Η Ανάσταση του Χριστού ως Δρόμος, μονόΔρομος

Γράφει ο π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Εν μέσω πολλών και ποικίλων κλυδωνισμών του εντός κι εκτός βίου μας, γιορτάζουμε ήδη την ημέρα της Λαμπρής, το πανηγύρι της Χαράς: Την εκ νεκρών έγερση του Θεού και Λόγου ή, με άλλους λόγους, τη νίκη της αγαπώσης (αν κι εσταυρωμένης) Ζωής έναντι της φθοράς και του θανάτου!

“Ει Χριστός ουκ εγείγερται”

Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού

        Η βεβαία πίστη της Εκκλησίας στην λαμπροφόρο ανάσταση του Χριστού αποτελεί αυτή την ίδια την ύπαρξή Της. Το μέγα και ανεπανάληπτο αυτό γεγονός είναι το ακράδαντο θεμέλιο πάνω στο οποίο είναι θεμελιωμένη και εδραιωμένη. Το Θείο πρόσωπο του Αναστάντα Ιδρυτή Της είναι η ακατανίκητη δύναμη, που τη συγκροτεί, τη συντηρεί και την οδηγεί με ασφάλεια στο σωτήριο προορισμό Της. Οι άγιοι Πατέρες αποφάνθηκαν «εν ενί στόματι» πως η ζωή της Εκκλησίας είναι η ακατάπαυτη βίωση του υπερτάτου γεγονότος της Αναστάσεως του Κυρίου. Είναι μια διαρκής συμμετοχή και πρόγευση της Βασιλείας του Θεού, η οποία απορρέει από το ζωοδόχο Τάφο του Χριστού.