Του π. Παναγιώτη Καποδίστρια
«Ξένον τόκον ἰδόντες, ξενωθῶμεν τοῦ κόσμου, τὸν νοῦν εἰς οὐρανὸν μεταθέντες· διὰ τοῦτο γὰρ ὁ ὑψηλὸς Θεὸς ἐπὶ γῆς ἐφάνη ταπεινὸς ἄνθρωπος, βουλόμενος ἑλκῦσαι πρὸς τὸ ὕψος τοὺς αὐτῷ βοῶντας· Ἀλληλούϊα» (Οίκος Ξ)
Του π. Παναγιώτη Καποδίστρια
«Ξένον τόκον ἰδόντες, ξενωθῶμεν τοῦ κόσμου, τὸν νοῦν εἰς οὐρανὸν μεταθέντες· διὰ τοῦτο γὰρ ὁ ὑψηλὸς Θεὸς ἐπὶ γῆς ἐφάνη ταπεινὸς ἄνθρωπος, βουλόμενος ἑλκῦσαι πρὸς τὸ ὕψος τοὺς αὐτῷ βοῶντας· Ἀλληλούϊα» (Οίκος Ξ)
"Ἐν φωναῖς ἀσμάτων πίστει σοί βοῶμεν, Πανύμνητε, χαῖρε πῖον ὄρος καί τετυρωμένον ἐν Πνεύματι. Χαῖρε, λυχνία καί στάμνε, μάννα φέρουσα, τό γλυκαῖνον τά τῶν εὐσεβῶν αἰσθητήρια" (Δ' Ὠδή τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου)
"Κλίνον το ους σου Αγνή, και σώσον τους θλίψεσι βυθιζομένους ημάς, και συντήρησον, πάσης εχθρών αλώσεως, την σην πόλιν Θεοτόκε." (Από τον Κανόνα της Θεοτόκου)
Αυτοί οι στίχοι αποτελούν ένα μικρό απόσπασμα από ένα συνταρακτικό κείμενο. Πρόκειται για μια προσφυγή-κραυγή. Προσφυγή ενός ολόκληρου λαού σε μια Πρεσβεία. Περιγράφει με αδρές γραμμές το δράμα του χειμαζόμενου αυτού λαού και την αγωνία του για το αύριο. Οι εχθροί του τον έχουν ήδη πολύ ταλαιπωρήσει... Πολιορκείται από παντού τριγύρω... Κινδυνεύει να αλωθεί.