Του π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ
Υπάρχει ένας φόβος βαθιά κρυμμένος μέσα στον άνθρωπο. Είναι ο φόβος μήπως κάποτε χαθούμε, μήπως περάσουμε από τη ζωή, αφήσουμε πίσω μας λίγα ίχνη και ύστερα σβήσουμε από τη μνήμη των ανθρώπων. Κοιτάζουμε παλιές φωτογραφίες και βλέπουμε πρόσωπα που κάποτε γέμιζαν ένα σπίτι. Ακούμε ονόματα ανθρώπων που έζησαν πριν από εμάς, εργάστηκαν, αγάπησαν, πόνεσαν, μεγάλωσαν παιδιά, προσευχήθηκαν, κι όμως σήμερα ελάχιστοι τους θυμούνται. Περνάμε από σπίτια όπου κάποτε ακουγόταν ζωή και τώρα κατοικούν άλλοι. Περνάμε από τάφους, όπου τα γράμματα πάνω στο μάρμαρο αρχίζουν σιγά σιγά να ξεθωριάζουν. Έτσι είναι ο χρόνος... Προχωρά...
Μέσα σ’ αυτή την ασταμάτητη πορεία του χρόνου έρχεται σήμερα η Εκκλησία και μας παρουσιάζει την Παναγία. Μια γυναίκα που έζησε ταπεινά, μακριά από κοσμική δύναμη, πλούτο και ανθρώπινη δόξα. Κι όμως, αιώνες τώρα, το όνομά της βρίσκεται στα χείλη εκατομμυρίων ανθρώπων. «Μαρία». Ένα απλό όνομα, που έγινε προσευχή. Και κάθε Δεκαπενταύγουστο, από τα μεγάλα προσκυνήματα έως το τελευταίο ξωκλήσι, από τα νησιά έως τα βουνά, από τις πολιτείες έως τα μικρά χωριά, άνθρωποι διαφορετικοί μεταξύ τους συναντιούνται γύρω από αυτό το όνομα.
Άλλος έρχεται με ευγνωμοσύνη, άλλος με έναν πόνο που κρατά χρόνια, άλλος με μια παράκληση, άλλος επειδή έτσι έμαθε από τους γονείς του. Κάποιος μπορεί να έχει καιρό να περάσει το κατώφλι της εκκλησίας και σήμερα αισθάνθηκε την ανάγκη να ανάψει ένα κερί. Όλοι χωρούν στη σημερινή γιορτή, γιατί η Παναγία υπήρξε ο άνθρωπος που άφησε τον Θεό να γράψει τη ζωή της. Όταν άκουσε εκείνο το απροσδόκητο μήνυμα του Ευαγγελισμού, μπροστά της ανοιγόταν ένας δρόμος ακατανόητος. Κι εκείνη είπε: «Γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου». Αυτές οι λίγες λέξεις άλλαξαν την ιστορία. «Ας γίνει».
Πόση δύναμη χρειάζεται κάποτε αυτό το «ας γίνει»! Να αποδεχθείς ότι η ζωή σου πήρε δρόμο διαφορετικό από εκείνον που είχες σχεδιάσει. Να συνεχίσεις, όταν μια απώλεια άλλαξε το σπίτι σου. Να σηκώσεις μια ευθύνη που ήρθε ξαφνικά. Να σταθείς κοντά σε κάποιον που σε χρειάζεται. Να αρχίσεις εκ νέου ύστερα από μια αποτυχία. Να συγχωρήσεις, να περιμένεις, να εμπιστευθείς. Η Παναγία γνώρισε αυτή την εμπιστοσύνη σε ολόκληρη τη ζωή της και ίσως γι’ αυτό σήμερα μας αφορά τόσο πολύ. Επειδή κι εμείς συναντάμε πράγματα που ποτέ μας είχαμε σχεδιάσει: Ένα τηλεφώνημα, μια είδηση, ένας αποχωρισμός, μια αλλαγή, και ξαφνικά βρισκόμαστε σε δρόμο που χθες ακόμη αγνοούσαμε.
Εκεί φαίνεται η πίστη: στην επόμενη ημέρα. Στο να σηκωθείς το πρωί και να συνεχίσεις, να ανάψεις το καντήλι, να κάνεις τη δουλειά σου, να φροντίσεις τον άνθρωπό σου, να κρατήσεις έναν λόγο, να πεις μια προσευχή ακόμη κι όταν η καρδιά σου είναι κουρασμένη, να αφήσεις μια μικρή θέση στον Θεό μέσα στην καθημερινότητά σου. Έτσι έζησε και η Παναγία. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της πέρασε μέσα στη σιωπή και το Ευαγγέλιο μάς παραδίδει ελάχιστα λόγια της. Ίσως αυτό να είναι ένα από τα σπουδαιότερα μαθήματά της για τη δική μας εποχή.
Ζούμε σε έναν κόσμο που αγαπά την προβολή, τον θόρυβο, την εικόνα, τη συνεχή παρουσία μπροστά στα μάτια των άλλων. Κάθε στιγμή καταγράφεται, κάθε γεγονός κοινοποιείται, κάθε ανθρώπινη κίνηση αναζητά θεατές. Η Παναγία έζησε αθόρυβα. Και σήμερα ολόκληρη η Εκκλησία γιορτάζει εκείνη που πέρασε τη ζωή της μέσα στην ταπείνωση και τη σιωπή. Αυτό είναι μια μεγάλη παρηγοριά για όλους τους αφανείς ανθρώπους: για τη μάνα που ξενυχτά, για τον πατέρα που αγωνίζεται για το σπίτι του, για εκείνον που περιποιείται έναν ηλικιωμένο, για εκείνη που σηκώνει καθημερινά μια δύσκολη κατάσταση με αξιοπρέπεια, για τον άνθρωπο που κάνει το καλό και περνά απαρατήρητος, για εκείνον που προσεύχεται κρυφά για κάποιον που ίσως ποτέ δεν θα μάθει ποιος τον μνημόνευσε.
Ο Θεός θυμάται. Θυμάται το ποτήρι το νερό που προσφέραμε, το δάκρυ, την υπομονή, εκείνο το «συγγνώμη» που κόστισε, την αγάπη που προσφέρθηκε χωρίς ανταπόδοση, την προσευχή που βγήκε μέσα από μια κουρασμένη καρδιά. Όλα όσα γίνονται με αγάπη βρίσκουν τόπο μέσα στην αιωνιότητα του Θεού. Η Παναγία είναι η μεγάλη απόδειξη πως μια ζωή αθόρυβη μπορεί να γίνει ζωή που φωτίζει αιώνες, όταν ο άνθρωπος αφήσει τον Θεό να κατοικήσει μέσα της.
Γι’ αυτό η σημερινή ημέρα μπορεί να γίνει μια πρόσκληση να ξαναδούμε την δική μας ζωή. Το μεγάλο ερώτημα είναι πόσο χώρο αφήσαμε στον Θεό να περάσει μέσα από όσα ζήσαμε, πόση καλοσύνη χωρέσαμε, πόσον άνθρωπο αντέξαμε, πόση συγχώρηση προσφέραμε, πόσο φως αφήσαμε πίσω μας. Η Παναγία άφησε τον Θεό να γίνει το περιεχόμενο της ζωής της. Και γι’ αυτό η μικρή Μαρία της Ναζαρέτ έγινε η Θεοτόκος που μακαρίζουν όλες οι γενεές.
Αγαπητοί μου, σήμερα ας ζητήσουμε κάτι απλό: να μάθουμε λίγο από τη σιωπή της, λίγο από την εμπιστοσύνη της, λίγο από την καθαρότητα της καρδιάς της και κυρίως εκείνο το μεγάλο «γένοιτο» που κάποια στιγμή χρειάζεται να πει κάθε άνθρωπος στον Θεό: «Ας γίνει το θέλημά Σου και μέσα στην δική μου ζωή». Τότε ακόμη και τα μικρά αποκτούν αιώνιο βάρος: ένα κερί, μια προσευχή, ένα χέρι στον ώμο κάποιου, μια επίσκεψη, μια συγχώρηση, μια πράξη αγάπης που έμεινε μυστική.
Οι άνθρωποι ξεχνούν. Οι φωτογραφίες ξεθωριάζουν. Τα σπίτια αλλάζουν χέρια. Τα ονόματα πάνω στις πέτρες κάποτε σβήνουν. Ο Θεός θυμάται. Και μέσα στη δική Του μνήμη χωρά ολόκληρος ο άνθρωπος, με την ιστορία του, την αγάπη του, τα δάκρυά του, τις μικρές και μεγάλες προσφορές του. Εκεί βρίσκεται και η μεγάλη ελπίδα της σημερινής εορτής: όποιος παραδίδει τη ζωή του στον Θεό, περνά από τον χρόνο στην αιωνιότητα, από τη φθορά στη ζωή, από τη μνήμη των ανθρώπων στη μνήμη της Αγάπης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου