Πλαίσια κατανόησης τοῦ κόσμου - Ἐπικίνδυνη ἔξοδος

Πλαίσια κατανόησης τοῦ κόσμου

Ὁρισμένα στοιχεῖα ἀπό ἕνα ἄρθρο τοῦ Θ. Γεωργακόπουλου, (Καθημερινή, 25.6.2026), μᾶς δίνουν τήν ἀφορμή νά ἐπισημάνουμε μιά λανθασμένη ποιμαντική τακτική, πού βρίσκει ὅμως πολλούς θιασῶτες ἀπό τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, λαϊκούς καί Κληρικούς. Ὁ τίτλος τοῦ ἄρθρου εἶναι: «Μή σκέφτεστε ἕναν ἐλέφαντα!» καί ἀναφέρεται σέ ἕνα ὁμότιτλο βιβλίο τοῦ Ἀμερικανοῦ γλωσσολόγου Τζόρτζ Λάκοφ, δημοκρατικοῦ, ὡς πρός τίς πολιτικές πεποιθήσεις, ὁ ὁποῖος «τὸ 2004, λίγο πρὶν ἀπὸ τὶς ἀμερικανικὲς προεδρικὲς ἐκλογές... ἔβλεπε μὲ τρόμο τὸν συντηρητισμὸ νὰ ἁπλώνεται καὶ νὰ κυριαρχεῖ στὸν δημόσιο διάλογο... Ὁπότε ἔγραψε ἕνα μικρὸ βιβλιαράκι στὸ ὁποῖο ἀποτύπωνε τὴ θεωρία του γιὰ τὴ χρήση τῆς γλώσσας στὸν πολιτικὸ λόγο καὶ διατύπωνε καὶ ἰδέες καὶ προτάσεις γιὰ τὸ πῶς οἱ προοδευτικοί... θὰ μποροῦσαν νὰ ἀνακτήσουν τὸν ἔλεγχο τοῦ δημόσιου διαλόγου».

Πᾶς ἄνθρωπος ψεύστης

Πρωτοπρεσβύτερου π. Θωμᾶ Βαμβίνη 

Στόν 115ο Ψαλμό ὁ Δαβίδ μᾶς λέει μιάν ἀλήθεια πού δύσκολα μποροῦμε νά ἀφομοιώσουμε καί εὔκολα μποροῦμε νά παρανοήσουμε. Διαβάζουμε: «Ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα· ἐγὼ δὲ ἐταπεινώθην σφόδρα. Ἐγὼ δὲ εἶπα ἐν τῇ ἐκστάσει μου· πᾶς ἄνθρωπος ψεύστης». Αὐτοί εἶναι οἱ δύο πρῶτοι στίχοι τοῦ ἐν λόγῳ Ψαλμοῦ, στούς ὁποίους παρατηροῦμε ὅτι ἡ πρώτη λέξη εἶναι τό ρῆμα «ἐπίστευσα» καί ἡ τελευταία τό ἐπίθετο ἤ οὐσιαστικό «ψεύστης». Ἑρμηνεύοντας τούς στίχους αὐτούς οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς λένε πολύ σημαντικά πράγματα γιά τήν πίστη, ἀλλά καί τήν ἐπίγνωση τῆς καταστάσεως τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου.

Κλειστές πόρτες

Πρωτοπρεσβύτερου π. Θωμᾶ Βαμβίνη 

Δύο χαρακτηριστικές προτάσεις, μία ἀπό τό Εὐγγέλιο τοῦ Ἰωάννου καί μία ἀπό τήν Ἀποκάλυψη, εἶναι ἡ ἀφορμή ὅσων θά διατυπωθοῦν στήν συνέχεια. 

Καλό καί κακό στρές - Ἀπό τήν «πεντάτευχο» στήν Καινή Διαθήκη

Καλό καί κακό στρές

Στίς μέρες μας γίνεται πολύς λόγος γιά τό στρές. Ἔχουμε γίνει μάλιστα πολύ εὐαίσθητοι, σέ σημεῖο πού ξεχνᾶμε ὅτι σέ «κανονικές δόσεις» τό στρές εἶναι πολύ ὠφέλιμο· εἶναι ἡ κινητήρια δύναμη τοῦ ψυχοσωματικοῦ ὀργανισμοῦ μας, πού μᾶς κάνει δημιουργικούς καί ἀποδοτικούς σέ ὅποια ἐργασία ἐπιδιδόμαστε. Ὑπάρχει, βέβαια, καί τό κακό στρές, πού εἶναι ἐπιβαρυντικό γιά τήν ὑγεία τοῦ σώματός μας, πέρα ἀπό τίς ἐπιπτώσεις πού ἔχει στήν ψυχική μας ὑγεία.

Ἡ κοινωνία κινεῖται μέ ἄλογα συναισθήματα - Ἡ ἀγνωσία τοῦ Θεοῦ κινεῖ τό ἐκκρεμές

Ἡ κοινωνία κινεῖται μέ ἄλογα συναισθήματα

Ἕνα ἄρθρο τοῦ δημοσιογράφου Ἀλέξη Παπαχελᾶ (Καθημερινή, 18.02.2026) ἐπισημαίνει μέ καθαρό τρόπο τήν ἀνισορροπία πού ἐπικρατεῖ στόν σύγχρονο κόσμο καί ἐπισημαίνει τίς φαινόμενες αἰτίες της. Γράφει: «Αὐτὸ ποὺ ζοῦμε σήμερα στὴ Δύση, καὶ κυρίως στὴν Ἀμερική, εἶναι ἡ ἐξαιρετικὰ βίαιη μετακίνηση τοῦ ἐκκρεμοῦς ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρο στὸ ἄλλο». Ἐξηγεῖ στήν συνέχεια τήν αἰτία αὐτῆς τῆς βίαιης μετακίνησης τοῦ ἐκκρεμοῦς τῆς κοινωνίας ἀνατρέχοντας στίς ὑπερβολές τοῦ γουοκισμοῦ. Γράφει:

Δικαιώματα μέ προϋποθέσεις

Πρωτοπρεσβύτερου π. Θωμᾶ Βαμβίνη 

Μέσα στό βιβλίο τοῦ Τριωδίου, τό ὁποῖο χρησιμοποιεῖ ἡ Ἐκκλησία μας στίς ἀκολουθίες της ἀπό τήν Κυριακή τοῦ Τελώνου καί Φαρισαίου ἕως τό Μέγα Σάββατο τό πρωί, περιέχονται θαυμάσιοι ὕμνοι, οἱ ὁποῖοι μᾶς διδάσκουν ἤ ἀναζωπυρώνουν τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τό ταπεινό καί πράο ἦθος τοῦ ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ. Οἱ ὕμνοι αὐτοί, χωρίς νά μιλᾶνε γιά φῶς, εἶναι γεμάτοι ἀπό τό ἀληθινό φῶς, πού φωτίζει τό ἐσωτερικό τοῦ ἀνθρώπου, τήν καρδιά καί τόν νοῦ του, μεταγγίζοντας μαζί μέ ἐλπιδοφόρα διάθεση τό πνεῦμα τῆς θεραπευτικῆς μετανοίας. Ὁ κόσμος μπορεῖ νά ζῆ συνταρακτικά γεγονότα, νά ἀναμένη ἀνατροπές καί ἀναδιατάξεις στήν μέχρι τώρα καθεστηκυῖα τάξη τοῦ κόσμου, ὅμως ἡ Ἐκκλησία προσπαθεῖ νά δημιουργῆ διαρκῶς τίς δικές της εἰρηνικές, ἐν σιγῇ, ἀνατροπές στήν πεπτωκυῖα κατάσταση τοῦ κόσμου, πυροδοτώντας σέ νωθρές καί ράθυμες ψυχές ἀναζητήσεις τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀληθινοῦ ἀνθρώπου, ὅπως τόν ἔπλασε ὁ Θεός καί ὄχι ὅπως τόν παραμόρφωσε ἡ ἁμαρτία.

Ἀγρός τῆς ψυχῆς καί μπλόκα τῶν δρόμων της - Δικαίωμα στίς τύψεις

Ὁ ἀγρός τῆς ψυχῆς καί τά μπλόκα τῶν δρόμων της

Δέν εἴμαστε εἰδικοί γιά νά μιλήσουμε γιά τά αἰτήματα τῶν ἀγροτῶν ἤ τούς τρόπους διεκδίκησής τους. Αὐτό πού γενικά μποροῦμε νά ποῦμε εἶναι ὅτι κάθε λαϊκή ἀντίδραση συνήθως ἔχει ὡς αἰτία κάποια ἀδικία, ἡ ὁποία βλάπτει κυρίως τούς ἀδύναμους. Ὁ τρόπος διεκδίκησης, ὅμως, θά πρέπει νά μήν ἀδικῆ κανέναν ἄλλον ἀδύναμο, ἄλλης κοινωνικῆς ἤ ἐπαγγελματικῆς κατηγορίας. Πρέπει οἱ ἀδικούμενοι νά κινοῦν τόν δίκαιο θυμό τους «ἐνδικώτατα». Πράγμα ὁμολογουμένως πολύ δύσκολο. Ἡ ἀναφορά μας στίς κινητοποιήσεις τῶν ἀγροτῶν δέν ἔγινε γιά νά σχολιάσουμε ἤ νά ἀναλύσουμε τήν κατάσταση πού ἔχει δημιουργηθῆ. Τά μπλόκα τους τά εἴδαμε ὡς τύπο γιά κάποιες καταστάσεις πού ἀφοροῦν τήν πνευματική ζωή τῶν Χριστιανῶν.

Ἄστρο πού δέν βλέπουν τά τηλεσκόπια

Πρωτοπρεσβύτερου π. Θωμᾶ Βαμβίνη 

Κατά τήν περίοδο τοῦ Δωδεκαημέρου γίνονται πολλές ἀναφορές, σέ θρησκευτικά ἔντυπα, γιά τόν ἑορτασμό τῶν Χριστουγέννων χωρίς Χριστό, γιά τήν ἀποξένωση τῆς γιορτῆς ἀπό τό θεολογικό περιεχόμενό της, γιά τήν αὐτονόμησή της ἀπό τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας﮲ ἀπέμειναν ὡς περιεχόμενο τῆς γιορτῆς τά δῶρα τῶν παιδιῶν, κάποιες κοσμικές ἐκδηλώσεις καί τά κάλαντα, ἀλλά χωρίς ἐπίγνωση τοῦ περιεχομένου τους, ἀφοῦ κάποια ἀπό τά παραδοσιακά κάλαντα ἔχουν καθαρά θεολογικό περιεχόμενο.

Ἡσυχία ὅλων τῶν αἰσθήσεων - Ἡσυχία καί πεινασμένα πάθη

Ἡσυχία ὅλων τῶν αἰσθήσεων

Τό Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2024, τελέσαμε θεία Λειτουργία στόν ἐρειπωμένο Ναό, στό Καθολικό τῆς Ἱερᾶς σπηλαιώδους Μονῆς τοῦ ἁγίου Νικολάου τῆς Βαράσοβας. Μέ «μικράν λέμβον» μηχανοκίνητη ἀπό τήν Κάτω Βασιλική φθάσαμε στόν «ἀρσανά» τῆς Μονῆς καί ἀνηφορήσαμε κατόπιν ἀπό δύσβατο μονοπάτι. Ἱερεῖς καί λαός ξεχάσαμε τόν κόπο τῆς ἀνηφόρας ἀρχίζοντας τήν ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου καί κατόπιν τήν θεία Λειτουργία.

Ἄσκηση στήν ἡνιοχεία ἐπιθυμίας καί θυμοῦ

Πρωτοπρεσβύτερου Θωμᾶ Βαμβίνη

Ἀκοῦμε στίς μέρες μας γιά τήν σκληρότητα τῶν πολέμων στήν Οὐκρανία ἤ στήν Μέση Ἀνατολή, γιά τήν ταλαιπωρία ἀθώων ἀνθρώπων, κυρίως παιδιῶν, τά ὁποῖα βιώνουν σκληρές καταστάσεις, πού σφραγίζουν τήν ψυχή τους· βλέπουμε στίς ὀθόνες κατεστραμμένα σπίτια, ἐρημωμένους οἰκισμούς, βομβαρδισμένες πόλεις· ὁ θυμός καί τό μίσος πού δηλητηριάζουν λαούς καί ἔθνη, πού μέ διάφορες αἰτίες καί ἀφορμές ἤ προσχήματα γίνονται ἐθνικό μίσος, διαιροῦν τά ἔθνη σέ ἀντίπαλα στρατόπεδα καί καταστρέφουν ὅ,τι μέ κόπους πολλούς οἱ ἄνθρωποι ἔκτισαν γιά νά στεγάσουν τήν ζωή τους.