Ραφήνα: Ο Μητροπολίτης Προύσης στην πανηγυρίζουσα Παντοβασίλισσα

Την Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2025, η Ραφήνα τίμησε με κατάνυξη και εκκλησιαστική λαμπρότητα τη μεγάλη Θεομητορική Εορτή του Γενεσίου της Υπεραγίας Θεοτόκου στον Ιερό Ναό Παναγίας Παντοβασίλισσας.

Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου στὴν Σμύρνη

Ἡ τοπικὴ τῶν Σμυρναίων Ἐκκλησία τίμησε τὴν μνήμην τοῦ Ἀποστολικοῦ πατρός, Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Πολυκάρπου, Ἐπισκόπου Σμύρνης, στὸν Ἱερὸ Καθεδρικὸ Ναὸ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Τῆς πανηγύρεως προεξῆρχεν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς κ. Νικόλαος, ὁ ὁποῖος, ἀνταποκρινόμενος σὲ πρόσκλησιν τοῦ Ποιμενάρχου, ἦλθε στὴν Σμύρνη, ἐπὶ κεφαλῆς ὁμίλου προσκυνητῶν ἐκ πιστῶν τῆς κατ’ αὐτὸν Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

Σεβασμιώτατε Άγιε Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ.κ. Νικόλαε, «ἐπερώτησον τὸν πατέρα σου, καὶ ἀναγγελεῖ σοι, τοὺς πρεσβυτέρους σου, καὶ ἐροῦσί σοι»...

Γράφει ο π. ΡΩΜΑΝΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ 

Τις τελευταίες ώρες κυκλοφορεί στο διαδίκτυο κείμενο-παρέμβαση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικολάου με αφορμή το Ουκρανικό Εκκλησιαστικό Ζήτημα και με τον τίτλο «Διχασμένοι Αυτοκέφαλοι ή Ενωμένοι Αδελφοί;», το οποίο μάλιστα λανσάρεται από κάποιους ως «φοβερό»!...

Θα αντιπαρέλθω την «περιφρόνηση» του Σεβασμιωτάτου κ. Νικολάου προς τον... Προκαθήμενο της Εκκλησίας στην οποία ανήκει, το Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κ. Ιερώνυμο, ο οποίος μόλις λίγες μέρες πριν, από τη Μεσσηνία, αποδοκίμασε όσους τοποθετούνται «προσωπικά» για ένα τόσο σοβαρό εκκλησιαστικό ζήτημα, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Η Εκκλησία έχει θεσμούς και τα πρόσωπα δεν πρέπει να προηγούνται από τις αποφάσεις που παίρνουν οι θεσμοί»... Ας πούμε ότι εκεί πάνω στην Εκκλησία της Ελλάδος την Σύνοδο την έχουν κυρίως για να εκλέγει τους Επισκόπους και από κει και πέρα ο καθένας Μητροπολίτης βγαίνει και λέει ό,τι νομίζει, ό,τι νάναι και όπου νάναι... Και αυτό θα πρέπει να τους προβληματίσει, γιατί μόνο σοβαρότητα και κύρος δεν προσδίδει στην Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και στα μέλη της.

Ας έλθουμε όμως σε κάποια κομβικά σημεία της παρέμβασης του Σεβασμιωτάτου, τα οποία θεωρούμε κάπως... περίεργα έως και «επικίνδυνα» για την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, η οποία αποτελεί βάση και θεμέλιο ύπαρξης και διατήρησης της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας ανά τους αιώνες. Διότι το κείμενο του κ. Νικολάου είναι τόσο «συμπαθητικά» γραμμένο, τόσο «συγκινητικό», τόσο «συναισθηματικό», τόσο... «σιροπιαστό» (ας μου επιτραπεί η λέξη), που με την πρώτη ματιά και χωρίς προσεκτική μελέτη το μόνο που μπορεί να προσελκύσει είναι... επευφημίες και χειροκροτήματα... Χωρίς όμως να προσθέτει τίποτε ουσιαστικό στην επίλυση των προβλημάτων που πάντοτε υπήρχαν και πάντοτε θα αναφύονται στην Εκκλησία και χωρίς να απαντά στο βασικό ερώτημα: Εντάξει, ωραία η αγάπη και η ενότητα, αλλά αυτήν πρέπει να την θέλουν όλες οι πλευρές. Και κανένας δεν μπορεί να εξαναγκάσει τον άλλο να τον αγαπά και να τον σέβεται. Σε κάθε περίπτωση όμως η Εκκλησία πρέπει να πορεύεται και να ασκεί την αποστολή Της. Να υπάρχει ως συγκροτημένος Θεσμός, να λύνει προβλήματα, να αντιμετωπίζει και να επιλύει αδιέξοδα. Όχι να κάθεται και να περιμένει με τη λογική του «ώριμου φρούτου»... Αυτό είναι πολιτικαντισμός και λαϊκισμός, αυτό το κάνουν οι πολιτικοί που φοβούνται το λεγόμενο «πολιτικό κόστος» και αυτό τελικά δημιουργεί τραγωδίες και επιδείνωση των προβλημάτων. Αυτό λοιπόν να κάνει και η Εκκλησία; Να... περιμένει... Τι και ποιον; Πολύ «στρογγυλεμένος» ο λόγος, πολύ «χάιδεμα αυτιών», αλλά φοβούμαι όχι λόγος εκκλησιαστικός...

Θα αναφερθώ ειδικά μόνο σε κάποια σημεία του κειμένου του Σεβασμιωτάτου, καθώς η πρόθεσή μου δεν είναι ούτε να αντιδικήσω ούτε να «αποδομήσω» τίποτα και κανένα, απλά να καταθέσω σκέψεις και να παρακινήσω και άλλους αφενός να προβληματίζονται και αφετέρου να διαβάζουν πάντα με προσοχή το κάθε κείμενο, χωρίς επιπόλαιες κρίσεις, είτε θετικές είτε αρνητικές.

Ήδη από τον τίτλο του κειμένου του ο Σεβασμιώτατος θέτει ένα κορυφαίο ερώτημα, το οποίο με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. Διαβάζοντας όμως την ανάλυσή του τελικά διαπιστώνω ότι δεν εννοεί αυτό που θα έπρεπε να εννοεί, αλλά τεχνηέντως και ρητορικά στρέφει το ερώτημα ως επιχείρημα ενάντια στην απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου για τη χορήγηση Αυτοκεφαλίας στην Εκκλησία της Ουκρανίας! Γιατί αυτό που εγώ καταλαβαίνω από το ερώτημα του Σεβασμιωτάτου στον τίτλο, προτού διαβάσω το κείμενό του, είναι το εξής: Ποιος ο λόγος να υπάρχουν τόσες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες και να απειλείται έτσι η ενότητα των Ορθοδόξων;

Ωραία λοιπόν, ας ξεκινήσουμε την απάντηση του ερωτήματος... αυτοκριτικά από πλευράς της Εκκλησίας της Ελλάδος, της πρώτης η οποία «ήρξατο χειρών αδίκων» στο εν λόγω ζήτημα, όταν βιαίως, αυθαιρέτως και αντικανονικώς αποσχίστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το έτος 1837. Εκεί λοιπόν ας απευθυνθεί το ερώτημα αυτό, γιατί το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν ήλθε με δική του πρωτοβουλία και βούληση να δώσει τόσα Αυτοκέφαλα κατά τους τελευταίους δύο αιώνες... Το έκανε από αγάπη και συγκατάβαση προς τα πνευματικά τέκνα του που, επειδή βρίσκονταν σε ανεξάρτητα εθνικά κράτη, ήθελαν να έχουν ανεξάρτητη εθνική εκκλησιαστική διοίκηση... Και το έκανε ακριβώς για να διατηρήσει τελικά την Ενότητα της Εκκλησίας και όχι φυσικά για το αντίθετο... Αν το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν λειτουργούσε με σοφία, σύνεση και αγάπη τόσους αιώνες τώρα, ως το Συντονιστικό Κέντρο της Ορθοδοξίας, η Εκκλησία θα είχε γίνει χίλια κομμάτια, με τόσους εθνικισμούς και εγωισμούς που την απείλησαν και συνεχίζουν να την απειλούν! Τελικά, αν έλειπαν τα δικαιώματα και τα προνόμια που η Πρόνοια του Θεού, διά των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων, απένειμε αποκλειστικά στην Πρωτόθρονη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, σήμερα δεν θα υπήρχε καν ενιαία Ορθόδοξη Εκκλησία... Θα υπήρχαν σπαράγματα ανά τον κόσμο, κομματιασμένες παρατάξεις και φέουδα, αλλά όχι Μία Εκκλησία.

Και συνεχίζουμε με κάποια άλλα ερωτήματα-τοποθετήσεις του Σεβασμιωτάτου: 

«Στὴν πραγματικότητα, ἡ αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας δὲν ἀποτελεῖ τόσο ἐπείγουσα ἀνάγκη ὅσο δικαίωμα καὶ πείσμονα πολιτικὴ ἀπαίτηση. Ἀντίθετα, ἡ ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν ἀποτελεῖ ἀδήριτη ἀνάγκη καὶ ἀδιαπραγμάτευτη εὐαγγελικὴ ἐπιταγή. Τί ἔχει ἆραγε μεγαλύτερη σημασία, τὸ αὐτοκέφαλο μιᾶς τοπικῆς ἐκκλησίας ἢ ἡ ἑνότητα ὅλων «εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν»; Αὐτοὶ δὲ ποὺ ζητοῦν τὴν αὐτοκεφαλία ποιοί εἶναι; Εἶναι δυνατὸν ἕνας ἀμφιβόλου πνευματικοῦ ὑποβάθρου κοσμικὸς Πρόεδρος καὶ ἕνας προβληματικῆς ἐκκλησιολογικῆς εὐαισθησίας, μέχρι τώρα ἀπορριπτέος ὡς σχισματικός, αὐτοανακηρυχθεὶς «Πατριάρχης», νὰ εἶναι τὰ κατάλληλα πρόσωπα προκειμένου νὰ ἐκφράσουν τὴν ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ἀνάγκη, τὴ βούληση τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν ἀναστεναγμὸ τῆς Ἐκκλησίας στὴν Οὐκρανία; Καὶ ἂν δὲν θέλουμε νὰ ἀκούσουμε τὴ φωνὴ αὐτῶν ποὺ ἀντιστέκονται στὴν αὐτοκεφαλία, πῶς μποροῦμε νὰ στηρίζουμε τὶς ἐλπίδες μας γιὰ ἑνότητα σὲ αὐτοὺς ποὺ ἤδη ἔχουν προκαλέσει μακροχρόνιο σχίσμα καὶ γιὰ χρόνια φιλοξενοῦν ὅλους τοὺς ἀδέσποτους καθηρημένους παλαιοημερολογίτες τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου καὶ ὄχι μόνον; Ἂν ὁ Φιλάρετος εἶχε ἐκλεγεῖ Πατριάρχης Μόσχας τὸ 1990, ποὺ τόσο τὸ ἐπιδίωξε, ἀλλὰ δὲν τοῦ βγῆκε, θὰ ζητοῦσε σήμερα νὰ γίνει Μητροπολίτης τῆς αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας; Καὶ ἂν ναί, ἀπὸ ποιόν; Ἀπὸ τὴ Σύνοδο τῆς Μόσχας, τῆς ὁποίας ὁ ἴδιος θὰ προήδρευε ἢ ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη ποὺ σήμερα ψευτοσέβεται καὶ στὴν ὁποία δῆθεν ὑποκλίνεται;»...

Δεν ξέρω εάν εγώ μόνο το αντιλαμβάνομαι έτσι, αλλά ό,τι μόλις προηγήθηκε θα μπορούσε να είναι μια πιο... «ευπρεπής» τοποθέτηση των ηγετών της Ρωσικής Εκκλησίας, εάν δεν είχαν εκτροχιαστεί και σχεδόν... «δαιμονισθεί» ώστε να επιτίθενται καθημερινά με ύβρεις και πρωτόγνωρους χαρακτηρισμούς κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου και προσωπικά του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου. Ο Σεβασμιώτατος κ. Νικόλαος -τον οποίον δεν φαίνεται να ενδιαφέρουν και τόσο τα εκατομμύρια των Ουκρανών Ορθοδόξων αδελφών μας που βρίσκονται αναγκαστικά εδώ και δεκαετίες στο σχίσμα λόγω της επιθετικής πολιτικής της Μόσχας- θα έπρεπε να θέσει τα παραπάνω ερωτήματα στον ίδιο τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ζητώντας μία συνάντηση μαζί του, την οποία με πολλή χαρά υποθέτω θα αποδεχόταν η Σεπτή Κορυφή της Ορθοδοξίας. Άλλωστε, ως Αγιορείτης, ο Σεβασμιώτατος γνωρίζει τον Παναγιώτατο και μπορεί να συνομιλήσει μαζί του. Άλλωστε αυτό υποδεικνύει και η Αγία Γραφή, την οποία κατά τα άλλα επικαλείται: «ἐπερώτησον τὸν πατέρα σου, καὶ ἀναγγελεῖ σοι, τοὺς πρεσβυτέρους σου, καὶ ἐροῦσί σοι» (Δευτερ. 32, 7).

Διότι αυτά τα ερωτήματα που θέτει είναι, και ας με συγχωρήσει, παραπλανητικά και αποτελούν την πεμπτουσία της μαύρης ρωσικής προπαγάνδας που μόλις προ ολίγων ημερών κατήγγειλε ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης (δείτε εδώ). Ο Παναγιώτατος λοιπόν θα του εξηγήσει γιατί η χορήγηση Αυτοκεφαλίας στην Εκκλησία της Ουκρανίας δεν είναι, όπως χωρίς σοβαρά επιχειρήματα ισχυρίζεται, μία «πολιτικὴ ἀπαίτηση» ή ένα «πείσμα», αλλά αναγκαία πλέον και αναπόφευκτη θεραπευτική επέμβαση της Μητρός ημών Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας σε ένα λαό, που συνιστά πνευματικό Της τέκνο, ο οποίος δεινοπαθεί, εκτός των άλλων, και από εκκλησιαστικά σχίσματα και διαιρέσεις, τα οποία έχει προκαλέσει η εωσφορική αλαζονεία και η ιμπεριαλιστική στρατηγική της Μοσχοβίτικης πολιτικής και εκκλησιαστικής ηγεσίας.

Τώρα τι να κάμω; Να του απαντήσω εγώ; Δεν νομίζω ότι ο Άγιος Μεσογαίας είναι αφελής ή ότι δεν γνωρίζει τις απαντήσεις σε όλα όσα δήθεν ερωτά... Είναι πανέξυπνος άνθρωπος, με γνώσεις και τίτλους σπουδών που λίγοι κατέχουν στον εκκλησιαστικό χώρο, και γι’ αυτό με ενοχλεί ο τρόπος με τον οποίο απευθύνει τα ερωτήματα αυτά... Αντί να ερωτήσει αυτούς που θα του απαντήσουν αυθεντικά και θα του ερμηνεύσουν όλα όσα θέλει να μάθει, επιλέγει να δημοσιοποιεί κείμενα στον αέρα της ακατάσχετης φλυαρίας περί ενός σπουδαίου εκκλησιαστικού ζητήματος, το οποίο, είτε αρέσει είτε όχι, έχει αποφασίσει να επιλύσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Και το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει και το δικαίωμα και την υποχρέωση να το πράξει.

Και αυτά τα δικαιώματα δεν απορρέουν από το... Θιβέτ ή από τις... «Βέδες», Σεβασμιώτατε, αλλά προκύπτουν από το Ευαγγέλιο και από τις Αποφάσεις των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων, τις οποίες, ασφαλώς, αναγνωρίζετε και αποδέχεστε, όπως ομολογήσατε επ’ εκκλησίας κατά την εις Επίσκοπον χειροτονία σας. Γιατί σε κάποιο άλλο σημείο του κειμένου του ο κ. Νικόλαος κάνει τις εξής «περίεργες» αναφορές: «Οἱ λέξεις ποὺ ἀκοῦμε νὰ ἐπικαλοῦνται οἱ ἐμπλεκόμενες Ἐκκλησίες εἶναι ἱστορικὰ προνόμια, δικαιώματα καὶ κανόνες. Δυστυχῶς, αὐτὸ ποὺ δὲν ἀκοῦμε εἶναι τὸ Εὐαγγέλιο» και αλλού «ἡ ἐπίκληση τῶν ἱστορικῶν δικαιωμάτων καὶ τῶν κανόνων εἶναι πιὸ σημαντικὴ ἀπὸ αὐτὴν τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου;»...

Και όποιος τα διαβάζει και δεν γνωρίζει τα πράγματα δεν μπορεί παρά να σκανδαλισθεί... Αυτός είναι ο σκοπός σας, Σεβασμιώτατε; Να σκανδαλίσετε τους πιστούς και να τους στρέψετε εναντίον του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου; Δεν γνωρίζετε αλήθεια, ότι «ἱστορικὰ προνόμια, δικαιώματα καὶ κανόνες» είναι ό,τι ακριβώς συνιστά την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, την ίδια την Εκκλησία τελικά ως Θεσμό; Δηλαδή αυτά να τα αγνοήσουμε επικαλούμενοι αορίστως και με μπόλικο «λαϊκισμό» το «Ευαγγέλιο»; Συγγνώμη, αλλά το Ευαγγέλιο επικαλούνται και οι αιρετικοί Προτεστάντες για να αρνηθούν την Εκκλησία και τους συγκροτημένους θεσμούς της, να αρνηθούν τους Κανόνες και τα Μυστήρια, να αρνηθούν ό,τι τελικά είναι η Εκκλησία... Αυτό θα κάνουμε τώρα και εμείς; Θα βάζουμε ως πρόσχημα το Ευαγγέλιο για να μην λέμε την αλήθεια και για να μην αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα στη ρίζα τους και στην πραγματική τους διάσταση; 

Ειλικρινά, δεν μπορώ να κατανοήσω τις παραπάνω θέσεις του Σεβασμιωτάτου και σε τι ακριβώς αποσκοπεί γενικά αυτή η προσωπική του παρέμβαση, όταν μάλιστα, όπως όλα δείχνουν, σύντομα θα κληθεί να τοποθετηθεί επί των εξελίξεων το Συνοδικό Σώμα στο οποίο και ο ίδιος ανήκει και οφείλει υπακοή, δηλαδή η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Γιατί όλοι εμείς οι ταπεινοί και ασήμαντοι που γράφομε για κάθε ζήτημα δεν έχομε την ίδια ευθύνη με ένα Επίσκοπο της Εκκλησίας. Εκείνου τα λόγια και οι δημόσιες τοποθετήσεις έχουν βαρύ αντίκτυπο λόγω του υψίστου αξιώματος που φέρει και του θεσμού που εκπροσωπεί. Γι’ αυτό και οι Επίσκοποι θα έπρεπε να είναι προσεκτικότεροι στις τοποθετήσεις τους. Αφού ό,τι πω εγώ, είτε αρέσει είτε όχι, θα πουν «το είπε ο Ρωμανός». Και αν αρέσει, θα επαινέσουν το Ρωμανό, αν δεν αρέσει θα κατηγορήσουν το Ρωμανό... Ενώ για ό,τι λένε οι Επίσκοποι, και μάλιστα οι πλέον προβεβλημένοι, αυτό που λέγεται συνήθως είναι: «το είπε η Εκκλησία»... Και η Εκκλησία στο τέλος «πληρώνει τα σπασμένα» του κάθε Επισκόπου που ως πρόσωπο θέλει να «προηγείται των αποφάσεων των θεσμών», για να χρησιμοποιήσω την αναφορά του Αρχιεπισκόπου Αθηνών...

Η όλη γεύση λοιπόν που αφήνει το κείμενο αυτό του Σεβασμιωτάτου κ. Νικολάου είναι πικρή. Και δεν «μυρίζει» Ορθοδοξία και Εκκλησία... Πουριτανικές τοποθετήσεις προτεσταντικού ύφους και επιχειρηματολογίας, με μοναδικό τελικό στόχο το μαρτυρικό Φανάρι, τη Μητέρα Εκκλησία που γέννησε και τον ίδιο, αφού μέσα στους κόλπους Της, στο Αγιώνυμο Όρος, έλαβε τα χαρίσματα του μοναχικού σχήματος και της Ιερωσύνης.

Και αν στο μεγαλύτερο μέρος του κειμένου η επίθεση στον Πάνσεπτο Οικουμενικό Θρόνο είναι ύπουλα κρυμμένη πίσω από τις σοφιστείες και τους ευσεβισμούς, υπάρχει και μία αναφορά ξεκάθαρα ψευδής που δεν τιμά τον συντάκτη της. Γράφει σε κάποιο σημείο ο Σεβασμιώτατος: «Ἡ Κωνσταντινούπολη πλέον ἀποκαλεῖ τοὺς ὡς τώρα ἀδελφοὺς τῆς Ρωσίας «φίλους», αὐτοὶ δὲ ἀρνοῦνται νὰ ὁμολογήσουν τὴν οἰκουμενικότητα τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως». Ένα ψέμα και μια αλήθεια, η κοινή και παραπλανητική από κοινού παράθεση των οποίων, επιχειρεί να «αμνηστεύσει» την ασέβεια και την αθλιότητα των ηγετών της Ρωσικής Εκκλησίας, οι οποίοι αμφισβητούν το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Γιατί όντως οι Ρώσοι ασεβείς αρνούνται πλέον να αποκαλέσουν το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως Οικουμενικό, αθετώντας έτσι τις Οικουμενικές Συνόδους και θέτοντας τους εαυτούς τους απέναντι όχι μόνο στην Κωνσταντινούπολη αλλά συνολικά στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία που του απένειμε τον σχετικό τίτλο και τα απαράγραπτα προνόμια που απορρέουν από αυτόν.

Αλλά ο Οικουμενικός Πατριάρχης μας, μέσα στην απέραντη αγάπη και συγχωρητικότητα που τον διακρίνουν, δεν έπαψε ποτέ να αποκαλεί «αδελφούς» ακόμη και τους πιο ιταμούς υβριστές του! Ακόμη και αυτόν τον ανεκδιήγητο Ιλαρίωνα του Βολοκολάμσκ, ο οποίος εδώ και πολύ καιρό περιέρχεται την οικουμένη συκοφαντώντας τον Παναγιώτατο, «αδελφό» τον αποκάλεσε ενώπιον του Πατριάρχη της Μόσχας κατά τη μεταξύ τους συνάντηση στις 31 Αυγούστου 2018 στο Φανάρι, λέγοντας, απευθυνόμενος προς τον Κύριλλο: «Μακαριώτατε ο αδελφός δεν το έχει πράξει μια φορά αλλά συνεχώς είναι επιθετικός και τρέφει εχθρικά αισθήματα για την Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως. Σας παρακαλώ να τον επιπλήξετε και να τον συμμαζέψετε γιατί σας προκαλεί ζημιά» (δείτε εδώ).

Ενώ μόλις την περασμένη Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2018, απευθυνόμενος σε Ρωμηούς της Κωνσταντινούπολης είπε μεταξύ άλλων: «Είτε αρέσει στους αδελφούς μας τους Ρώσους είτε δεν αρέσει, αργά ή γρήγορα θα ακολουθήσουν την λύση που θα δώσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο, διότι δεν έχουν άλλη επιλογή». Και σε άλλο σημείο της ίδιας ομιλίας: «Η μαύρη προπαγάνδα των Ρώσων έχει ως αντικείμενο το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Διότι δεν ανέχονται οι αδελφοί μας οι Σλάβοι το προβάδισμα, το οποίο έχει το Οικουμενικό Πατριαρχείο, και κατά συνέπεια το Γένος μας, μέσα στην Παγκόσμια Ορθοδοξία» (δείτε εδώ).

Πού είναι λοιπόν, Σεβασμιώτατε Άγιε Μεσογαίας, η αντικατάσταση της λέξεως «αδελφοί» με τη λέξη «φίλοι» από μέρους του Οικουμενικού Πατριαρχείου; Και γιατί γράφετε τέτοιες ανακρίβειες, βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι τον Πατριάρχη του Γένους μας με τους εις βάρος Του ασχημονούντες αξιωματούχους της Ρωσικής Εκκλησίας;

«Ἱκανόν ἐστι». Ήδη μακρηγόρησα πολύ και δεν μπήκα καν στη διαδικασία να σχολιάσω ένα προς ένα τα όσα καταγράφει ο κ. Νικόλαος στο κείμενό του. Αλλά δεν θα είχε και νόημα να πράξω κάτι τέτοιο. Αφού, αν εξαιρέσει κανείς τις λογοτεχνικά άρτια συγκαλυμμένες επαναλήψεις των αυτών νοημάτων, η ουσία είναι μία και σε αυτήν αναφέρθηκα διεξοδικά.

Σε κάθε περίπτωση, για μία ακόμη φορά θα υπενθυμίσω προς πάσα κατεύθυνση, και κυρίως προς τους Ελλαδίτες Εκκλησιαστικούς, αυτό που είχε πει κάποτε, το 2001, ο νυν Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και τότε Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας κ. Ιερώνυμος: «Κάθε γένος έχει ένα Πρώτο και ο Πρώτος στο Ελληνικό Γένος -πρέπει να το χωνέψουμε- είναι ο Πατριάρχης» (δείτε εδώ).

Όποιος λοιπόν λακτίζει ευθέως ή... πλαγίως προς τον Πρώτο του Γένους μας, που το Θέλημα του Θεού όρισε να είναι και ο Πρώτος της Εκκλησίας Του, ουσιαστικά αρνείται την αυτοσυνειδησία του και, ας με συγχωρέσει ο καθένας που εμπίπτει σε αυτήν την κατηγορία, αυτό είναι και ονομάζεται πνευματική και εκκλησιολογική σχιζοφρένεια...

Και επειδή με... τρώει και η γλώσσα μου και το χέρι μου θα πω ακόμη μια κουβέντα, εμπνευσμένη από την Αγία Γραφή και πάλι, που τόσο πολύ επικαλείται ο Σεβασμιώτατος κ. Νικόλαος, αλλά εκείνος με μη Ορθόδοξο τρόπο, αφού την φέρνει σε... αντιδιαστολή με τους Κανόνες και την Τάξη της Εκκλησίας, ενώ ισχύει ακριβώς το αντίθετο: Οι Κανόνες και η Τάξη και οι Θεσμοί της Εκκλησίας αποτελούν το «εφηρμοσμένο Ευαγγέλιο». Αυτό το γνωρίζει και ο τελευταίος αληθινά Ορθόδοξος πιστός...

Και να η κουβέντα μου και με αυτήν τελειώνω: Από την αρχή που προέκυψε αυτός ο «πειρασμός» με τους Ρώσους, λόγω της αντικανονικής τους αντίδρασης στις δίκαιες αποφάσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου, είπα προς πάσα κατεύθυνση: Ευλογημένος είναι αυτός ο πειρασμός. Ναι, ευλογημένος και κατά παραχώρηση Θεού. Για να φανερωθούν κατά πώς πρέπει τόσο οι «δόκιμοι» (πρβλ. Α΄ Κορ. 11, 19)  όσο και οι... αδόκιμοι...

Έκαστος ας επιλέξει σε ποια κατηγορία θέλει να βρεθεί. Γιατί και οι πράξεις και τα λόγια μας, αποκαλύπτουν τελικά τον θησαυρό της ψυχής μας. Αν είναι αγαθός ή πονηρός...

Μια διαφορετική συνέντευξη του Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικολάου [video]

RISE TV | 6.4.2018, στον Γεράσιμο Μανωλίδη 

Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο

Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων 15 Μαΐου 2016

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ  117η

Πρὸς τοὺς εὐλαβεῖς ἐφημερίους
καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸ τῆς καθ’ ἡμᾶς ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ἀγαπητοὶ πατέρες καὶ ἀδελφοί,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ἀσφαλῶς θὰ ἔχετε πληροφορηθεῖ ὅτι τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς καὶ γιὰ ἕνα περίπου δεκαήμερο πρόκειται νὰ συνέλθει στὴν Κρήτη ἡ, ὅπως ὀνομάζεται, Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Ἡ Σύνοδος αὐτὴ εἶναι Πανορθόδοξος, μὲ ἄλλα λόγια συμμετέχουν ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες μὲ ἀντιπροσωπεῖες τους ἐξ ἀρχιερέων, ἔχοντας ἐπικεφαλῆς τοὺς προέδρους τους, δηλαδὴ τοὺς Πατριάρχες καὶ Ἀρχιεπισκόπους τους. Μερικοὶ τῆς δίνουν χαρακτῆρα Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἂν καὶ γιὰ κάποιους λόγους, ἰδίως τελευταῖα, ἀποφεύγουν νὰ τὴν ὀνομάσουν ἔτσι. Ἡ Σύνοδος αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη ἴσως τέτοιου μεγέθους στὴ δεύτερη χιλιετία, δηλαδὴ ἡ μόνη μετὰ τὴν ἀπόσχιση τῆς Ρώμης ἀπὸ τὴν ἑνότητα τῶν ὑπολοίπων Ἐκκλησιῶν, ἤτοι ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Μιᾶς, Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως. Ἀντιλαμβάνεται λοιπὸν κανεὶς τὴ βαρύτητά της καὶ τὶς ἐλπίδες καὶ προσδοκίες ποὺ ἡ σύγκλησή της γεννᾶ. Ὡς ἐκ τούτου, θεωρῶ μέγιστη ποιμαντικὴ εὐθύνη μου νὰ ἀπευθυνθῶ σὲ σᾶς, γιὰ νὰ σᾶς ἐνημερώσω γιὰ τὸ ἦθος καὶ τὴ σημασία της, διότι ὁ λαὸς κατὰ τὴν ἐκκλησιαστική μας παράδοση δὲν εἶναι ἁπλὸς θεατὴς τῶν τεκταινομένων, ἀλλὰ συμμετέχει μὲ τὴν προσευχή, τὸν λόγο του ἢ καὶ τὴν ὑγιῆ ἀντίδρασή του στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.

Μία τέτοια Σύνοδος συνέρχεται στὸ ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, μὲ σκοπὸ κυρίως πνευματικό, προκειμένου νὰ ἑνώσει τὸ σῶμα τῶν πιστῶν, νὰ τοὺς στηρίξει, νὰ δείξει τὸν δρόμο τῆς ἀληθείας, νὰ θεραπεύσει τὴ σύγχυση καὶ ταυτόχρονα νὰ δώσει τὴ μαρτυρία της στὸν σύγχρονο κόσμο μέσα στὸ πλαίσιο τῆς ἀποστολῆς της, δηλαδὴ νὰ φανερώσει τὴ μία ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ «εἰς πάντα τὰ ἔθνη» κατὰ τὴν προτροπὴ τοῦ Κυρίου (Ματθ. κη΄ 29). Αὐτὸ ὀφείλει νὰ τὸ κάνει στηριζόμενη στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, ὀρθὰ ἑρμηνευόμενο, στὴν Ἱερὰ Παράδοση τῶν προηγούμενων Συνόδων, στὴ διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων, καὶ φυσικὰ σὲ ἀναφορὰ μὲ τὰ προβλήματα τῆς σύγχρονης ἐποχῆς.

Κατόπιν τούτου, ἀντιλαμβάνεται κανεὶς ὅτι τὸ μήνυμα καὶ ὁ λόγος μιᾶς τέτοιας Συνόδου πρέπει νὰ εἶναι ξεκάθαρα, πολὺ δυνατά, προφητικά, θεόπνευστα. Προσβλέπουμε σὲ αὐτὴν σὰν νὰ ἀνοίγει τὸ στόμα τοῦ Θεοῦ ὕστερα ἀπὸ χίλια χρόνια συνοδικῆς σιωπῆς, μάλιστα σὲ μιὰ ἐποχὴ «σκολιὰ καὶ διεστραμμένη» (Δευτ. λβ΄ 5), γεμάτη σύγχυση, συμβιβασμούς, ἀδιέξοδα, πλάνες, αἱρέσεις, ἄρνηση, ἀθεϊστικὴ μανία, ἀνατροπὲς διαχρονικῶν ἠθικῶν σταθερῶν, πολυμέτωπη προσβολὴ τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας, σὲ μία ἐποχὴ παγκόσμιας ἀνασφάλειας, τεχνολογικῆς παντοδυναμίας, ψηφιακῆς αὐτοφυλάκισης, συντονισμένων ὕβρεων κατὰ τοῦ Θεοῦ, μαζικῆς καταστροφῆς ἀρχαιότατων πολιτισμῶν, βίαιας μετακίνησης λαῶν ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς ρίζες τους, ἀποκαλυπτικοῦ διωγμοῦ τῶν χριστιανῶν.

Ἡ φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νὰ εἶναι «φωνὴ ὑδάτων πολλῶν» (Ψαλμ. κη΄ 3), «φωνὴ καταρρακτῶν»(Ψαλμ. μα΄ 8), νὰ συγκλονίσει τὸν κόσμο, νὰ ἀναστήσει νεκρωμένες ζωές. Ἂν γιὰ κάτι τέτοιο δὲν εἴμαστε ἕτοιμοι, τότε καλύτερα νὰ περιμένουμε, τότε καλύτερα, ἔστω καὶ τὴν τελευταία στιγμή νὰ ἀναβληθεῖ ἡ Σύνοδος γιὰ ἀργότερα. Τὸ νὰ φωτογραφηθοῦν στὴν Κρήτη τετρακόσιοι ἐπίσκοποι μαζί, μὲ συμβατικὰ χαμόγελα, ἔχοντας προηγουμένως ἀνακατέψει τὸ τίποτα, ἢ ἔχοντας ὑπογράψει κείμενα χωρὶς αἷμα ἀλήθειας καὶ ὕδωρ ζωῆς, χωρὶς τὴ μάχαιρα τοῦ πνευματικοῦ λόγου, μὲ ἀκατανόητες θεολογικὲς διατυπώσεις στοχαστικοῦ ὑποβάθρου, μὲ διάθεση συγκάλυψης τῆς ἀλήθειας καὶ ὡραιοποίησης τῆς πραγματικότητας, ὅλα αὐτὰ ὄχι μόνον θὰ ἀκυρώσουν τὴν οὐσία τῆς Συνόδου, ἀλλὰ καίρια θὰ πλήξουν τὸ κῦρος τῆς Ὀρθόδοξης μαρτυρίας σήμερα καὶ γιὰ πάντα.

Ἡ Σύνοδος πρέπει νὰ γίνει, μόνο ἂν ἔχει νὰ πεῖ καὶ νὰ δείξει κάτι τόσο δυνατό, ποὺ θὰ ἀναστήσει τὶς ἐλπίδες ὅλων μας, ποὺ θὰ φωτίσει τὸ σκοτάδι μας, ποὺ θὰ ἀκυρώσει τὶς ὑποψίες τῶν πολιτικῶν καὶ ἐγωιστικῶν σκοπιμοτήτων τῆς ἐποχῆς μας, ἀκόμη καὶ ἐκκλησιαστικῶν. Διψᾶμε γιὰ ἀλήθεια, ὅλη ἡ οἰκουμένη, γιὰ ἐλπίδα, γιὰ φῶς, γιὰ δύναμη, γιὰ ζωή, γιὰ αὐθεντικότητα. Αὐτὰ λείπουν στὶς μέρες μας. Εἴμαστε κορεσμένοι ἀπὸ ψέμα, συμβιβασμό, μετριότητα, ὑποψιάζουσες σκοπιμότητες, πεθαμένες θρησκεῖες, ἄνευρη πίστη, θρησκευτικὲς ὑπερβολὲς χωρὶς περιεχόμενο, ρηχὴ καὶ ἀνόητη ἐπίδειξη, ὑποκριτικοὺς ἐναγκαλισμούς. Δὲν ἀντέχουμε ἄλλο τὴν ἐκκοσμίκευση, τὸν συγκρητισμό, τὴν ἀσάφεια, τὴ διγλωσσία, τὴ δημοσιοσχεσίτικη θεολογία, τὸν ἐκφυλισμὸ τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ μυστήριο ἀποκάλυψης τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ φανέρωσης τοῦ θελήματός Του σὲ θρησκειακὸ κατασκεύασμα ἐγκόσμιου προσανατολισμοῦ.

Ἐλπίζουμε καὶ προσευχόμαστε ἡ Σύνοδος νὰ δώσει καὶ μαρτυρία ἑνότητος, ποὺ ἀσφαλῶς δὲν εἶναι λίγο, ἀλλὰ ὅμως καὶ λόγο προφητικό. Πράγματι τὸ ὅτι θὰ συναντηθοῦν ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καὶ θὰ διακηρύξουμε ὅτι παρὰ τὶς ποικίλες γλῶσσες καὶ νοοτροπίες, παρὰ τὰ ἐλαττώματα καὶ τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες, παρὰ τὶς μεταξύ μας παρεξηγήσεις καὶ ἀντιθέσεις, ἴσως  διαφορὲς ἢ καὶ συγκρούσεις, μοιραζόμαστε ὅμως τὴν μία καὶ αὐτὴν πίστη στὴν Τριαδικὴ θεότητα καὶ στὸν Θεάνθρωπο Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ αὐτὴν τὴν κοινὴ πίστη διακηρύσσουμε καὶ ὁμολογοῦμε, αὐτὸ εἶναι πολὺ μεγάλο καὶ ἅγιο καὶ καθιστᾶ ἀπὸ μόνο του τὴν Σύνοδο Μεγάλη καὶ Ἁγία.

Χρειάζεται ὅμως καὶ ὁ λόγος της νὰ εἶναι θεόπνευστος. Πρέπει νὰ κάνει, ὅπως καὶ οἱ προηγούμενες Σύνοδοι, τομὴ στὴν ἱστορία, νὰ προσδώσει τιμὴ καὶ ἀξία στὴν ἐποχή μας ὅσο τίποτε ἄλλο, νὰ βάλει ἀνεξίτηλη σφραγίδα στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Θὰ εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ σήμερα! Ἀλλιῶς δὲν ἀξίζει. Μᾶς ἀρκεῖ ἡ σιωπή Του. Δὲν θέλουμε νὰ ἀκούσουμε τὸν ἀνθρώπινο λόγο τῶν συγχρόνων ἐπισκόπων οὔτε νὰ μάθουμε πῶς σκέπτονται οἱ πιὸ ἔξυπνοι καὶ μορφωμένοι ἀπὸ αὐτούς. Θέλουμε νὰ ἀκούσουμε τὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὰ χείλη τῶν ἐπισκόπων μας καὶ πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὴν κραυγὴ τῆς Συνόδου μας. Ἂν οἱ σημερινοὶ χριστιανοὶ δὲν παρηγορηθοῦμε, δὲν στηριχθοῦμε καὶ δὲν φωτισθοῦμε, ἂν οἱ ἐπερχόμενες ἐποχὲς δὲν προστρέχουν σὲ αὐτὴν τὴν Σύνοδο ὡς πηγὴ ἀδιάψευστης ἀλήθειας, τότε ποιὸς ὁ λόγος τῆς συγκλήσεώς της; Ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι οὔτε τετριμμένος οὔτε μισὸς οὔτε λίγος.

Καὶ βέβαια δὲν εἶναι λίγα αὐτὰ ποὺ ἔχει νὰ πεῖ καὶ ποὺ πρέπει νὰ πεῖ ἡ Σύνοδος. Μιὰ χιλιετία ἐμπνευσμένη ἀπὸ θεολογικὴ σοφία σὰν αὐτὴν τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, μιὰ ἐμπειρία ἀδιάκοπης συνεχοῦς λατρείας, μάλιστα ἀναλυμένη ἀπὸ θεολόγους Ἁγίους ὅπως ὁ Νικόλαος Καβάσιλας καὶ ὁ Συμεὼν Θεσσαλονίκης, μιὰ ζωὴ γεμάτη ὁμολογία καὶ αἷμα νεομαρτύρων, ποτισμένη ἀπὸ ἱδρῶτες μεγάλων ἀσκητικῶν μορφῶν, ὅπως ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ καὶ ὁ σύγχρονος ἅγιος Παΐσιος, σφραγισμένη ἀπὸ σημεῖα καὶ θαύματα ἁγίων, μέχρι καὶ τὶς μέρες μας, ὅπως ὁ ἅγιος Νεκτάριος καὶ ὁ ἅγιος Λουκᾶς Ἀρχιεπίσκοπος Κριαίμας, οἱ ἅγιοι τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, τῶν Βαλκανικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ καὶ ὅλης τῆς οἰκουμένης, μιὰ πορεία μέσα στὴ θάλασσα τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ ἐντὸς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴν ἀποτυπωθεῖ ὡς «καινὸς λόγος» στὸ μήνυμα τῆς Μεγάλης Συνόδου. Σήμερα ποὺ ὁ ἄνθρωπος κατάντησε μία βιολογικὴ μηχανὴ ἢ μία κοινωνικὴ μονάδα ἢ ἐκφυλίσθηκε σὲ ἐφήμερη ὀντότητα ἢ συσκευὴ ἐλεγχόμενης σκέψης, πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ Ὀρθόδοξη μαρτυρία τῆς κοινωνίας τοῦ Θεοῦ, διατυπωμένη καὶ ἐμπειρικὰ τεκμηριωμένη μέσα στοὺς ναούς μας καὶ τὰ μοναστήρια μας, στὰ μυστήρια καὶ τὴ ζωή μας νὰ μὴν κατατεθεῖ ὡς στεντόρεια πανορθόδοξη κραυγή στὴν ἐποχή μας; Μᾶς εἶναι ἀδύνατο νὰ φανταστοῦμε ὅτι σὲ μιὰ ἐποχὴ ὕπουλου καὶ ἀπηνοῦς διωγμοῦ τῆς Ἐκκλησίας, πρωτοφανοῦς πνευματικῆς ἀσφυξίας, σύγχυσης καὶ «συνοχῆς ἐθνῶν ἐν ἀπορίᾳ ἠχούσης θαλάσσης καὶ σάλου» (Λουκ. κα΄ 25), σὲ μιὰ ἐποχὴ μὲ ἔντονη τὴν ἀγωνία τῶν ἐσχάτων, ἡ Μεγάλη καὶ μοναδικὴ αὐτὴ Σύνοδος τῶν Ὀρθοδόξων θὰ ἀρκεσθεῖ σὲ δελτία τύπου, ἀνακοινωθέντα καὶ φωτογραφήσεις, ὅλα γυμνὰ ἀπὸ νόημα καὶ στεγνὰ ἀπὸ περιεχόμενο.

Ἡ Σύνοδος ὅμως εἶναι καὶ ἡ μόνη ἀπὸ τοῦ Σχίσματος καὶ ἐντεῦθεν. Ἡ ἀπόσχιση τῆς Δύσεως ἀπὸ τὸν ἐκκλησιαστικὸ κορμὸ εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴν ἔχει γεννήσει πλάνες, ἑτεροδιδασκαλίες καὶ αἱρετικὲς δοξασίες, γιὰ τὶς ὁποῖες ἴσως ἡ εὐθύνη τῶν σημεριῶν χριστιανῶν τῆς Δύσεως νὰ μὴν εἶναι τόση ὅση συχνὰ παρουσιάζεται. Ἡ εὐθύνη ὅμως τῆς Συνόδου νὰ μᾶς προστατεύσει ἀπὸ κάθε τέτοιο κίνδυνο, ὄχι ἐλέγχοντας σκληρὰ καὶ ἀνελέητα αὐτοὺς ποὺ ἀνυποψίαστοι κληρονόμησαν τὴν πλάνη, ἀλλὰ προσδιορίζοντάς την μὲ πόνο, ἀγάπη καὶ θεολογικὴ ἀκρίβεια εἶναι τεράστια. Ὅπως καὶ ἡ εὐθύνη της νὰ προσκαλεῖ πρωτίστως καὶ ταυτόχρονα τοὺς Ὀρθοδόξους σὲ μετάνοια, προκειμένου νὰ ζήσουμε μὲ συνέπεια τὴν ἀλήθεια ἐμεῖς ποὺ εἴχαμε τὴ μεγάλη εὔνοια τοῦ Θεοῦ ἢ νὰ τὴν κληρονομήσουμε ἢ νὰ τὴν συναντήσουμε στὸν δρόμο μας, εἶναι ἀπροσμέτρητη. Γιὰ νὰ ἐπιστρέψουν οἱ ἄλλοι, πρέπει νὰ μετανοοῦμε προηγουμένως ἐμεῖς. Ἂν δὲν ζοῦμε αὐτό, τότε πάσχει ἡ Ὀρθοδοξία ποὺ ὁμολογοῦμε. Καὶ ἂν αὐτὸ δὲν μᾶς τὸ πεῖ ἡ Σύνοδος, τότε μπορεῖ νὰ εἶναι Μεγάλη, ἀλλὰ δὲν θὰ εναι Ὀρθόδοξος.

Εἶναι ἆραγε ὁ οἰκουμενισμὸς αἵρεση; Θὰ μποροῦσε ὑπὸ ὅρους νὰ ἀποτελεῖ εὐλογημένη πρωτοβουλία; Εἶναι ὁ ἀντιοικουμενισμὸς πάντοτε θεάρεστη ὁμολογία; Μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία νὰ εἶναι μία καὶ ὄχι καθολικὴ καὶ ἁγία, δηλαδὴ νὰ δίνει ἔμφαση στὴν Ὀρθόδοξη ὁμολογία καὶ ὄχι ἀντίστοιχη ἱεραποστολικὴ μαρτυρία; Θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι καθολικὴ χωρὶς νὰ εἶναι μία, δηλαδὴ νὰ ἐπιδιώκει τὴν ἑνότητα τῶν χριστιανῶν θυσιάζοντας τὴν μοναδικότητά της, μὲ ἄλλα λόγια τὴν αὐτοσυνειδησία της ὅτι αὐτὴ ἀποτελεῖ τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία;

Περιμένουμε ἀπὸ τὴν Σύνοδο αὐτὴ νὰ μᾶς μιλήσει πειστικὰ γιὰ τὴ μοναδικότητα, τὴν ἁγιότητα, τὴν καθολικότητα καὶ ἀποστολικότητα τῆς Ἐκκλησίας μέσα ἀπὸ μία διάλεκτο αὐθεντικοῦ λόγου, μετανοίας καὶ ἔμπρακτης ἁγιότητος πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους, σεβασμοῦ καὶ ἀγάπης πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους καὶ ὄχι μὲ ὑπερφίαλες θριαμβολογίες ἢ μὲ γλυκόλογα κούφιων κοσμικῶν ἰσορροπιῶν. Ἔχουμε ἀνάγκη νὰ μάθουμε ποιὸ εἶναι τὸ «πατροπαράδοτον σέβας», ὑπὲρ τοῦ ὁποίου καὶ μυριάκις οἱ πρόγονοί μας στὴν Κωνσταντινούπολη δήλωναν ὅτι εἶναι διατεθειμένοι νὰ ἀποθάνουν («Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία• οὐ ψευσόμεθά σοι, πατροπαράδοτον σέβας•… ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν, ἐν σοὶ ζῶμεν, καὶ ἐν σοὶ κοιμηθησόμεθα• εἰ δὲ καλέσοι καιρός, καὶ μυριάκις ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα», Ἰωσὴφ Βρυέννιος)

Ἂν ὁ οἰκουμενισμός μας δὲν εἶναι ἱεραποστολικὸς καὶ προφητικός, δὲν  μπορεῖ νὰ εἶναι Ὀρθόδοξος καὶ ἐκκλησιαστικός.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, σᾶς καλῶ ὅλους σὲ ταπεινὴ ἐπαγρύπνηση, σὲ θερμὴ προσευχή, σὲ ἀγῶνα καὶ μετάνοια, ὥστε νὰ δώσει ὁ Θεὸς ἡ Σύνοδος αὐτὴ νὰ ἐκφράσει τὴ δική Του φωνή, ὁ λόγος της νὰ εἶναι πραγματικὰ θεόπνευστος καὶ νὰ ἀναστηθεῖ ἔτσι στὶς καρδιές μας ἡ πεποίθηση ὅτι «ζῇ Κύριος» καὶ σήμερα. Τὸ ἔχουμε ὅλοι μας, ὅλος ὁ κόσμος, τόση ἀνάγκη! Μόνον ἔτσι ἡ Σύνοδος θὰ εἶναι Ἁγία κατ’ ἀκρίβειαν καὶ ὄχι κατ’ οἰκονομίαν.

Ἂν ἡ Σύνοδος δὲν εἶναι Ἁγία, δὲν θὰ εἶναι οὔτε Μεγάλη, καὶ ἂν δὲν εἶναι Μεγάλη, τότε μεγάλο θὰ παραμείνει τὸ ἐρώτημα τῆς συγκλήσεώς της.

Μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ ἀναστάσιμες εὐχές,
† Ὁ Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ