Κίεβο, 2013: Η Λαύρα των Σπηλαίων με άλλο βλέμμα | Київ, 2013: Києво-Печерська лавра іншим поглядом

Ταξίδεψε και γράφει ο π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ 

Οι φωτογραφίες αυτές τραβήχτηκαν από τον γράφοντα τον Σεπτέμβριο του 2013, στη Kyiv Pechersk Lavra, τη μεγάλη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, το ιερό μοναστικό κέντρο που επί αιώνες σφράγισε την πνευματική ιστορία της Ανατολικής Ευρώπης.

Παναγίες στα Μουσεία της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου / Kiev Pechersk Lavra / Києво-Печерська лавра

Ταξίδεψε στο Κίεβο τον Σεπτέμβριο του 2013, φωτο-αποτύπωσε και παρουσιάζει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Δέησις υπέρ της καταπαύσεως του εν Ουκρανία πολέμου

Δέησις υπέρ της καταπαύσεως του εν Ουκρανία πολέμου 

κατ’ εντολήν της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης

Ὁ Διάκονος·  Ἐλέησον ἡμᾶς, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου, δεόμεθά σου, ἐπάκουσον καὶ ἐλέησον.

Ὁ Χορός· Κύριε, ἐλέησον (γ΄).

Ὁ Διάκονος·  Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τῶν εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων χριστιανῶν.

24η μέρα πολιορκίας: Βόλτα Κώστα Ονισένκο στο ηλιόλουστο Κίεβο [video]

Διαφορετική η τηλε-μετάδοση του δημοσιογράφου Κώστα Ονισένκο σήμερα. Ευκαιρίας δοθείσης κάνει μια ηλιόλουστη βόλτα στο έρημο, αλλά πολιορκημένο, Κίεβο, μάλιστα δε στην Κάθοδο του Αγίου Ανδρέα, όπου δεσπόζει ο μνημειώδης Ναός του Πρωτοκλήτου Μαθητή του Χριστού, Ναός που πλέον έχει παραχωρηθεί στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, αποτελώντας στο εξής την έδρα του ανασυσταθέντος Σταυροπηγίου του Φαναρίου. 

Η βόλτα του αγαπητού Κώστα καταδεικνύει ότι και μες από τις ταλαιπωρίες το ηθικό του ουκρανικού λαού είναι ακμαιότατο, ενώ "Sol lucet omnibus", που θα έλεγαν οι Λατίνοι.

Τη βόλτα Οσινένκο συνοδεύουμε με φωτογραφίες του π. Π. Καποδίστρια, από το ταξίδι του στα ίδια μέρη, τον Σεπτέμβριο του 2013, λίγο πριν τη μεγάλη Επανάσταση των Ουκρανών. 

ΙΔΟΥ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΟΝΙΣΕΚΝΟ ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΩΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ π. Π.Ν.Κ. από το 2013:

Προσκύνημα στη Μονή Αγίου Θεοδοσίου Κιέβου | Церковь Феодосия Печерского, Киев

Ταξίδεψε λίγο πριν την Επανάσταση του 2013, φωτο-αποτύπωσε και παρουσιάζει ο π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Ο ναός - μοναστήρι του Αγίου Θεοδοσίου βρίσκεται έξω από τα τείχη της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, διακόσια μόλις μέτρα μακριά. Ένας δρόμος μόνον βρίσκεται ανάμεσά τους. Λέγεται μάλιστα ότι, αν η Λαύρα αποτελούσε ξεχωριστό πλανήτη, η Μονή Αγίου Θεοδοσίου θα την συντρόφευε! 

Παλαιότερα, έως το 1830, η Μονή, στην οποία βρισκόμαστε, εθεωρείτο και ήταν προέκταση της Λαύρας, σήμερα όμως τους χωρίζει μια μεγάλη διαφορά: Ενώ η Λαύρα ανήκει ακόμη στην Εκκλησία της παρουσίας του Πατριαρχείου της Μόσχας στην Ουκρανία, η Μονή του Αγίου Θεοδοσίου ανήκει στην επίσημη Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας, με επικεφαλής τον Προκαθήμενο, Μακ. Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Επιφάνιο.

Στάση στον λόφο με τον περιώνυμο Ναό - Μουσείο του Αγίου Ανδρέα Κιέβου | Андріївська церква

Ταξίδεψε λίγο πριν την Επανάσταση του 2013, φωτο-αποτύπωσε και παρουσιάζει ο π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ 

Βρισκόμαστε στην αρχή της Καθόδου του Αγίου Ανδρέου (Andriyivskyy) στο Κίεβο. Η οδός αυτή των Καλλιτεχνών χαρακτηρίζεται από τον ναό - μουσείο του Αγίου Ανδρέα, ο οποίος δεσπόζει πάνω σ' ένα λόφο με θέα στον Δνείπερο Ποταμό. 

Κατά τα πιστευόμενα των Ουκρανών, ο Απόστολος Ανδρέας έφθασε μέχρι τον τόπο τους, κήρυξε τον Χριστό στους Ρως, έμπηξε μάλιστα έναν σταυρό πλάι στον Ποταμό, εκεί όπου έμελλε να κτισθεί ναός! 

Περαστικοί από τον Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Pirogoscha Κιέβου | Церква Успіння Богородиці Пирогощої (Пирогоща) у Києві

Ταξίδεψε, λίγο πριν την Επανάσταση του 2013, φωτο-αποτύπωσε και παρουσιάζει ο π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Ο παρουσιαζόμενος σήμερα ναός βρίσκεται στην περιοχή Kontraktovaya, στην πόλη του Κιέβου, είναι θεομητορικός (Κοιμήσεως της Θεοτόκου) και υπάγεται στην επίσημη Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας, υπό τον Προκαθήμενό της, Μακ. Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Επιφάνιο. Βρίσκεται στο κέντρο μιας υποτιθέμενης πλατείας και διακρίνεται για την αυστηρότητα του αρχιτεκτονικού ύφους του.

Στον Ναό Αγ. Ιωάννου Θεολόγου - παρεκκλήσιο της Μονής Αγ. Μιχαήλ Κιέβου | Михайлівський золотоверхий монастир

Ταξίδεψε λίγο πριν την Επανάσταση του 2013, φωτο-αποτύπωσε και παρουσιάζει ο π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Αναφέραμε σε προηγούμενη ανάρτηση ότι μέσα στο κτιριακό συγκρότημα της Μονής του Αγίου Αρχαγγέλλου Μιχαήλ Κιέβου, με το χρυσότρουλο Καθολικό, υπάρχει κι ένας άλλος ναός, αυτός του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, που παρουσιάζουμε σήμερα.

Το οικοδόμημα περικλείει την τραπεζαρία της Μονής, η δε ανατολική απόληξή του γίνεται ο εν λόγω ναός. Το κτίριο αυτό οικοδομήθηκε το 1713 στη θέση ενός παλαιότερου ξύλινου. Το εσωτερικό αναθεωρήθηκε το 1827 και πάλι το 1837, ενώ αποκαταστάθηκε στη σημερινή μορφή του μεταξύ των ετών 1976 και 1981. 

Ο ναός λειτουργεί σήμερα ως παρεκκλήσιο της παρακείμενης (βλ. 2η φωτό) Θεολογικής Ακαδημίας του Κιέβου, της επίσημης Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας, υπό τον Μακ. Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Επιφάνιο.

Στη χρυσότρουλη Μονή Αγ. Μιχαήλ Κιέβου | St. Michael's Golden-Domed Monastery | Михайлівський золотоверхий монастир

Ταξίδεψε, φωτο-αποτύπωσε και παρουσιάζει ο π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Το σημερινό φωτογραφικό υλικό προέρχεται από την επίσκεψή μας, λίγο πριν την Επανάσταση του 2013, στο περικαλλές Μοναστήριο του Αγίου Αρχαγγέλου Μιχαήλ, που βρίσκεται στο κέντρο του Κιέβου, μαζί με τα όσα κτήρια περικλείονται στη μάντρα του. 

     Η Μονή με τον χρυσότρουλο ναό της, στο άλλο άκρο της μεγάλης πλατείας, όπου βρίσκεται -βορειοανατολικά- ο Ναός της του Θεού Σοφίας, αποτελεί την Καθέδρα της επίσημης Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας, υπό τον Προκαθήμενό της, Μακ. Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Επιφάνιο.

     Η ιστορία του Καθολικού της Μονής ανάγεται στον Μεσαίωνα, αν και η σύγχρονη μορφή του είναι σε ουκρανικό μπαρόκ του 18ου αιώνα. Το εσωτερικό είναι εντελώς βυζαντινό. Εμείς -ατυχώς- δεν κατορθώσαμε να έχουμε φωτογραφίες έσωθεν, διότι απαγορευόταν κάθε τέτοια απόπειρα. 

Θαυμάζοντας τον Καθεδρικό Ναό της του Θεού Σοφίας Κιέβου | Saint Sophia's Cathedral, Kiev | Собор Святої Софії

Ταξίδεψε, λίγο πριν την Επανάσταση του 2013, φωτο-αποτύπωσε και παρουσιάζει ο π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Σήμερα βρισκόμαστε -εικονικά και μόνον- σ' ένα περιώνυμο μνημείο ναοδομίας, ψηφιδωτών και τοιχογραφιών: τον Καθεδρικό Ναό της του Θεού Σοφίας του Κιέβου (στα ουκρανικά Собор Святої Софії), ο οποίος βρίσκεται στην κεντρικότερη πλατεία της ουκρανικής πρωτεύουσας και τον επισκέπτονται χιλιάδες χιλιάδων κάθε χρόνο, λόγω της σημαντικότητάς του. Ανήκει εκκλησιαστικώς στην επίσημη Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, υπό τον Μακ. Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Επιφάνιο, αν και στην καθημερινότητά του είναι Μουσείο, προστατευόμενο από την Ουνέσκο. 

Ελάτε μαζί μας στην φωτοξενάγηση που ακολουθεί. Ξεκινάμε από το κέντρο της μεγάλης Πλατείας, διαβαίνουμε την καλλιτεχνημένη πύλη - κωδωνοστάσιο και περιτριγυρίζουμε τον περικαλλή Ναό και τους ευφρόσυνους χώρους, που τον περιβάλλουν:

Μια προσευχή για την Ουκρανία / Revolution in Kiev, Ukraine / Революція триває Київ

Σχολιάζει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Ήταν οι ήρεμες ημέρες του Κιέβου και πάσης Ουκρανίας, τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν βρεθήκαμε εκεί, για να γνωρίσουμε τον τόπο, τους ανθρώπους και τον πολιτισμό τους! Όλα ήταν ήπια, φιλόξενα και υποδειγματικά, όπως μαρτυρούν οι ανωτέρω φωτοαποτυπώσεις μας! 

Μόνον ένας φόβος κυριαρχούσε στις συζητήσεις Ελλήνων φίλων μας που ζουν μόνιμα στην ουκρανική πρωτεύουσα: Σε καμιά περίπτωση η πανδυνατή Ρωσία δεν θα επέτρεπε να μπει η "θεραπαινίδα" της Ουκρανία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως προετοιμαζόταν... 

Ο λόγος αυτός, όπως αποδείχτηκε, δεν ήταν απλά φοβικός ή μακροπρόθεσμος, αλλά σε λιγότερες από εκατό μέρες, άρχισε να λαμβάνει σάρκα και οστά, ή καλύτερα: έφερε τον λαό να διαμαρτύρεται εντονότατα στις -πρώην ήσυχες- πλατείες κατά της κυβερνητικής ρωσόπληκτης τακτικής, το δε πάλλευκο χιόνι της εποχής και της όμορφης χώρας βάφεται ήδη με αίμα, σ' έναν ακήρυκτο εμφύλιο... 

Οι εικόνες, που ερανιζόμαστε από το διαδίκτυο, είναι ενδεικτικές, αλλά και άκρως δηλωτικές, όσων συνοπτικά αναφέραμε ανωτέρω:

Μια προσευχή, λοιπόν, για την παγωμένη Ουκρανία, ας κάνουμε σήμερα, αγαπητοί φίλοι αναγνώστες του Νυχθημερόν! Ας ανάψουμε ένα κερί, ας υψώσουμε μια θερμή σκέψη μας έστω για τον τόπο αυτόν, για τ' αδέλφια που αλληλοτρώγονται και ας ελπίσουμε σε ήσυχες εκ νέου ημέρες...

Στις αυλές της γυναικείας Μονής Αναλήψεως Φλορόφσκι Κιέβου / Свято-Вознесенський Флорівський монастир / Florovsky Monastery - Podil, Kiev

  Ταξιδεύει, φωτογραφίζει και παρουσιάζει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας  

Η Μονή Αναλήψεως Φλορόφσκι (στα ουκρανικά: Флорівський монастир), στην πόλη του Κιέβου και μάλιστα στη γειτονιά Podil, υπήρχε το 1482. Ένα διάταγμα του Αυτοκράτορα Πέτρου Α΄, που δημοσιεύτηκε το 1711, σηματοδότησε την αρχή της αναδιοργάνωσης Μονής Φλορόφσκι. 

          Το 1718, εξαιτίας μεγάλης πυρκαγιάς, πολλά κτίρια, όπως η εκκλησία των Αγίων Φλώρου και Λαύρου στην αυλή της Μονής, καταστράφηκαν, αλλά χάρη σε δωρεές γρήγορα ξαναχτίστηκε. Ο ναός αυτός των Αγίων Φλώρου και Λαύρου (εξ ού και το όνομα της Μονής) είναι το παλαιότερο κτίριο της ιερής αυτής μάνδρας. 

          Το 1732 ξεκίνησε η κατασκευή του καμπαναριού, που είναι και πύλη σε κλασικό στιλ. Η οικοδόμηση έλαβε χώρα σε διάφορα στάδια και ολοκληρώθηκε μόλις το 1821. 

          Το 1872 θεμελιώθηκε εκκλησία της Θείας Αναλήψεως, που εξακολουθεί να λειτουργεί. Η κατασκευή της διάρκεσε δέκα σχεδόν χρόνια. Η αρχιτεκτονική του καθεδρικού ναού είναι μοναδική. Τα χαρακτηριστικά σταυροειδούς με τρούλο αρμονικά συνδεδεμένου με τη θέση των θόλων στον ίδιο διαμήκη άξονα, είναι χαρακτηριστικά της Ουκρανίας ξύλινης αρχιτεκτονικής.

          Η εν λόγω Μονή του Κιέβου, εκτός από την αρχιτεκτονική αξία της, είναι επίσης γνωστή, διότι ζούσαν εδώ, αφιερωμένες στον Μοναχισμό, διάσημες γυναίκες της Ρωσίας. Μεταξύ αυτών η Πριγκίπισσα Natalia Dolgorukova, μια από τις πρώτες Ρωσίδες συγγραφείς.

          Το 1810, μια τεράστια πυρκαγιά στην περιοχή έφτασε ώς τη Μονή. Ήταν τόσο ισχυρή, ώστε να λιώσει το θόλο. Άρχισε τότε μια μακρά διαδικασία αποκατάστασης. Μάλιστα, δυτικά της εκκλησίας των Αγίων Φλώρου και Λαύρου, το 1824, οικοδομήθηκε ένας ναός - ροτόντα, στο όνομα της Αναστάσεως του Χριστού. 

          Το 1870 η Μονή ίδρυσε ένα σχολείο για να φοιτούν κορίτσια από φτωχές οικογένειες. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, διοργάνωσε επίσης ένα νοσοκομείο και πτωχοκομείο.

          Η Μονή Φλορόφσκι έκλεισε το 1929 και αναβίωσε το 1941. Διάγοντας τα χρόνια του πολέμου, κατάφερε να επιβιώσει, ανακουφίζοντας με κάθε τρόπο όσους προσέτρεχαν. Εδώ αναφέρονται ότι έχουν συμβεί και θαύματα, όπως η θεραπεία ενός κωφού κοριτσιού.

          Πάμπολλοι είναι οι προσκυνητές και οι τουρίστες, οι οποίοι καταφθάνουν και στις μέρες μας στη Μονή, ώστε στους καταπράσινους τόπους της να βιώσουν την περιρρέουσα πνευματική ατμόσφαιρα. Μεταξύ εκείνων κι εμείς, τον Σεπτέμβριο του 2013!

[Τα ανωτέρω στοιχεία σταχυολογήθηκαν και συντέθηκαν από διάφορους ιστότοπους].

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης για την 80ετηρίδα από τον Μεγάλο Λιμό της Ουκρανίας / Ecumenical Patriarch on the 80th anniversary of the Ukrainian Holodomor / Голодомор

Το Holodomor ή, αλλιώς, η Γενοκτονία εκ του Μεγάλου Λιμού της Ουκρανίας των ετών 1922-23 αποτελεί μια επώδυνη (και αγιάτρευτη) πληγή στο σώμα του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, μια από τις πολλές του Εικοστού Αιώνα.

Ιστορικά στοιχεία για τα φρικτά και αποκρουστικά γεγονότα μιας θλιβερότατης εποχής, αντλούμε από την εγκυκλοπαίδεια Βικιπαίδεια:

          Ο Μεγάλος Λιμός της Ουκρανίας (1932-1933) ή Χολoντομόρ (ουκρανικά: Голодомор) υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες εθνικές καταστροφές στη σύγχρονη ιστορία της Ουκρανίας που συνοδεύτηκε από το θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων. Ο λιμός επηρέασε και άλλες περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης, ωστόσο εκδηλώθηκε με μεγαλύτερη ένταση και περισσότερα θύματα στην Ουκρανία, και σε γειτονικές περιοχές της.

          Οι περισσότεροι αναλυτές θεωρούν πως ο λιμός της Ουκρανίας ήταν συνέπεια της οικονομικής πολιτικής που ακολούθησε η Σοβιετική Ένωση υπό την ηγεσία του Στάλιν και ειδικότερα του προγράμματος κολεκτιβοποίησης που εφαρμόστηκε. Συχνά αναφέρεται ως γενοκτονία και υποστηρίζεται πως ήταν απόρροια πολιτικού σχεδίου. Στις 28 Νοεμβρίου 2006, αναγνωρίστηκε επίσημα από το ουκρανικό κοινοβούλιο ως γενοκτονία και ορίστηκε ως ημέρα μνήμης η 25η Νοεμβρίου. Αρκετές ακόμα χώρες έχουν επισήμως αναγνωρίσει το λιμό της Ουκρανίας ως γενοκτονία.

          Η διετία 1932-1933 ονομάστηκε από τη Σοβιετική Ένωση ως "Αγροτική Μεταρρύθμιση". Το Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ένωσης, σε συνεργασία με τη διοίκηση της Ουκρανικής ΣΣΔ, με το πρόσχημα της κολεκτιβοποίησης, διέταξε να κατασχεθούν πρώτα όλα τα σιτηρά προϊόντα από τους αγρούς και τις αποθήκες και στη συνέχεια όλα τα μη σιτηρά προϊόντα και τα ζώα. Επιπλέον, απαγορεύτηκε η μετακίνηση του αγροτικού πληθυσμού στις πόλεις. Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν ο θάνατος από ασιτία έξι ως δώδεκα εκατομμυρίων ανθρώπων σε διάρκεια 500ων ημερών. Η επίσημη ουκρανική πλευρά μιλάει για επτά με δέκα εκατομμύρια, που σημαίνει 17 θάνατοι το λεπτό, 1.000 την ώρα και 25.000 την ημέρα.

Σχετικές δημοσιεύσεις κάναμε τον περασμένο Σεπτέμβριο, μετά το ταξίδι μας στο Κίεβο και το συναπάντημά μας με δυο Μνημεία για το Γολοντομόρ, που συναντήσαμε επιτόπου. Εσείς μπορείτε να τα ξαναδιαβάσετε ΕΔΩ και ΕΔΩ!

80 χρόνια μετά η Ουκρανία δεν παύει να θυμάται... Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Μαζί τους αναθυμάται και συμπάσχει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος εκ του ιερού Κέντρου της Ορθοδοξίας, το αείφωτο Φανάρι, εξέπεμψε σχετικό Πατριαρχικό Μήνυμα -στο ανωτέρω βιντεοσκοπημένο Μήνυμα- όπου εκφράζει την συνοδύνη της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας για τον χαμό τόσων εκατομμυρίων ψυχών στον βωμό πολιτικών σκοπιμοτήτων.