον που σιωπά μπορεί να υπάρχει ένα σπίτι γεμάτο προβλήματα. Λίγη καλοσύνη, λοιπόν. Λίγη συγχώρηση. Λίγη υπομονή ο ένας για τον άλλον. Είναι κι αυτό τρόπος να στεκόμαστε κάτω από τον Σταυρό.

Και ύστερα ακούγεται εκείνο το φοβερό ερώτημα: «Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον, εάν κερδήση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχήν αυτού;» Όσο περνούν τα χρόνια, αγαπητοί μου, αυτή η κουβέντα ακούγεται διαφορετικά. Πράγματα που κάποτε φαίνονταν τεράστια μικραίνουν. Αγωνίες που μας ξενυχτούσαν, ξεχνιούνται. Πρόσωπα φεύγουν. Τα χρόνια τρέχουν. Και σιγά-σιγά καταλαβαίνει κανείς πως τελικά λίγα πράγματα έχουν αληθινό βάρος: να είμαστε ειρηνεμένοι με τον Θεό, να έχουμε αγαπήσει, να έχουμε συγχωρήσει, να έχουμε ζητήσει συγγνώμη, να έχουμε σταθεί άνθρωποι κοντά στον άνθρωπο.

Αυτό θα ήθελα να κρατήσουμε σήμερα. Τον σταυρό που μας έλαχε, ας τον πάρουμε μαζί με τον Χριστό. Κι όταν βαρύνει πολύ, ας Του το πούμε όπως μπορούμε: «Κύριε, σήμερα δυσκολεύομαι. Κράτα με Εσύ».

Μπορεί αυτή να είναι ολόκληρη η προσευχή μας. Και είναι αρκετή! Γένοιτο!