Την Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2024, στο τέλος της ιστορικής Θείας Λειτουργίας η οποία τελέστηκε στο στάδιο International Convention Centre του Σύδνεϋ, η Α.Θ. Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος χειροθέτησε 12 νέους Άρχοντες Οφφικιαλίους της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, εκ του ποιμνίου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας, οι οποίοι συγκροτούν το νεοσύστατο Τάγμα του «Σωτήρος Χριστού» (Order of Archons of Christ the Saviour).
Ξημερώνοντας η 6η Οκτωβρίου 2024, ένα ιστορικό ορόσημο επισφραγίστηκε για την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας. Εκ των σεπτών χειρών του Πρώτου της Ορθοδοξίας και σε πανηγυρική ατμόσφαιρα, ενώπιον χιλιάδων ευσεβών χριστιανών που συμμετείχαν στην Πατριαρχική Θεία Λειτουργία στο στάδιο International Convention Centre του Σύδνεϋ, ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Μακάριος παρέλαβε επισήμως το προσφάτως εγκριθέν νέο Σύνταγμα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής.
***
***
Πατριαρχική Θεία Λειτουργία
Κυριακή 6 Οκτωβρίου, 7:30 π.μ. – 12:00 μ.
ICC Sydney Theatre (14 Darling Dr, Sydney NSW)
Ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ Ἰησοῦν, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν (Β’ Κορ. 4, 11)
Δηλαδή είμαστε ζωντανοί, αλλά εκθέτουμε συνεχώς τον εαυτό μας στο θάνατο για χάρη του Ιησού, ώστε να φανερωθεί στο θνητό μας σώμα η ζωή του Ιησού.
ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
Κυριακή Γ΄ Λουκά, 6/10/2024
Γράφει ο π. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΠΟΜΟΝΗΣ
Μες από τη γραφίδα του ευαγγελιστή Λουκά, γνωρίσαμε σήμερα ένα από τα θαυμαστά γεγονότα που επιτέλεσε ο Ιησούς. Ο Κύριος, για άλλη μια φορά, έρχεται αντιμέτωπος με τον ανθρώπινο πόνο, την φθορά και τον θάνατο. Με τα στοιχεία δηλαδή που είναι συνυφασμένα με την μεταπτωτική ζωή του ανθρώπου.
Του π. Δημητρίου Μπόκου
Στὴν πόλη Ναΐν ὁ Χριστὸς ἔρχεται ἀντιμέτωπος μὲ αὐτὸ ποὺ ἡ ἁμαρτία δώρισε στὸν ἄνθρωπο, τὸν θάνατο. Ἕνα νέο παιδί, ὁ μονογενὴς υἱὸς μιᾶς χήρας, εἶναι στὸ φέρετρο. Ἡ μάνα του θρηνεῖ ἀπαρηγόρητη. Ὁ θάνατος τοῦ νέου παιδιοῦ, ἀλλὰ καὶ ὁ πόνος τῆς μάνας συνταράζουν βαθιὰ τὰ σπλάχνα τοῦ Χριστοῦ. Δὲν δημιούργησε τὰ πλάσματά του γιὰ νὰ καταντοῦν σ’ αὐτὴ τὴν τραγωδία. Τὰ ἔφτιαξε γιὰ νὰ ζοῦν, ἀνώδυνα, χαρούμενα, παντοτινά. Δὲν εἶχε σχεδιάσει θάνατο. Πλησιάζει αὐτόβουλα τὴ χαροκαμένη μάνα καὶ τῆς λέει νὰ μὴν κλαίει ἄλλο. Καὶ γυρίζοντας ἀμέσως πρὸς τὸ νεκρὸ παιδί, τὸ ἀνασταίνει μὲ μιὰ κουβέντα καὶ ἕνα ἄγγιγμα (Κυριακὴ Γ΄ Λουκᾶ).
Ζοῦμε σὲ μία ἐποχὴ καὶ σὲ μία πατρίδα, ὅπου ἡ πίστη στὸν Χριστὸ δὲν ἔχει ὡς ἐπακόλουθο τὸν κίνδυνο διώξεων, πολὺ δὲ περισσότερο, δὲν ἔχει τὸν κίνδυνο θανάτου. Οἱ περισσότεροι ἀπό ἐμᾶς παραλάβαμε τὴν πίστη ἀπὸ τοὺς γονεῖς μας ὡς κάτι αὐτονόητο, ὡς κάτι φυσικό, ὡς κάτι ποὺ ἔφτασε ὡς ἐμᾶς χωρὶς κόπους, χωρὶς θυσίες, χωρὶς τίμημα. Ἴσως γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ρίζες τῆς πιστεώς μας, συχνά, δὲν εἶναι βαθιὲς κι ἔτσι, οἱ δυσκολίες τῆς ζωῆς καὶ οἱ διαρκεῖς ἀπασχολήσεις μας τὴν λυγίζουν καὶ τὴν ἐκτοπίζουν σὲ μία γωνιὰ τῆς καθημερινότητός μας.
