Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Όσο μεγαλώνει, σε ηλικία, ο άνθρωπος,
κοιτάζει περισσότερο πίσω στο χθες, στις ημέρες που πέρασαν και λιγότερο στο
σήμερα.
Το σήμερα, δεν έχει να προσφέρει πολλά
σε ηλικιωμένο, πες καλύτερα γέρο άνθρωπο, όπου ο χρόνος παρουσίας του επί της γης, όλο και λιγοστεύει.
Αναπόφευκτα, γυρίζει πίσω, στα νεανικά πολλές φορές και παιδικά του χρόνια και θυμάται.
Με την πάροδο του χρόνου, την εξέλιξη της Κοινωνίας, με την παγκοσμιοποίηση, όπου ο κόσμος όλος ένα χωριό, εκμηδενίστηκαν οι αποστάσεις και ιδιαίτερα με την εισβολή της τεχνολογίας στη ζωή μας. Επί πλέον, πολλά από τα παλιά επαγγέλματα εξαφανίστηκαν.
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Η ηλικιωμένη
κυρία, καλοντυμένη και πολύ περιποιημένη, καθόταν μόνη στο παγκάκι του κήπου,
όπως πάντα.
Κάθε μέρα, την ίδια μεσοπρωινή ώρα γύρω στις 11.00 κατέφθανε στο κηπάριο. Οι υπόλοιποι, έρχονταν σταδιακά, μέχρι που μαζευόταν όλη η παρέα, καμιά δεκαπενταριά άτομα.
Πέμπτη απόγευμα,
μάλλον μεσημέρι, 2.30 περίπου μ.μ.
Μόλις είχα
τελειώσει το λιτό μου γεύμα και το απαραίτητο καφεδάκι.
Με πολύ λίγη διάθεση, εδώ που τα λέμε σκυλοβαριόμουν, αποφάσισα ότι, βαριέμαι ή όχι, πρέπει να πάω Σούπερ μάρκετ, αλλά όχι αυτό της γειτονιάς μου, αλλά στο πλησίον μεγάλο Εμπορικό Κέντρο, γύρω στα τρεισήμισι χιλιόμετρα όπου θα έπαιρνα και άλλα πράγματα. Ασφαλώς, έπρεπε να οδηγήσω. Έκανα την καρδιά μου κόμπο σηκώθηκα και ξεκίνησα.
Μπαίνοντας διστακτικά στο θάλαμο ο Τζώνυ
ένιωθε μεγάλη συγκίνηση και κάτι σαν
δέος που θα αντίκρυζε την πιο αγαπημένη από τις ξαδέλφες του τόσα χρόνια
αργότερα, μπορεί και πάνω από 50. Προετοιμασμένος να δει μια πολύ ηλικιωμένη
γυναίκα, μια γριά που πλησίαζε τα 90, εκείνος, είχε πατήσει τα 80.
Εκείνη, είχε κλειστά τα μάτια σαν να
κοιμόταν. Στάθηκε άφωνος για λίγο!
Η Χριστινούλα, όπως την έλεγαν μικρή, πολύ ηλικιωμένη μεν, αλλά στο κουρασμένο της πρόσωπο υπήρχαν πολύ έντονα σημάδια παλιάς ομορφιάς και ευγένειας.
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Έφτασε στο γάμο τρεις φορές η Δήμητρα, αλλά
την τελευταία στιγμή κάτι πήγαινε στραβά και τα διαλύανε κάθε φορά!
Το φιλοσοφούσε το θέμα, θυμόταν αυτό που
κάποτε της είχε πει μια γριούλα:
-Κορίτσι μου, όλα τα πράγματα ειν΄ του
νου κι ο γάμος είν΄ της τύχης.
Προφανώς, η δική της τύχη, δεν
συμπεριλάμβανε γάμο.
Πλησίαζε τα 30, καλλιεργημένη και
ευκατάστατη, όταν αποφάσισε να υιοθετήσει ένα παιδάκι, πίστευε ότι είχε πολλά
να προσφέρει σε ένα παιδάκι. Αγάπη, φροντίδα, στοργή και μια άνετη ζωή. Μα το ήθελε Ελληνόπουλο και να το πάρει από
την ημέρα που θα γεννηθεί, ώστε να γνωρίσει εκείνην για μάνα. Δύσκολο πολύ. Πρώτον
γιατί δεν ήταν παντρεμένη, ούτε σύντροφο
είχε και δεύτερο γιατί δεν ζούσε στην Ελλάδα. Όλες της οι προσπάθειες, άκαρπες.
Δεν παραιτήθηκε όμως. Αποφασισμένη να παραμείνει στη Θεσσαλονίκη, (από εκεί
ήταν), μέχρι να βρεθεί τρόπος, να
υιοθετήσει ένα παιδάκι.
Και σαν από μηχανής Θεός, βρέθηκε ο Μανώλης.
«Όνομα και πράγμα», έλεγαν όσοι
γνώριζαν την Ευγενία.
«Στόμα έχει και μιλιά δεν έχει»,
τόσο ήρεμος και ευγενικός άνθρωπος ήταν.
Μία, από τις «νύφες των καραβιών». Από τα κορίτσια όπου με μια φωτογραφία στο χέρι, έφτασαν ένα πρωινό στο λιμάνι της Μελβούρνης, που τις περίμενε ο «αρραβωνιαστικός τους».
Από τότε που ο άνθρωπος ζούσε σε σπηλιές, φρόντισε
να έχει μια μικρή γωνιά που να ακουμπάει τα αντικείμενά του.
Πολύ αργότερα, όταν άρχισε να ζει σε
σπίτι, εφεύρε τα ντουλάπια για να αποθηκεύει, από ρούχα, όσα λίγα διέθετε μέχρι
την πανοπλία του για να είναι ασφαλής.
Τα πρώτα ντουλάπια ήταν τεράστια και
άγαρμπα. Έπρεπε να χωράνε και την πανοπλία δεν είχαν καμία καλαισθησία.
Εξελισσόμενος ο άνθρωπος, όμως, εξελίχθηκε και ο χώρος που ζούσε.
Τα ντουλάπια έγιναν πιο λειτουργικά, πιο καλαίσθητα, έβαλαν αρχικά ράφια μέσα και αργότερα συρτάρια.
Ψηλή και κάπως ευτραφής η Ριρίκα. Με ωραία καστανά
μάτια και μαλλιά, όπου κυμάτιζαν και έφταναν μέχρι τη μέση της.
Την τριγύριζαν πολλοί νέοι της εποχής
της, μα δεν της άρεσε κανένας! Δεν
έχανε, όμως, ευκαιρία, να φλερτάρει «ελαφρώς» με όλους.
Όταν την πείραζαν-
-Αμάν
βρε Ριρίκα, ο ένας σου βρωμάει, ο άλλος σου μυρίζει. Ο ένας έχει μεγάλη
μύτη ο άλλος μικρά αυτιά και ο παράλλος στραβά πόδια. Αν πεις δε και για το
πρόσφατο προξενιό, ωραίος ο γαμπρός και ευκατάστατος, αλλά τον απέρριψες γιατί
η νόνα του πουλούσε πούδρα!
-Έλα στα συγκαλά σου, τι σόι άνδρα θέλεις δηλαδή;
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
-Μα αφού σου ορκίστηκα Φραντζικούλα μου,
δε με πιστεύεις;
-Τι να πιστέψω από σένανε μωρέ αχαΐρευτε,
εσύ δεν έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο.
- Μα δε σου ορκίστηκα σε όσιους, κυρά μου.
Έκαμα όρκο, που αν τον πατήσω θα πέσει φωτιά να με κάψει!
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
-Καλημέρα γειτόνισσα, τι κάνεις;
Μήνυμα στο τηλέφωνο, γύρω στις 12.30 το
μεσημέρι.
Πόσο όμορφα ένιωσα, έχουν περάσει πάνω
από 10 χρόνια αφότου είχα «γειτόνισσα».
-Μια χαρά είμαι. Ωραίο πρωινό, αν έχεις χρόνο και διάθεση, βγες να πάμε να
περπατήσουμε.
Η Ευγενία, ένας γλυκός και όμορφος
άνθρωπος ήταν η νέα μου γειτόνισσα,
ακριβώς απέναντι από το σπίτι μου. Δέσαμε από την πρώτη στιγμή.
Δεν έχασε χρόνο, βγήκε και ξεκινήσαμε αμέριμνες για τη βόλτα μας.
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Μικρή ερωτεύτηκε η Ρηνούλα, μικρή
αρραβωνιάστηκε, μικρή παντρεύτηκε, όχι αυτόν που ερωτεύτηκε και μικρή χήρεψε.
Αυτός που ερωτεύτηκε, ύστερα από λίγο, παντρεύτηκε
άλλην που είχε μαγαζί και σπίτι δικό της.
Αυτός που παντρεύτηκε δεν είχε στον ήλιο
μοίρα.
Οι γονείς της προσπάθησαν να εμποδίσουν αυτόν το γάμο, το ίδιο και οι γονείς του νεαρού.
-Καλώς ήρθες στην καινούρια σου Χώρα Φροσούλα.
Κοιτάζω γύρω με μάτια απλανή, τον νέον
άνδρα που με υποδέχεται στο Λιμάνι της Μελβούρνης.
Το δύσκολο ταξίδι με το υπερωκεάνιο που
κράτησε σχεδόν 5 εβδομάδες, με έχει αποσυντονίσει πλήρως. Ο νέος άνδρας με
κοιτάζει χαμογελαστός κι απλώνει το χέρι να με βοηθήσει στα τελευταία σκαλοπάτια της μεγάλης σκάλας.
Μου προσφέρει και μια μικρή ανθοδέσμη που κρατά. Όχι, όχι, δεν είναι αυτός που περίμενα να συναντήσω, τη φωτογραφία την είχα στο χέρι, άσε που την είχα κοιτάξει άπειρες φορές μέσα στο καράβι. Ο Γιώργης, αυτός που ερχόμουν να παντρευτώ, ήταν μέτριος στο ανάστημα, μέτριος στη σωματική διάπλαση και μέτριος σχεδόν σε όλα, από ό,τι διαπίστωσα στον ένα χρόνο σχεδόν που αλληλογραφούσαμε.
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Η παρέα όλο και μεγάλωνε.
Αρχικά, ήταν να συναντηθούν μόνο η Κατερίνα Ελληνίδα, η Λωραίν Σκωτσέζα και η Χέλγκα Γερμανίδα. Έμεναν στην ίδια περιοχή και για πρώτη φορά συναντήθηκαν, ένα χρόνο πριν στο Κομμωτήριο της γειτονιάς, της Φιλιππινέζας Ρούμπυ. Τακτικές όλες κάθε 4 εβδομάδες περίπου, για βαφή ή και κόψιμο μαλλιών. Της ίδιας ηλικίας περίπου, άνω των 75, καλοστεκούμενες και περιποιημένες και οι τρεις.
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Τον παλιό καλό ή όχι και τόσο καλό καιρό, ανάλογα πώς το βλέπει έκαστος, οι περισσότεροι άνθρωποι, κυρίως άνδρες, γιατί η γυναίκα με το γάμο, μετακόμιζε στο σπίτι του συζύγου, στο σπίτι που γεννήθηκαν, εκεί περνούσαν όλη τους τη ζωή, και στην πλειοψηφία, στο ίδιο σπίτι πέθαιναν. Το ίδιο και τα παιδιά τους για κάμποσες γενιές.
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Όσο που δεν πνίγηκε η Τερέζα με την
κουβέντα του Κωστάκη.
-Έφαγες καλά μάνα. Σχεδόν μετέωρο το
πιρούνι.
Αλλά είχε μάθει προ πολλού να μην
αντιδρά σε τίποτα.
Ήταν πολύ όμορφη στα νιάτα της η Τερέζα, όμορφη και μοναχοκόρη. Ο πατέρας της δούλευε Κλητήρας σε μια Τράπεζα και περνούσαν σχετικώς καλά.
Πολλά έχουν λεχθεί για τους Έλληνες της διασποράς. Πολύ μελάνι έχει χυθεί, πάρα πολλά έχουν γραφτεί για τη Μετανάστευση και τους Μετανάστες. Αμέτρητοι Πολιτικοί «Εκπρόσωποι της Ελλάδας», μας επισκέπτονται κατά καιρούς! Μας θαυμάζουν, μας συγχαίρουν για τα επιτεύγματα μας, μας τονίζουν πως είμαστε αληθινοί πατριώτες και πιο Έλληνες, από τους εντός Ελλάδας, μας διαβεβαιώνουν για την αγάπη τους και το νιάσιμό τους, μας χτυπάνε φιλικά στην πλάτη με υποσχέσεις και...πάνε στην ευχή του Θεού. Και η ιστορία, επαναλαμβάνεται με τους επόμενους!
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
(Αρχές δεκαετίας του 1950. Η Γωγώ μοναχοκόρη. Από καλή οικογένεια, μεσαίας κοινωνικής τάξης που έμεναν στην πόλη. Ο Μανούσος, χωριατόπαιδο, αλλά «ο έρως» δεν κοιτά τέτοια).
-Καλά, ούτε αυτό δε σου έμαθε η μάνα σου;
-Λες και σου ΄μαθε και τίποτα άλλο, να σε ξεφορτωθεί, όμως, ήξερε για να ησυχάσει. Και βρέθηκε ο γιος μου, σε πήρε ξεβράκωτη, πέντε ρούχα προικιά σου δώσανε και κείνα φτηνά!
Καλύτερα το αίμα
σου στη θάλασσα να ρίξεις.
Θα το βαράει η
θάλασσα θα το κτυπάει το κύμα
Θα αναστενάζεις
και θα λες:
Της ορφανής το
κρίμα.
Οι όμορφες φωνές των νέων από το μαγαζί του χωριού, με το μαντολίνο, το ακορντεόν και την κιθάρα τους, δεν είχαν να ζηλέψουν τίποτα από τους επαγγελματίες τραγουδιστές.
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Μελβούρνη
Καλοκαίρι, 1983
Σάββατο πρωί. Ξεκούραση, ας πούμε, μετά από πολύ φορτωμένο πενθήμερο όλες!
Φυσικά κι έχουμε πολλά να κάνουμε, αλλά απουσίαζαν παιδιά και σύζυγοι κι αποφασίσαμε να διαθέσουμε λίγο ευχάριστο χρόνο, μόνο για εμάς.
Έχουμε συμφωνήσει με την κουμπάρα την Αγγελική, Ζακυνθινιά και μοναδική κουμπάρα και συγγενή εδώ, να πάμε στην Ελισάβετ, έμενε στην διπλανή περιοχή, κάπου 4 χιλιόμετρα απόσταση!
.jpeg)
