39 χρόνια από την εις Πρεσβύτερον Χειροτονία του π. Παν. Καποδίστρια, 5.4.1987 [video-photos]

 Ήταν Κυριακή Ε΄ Νηστειών, 5 Απριλίου 1987, στον Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Νικολάου των Ξένων Ζακύνθου... 

Πρόγραμμα Μ. Εβδομάδας και Πάσχα 2026 στο Βανάτο Ζακύνθου

«Τῷ πάθει σου, σωτήρ ἡμῶν, παθῶν ἠλευθερώθημεν»

(Ρωμανός Μελωδός)

Βαΐα ή καρφιά;

Γράφει ο π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Κατά την Κυριακή των Βαΐων η Εκκλησία καλεί όλους μας να σταθούμε με προσοχή και ευλάβεια μπροστά σ’ ένα σπουδαίο γεγονός: την θριαμβευτική είσοδο του Ιησού Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Ένας βασιλιάς έρχεται, αλλά όχι όπως ο κόσμος γνωρίζει τους βασιλιάδες. Δεν συνοδεύεται ή φυλάσσεται από άρματα, φρουρές, θόρυβο και επιβλητικότητα. Καβαλάει ένα ταπεινό ζώο, ένα πουλάρι, δέχεται μάλιστα τις επευφημίες του λαού με σιωπή και πραότητα. «Ιδού, ο βασιλιάς σου έρχεται σε σένα, πράος και καθισμένος πάνω σε όνο», γράφει ο ευαγγελιστής Ματθαίος (21,5), θυμίζοντας την προφητεία του Ζαχαρία, ειπωμένη πέντε περίπου αιώνες προτού συμβούν τα γεγονότα: «Χαῖρε σφόδρα, θύγατερ Σιών· κήρυσσε, θύγατερ ῾Ιερουσαλήμ· ἰδοὺ ὁ βασιλεὺς σου ἔρχεταί σοι, δίκαιος καὶ σῴζων αὐτός, πραΰς καὶ ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ ὑποζύγιον καὶ πῶλον νέον» (Ζαχ. 9,9).

Η εν Κυρίω χαρά

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Κυριακή των Βαΐων  5/ 4/2026

Του π. ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΠΟΜΟΝΗ

Ο απόστολος Παύλος σήμερα μας φέρνει σε επαφή με ένα τμήμα από την προς Φιλιππησίους επιστολή του. Ο Παύλος γράφει τη συγκεκριμένη επιστολή γύρω στο 61 μ.Χ., ενώ βρίσκονταν στη Ρώμη φυλακισμένος. Την εκκλησία των Φιλίππων την ίδρυσε ο απόστολος των εθνών κατά την δεύτερη ιεραποστολική περιοδεία του. Η συμπεριφορά των μελών της συγκεκριμένης τοπικής εκκλησίας ήταν, όπως διαφαίνεται από το ύφος και των χαρακτήρα της επιστολής, παραδειγματική. Βλέπουμε ότι υπήρχε κανονική, πνευματική και διοικητική οργάνωση και τα μέλη της ήταν άνθρωποι που με κάθε τρόπο προσπαθούσαν να γίνουν εκφραστές των ευαγγελικών λόγων του Κυρίου.

Ο Χριστός Βασιλέας και Λυτρωτής ["Φωνή Κυρίου", Κυριακή Βαΐων 5.4.26]

"Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος". Θεολογικό σχόλιο στο περιεχόμενο και το νόημα της Κυριακής των Βαΐων

Του ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Καθηγητού 

Μετά την θαυμαστή ανάσταση του Λαζάρου οι ευσεβείς αδελφές του παρέθεσαν στον Κύριο και τους μαθητές Του μεγάλο και λαμπρό δείπνο για να ευχαριστήσουν τον Μεγάλο Ευεργέτη τους. Η Μάρθα φρόντιζε να μη λείψει τίποτε από το πλούσιο τραπέζι. Μαζί τους καθόταν και ο Λάζαρος. Η Μαρία, κατά τη διάρκεια του δείπνου, πήρε ένα πολύτιμο δοχείο γεμάτο πανάκριβο μύρο και άρχισε να πλένει με αυτό τα πόδια του Χριστού. Κατόπιν ξέπλεξε τα πλούσια μαλλιά της και μ’ αυτά σκούπισε τα πόδια του Λυτρωτή. Η ευώδης οσμή του μύρου γέμισε την οικία. Το γεγονός αυτό δημιούργησε αισθήματα εκπλήξεως στους παραβρισκόμενους. Ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, ο μελλοντικός προδότης του Κυρίου είπε: «Διατί τούτο το μύρον ουκ επράθη τριακοσίων δηναρίων και εδόθη τοις πτωχοίς;». Και σχολιάζει ο ιερός ευαγγελιστής: «είπε δε τούτο ουχ ότι περί των πτωχών έμελεν αυτώ, αλλ' ότι κλέπτης ην, και το γλωσσόκομον είχε και τα βαλλόμενα εβάσταζεν» (Ιωάν. 12,6). 

Ο Άγιος Λάζαρος και η σημασία της θαυμαστής ανάστασής του

Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου – Καθηγητού 

Το Σάββατο της ΣΤ΄ εβδομάδος των Νηστειών η αγία μας Εκκλησία όρισε να εορτάζουμε την θαυμαστή ανάσταση του Λαζάρου. Καθόλου τυχαία. Το θαυμαστό αυτό γεγονός συμπίπτει χρονικά με την είσοδο του Κυρίου μας στην Ιερουσαλήμ και επίσης το γεγονός της εκ νεκρών αναστάσεως του Λαζάρου είναι το προμήνυμα και της δικής Του πανένδοξης ανάστασης! 

Κυριακή των Βαΐων και η Έξοδος του Μεσολογγίου

Ἡ Κυριακὴ τῶν Βαΐων σηματοδοτεῖ τὸ τέλος τῆς περιόδου τῆς δημόσιας δράσεως τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Κυρίου μας, κατὰ τὴν ὁποία κυριαρχοῦσαν τὸ κήρυγμα καὶ τὰ θαύματα ποὺ ἐπετέλεσε. Σηματοδοτεῖ, ὅμως, καὶ τὴν ἀπαρχὴ τῆς τελικῆς φάσης τοῦ σχεδίου τῆς Θείας Οἰκονομίας, κατὰ τὴν ὁποία ὁ λόγος σταδιακὰ ὑποχωρεῖ, γιὰ νὰ δώσει τὴν θέση του στὸ ζωντανὸ «κήρυγμα» τῶν Θείων Παθῶν, μὲ ἀποκορύφωμα τὴ Σταύρωση καὶ τὴν Ἀνάσταση.

Πώς φαντάζεσαι τον Χριστό;

Του π. Δημητρίου Μπόκου

Η πορεία του Χριστού προς το εκούσιον Πάθος αρχίζει. Ο Κύριος εισέρχεται στην αγία πόλη επί πώλου όνου καθεζόμενος και επευφημούμενος ως βασιλεύς. Δεν συμπεριφέρεται όμως ακριβώς όπως οι επίγειοι θριαμβευτές βασιλείς. Στην πραγματικότητα ο Χριστός έρχεται από τη δόξα στην ταπείνωση. «Ο άνω συν Πατρί και Πνεύματι αγγέλων δεχόμενος τον ύμνον, πτωχεύει ξένως κάτω και παίδων αίνον δέχεται». Γίνεται πτωχός στη γη με τρόπο παράδοξο και αταίριαστο στη θεία του μεγαλειότητα (Κυριακή των Βαΐων).