π. Ἀντωνίου Χαραλάμπους, Θεολόγου
Ὁ ἅγιος Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος, τό «βλάστημα τῆς μοσκοβολημένης Κύπρου»[2], ἀποτελεῖ καύχημα καί κλέος τῆς τοπικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Μέγας ἀσκητής, αὐστηρός νηστευτής, σπηλαιώτης καί ἔγκλειστος -κατά μίμηση τῶν στυλιτῶν ἁγίων- καί τήν ἴδια στιγμή ἡγούμενος μοναστηριοῦ καί πολυγραφότατος συγγραφέας, συγκέντρωνε στό πρόσωπό του αὐτά τά τόσο διαφορετικά χαρίσματα[3], συνδυάζοντας θαυμαστά τήν κοινωνικότητα πρός τούς συνανθρώπους του μέ τήν ἡσυχία. Στήν ἀναζήτηση «τῆς θεογνώστου ἡσυχίας»[4] ὁ ἅγιος Νεόφυτος ἀνάλωσε ὅλες του τίς δυνάμεις ἀπό τήν ἀρχή σχεδόν τῆς μοναχικῆς του ζωῆς καί πρός αὐτήν ἀπέβλεπε, ὅταν ἐπέλεγε τόν τραχύ δρόμο τοῦ ἐγκλεισμοῦ στήν ἔρημη ἐκείνη σπηλιά τῆς Πάφου. Ἡ ἐκλογή τῆς «ἐγκλειστικῆς καί ἠσυχίου ἀγωγῆς»[5], πού μετά τό 1197 ἔγινε αὐστηρότερη, ἀποτέλεσε τό βασικό γνώρισμα τῆς ἄσκησής του καί τοῦ προσέδωσε τόν χαρακτηρισμό «Ἔγκλειστος».
