Φωτοθήκη από τον εορτασμό της Μετακομιδής των Λειψάνων του Αγίου Ραφαήλ στο Περαχώρι της Ιθάκης (4-5.7.2015)

Φωτογραφίες από τον Εσπερινό και τη Θεία Λειτουργία: Γιώργος Δελλαπόρτας. Της πανηγύρεως προέστη ο οικείος Μητροπολίτης Σεβ. Λευκάδος και Ιθάκης κ. Θεόφιλος, συμπαραστατούμενος από τον Κλήρο της Ιθάκης και φιλοξενούμενους Κληρικούς. 

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ

Ἧχος Αʹ. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῆς Ἰθάκης τόν γόνον καί τῆς Λέσβου τό καύχημα,

ὁσιομαρτύρων τήν δόξαν, Ραφαήλ εὐφημήσωμεν·

ἀρτίως γάρ ἡμῖν φανερωθείς,

ἰάματα πηγάζει τοῖς πιστοῖς

καί κατʹ ὄναρ καί καθʹ ἥπαρ ὑπερφυῶς

ὀπτάνεται τοῖς κράζουσι·

Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν·

δόξα τῷ σέ θαυμαστώσαντι·

δόξα τῷ ἐκπληροῦντι διά σοῦ,

ἡμῶν τά αἰτήματα.

Με κάθε εκκλησιαστική λαμπρότητα και θρησκευτική ευταξία εορτάσθηκε και φέτος η ιερά πανήγυρις της μετακομιδής των Ιερών Λειψάνων του Αγίου ενδόξου Νεομάρτυρος Ραφαήλ του Ιθακησίου, στο ομώνυμο ιερό προσκύνημα και γενέτειρα του Αγίου, στο Περαχώρι Ιθάκης.

Το απόγευμα του Σαββάτου 4 Ιουλίου και ώρα 7:30 εψάλη  Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός μετ' αρτοκλασίας, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λευκάδος και Ιθάκης κ. Θεοφίλου. Το θείο λόγο κήρυξε ο ίδιος, αναφερόμενος μεταξύ άλλων στον παραδειγματικό βίο και το μαρτύριο του εορταζομένου Αγίου Ραφαήλ και των συν αυτώ Νικολάου και Ειρήνης.

Την κυριώνυμο ημέρα, Κυριακή 5 Ιουλίου, τελέσθηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία ιερουργούντος του Σεβ. κ. Θεοφίλου, των κληρικών της νήσου και λοιπών προσκεκλημένων κληρικών από τις Ι. Μητροπόλεις Αιτωλίας και Ακαρνανίας, Πειραιώς και Ν. Ιωνίας και Φιλαδελφείας. Τον θείο λόγο κήρυξε ο Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Καραγιώργος, Πρωτοσύγκελλος της Ι. Μ. Αιτωλίας και Ακαρνανίας. 

Πριν το «Δι' ευχών» και σε συγκινησιακό κλίμα, ο Μητροπολίτης τίμησε τον Προϊστάμενο του πανηγυρίζοντος Ιερού Προσκυνηματικού Ναού και Αρχιερατικό Επίτροπο της νήσου Ιθάκης Πρεσβύτερο Χριστόδουλο Τριλίβα με το οφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου, αναφερόμενος στο ενοριακό έργο που ο π. Χριστόδουλος όλα αυτά τα χρόνια επιτελεί και δεν παρέλειψε να τον επαινέσει για την άριστη και άψογη διοργάνωση της ετήσιας πανηγύρεως του Ι. Ναού.

Η εορτή των Αγίων Αποστόλων στην Μπουκόμπα της Βόρειας Τανζανίας

 Σημερινή αποκλειστική ανταπόκριση από Μπουκόμπα: Δ. Κ. 

Καθώς η γιορτή των Αγίων Αποστόλων (30/6) έπεσε φέτος σε εργάσιμη μέρα, ο πανηγυρικός εορτασμός στην εκκλησία των Δώδεκα Αποστόλων της πόλης Μπουκόμπα στην Βόρεια Τανζανία μεταφέρθηκε για σήμερα, Κυριακή (5/7/2015), προεστώτος του οικείου Μητροπολίτου Σεβ. Μουάνζας κ. Ιερωνύμου. Μετά την Θεία Λειτουργία, το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο πρόσφερε γεύμα, με συνοδεία παραδοσιακής μουσικής.

Ο π. Διονύσιος Τσουκαλάς νέος Εφημέριος του Μητροπολιτικού Ναού Αγ. Νικολάου των Ξένων Ζακύνθου

Με δεδομένο την χηρεύουσα εφημεριακή θέση του Μητροπολικού Ναού Αγίου Νικολάου των Ξένων Ζακύνθου, μετά την πρόσφατη εκδημία προς Κύριον του Πρωτοπρεσβυτέρου Παναγιώτη Σπουργίτη, η Ιερά Μητρόπολις Ζακύνθου δια του Σεβ. Μητροπολίτου Ζακύνθου κ. Διονυσίου Δ΄, μερίμνησε ώστε με τον καλύτερο τρόπο να πληρωθεί το δυσαναπλήρωτο κενό της ευθυνοφόρας θέσης Εφημερίου του Μητροπολιτικού Ναού, όπου -ως γνωστόν- εξελίσσεται κατά κύριο λόγο ο ετήσιος κύκλος της παραδοσιακής λατρευτικής ζωής των Ζακυνθίων. 

Έτσι, μετετέθη ήδη από τον Ναό της Αγίας Τριάδος πόλεως Ζακύνθου, ο μέχρι τούδε Εφημέριος του Ναού Οικονόμος Διονύσιος Τσουκαλάς. 

Ο π. Διονύσιος Τσουκαλάς γεννήθηκε το 1979, κατάγεται από το ορεινό χωριό Άνω Βολίμα (όπου μόνιμα ζει) και είναι απόφοιτος της Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών. Διάκονος χειροτονήθηκε το 2008 και Πρεσβύτερος το 2009 από τον τότε Μητροπολίτη Ζακύνθου (νυν Δωδώνης) κ. Χρυσόστομο. Κατ' αρχήν εφημέρευσε στον Άγιο Λέοντα Ζακύνθου, στη συνέχεια επί διετία στην Ι. Μητρόπολη Κισάμου και Σελίνου και την τελευταία τριετία στον Ναό Αγίας Τριάδος πόλεως Ζακύνθου, επιδεικνύοντας ιεραποστολική ζέση και δραστηριότητα. Είναι έγγαμος και πατέρας δύο παιδιών, ενώ διακρίνεται και για την καλλιφωνία του. 

Ευχόμαστε να συνεχίσει και να επαυξήσει το έργο του κεκοιμημένου π. Παναγιώτη Σπουργίτου, πολυφίλητου και πολύκλαυστου προεΕφημερίου "τση Πισκοπής" (όπως οι Ζακυνθινοί ονομάζουν τον Μητροπολιτικό Ναό), μάλιστα σε καιρό και τόπο όχι εύκολους!

π. Π. Κ. 

Η κοινή ημερομηνία του Πάσχα, ενότητα της Χριστιανοσύνης ή νέα ρήξη και διαίρεση της Ορθοδοξίας;

Άρθρο του Σεβ. Μητροπολίτου Ιταλίας και Μελίτης κ. ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ

«Ἄραγε, ἡ κοινή ἡμερομηνία διά τό Ἅγιον Πάσχα θά εἶναι ἑνότης τῆς Χριστιανοσύνης ἤ μία νέα ρῆξις καί διαίρεσις τοῦ Ὀρθοδόξου κόσμου, μέ ἀνυπακοήν, ἀγνωμοσύνην καί ἀνταρσίαν, λαμβάνοντες ὑπ’ ὄψιν τά σημερινά δεδομένα;»

Τῇ βοηθείᾳ τοῦ Παντοδυνάμου καί Φιλανθρώπου Θεοῦ, τῇ ἐπιστασίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τῇ προστασίᾳ τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ, τῆς Παναγίας, ἡ Μήτηρ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία προχωρεῖ εἰς τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Σύνοδον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ πραγματοποίησις τῆς ὁποίας θά εἶναι μέγα ἱστορικόν γεγονός.

Μεταξύ τῶν σπουδαίων θεμάτων τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου θά εἶναι καί ἡ συζήτησις τοῦ θέματος τῆς κοινῆς ἡμερομηνίας τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Ἁγίου Πάσχα, θέμα τό ὁποῖον καί ἄλλοτε συνεζητήθη ὑπό τῶν πνευματικῶν Ἡγετῶν τῶν κατά Τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἤ εἰς Θεολογικάς συναντήσεις, ἀλλά καί μεταξύ τῶν Ἀρχηγῶν τῶν ἄλλων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν, βεβαίως, χωρίς ἀποτέλεσμα, χωρίς νά ἐπιτευχθῇ ἀλλαγή εἰς τήν Ἀπόφασιν τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

Ἡ πρό ὀλίγου καιροῦ, μεταδοθεῖσα ὑπό τῶν ΜΜΕ εἰδησις περί σταθερᾶς κοινῆς ἡμερομηνίας, σχετικά μέ τόν ἑορτασμόν τοῦ Ἁγίου Πάσχα, ὑφ’ ὅλων τῶν Χριστιανῶν, ἡ ὁποία φέρει ὡς πρωταγωνιστήν τόν Πάπα Ρώμης Φραγκίσκον, κατά τήν συνάντησιν αὐτοῦ μέ κληρικούς Ρωμαιοκαθολικούς εἰς τό Λατερανό, καί, μάλιστα, ὅτι ἡ σημερινή κατάστασις τοῦ ἑορτασμοῦ ἀποτελεῖ σκάνδαλον, ἐφόσον ὅλοι οἱ Χριστιανοί δέν ἑορτάζουν εἰς τήν ἰδίαν ἡμερομηνίαν, δέν εἶναι εὔκολον νά γίνῃ σήμερον πραγματικότης, καί τοῦτο διότι τό μεγαλύτερον μέρος τοῦ Ὀρθοδόξου κόσμου δέν εἶναι ἕτοιμον, προητοιμασμένον, δέν γνωρίζει τά ὅσα ἀφοροῦν εἰς τόν ἑορτασμόν τῆς «Ἑορτῆς τῶν Ἑορτῶν» καί τῆς «Πανηγύρεως τῶν Πανηγύρεων».

Ὁ Πάπας Ρώμης Φραγκίσκος, ὅπως καί ἄλλαι Προσωπικότητες, μέ ὔψιστον κῦρος, ἔχουν δίκαιον ὅταν ὁμιλοῦν ὅτι ἡ μή κοινή ἡμερομηνία τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Ἁγίου Πάσχα, μεταξύ τῶν χριστιανῶν, εἰς τούς σημερινούς χρόνους, εἶναι, πράγματι, σκάνδαλον. Σκέπτονται, προσεύχονται καί ποθοῦν τήν κοινήν ἡμερομηνίαν. Ὅμως τί θά γίνῃ μέ τήν Ἀπόφασιν τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀπό Ὀρθοδόξου πλευρᾶς; Ἰδού τά δύσκολα καί ἀσυμβίβαστα. Εἶναι τρανή ἀλήθεια ὅτι, καί, κατά τούς πρώτους χρόνους τοῦ Χριστιανισμοῦ, τό πρόβλημα τοῦτο ἐνυπῆρχε καί ἦτο, ἀληθινά, σκάνδαλον καί σύγχυσις, κατάστασις ἀνεκδιήγητος. Γνωρίζομεν τά γεγονότα, τήν ἱστορίαν: Ὁ Ἐπίσκοπος Σμύρνης Πολύκαρπος καί ὁ Ἀνίκητος Πάπας Ρώμης ἀνέλαβον ἐπίμοχθον ἀγῶνα καί ἐκινήθησαν μέ προσπαθείας ὑπερανθρώπους διά τήν κοινήν ἡμερομηνίαν τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Ἁγίου Πάσχα. Τελικά, ἡ Α’ Οἰκουμενική Σύνοδος ἔλυσε τό πρόβλημα καί ἔπαυσε τό σκάνδαλον.

Ἐκτός τῆς Ἀποφάσεως τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία ἔχει οἰκουμενικόν χαρακτῆρα καί κῦρος παγχριστιανικόν, ἡ σπουδαιοτάτη αὐτή «Διαβεβαίωσις» τοῦ Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου καί αἱ κατά καιρούς συζητήσεις γύρω ἀπό τήν κοινήν ἡμερομηνίαν τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Ἁγίου Πάσχα, δέν γίνονται, δυστυχῶς, γνωσταί εἰς τό μεγαλύτερον μέρος τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος δέν πληροφορεῖται, διό καί ἐπῃρεάζεται θεαρέστως ἤ ἀνθρωπίνως, ἀνέτοιμος νά ἀποδεχθῇ, νά σεβαστῇ καί νά ἐφαρμόσῃ.

Ὁ διάλογος τοῦ Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου, μέ τούς ἱερεῖς εἰς τό Λατερανό, ἔνθα ἠκούσθη ἐνταῦθα ἀσμένως ἡ «Ποντηφική Διαβεβαίωσις», (12 Ἰουνίου ἐ. ἔ.), εἶχεν ἀγαθήν καί ζῶσαν ἀπήχησιν εἰς τάς καρδίας τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν. Σημειοῦται ἐν προκειμένῳ ὅτι εἰς τήν Ρωμαιοκαθολικήν Ἐκκλησίαν εἶναι εὐκολώτερον νά γίνῃ πραγματικότης ἡ «Διαβεβαίωσις» τοῦ Πάπα, ἐν πρώτοις, λόγῳ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ, διοικητικοῦ καί διακυβερνητικοῦ αὐτῆς συστήματος, τό ὁποῖον εἶναι διάφορον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί δεύτερον, διότι ἡ Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία συνεκάλεσε, μετά τό μέγα Σχίσμα, διαφόρους Συνόδους, τάς ὁποίας ὠνόμασεν Οἰκουμενικάς, δι’ αὐτῶν δέ ἔλυσε ὡρισμένα προβλήματα καί θέματά της.

Αἱ κατά καιρούς, λοιπόν, πληροφορίαι, εἰδήσεις, προτροπαί καί παρακινήσεις, ὅπως αἱ σπουδαῖαι μέ κῦρος διαβεβαιώσεις, δέν εὑρίσκουν πρόσφορον ἔδαφος, γῆν προετοιμασθεῖσαν, καθόσον τό μεγαλύτερον μέρος τῶν Ὀρθοδόξων δέν ἔχει, γενικά, ὅπως ἀνεγράφη, γνῶσιν τῶν συζητήσεων καί τῶν γεγονότων, ἀγνοεῖ τήν ἱστορίαν καί μάλιστα κάθε φοράν, κατά τήν ὁποίαν ἀκούονται νέα πράγματα, νέαι εἰδήσεις, ἤ δημιουργοῦνται νέαι συνθῆκαι, βλέπομεν ἀπελπισμένα τό παράδοξον ὅτι δέν συμμετέχει εἰς τά ἀναγκαῖα θέματα καί προβλήματα τῆς ζωῆς καί πορείας του, εὐρίσκεται εἰς ἀδυναμίαν νά ἐγκαινιάσῃ εἰρηνικά νέαν περίοδον. Μέσα εἰς τήν παγκόσμιον αὐτήν κρίσιν, ἔνθα κυριαρχεῖ ἡ secolarizzazione (ἐκκοσμίκευσις), ἡ ἀδιαφορία πρός τόν πλησίον, πρός τόν συνάνθρωπον, ἀλλά καί ἡ προσκόλλησις εἰς τό χρῆμα, κρατοῦν καί τόν πιστόν ἄνθρωπον μακράν τῆς οἰκογενειακῆς καί κοινωνικῆς παιδείας, ὁπωσδήποτε καί μακράν τῶν ἐκκλησιαστικῶν καί πνευματικῶν αὐτοῦ καθηκόντων. Ὁ ἄνθρωπος, βουτηγμένος μέσα εἰς τήν σημερινήν πνευματικήν, ἠθικήν καί κοινωνικήν κρίσιν, ὑποφέρων, ἀναστενάζων καί ἀγωνιζόμενος σκληρά, ὑποβάλλει διάφορα ἐρωτήματα εἰς τόν ἑαυτόν του: πῶς εἶναι δυνατόν ὁ ἄνθρωπος εἰς τά ποικίλα καί ζωτικά προβλήματα τῆς ζωῆς του, τῆς χριστιανικῆς προόδου καί ἀναπτύξεώς του, νά γίνῃ γνήσιος καί ἰσχυρός φίλος τοῦ ἑαυτοῦ του, ἀφοῦ ἡ ἀπατηλή καί παθιασμένη καθημερινότης, μέ τάς ἰδιαζούσας συνθήκας, καί ἐπιπλοκάς της, ἀφήνει αὐτόν μακράν τῆς ἀληθινῆς γνώσεως καί ἐπικοινωνίας.

Ἡ ἄγνοια εἶναι μέγα πρόβλημα καί φοβερόν κακόν. Ἡ ἄγνοια εἶναι μία κακή σκάλα, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τήν ἀπόγνωσιν, εἰς τόν φανατισμόν, τό μίσος καί τήν ἀνταρσίαν. Εἶναι τρανή ἀλήθεια ὅτι, τό σημαντικόν τοῦτο κεφάλαιον τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί πνευματικῆς πορείας του, ἐννοῶ τόν ἑορτασμόν τοῦ Ἁγίου Πάσχα ὑφ’ ὅλων τῶν Χριστιανῶν εἰς τήν ἰδίαν ἡμερομηνίαν, δέν γνωρίζει, δέν ἐσπούδασε, δέν παρηκολούθησε, δέν ἤκουσε, καί ἄλλα πολλά «ΔΕΝ», δέν ἀφήνουν αὐτόν νά γνωρίσῃ καί νά εἶναι ἐνήμερος ἐφ’ ὅλων τῶν ζητημάτων τά ὁποῖα ἀπασχολοῦν αὐτόν. Εἶναι μέγα κρίμα, σφάλμα ἐπικίνδυνον νά μήν γνωρίζῃ ὁ Ὀρθόδοξος, ἀλλά καί αἰτίᾳ τῆς «ἄγνοιας», νά γίνεται ἀντάρτης καί νά πολεμῇ τήν Ἐκκλησίαν.

Ὁ καιρός φεύγει, καί ὁ χρόνος πρός τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Σύνοδον πλησιάζει. Οἱ ποιμένες καί οἱ ὑπεύθυνοι τῆς Ἐκκλησίας ὀφείλουν νά ἀναλάβουν ἀγῶνα ἱερώτατον καί ἱεραποστολικόν κατά τῆς ἀγνοίας, μέ μοναδικόν σκοπόν νά προετοιμάσουν τούς ἐν Κυρίῳ ἀδελφούς μας, ὥστε να μήν ἔχωμεν νέαν ρῆξιν, νέαν διαίρεσιν, νέαν ἀνταρσίαν. Εἰς τήν περίπτωσιν αὐτήν ἔχομεν διπλοῦν κακόν: Τό «Σκάνδαλον» καί τήν «Πολεμικήν», μέ οἰκτρόν τέλος. Διά τήν Ἐκκλησίαν θά εἶναι ἀδυναμία καί ἄρνησις, σταύρωσις καί θλιβερά πνευματική κατάστασις. Τώρα, ὅτε ἔχομεν ἀκόμη καιρόν διά τήν σύγκλησιν τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου πρέπει νά προετοιμασθῇ ὁ λαός τοῦ Θεοῦ καί νά λάβῃ γνῶσιν, μέ διαφόρους ἐκκλησιαστικούς τρόπους, νά γνωρίσῃ, δηλαδή, τά σπουδαιότερα θέματα τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, μεταξύ τῶν ὁποίων εἶναι καί τό θέμα τοῦ Ἁγίου Πάσχα.

Εἰς τήν Ἰταλίαν, ἡ «Διαβεβαίωσις» τοῦ Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου, σχετικά μέ τόν ἑορτασμόν τῆς σταθερᾶς κοινῆς ἡμερομηνίας τοῦ Ἁγίου Πάσχα, ὑφ’ ὅλων τῶν Χριστιανῶν, τοὐτέστιν, μία νέα ἐκκλησιαστική κατάστασις, ἡ ὁποία θά δημιουργηθεῖ ἀνά τήν Ὑφήλιον, ἐκ πείρας συμπεραίνεται ὅτι δέν θά ὑπάρχουν γεγονότα ἀρνητικά καί ἀπαράδεκτα, διότι, ἄν καί δέν γνωρίζουν ὅλοι οἱ Ρωμαιοκαθολικοί τήν ἱστορικήν πορείαν τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Πάσχα, σέβονται, τιμοῦν καί ὑπακούουν εἰς τόν λόγον τοῦ Πάπα. Εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία εἶναι παραδοσιακή, μέ τάς Τοπικάς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας, εἰς τό ἄκουσμα τῆς νέας πραγματικότητος ἡ ὁποία θά ἐγκαθιδρυθῇ, θά ὑπάρξῃ, ἀναμφιβόλως, μία άντίθετος κατάστασις, ἡ ὁποία, μᾶλλον, θά εἶναι ἀρνητική καί θορυβώδης, λόγῳ τῶν ἀνωτέρω προδιαγεγραμμένων αἰτίων.

Ἐνθυμοῦμαι ὅτι, κατά τήν Β’ ἱστορικήν Συνάντησιν μεταξύ τοῦ Πάπα Ρώμης Παύλου Στ’ καί Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου, ἐν Ρώμῃ, εἰς τάς κατά Τόπους Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας παρετηρήθησαν ἀντιθέσεις, ἀνησυχίαι, στενοχωρίαι, φόβοι, ἀρνητικαί συζητήσεις, διότι τό μεγαλύτερον μέρος τῶν Ὀρθοδόξων δέν εἶχε πλήρη γνῶσιν τῆς ἱστορικῆς πορείας τῶν γεγνότων καί τῶν συζητήσεων, τοὐναντίον, εἰς τήν Ἰταλίαν, ὁ ἐνθουσιασμός, ἡ χαρά καί ἡ ἀγαλλίασις, ἡ ἐλπίδα καί ἡ διάθεσις πρός καταλλαγήν, ἡ διαθεσιμότης καί ἡ δημιουργία «Γεφυρῶν ἀγάπης, εἰρήνης καί ἑνότητος» ἦσαν τά κύρια χαρακτηριστικά τοῦ λαοῦ εἰς τήν χώραν αὐτήν, ἐν ᾗ παροικοῦμεν.

Τό ἀληθινόν καί ἰσχυρόν συμπέρασμα εἰς τούς χρόνους τούτους τῆς ἐκκοσμικεύσεως καί τῆς ἀδιαφορίας, σύνθημα μοναδικόν καί σωτήριον εἶναι ὅπως οἱ ποιμένες πληροφορήσουν, ἐνημερώσουν καταλλήλως καί διδάξουν, μέ τό κήρυγμα, μέ τάς συνάξεις, συναντήσεις και μέ ἄλλους ἐκκλησιαστικούς τρόπους, εἰς τό Ὀρθόδοξον πλήρωμα, τά θέματα καί τά προβλήματα τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου. Νά ἐξαφανίσουν τήν “ignoranza”, ἡ ὁποία εἶναι ἄρνησις καί ἀποτυχία, καί φέρει τρομακτικόν καί ἀρνητικόν ἀποτέλεσμα καί δή ἡ μή προετοιμασία τῶν Ὀρθοδόξων ὁδηγεῖ εἰς τήν σύγκρουσιν καί τήν ἔλλειψιν ἐμπιστοσύνης πρός τόν ἀδελφόν. Εἰς τήν Ἰταλίαν, ἀπό τήν νέαν ἐκκλησιαστικήν κατάστασιν, ἡ ὁποία θά δημιουργηθῇ, μέ τήν ἀποδοχήν τῆς ἀλλαγῆς τῆς ἡμερομηνίας, εἰς τήν περίπτωσιν αὐτήν, πάντοτε ἀπό πλευρᾶς Ρωμαιοκαθολικῶν, δέν ἀναμένoμεν ἰδιαιτέραν ἀρνητικήν διαδικασίαν. Θά ἦτο ἔργον Θεοῦ, καθ’ ὅλον τό ὑπόλοιπον χρονικόν διάστημα, μέχρι τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, οἱ ποιμένες, ἀλλά καί οἱ Θεολόγοι καί κάθε ὑπεύθυνος, νά γίνουν φωτεινοί ὁδηγοί καί ἄγρυπνοι φύλακες, μέ τήν δύναμιν δέ τῆς προσευχῆς νά προετοιμάσουν τό Ὀρθόδοξον Πλήρωμα εἰς ὑποδοχήν τοῦ μεγάλου ἱστορικοῦ γεγονότος τῆς Μητρός ἡμῶν Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀλλά καί εἰς ἀποδοχήν τῶν Ἀποφάσεων Αὐτῆς, κηρύττοντες ἀγάπην καί εἰρήνην, ἀλλά καί δεόμενοι ὑπέρ τῆς πραγματοποιήσεως τῆς Βουλῆς τοῦ Θεοῦ «ἵνα ἕν ὦσιν».

Τα υλικά αγαθά μάς καταπνίγουν και μας κάνουν αγχώδεις και δυστυχείς

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

της Κυριακής Ε’ Ματθαίου 5^ης Ιουλίου 2015

(Ματθ. η’ 28 – θ’ 1)

Γράφει ο π. Αναστάσιος Στεργιώτης

Πολλές φορές μένει έκπληκτος κανείς με την νοοτροπία κάποιων ανθρώπων, που το μόνο που επιδιώκουν και τους απασχολεί είναι το στενό συμφέρον τους!

Οι δυο άτυχοι κάτοικοι της χώρας των Γεργεσηνών –οι οποίοι είχαν καταληφθεί από το πονηρό πνεύμα και που την άθλια κατάστασή τους περιγράφει με ρεαλιστικά και ζοφερά χρώματα η σημερινή ευαγγελική περικοπή– ήταν απόβλητοι και διωκόμενοι από την κοινωνία. Δεν είχαν σπίτι, ούτε ρούχα, υπέφεραν περιπλανώμενοι από το ψύχος του χειμώνα και τον καύσωνα του θέρους και κατοικούσαν σε όρη και σε σπηλιές. Έβγαζαν άγριες κραυγές, ικανές να παγώσουν το αίμα κάθε ανθρώπου που τις άκουγε. Αυτοτραυματίζονταν με μανία χρησιμοποιώντας αιχμηρά αντικείμενα, έχοντας αποβάλει κάθε σκέψη αυτοσυντήρησης και δημοσίας αιδούς.

Συναντώντας όμως τον Σωτήρα του κόσμου ηρέμησαν κι έπεσαν στα πόδια του να τον προσκυνήσουν, ενώ τα πονηρά δαιμόνια ζήτησαν από τον Κύριο να μην τα βασανίσει, αλλά να τους επιτρέψει να μεταβούν στους χοίρους. Ο Κύριος τότε τους έδωσε άδεια να εισέλθουν στα σώματα των χοίρων που έβοσκαν εκεί δίπλα. Αυτό έγινε και τότε οι χοίροι, αφηνιασμένοι από τους δαίμονες, πνίγηκαν στη θάλασσα. Οι δαίμονες, βλέποντας ότι δεν μπορούσαν άλλο να βλάψουν αυτούς που ήδη βασάνιζαν και μέσω αυτών και άλλους ανθρώπους, με πονηριά και κακότητα σκέφτηκαν να βλάψουν τα συμφέροντα των κατοίκων και ειδικά των χοιροβοσκών που ήταν ιδιοκτήτες των ζώων. Γι’ αυτό υπέβαλαν αυτό το αίτημα στον Ιησού.

Και ο Ιησούς το ικανοποίησε πρόθυμα, όχι διότι τους σεβάστηκε ή τους φοβήθηκε, αλλά επειδή ήθελε δια της πράξεώς Του αυτής να δώσει στους παραβάτες και ασεβείς ανθρώπους ένα μέγιστο μάθημα σεβασμού των θρησκευτικών νόμων. Οι χοιροβοσκοί, καταπατώντας θρασύτατα τον Νόμο του Μωυσή, για το στενό, υλικό και χρηματικό τους συμφέρον, έτρεφαν χοίρους –ζώα τα οποία εθεωρούντο απαγορευμένα και ακάθαρτα– για να πουλήσουν μετά πανάκριβα το κρέας τους. Οι ιδιοκτήτες των χοίρων όμως, παρ’ ότι διδάχτηκαν πως δεν πρέπει να παραβαίνουν τον θείο νόμο, όχι μόνο δεν μετάνιωσαν, αλλά υποκίνησαν και τους άλλους κατοίκους να εκδιώξουν από τα μέρη τους τον Ιησού. Διότι ήσαν ιδιοτελείς και συμφεροντολόγοι, κυριευμένοι από τον χειρότερο δαίμονα, αυτόν της φιλοχρηματίας. Αντί του πνεύματος, λοιπόν, προτίμησαν την ύλη, αντί του Χριστού τους χοίρους.

Όμως τίποτε δεν θα ωφελήσει, αν κερδίσουμε όλον τον κόσμο και χάσουμε την ψυχή μας. Τα υλικά αγαθά δεν μας σώζουν, αντίθετα, μας καταπνίγουν και μας κάνουν αγχώδεις και δυστυχείς. Ας μην μιμηθούμε, λοιπόν, το παράδειγμά τους, για να μην χάσουμε τον Παράδεισο.

Μυρτιές ευλάβειας στην Κυρία τη Βλαχέραινα Λευκίμμης στην Κέρκυρα

Ανταπόκριση | Κείμενο και φωτογραφίες: Γιώργος Γαστεράτος 

Με ξεχωριστή λαμπρότητα γιορτάσαμε και φέτος, στις 2 Ιουλίου, τη γιορτή της Βλαχέραινας, δηλαδή της ανάμνησης της μεταφοράς και τοποθετήσεως («Καταθέσεως») στον ναό της Θεοτόκου στην περιοχή «Βλαχέρναι» της Κωνσταντινούπολης της «εσθήτος» (=χιτώνα) της Παναγίας. Επίκεντρο του εορτασμού στην περιοχή της Λευκίμμης στην Κέρκυρα, ο ομώνυμος οικογενειακός μας ναός, κτίσμα των αρχών του 17ου αιώνα. 

Οι προετοιμασίες της γιορτής κρατούν μέρες πριν. Πρέπει όλα να είναι στην εντέλεια. Τα παραδοσιακά επτανησιακά καντήλια να γυαλιστούν, καθώς και όλα τα ιερά σκεύη αρίστης βενετσιάνικης τέχνης. Οι τοίχοι να φρεσκαριστούν από την ώχρα, να πλυθούν οι «μπόλιες» και τα «μπαγκαλέτα», να μαδηθούν φύλλα δάφνης για το δάπεδο και να φτιαχτούν μάτσα και στεφάνια όχι, χάριν ευκολίας, από φοίνικα που όταν ξεραθεί βρωμάει, αλλά από δάφνη και μυρτιά, που μοσχοβολούν, θυμίζοντας μας το γνωστό «…μυρτιά μου χρυσοπράσινη της εκκλησιάς στολίδι χωρίς εσέ δε γίνεται κανένα πανηγύρι…».

Έτσι, όλος ο ναός έλαμπε κατά την ημέρα της γιορτής που τιμήθηκε δεόντως με πληθώρα ιερέων και ψαλτών, αδόντων όχι «…εν σπαρακτική παραφωνία», όπως είχε γράψει κάποτε ο Παπαδιαμάντης, αλλά «πρίμο-σιγόντο», όπως γνωρίζουμε -και δυστυχώς όχι ακόμη για πολύ- στα Επτάνησα. 

Ξεχωριστή θέση στο ναό είχε, φυσικά, η εφέστια εικόνα της Βλαχέραινας, η οποία, όπως όλες οι εφέστιες εικόνες στην Κέρκυρα, τηρώντας τη γνήσια βυζαντινή παράδοση, βρίσκεται όχι στο εικονοστάσι αλλά στο «ντεπόζιτό» της, όπως λέμε εδώ, στο νότιο τοίχο του ναού, αμέσως μετά το εικονοστάσι. Η κοσμοσυρροή μεγάλη. Καθένας είχε κάτι να ζητήσει από την Κυρία τη Βλαχέραινα με το άναμμα του κεριού του ή με τη «μποτίλια» του λαδιού που προσέφερε.

Στο τέλος της πανηγυρικής λειτουργίας, μαζί με τις ευχές, μοιράστηκαν άρτοι και «σπερνά», που είχαν ετοιμαστεί με περισσή φροντίδα από τους «αδελφούς» του ναού.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης στη Σουρωτή για τον πρώτο εορτασμό του οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου (12.7.2015)

Εὐχαρίστως ἀνακοινοῦται διά τοῦ παρόντος ὅτι ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαῖος, ἀνταποκρινόμενος εἰς ἀδελφικήν πρόσκλησιν τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Κασσανδρείας κ. Νικοδήμου, διαβιβασθεῖσαν διά τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πρόκειται νά ἐπισκεφθῇ τήν Μητρόπολιν ταύτην τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου εἰς τάς 11 καί 12 ἀρξαμένου μηνός Ἰουλίου, ἐπί τῷ τέλει ἵνα προστῇ τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν ἐπί τῷ ἑορτασμῷ τό πρῶτον τῆς μνήμης τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, προσφάτως καταταγέντος εἰς τό Ἁγιολόγιον τῆς Ἐκκλησίας. 

Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 2ᾳ Ἰουλίου 2015

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου