Χαρά πού σκιάζει ἡ ἐκκοσμίκευση
Ἔχει γραφῆ ὅτι ἕνα κριτήριο πού μᾶς δείχνει τήν ἐκκοσμίκευση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς εἶναι ἠ ἀντιμετώπιση ἀπό πολύ λαό τῶν Μυστηρίων τοῦ Βαπτίσματος καί τοῦ Γάμου ὡς κοσμικῶν τελετῶν, πού σέ κάποιες περιπτώσεις φθάνει ὡς τήν τελεία ἀποϊεροποίηση τῶν Μυστηρίων. Βέβαια, ἡ προσέλευση νέων ζευγαριῶν στήν Ἐκκλησία γιά νά εὐλογήσουν τήν σχέση τους καί νά βάλουν ὡς θεμέλιο τῆς κοινῆς ζωῆς τους τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ γεύση τῆς ὁποίας δωρίζει τήν βαθειά ἑνότητα τοῦ ἀνδρογύνου, εἶναι ἕνα ἐλπιδοφόρο γεγονός, μιά κοινή χαρά ὅλων τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, ὄχι μόνον τῶν φίλων καί συγγενῶν. Ἐπίσης, ἡ ἐπιθυμία τῶν γονέων νά φέρουν τόν νέο βλαστό τους στίς σαράντα ἡμέρες ἀπό τήν γέννησή του, ὥστε νά διαβαστοῦν οἱ εὐχές τοῦ ἐκκλησιασμοῦ τοῦ βρέφους, δηλαδή νά γίνη ὁ «σαραντισμός» του καί κατόπιν νά τό προσάγουν μέ τόν ἀνάδοχό του γιά νά λάβη τήν ἀνακαινιστική χάρη τοῦ Βαπτίσματος καί τόν φωτισμό τοῦ Χρίσματος, καί αὐτή ἡ ἐπιθυμία, ὅταν γίνεται πράξη, εἶναι κοινή χαρά ὅλων τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας.
