Το μετέωρο βήμα του πελαργού

Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Ρωμανός Αναστασιάδης,

Κληρικός του Οικουμενικού Πατριαρχείου εκ Κρήτης.

Όλο τα ίδια και τα ίδια γράφονται διαρκώς από εκείνους που -για δικούς τους λόγους- επιλέγουν να συστρατευθούν με ό,τι πιο νοσηρό εκκλησιολογικά, μόνο και μόνο για να εναντιωθούν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η επανάληψη ίδιων επιχειρημάτων ξανά και ξανά, μήπως και πείσουν τελικά κάποιον από τους αναγνώστες. Έτσι και ο πρόσφατα αποτειχισθείς π. Θεόδωρος Ζήσης έφερε στο φως «νέα στοιχεία» για την υπόθεση του Ουκρανικού, και αυτή τη φορά από Σύναξη των Προκαθημένων του 2014.

Για μία ακόμη φορά λοιπόν να πω ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποδέχθηκε τις ποινές προς τον Μητροπολίτη Φιλάρετο, επειδή αυτός ήταν χειροτονία του Πατριαρχείου Μόσχας και όχι επειδή αναγνώριζε -de jure ή de facto- ότι το Κίεβο ήταν στη δικαιοδοσία του Μόσχας.

Τα σχετικά με το έκκλητο και τον ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, πόσες φορές να τα επαναλάβουμε; Ας είναι. Άλλωστε «repetitio est mater studiorum»:

1. Επισκόπου Αβύδου Κυρίλλου, «Το αποκλειστικό προνόμιο του Οικουμενικού Θρόνου να κρίνει επίδικες διαφορές εκτός των ορίων της δικαιοδοσίας του».

2. ΑΡΧΙΜ. ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΔΕΛΙΚΑΝΗ, ΑΡΧΕΙΟΦΥΛΑΚΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ, ΤΑ ΕΝ ΤΟΙΣ ΚΩΔΙΞΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΥ ΑΡΧΕΙΟΦΥΛΑΚΕΙΟΥ ΣΩΖΟΜΕΝΑ ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΤΑ ΑΦΟΡΩΝΤΑ ΕΙΣ ΤΑΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ, ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ, ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ.

Έκαναν έκκλητη προσφυγή οι του Φιλαρέτου και Μακαρίου. Γιατί δεν έκαναν σε άλλη Εκκλησία; Διότι μόνο ο Κωνσταντινουπόλεως έχει αυτή την ευθύνη! Και με αυτή την ευθύνη τους συγχώρεσε διότι καταδικάστηκαν όχι για δογματικούς ή λόγους πίστης αλλά διότι ήθελαν να έχουν Εκκλησία ελεύθερη!

Το ότι δεν έδωσε την Αυτοκεφαλία σε σχισματικούς, λοιπόν, είναι ηλίου φαεινότερο. Αποκατέστησε τους κάποτε σχισματικούς, όπως με τη Βουλγαρία (βλ. ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ 2η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ), και συγκάλεσε Ενωτική Σύνοδο. Το αν δεν πήγαν -υπό όποιες συνθήκες δεν πήγαν- οι περισσότεροι του Μητροπολίτη Ονουφρίου, φταίει το Οικουμενικό Πατριαρχείο;

Εκείνο ανταποκρίθηκε -όπως σε όλες ανεξαιρέτως τις περιπτώσεις παροχής καθεστώτος Αυτοκεφαλίας σε τοπικές Εκκλησίες κατά το παρελθόν- στο αίτημα να έχουν οι Ουκρανοί ελεύθερη Εκκλησία μέσα στο κράτος τους, ανεπηρέαστη, και αυτό έκανε. Όσοι πιστοί, προσήλθαν!

Αυτό δε για τη Σύναξη των Προκαθημένων ότι καταδίκασε την κατάληψη ναών κτλ, θα μπορούσε να είναι και σημερινό μήνυμα μιας Σύναξης. Οι όροι αντιστράφηκαν (βλ. 1. Η «μαύρη» προπαγάνδα της Ρωσίας για την Αυτοκέφαλη Εκκλησία Ουκρανίας,

2. Βεβήλωσαν τον Καθεδρικό Ναό των Αγίων Βλαδιμήρου και Όλγας της Αυτοκεφάλου Εκκλησία της Ουκρανίας, στη Συμφερούπολη της Κριμαίας).

Επίσης, μια άλλη Σύναξη Προκαθημένων, τον Ιανουάριο του 2016, αποφάσισε για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο. Κι όμως... Πόσοι προσπάθησαν να τη...σαμποτάρουν! Ένας ο κοινός παρανομαστής: να μειώνεται η πνευματική δόξα του Κωνσταντινουπόλεως! Και τότε και τώρα και πάντα τα ίδια κίνητρα. Ούτε οι «κανονικότητες», ούτε τα «σχίσματα», ούτε κάτι άλλο! Η δόξα του Κωνσταντινουπόλεως! Αυτή ενοχλεί, αυτή πολεμείται. Το θετικό είναι ότι ένας αποτειχισμένος αδελφός πιάνεται από μια ουδέτερη πρόταση μιας Σύναξης Προκαθημένων -τους οποίους δεν μνημονεύει αφού έχουν όλοι... «μολυνθεί» από τον «οικουμενισμό»- για να δικαιώσει τα εγωιστικά επιχειρήματα και τα αρνητικά του αισθήματα για την Εκκλησία από την οποία έλαβε την Θεία Χάρη.

Όψεις του Εθνοφυλετισμού των Ορθοδόξων Αράβων από τα μέσα του 19ου αιώνα έως τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

Μεταπτυχιακή εργασία της ΕΛΕΝΗΣ Π. ΣΤΟΪΚΟΥ

στη Φιλοσοφική Σχολή ΑΠΘ, Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας, Τομέα Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας

Πρόκειται για μιαν εξαιρετικά επίκαιρη και άκρως εμπεριστατωμένη διατριβή, η οποία αξίζει να μελετηθεί από τους αναγνώστες μας.

The subject of the essay is the presentation of the parallel course of the national awakening and the religious emancipation of the Bulgarians and the Orthodox Arabs, under the political influence of Russia. The essay is focused in the Antiochian issue and the election of the first Arab Patriarch in 1899, in Antioch. 

Κεντρικός στόχος της εργασίας είναι να παρουσιαστεί η παράλληλη πορεία προς την εθνική αφύπνιση και τη θρησκευτική χειραφέτηση των Βουλγάρων και των ορθοδόξων Αράβων, καθώς και τα κοινά χαρακτηριστικά της πορείας αυτής, υπό την επιρροή πάντοτε της ρωσικής πολιτικής. 

     Το πρώτο κεφάλαιο αποσκοπεί σε μια συγκριτική ανάλυση του φαινομένου του εθνικισμού στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή, καθώς και στην ανάδειξη του καταλυτικού ρόλου των Μεγάλων Δυνάμεων. Κυριότερο μέσο διείσδυσης των Μεγάλων Δυνάμεων τόσο στα Βαλκάνια όσο και στη Μέση Ανατολή αποτέλεσαν οι χριστιανικοί πληθυσμοί και το ζήτημα της προστασίας τους. 

     Το δεύτερο κεφάλαιο επικεντρώνεται στη ρωσική πολιτική, ως προστάτιδα των Ορθοδόξων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ειδικότερα στις πολιτικές, ιδεολογικές και οικονομικές παραμέτρους της, στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή. Η Ρωσία, με μέσα την εκπαίδευση, την ίδρυση σχολείων, την καλλιέργεια των εθνικών γλωσσών, την ιδεολογία και την ιεραποστολική δράση προώθησε την πνευματική και κατ’ επέκταση και εθνική αφύπνιση των Βουλγάρων και των ορθοδόξων Αράβων, που επικεντρώθηκε στο αίτημα για εκκλησιαστική χειραφέτηση από την ελληνόφωνη ιεραρχία. 

     Στόχος του τρίτου κεφαλαίου είναι να τονιστούν οι παράγοντες που οδήγησαν τους ορθόδοξους Άραβες της Συρίας να διεκδικήσουν συμμετοχή στη διαχείριση των υποθέσεων του Πατριαρχείου Αντιοχείας. Συγχρόνως σκιαγραφούνται τα γεγονότα που οδήγησαν στην άνοδο του πρώτου Άραβα Πατριάρχη, του Μελέτιου Ντουμάνι, γεγονός που θεωρήθηκε η πρώτη νίκη του πρώιμου αραβικού εθνικισμού. 

     Το τέταρτο κεφάλαιο εξετάζει τις αντίστοιχες προσπάθειες των ορθοδόξων Αράβων της Παλαιστίνης να προωθήσουν τις αξιώσεις τους, οι οποίες και κορυφώθηκαν σε δύο κρίσεις, το 1872 και το 1909. Το τελευταίο κεφάλαιο αποτελεί μια συνθετική προσπάθεια να παρουσιαστούν κριτικά τα κέντρα αντίδρασης τόσο στο ελληνικό κράτος όσο και στα Ανατολικά Πατριαρχεία, καθώς και οι απόψεις των φορέων τους, για τα αιτήματα των ορθοδόξων Αράβων και την εμπλοκή της Ρωσίας.

Ο Μητροπολίτης Δωδώνης Χρυσόστομος στο Οικουμενικό Πατριαρχείο

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ

Γραφείο Τύπου και Επικοινωνίας

Επίσκεψη στην Έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στο Φανάρι, πραγματοποίησε σήμερα, Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2019, ο Μητροπολίτης Δωδώνης Χρυσόστομος, Πρόεδρος του Συνοδικού Γραφείου Προσκυνηματικών Περιηγήσεων της Ι. Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο οποίος συνοδευόταν από τον Αρχιμανδρίτη Σπυρίδωνα Κατραμάδο, Γραμματέα του ιδίου Γραφείου. 

Ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος και ο συνεργάτης του έγιναν δεκτοί από τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, τον οποίο ενημέρωσαν για τις πρόσφατες δράσεις του Συνοδικού Γραφείου καθώς και για το Δ΄ Πανελλήνιο Συνέδριο Προσκυνηματικών Περιηγήσεων, που θα πραγματοποιηθεί τον ερχόμενο Νοέμβριο στην Άρτα, και του επέδωσαν την επίσημη πρόσκληση του Μακ.Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου να αποστείλει σε αυτό εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Το Πατριαρχείο όρισε τον Σεβ. Μητροπολίτη Ρόδου Κύριλλο.

Πατριαρχικό Μήνυμα προς Γ.Γ. του ΟΗΕ Guterres με την ευκαιρία της Διεθνούς Συνόδου Κορυφής για την Κλιματική Δράση

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ

Γραφείο Τύπου και Επικοινωνίας

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος με Μήνυμά του που απέστειλε προς τον Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών Εξοχ. António Manuel de Oliveira Guterres, με την ευκαιρία της Διεθνούς Συνόδου Κορυφής του Ο.Η.Ε. για την Κλιματική Δράση,  παροτρύνει τον ίδιο και όλους τους ηγέτες της διεθνούς Κοινότητας να ενισχύσουν τη φιλοδοξία και να επιταχύνουν την πρόοδο “προς την επίτευξη των στόχων της Συμφωνίας των Παρισίων για την απανθρακοποίηση. Σας καλούμε επίσης να στοχεύσετε προς τον επιβεβλημένο καθαρό μηδενισμό των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου το συντομότερο δυνατόν, σύμφωνα με τις επιταγές της Διακυβερνητικής Επιτροπής του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή”. Επίσης ο Παναγιώτατος, γνωστός για τις πρωτοβουλίες του ευαισθητοποίησης της παγκόσμιας κοινότητας για την ανάγκη προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος ως μέρους της Δημιουργίας, με το Μήνυμά του ενθαρρύνει “τα οικονομικά ανεπτυγμένα κράτη του κόσμου να διευκολύνουν μια κοινωνικά δίκαιη και αποτελεσματική μετάβαση σε ένα πρότυπο ανάπτυξης που θα είναι περιβαλλοντικά βιώσιμο και φιλικό προς το κλίμα. Ενώ οι επενδύσεις μπορούν επίσης να φέρουν επιτυχημένα αποτελέσματα, εντούτοις δεν θα πρέπει να αγνοηθεί η αφιλοκερδής συμβολή προς την κατεύθυνση αυτή”.

Στο Μήνυμά του υπενθυμίζει ότι αυτή την χρονιά είναι η επέτειος των 30 ετών από την πρώτη Εγκύκλιο που εξέδωσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο για την προστασία του περιβάλλοντος και από τότε που αφιέρωσε την 1η Σεπτεμβρίου κάθε έτους ως την παγκόσμια ημέρα προσευχής για την προστασία της Δημιουργίας. 

“Φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από την έκδοση της πρώτης εγκυκλίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την προστασία του περιβάλλοντος. Από τότε, το Βατικανό, η Αγγλικανική Κοινωνία, καθώς και το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών, έχουν αγκαλιάσει και υιοθετήσει την 1η Σεπτεμβρίου ως διεθνή ημέρα προσευχής για το περιβάλλον. Μέσω των εγκυκλίων μας, καλούμε την παγκόσμια κοινότητα να εργασθεί από κοινού για την σωτηρία του πλανήτη. Είμαστε πεπεισμένοι ότι οι κυβερνήσεις, τα πανεπιστήμια, οι επιχειρήσεις, η κοινωνία των πολιτών, οι πιστοί, και όλοι οι άνθρωποι καλής θελήσεως πρέπει να ενωθούν πίσω από την επιστήμη σε μια αποφασιστική και αρμονική προσπάθεια για την σωτηρία της δημιουργίας του Θεού από την ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή, η οποία είναι πλέον πρωτοφανώς απειλητική για τον φυσικό κόσμο και την ανθρώπινη ζωή. Τώρα περισσότερο από ποτέ, η ανθρωπότητα πρέπει να σταθεί υπεράνω των πολιτισμικών και άλλων διαφορών - είτε πρόκειται για εθνικούς ή θρησκευτικούς διχασμούς, ιστορικές και κομματικές αντιπαλότητες, οικονομικά και προσωπικά συμφέροντα – ώστε να διασφαλίσει ένα λαμπρό μέλλον για τα παιδιά μας και για τις γενεές του μέλλοντος.”

Ακολουθεί το πλήρες πρωτότυπο κείμενο του Μηνύματος του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου:

Your Excellency António Manuel de Oliveira Guterres, Secretary-General of the United Nations,

     We are encouraged by the work that Your Excellency has done to combat climate change during your tenure as Secretary-General of the United Nations and look forward to the further advancement of the response of the international community to this crisis at the upcoming Climate Action Summit. This noble initiative has the potential to reinforce and enforce a solid framework for a post-carbon era along a socially just pathway to its consequent challenges. We are reminded of the nine symposia we hosted on the environment, two of which were co-hosted with your predecessor, His Excellency Kofi Annan.

      In view of the Climate Action Summit, we urge you and all leaders of the international community to increase the ambition and accelerate the progress toward meeting the decarbonization targets of the Paris Agreement, as well as to begin looking beyond to the Intergovernmental Panel on Climate Change’s indisputable imperative for net zero emissions as soon as possible. Furthermore, we encourage the world’s economically developed countries to provide the necessary financial support to developing countries in order to facilitate a socially equitable and efficient transition to an environmentally sustainable and climate-friendly course of development. While investment models can be successful, charitable giving must not be overlooked.

     This year marks the 30th Anniversary since the Ecumenical Patriarchate’s first encyclical on the protection of the environment. Along the way, the Vatican and the Anglican Communion, as well as the World Council of Churches, have embraced and endorsed September 1st as a global day of prayer for the environment. Through our annual encyclicals, we implore the global community to work together to save the planet. We are convinced that governments, universities, businesses, civil society, people of faith and all people of good will must unite behind science in a determined and harmonious effort to save God’s creation from human-induced climate change, which is now threatening the natural world and human livelihoods at an unprecedented scale. Now more than ever humanity must stand above all cultural and other differences – be they national or religious divisions, historic and partisan enmities, economic and personal interests – in order to ensure a bright future for our children and for generations yet to come.

     Finally, please know that our Greek Orthodox Archdiocese of America is in General Consultative Status through ECOSOC and represents the Orthodox Church at the United Nations. Thus, we are prepared to partner in advocacy for the protection of our precious environment.

     Thanking Your Excellency for your sincere consideration of our request, we convey to you our Patriarchal prayers and best wishes for the climate saving deliberations at the New York Summit on September 23, 2019.

At the Ecumenical Patriarchate, the tenth of September, 2019

Prayerfully yours,

✠ BARTHOLOMEW

Archbishop of Constantinople-New Rome

and Ecumenical Patriarch

Οι αραβόφωνοι Πατριάρχες στο Πατριαρχείο Αντιοχείας και το Αντιοχειανό ζήτημα (19ος-20ός αιώνας)

Το δημοσιευόμενο μελέτημα αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα μεταπτυχιακή διατριβή του π. Σεργίου Φέρας Αλάντρα (Firas Aladra Souheil), η οποία εκπονήθηκε το 2010 στο Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Η εν λόγω διατριβή, πέρα από την αντικειμενική αξία της ως επιστημονικής συμβολής στην εκκλησιαστική ιστορία του Πατριαρχείου Αντιοχείας και των συναφειών του, αποτελεί -θεωρούμε- σπουδαίο εργαλείο για την κατανόηση των σημερινών περιπαθών σχέσεων του χαμένου για τον Ελληνισμό Αντιοχειανού Χριστιανισμού με το Πατριαρχείο της Μόσχας. Αξίζει να παρατηρηθεί πώς η Ρωσική Εκκλησία, στην περίπτωση της Αντιοχείας, οδηγεί στον Εθνοφυλετισμό στα όριά του και μες από ποιες διαδικασίες το εν λόγω Πατριαρχείο αραβοποιείται οριστικά. Επειδή η μελέτη είναι μακρά, επισημαίνουμε στους αναγνώστες μας α) στη σελίδα 71 "Το πρόβλημα τού από Λαοδικείας Μελετίου (1899-1906) και ο ρόλος των Ρώσων στην ενθρόνισή του" και β) στη σελίδα 100, "Οι σχέσεις [του Πατριάρχη Γρηγορίου] με τους Ρώσους (1906-1913)".  

Η Ιερά Σύνοδος των Αντιοχειανών του 1900

Η Ιερά Σύνοδος των Αντιοχειανών το 1920

Περίληψη της διατριβής

Η όλη μελέτη διαιρείται σε τρία κεφάλαια:

     Το πρώτο κεφάλαιο, "Οι απαρχές του αντιοχειανού ζητήματος μεταξύ (1792-1890)" χωρίζεται σε δύο μέρη Στο πρώτο μέρος, μιλά περί της Προβολής της Πολιτικής και εκκλησιαστικής κατάστασης στο δέκατο ένατο αιώνα, και πώς ωφελήθηκαν οι χριστιανοί της Εκκλησίας της Αντιοχείας από τα προνόμια που δόθηκαν από την Υψηλή Πύλη στον Οικουμενικού Πατριάρχη, ως πνευματικός ηγέτης και υπεύθυνος για τους Ορθοδόξους υπηκόους των εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επιπλέον περιγράφω τις Ανατολικές ονομασίες που υπήρχαν στα τέλη του δεκάτου ενάτου αιώνα. Στο δεύτερο μέρος, μιλά με λεπτομέρεια για την εμφάνιση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, και εξηγεί το σημαντικό ρόλο το οποίο έπαιξε κάποια στιγμή στο ζήτημα αυτό.

     Το δεύτερο κεφάλαιο, "Η πρώτη φάση του ζητήματος (1891-1898)", διαιρείται σε διάφορες περικοπές. Πρώτα, μιλά για τον Πατριάρχη Γεράσιμο, τι χαρακτήρα είχε, πώς εξελέγη Πατριάρχης Αντιόχειας, τις περιστάσεις και τα προβλήματα που συνόδεψαν την εκλογή του και πως προσπάθησαν να ορίσουν ένα αραβόφωνο Επίσκοπο στο θρόνο της Αντιόχειας. και τότε μιλάμε για την παραίτηση του Πατριάρχη. Η διαδικασία της εκλογής του διαδόχου στον Αντιοχειακό Θρόνο (1891) και τα προβλήματα της εκλογής του νέου Πατριάρχη. Κατατίθενται μερικά από τα πρακτικά των συνόδων των Αραβόφωνων επισκόπων για την εκλογή αραβόφωνο Πατριάρχη τους. Στο τέλος του κεφαλαίου γίνεται περιγραφή της εκλογής του Πατριάρχη Σπυρίδωνα (1891-1898). 

     Στο τρίτο κεφάλαιο, η δεύτερη φάση του ζητήματος (1891-1909).  Αυτό το κεφάλαιο είναι το πιο σημαντικό στην διατριβή. Μιλά για τους λόγους της παραίτησης του Πατριάρχη Σπυρίδωνα από το θρόνο Αντιοχείας, και για τις εξελίξεις που σημειώθηκαν μετά, και πώς εξελέγη ο Μελέτιος ως ο πρώτος αραβόφωνος Πατριάρχης στο θρόνο της Αντιόχειας. Ακολούθως μιλά με λεπτομέρεια περί αυτόν τον Πατριάρχη: την ζωή του, την εκλογή του ως Μητροπολίτη της Λαοδικείας, και ως Πατριάρχη της Αντιόχειας μέχρι το θανάτου του (1906). Μετά μιλά για τον πατριάρχη Γρηγόριο, την ζωή του, την εκλογή του ως Μητροπολίτη της Τρίπολης, τα ποιμαντικά έργα του σαν Μητροπολίτη, την στάση του απέναντι στην εκλογή του Πατριάρχη Σπυρίδωνα, και στη συνέχεια πώς εξελέγη ως Πατριάρχης της Αντιοχείας και την αναγνώριση της νομιμότητας της εκλογής του από τις χριστιανικές εκκλησίες. Ακόμα μιλά για τα πιο σημαντικά ποιμαντικά έργα του πατριάρχη μέχρι του θανάτου του (1928).

Το άρθρο του Νιγηρίας από το "Νυχθημερόν" στην επίσημη ιστοσελίδα της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας

Митрополит Нігерійський Олександр митрополиту Волоколамському Іларіону: «Олександрійський Патріархат не є під протекторатом Російської Церкви і ми ніколи не дозволимо йому бути над нами»

24 Вересня 2019

Відповідь митрополита Нігерійського Олександра на лист митрополита Волоколамського Іларіона (Алфеєва) стосовно співслужіння ієрарха Олександрійського Патріархату з представниками Православної Церкви України.

Ми були дуже приголомшені, коли в соцмережі прочитали  послання, яке митрополит Волоколамський  Іларіон надіслав братові – єпископу Мозамбіцькому Хризостомові. Приголомшені не тим, що преосвященніший написав листа. Така річ не дивує, бо ж «клазоменці зазвичай набувають потворного вигляду (сюжет з античної історії, означає постійну зверхність,  зарозумілість у ставленні до інших – прим. пер.)». Мене приголомшила міра його зухвальства, з яким великий наставник  богослів’я кинувся топтати  будь-яку церковну етику, ігноруючи   нашого Блаженнішого Патріарха владику Феодора, якому і належало б спочатку адресувати цей лист із проханням вручити його і Мозамбіцькому владиці. Натомість він його просто (написав) і оприлюднив.

Такий учинок завдає неприпустимої образи особі  нашого вельмишанованого Предстоятеля. Високопреосвященнішому Іларінові варто було б усвідомити, що цією дією він образив усіх єпископів Престолу (Трону). Нехай ліпше… російський архієрей усвідомить, що в нього немає взагалі жодного права шельмувати, виправляти,  роздавати поради, а ще ж «погрожувати» ескалацією кризи архієреям інших (географічних) широт. Одне слово, що заманулося  сказати …поетові?? Що буде перервано спілкування з тією Церквою, яка, бачте, посміла розійтися з поглядом Російської Церкви у питанні України???  А чи не уникає з її уваги той факт, що будь-яка така дія виявиться бумерангом для Російської Церкви, ба більше, що цими діями  вона  ще й сама опиниться у цілковитій ізоляції.

Нехай буде відомо преосвященнішому братові, що Африка, Олександрійський Патріархат не стане і ми ніколи не дозволимо йому стати протекторатом Російської Церкви. І нехай буде відомо братові, що ні Блаженніший, ні архієреї Трону не стануть  підданими у васальній залежності….

«Ти завдав нам рани, ти і вилікуй її, Волоколамський митрополите!…Вимагаємо негайного публічного вибачення з Вашого боку перед нашим Предстоятелем і його синодом за цю Вашу недоречність. Іншого вибору у Вас немає…

Ця сама недоречність (безглуздя) преосвященнішого Іларіона повинна подіяти на багатьох із нас  як пробудження, не лише  за нашу позицію в питанні  з українською автокефалією, але й  для того, щоб ми постійно протидіяли дедалі загрозливішому  й «агресивнішому» російському церковному імперіалізмові і його неканонічному втручанню в інші юрисдикції з потоптанням православної екклезіології. Колективна пам’ять наших народів, нашої пастви є глибоко травмованою від економічного колоніалізму не лише вчора, але й нині, економічним колоніалізмом монополій  і міжнародних корпорацій. Не маємо права ятрити рану ще дужче, коли будемо прив’язані до Церкви з чужими колісницями і (чужого) владного центру.

Наш спільний обов’язок – захистити Церкву, якій ми покликані служити – з одного боку, і (захистити) нашого Предстоятеля (Олександрійського Патріарха – прим. пер.) – з іншого, нашу історію, наше місце у православній сім’ї, гідність і честь усіх нас. І коли, звідси і  звідти, ми покликані ухвалити рішення, то зробімо це, керуючись дороговказом – двохтисячолітнім православним Переданням, шануючи канонічні межі, встановлені отцями на Вселенських соборах  і глибиною нашої церковної історії, яка існує на десять століть більше, ніж (історія) будь-якої іншої Церкви. Маючи це на увазі,  виходячи завжди і рішуче з інтересів та блага нашої другопрестольної Церкви, ми вільні від будь-якої прив’язаності. Згадаймо слова Кальвоса: «Свобода прагне чесноти й рішучості»!

Джерело

Αγέλη

Σημείωμα του Επισκόπου Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης κ. Προδρόμου, 25.9.2019

Υπάρχουν μέρες που στο χωριό φτάνουν άνθρωποι περίεργοι. Μακριά υφάσματα καλύπτουν το κορμί τους, πολλές τρίχες πετάγονται από όλες τις μεριές του κεφαλιού τους. Το χρώμα τους χλωμό, σχεδόν σαν άμμος. Ακόμα-ακόμα και οι φλέβες στους καρπούς των χεριών τους ξεπροβάλουν ως μικροί γαλάζιοι ποταμοί. Μοιράζουν κούτες, ρούχα και κάτι γλυκιές μπουκιές που τις ονομάζουν "μπον-μπον". Αστείο όνομα! Μόλις προχθές κατάλαβα πως το εξωτερικό περίβλημα δεν τρώγεται.

Η αγέλη μου όταν τους βλέπει τρέχει κατά πάνω τους. Δε χρειαζόμαστε τίποτα άλλο παρά λίγο νερό και τα αστεία "μπον- μπον". Εγώ ως μεγαλύτερη φτάνω πάντα πρώτη, τα μικρότερα μέλη όμως σχεδόν δεν προλαβαίνουν να φάνε τίποτα. Μικρά πόδια, μικρά βήματα, βλέπεις. Το παράδοξο είναι ότι όταν τελειώνει το μοίρασμα πάντοτε αρχίζει κάτι το οποίο οι περισσότεροι από εμάς το έχουμε ξεχάσει. Το παιχνίδι! Τρικ με τα δάχτυλα, αυτοσχέδια μπάλα, κυνηγητό και άλλα πολλά. Έχασα τους γονείς μου στα 7 μου και μαζί με αυτούς το παιχνίδι. Το φορτηγό που τους πλάκωσε, έλιωσε μαζί τους και κάθε στιγμή ανεμελιάς. Οι χλωμοί- τριχωτοί δε μοιάζουν πολύ με τη μαμά και τον μπαμπά, όμως κάθε φορά που τους βλέπω νιώθω σαν να γυρνάνε οι στιγμές που ήμουν παιδί. Και όταν φεύγουν, γίνομαι πάλι αρχηγός προσέχοντας τα μικρά μου.

Μαριόν, αρχηγός της αγέλης παιδιών του χωριού μου, ετών 15.

Φωτογραφία: Επίσκεψη σε χωριό πλησίον της Τολιάρας. Ακόμα ένας τόπος στον οποίο ορφανά ζουν υπό τη σκέπη του Θεού και μόνο, στους δρόμους, χωρίς μεριμνά, σε ομάδες.

Συνάντηση του Μητροπολίτου Κιέβου και πάσης Ουκρανίας με τον Μητροπολίτη Γαλλίας

Συνάντηση πραγματοποιήθηκε μεταξύ του Προκαθημένου της Εκκλησίας της Ουκρανίας, Μακαριωτάτου Μητροπολίτου Κιέβου και Πάσης Ουκρανίας κ.κ. Επιφανίου και του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γαλλίας κ. Εμμανουήλ. 

Ο Μητροπολίτης Γαλλίας έγινε δεκτός εγκαρδίως από τον Μακαριώτατο σήμερα το πρωί, παρουσία του Πανιερωτάτου Αρχιεπισκόπου Τσερνιχίβ και Νιζχίν κ. Ευστρατίου. Ακολούθησε καρποφόρα συζήτηση για τα θέματα της Εκκλησίας της Ουκρανίας. 

Ο Μητροπολίτης Γαλλίας εξέφρασε την πεποίθηση ότι πολύ σύντομα όλα τα προβλήματα της νέας Εκκλησίας θα επιλυθούν, όπως ακριβώς συνέβη και με τις υπόλοιπες Εκκλησίες που έλαβαν Αυτοκεφαλία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, του οποίου Επαρχίες αποτελούσαν στο παρελθόν. 

Ο Μητροπολίτης Γαλλίας ανέφερε: «η κάθε Εκκλησία που έλαβε Αυτοκεφαλία από την Μητέρα Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, φέρει τη δική της ιστορία και αντιμετωπίζει τα δικά της προβλήματα. Όλες όμως έχουν μνήμη και ορθό εκκλησιολογικό φρόνιμα και δεν ξεχνούν ότι υπήρξαν κομμάτι του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αυτή η πνευματική σχέση με τη Μητέρα Εκκλησία παραμένει αδιάκοπη και είναι καθαρά αγαπητική εν Χριστώ Ιησού, και όχι σχέση εξάρτησης ή καταπίεσης. Δεν έχει θέση στην Εκκλησία του Χριστού η αδικία και η αχαριστία, και όταν ο Θεός επιτρέπει τέτοιο πειρασμό, πρέπει όλοι οι υπόλοιποι να προσευχόμαστε με θέρμη ώστε να τον προσπερνούμε. Η Εκκλησία της Ουκρανίας βιώνει αυτή την περίοδο δυσκολίες οι οποίες θα καταγραφούν στην εκκλησιαστική ιστορία που θα υπογραμμίσει τους πρωταγωνιστές, όμως σύντομα θα ξεπεραστούν τα προβλήματα και θα αποτελούν παρελθόν. Να είστε σίγουροι ότι όλες οι αδελφές Εκκλησίες προσεύχονται για την ειρήνη στην Ουκρανία και πράττουν το θέλημα του Χριστού και όχι το συμφέρον των ισχυρών της γης». 

Ο Μητροπολίτης Γαλλίας στη συνέχεια μετέφερε στον Προκαθήμενο της Εκκλησίας της Ουκρανίας τις αδελφικές ευχές του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου και εξέφρασε ευχαριστίες για την πρόσφατη επίσκεψη του Πανιερωτάτου Αρχιεπισκόπου Τσερνιχίβ και Νιζχίν κ. Ευστρατίου στο Παρίσι.

Εκ της Μητροπόλεως Γαλλίας

Δελτίο ειδήσεων εκ Φαναρίου της 25ης Σεπτεμβρίου 2019

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἐκκλησιαστικαί εἰδήσεις 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν:

• Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Ἰάκωβον Ἀθανασίου, Πρωτοσύγκελλον τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, μετά τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Νικολάου Παπαγεωργίου, Κληρικοῦ αὐτῆς, συνεργασθείς μετ’ αὐτῶν ἐπί τοῦ προγράμματος τῆς προσεχοῦς ἐπισκέψεως Αὐτοῦ εἰς Θεσσαλονίκην. 
• Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Εἰρηναῖον Βερυκάκην, Ἡγούμενον τῆς Ἱ. Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Κυρίας τῶν Ἀγγέλων Γουβερνέτου Κρήτης, μετά τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου κ. Πορφυρίου Μπικουβαράκη, ἐκ τῆς ἀδελφότητος αὐτῆς.  
• Τόν Ἐντιμολ. Ἄρχοντα Ἔκδικον κ. Μιλτιάδην Ζαχαριάδην, ἐξ Ἀθηνῶν.  
• Τόν Ἐντιμ. κ. Mehmet Siyam Kesimoğlu, Δήμαρχον Σαράντα Ἐκκλησιῶν (Kırklareli), μετά συνεργατῶν αὐτοῦ. 

* * *

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη:

• Ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Διακόνου κ. Γρηγορίου, Ὑπογραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, κατά τήν ἐν τῷ ξενοδοχείῳ «Hilton Istanbul Bosphorus» δοθεῖσαν ὑπό τοῦ Ἐντιμ. κ. Petr Mareš, Γεν. Προξένου τῆς Τσεχίας ἐνταῦθα, δεξίωσιν, ἐπί τῇ ἐθνικῇ ἑορτῇ τῆς Χώρας, τό ἑσπέρας τῆς Tετάρτης, 25ης Σεπτεμβρίου.   
• Ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Μ. Ἀρχιμανδρίτου κ. Βησσαρίωνος, κατά τήν διοργανωθεῖσαν ὑπό τοῦ Ἐλλογ. Δρος Yasin Yıldız, Προέδρου τοῦ Ὀργανισμοῦ «Milli Saraylar İdaresi», συναυλίαν τῆς Χορῳδίας «İstanbul Tarihî Türk Müziği Topluluğu», ἐν τοῖς Ἀνακτόροις τοῦ Dolmabahçe, αὐθημερόν.   

Οι μινιατούρες της Σοφίας Αθ. Τσιάρα από το "Αληθώς" στον Ελληνογαλλικό Σύνδεσμο της Αθήνας

Είναι νωπές ακόμη οι άριστες εντυπώσεις όλων από την Έκθεση παραδοσιακών ενδυμασιών που παρουσίασε η γιατρός και καλλιτέχνις Σοφία Αθ. Τσιάρα, στο πλαίσιο των δράσεων του Μορφωτικού Κέντρου Λόγου "Αληθώς", εδώ στο Μπανάτο της Ζακύνθου και μάλιστα στη νεοϊδρυθείσα αίθουσα της Ενοριακής Βιβλιοθήκης μας. 

Εε, λοιπόν, η Έκθεση ζητήθηκε από τη Ζακυνθινή Εστία Πολιτισμού Αθήνας "Διονύσιος Ρώμας" κι έτσι ορίσθηκε να επαναληφθεί και στην Αθήνα, από 5 έως 7 Δεκεμβρίου 2019, στον Ελληνογαλλικό Σύνδεσμο.

53 μινιατούρες εθνικών φορεσιών από το "Αληθώς" στην Αθήνα! Όσοι ενδιαφέρεσθε, σημειώστε το στην ατζέντα σας!!!

Ιλαρίων Αλφέγιεφ: Ο περιοδεύων επιστολογράφος της Αντιόχειας

Του θεολόγου – φιλολόγου Roni Bou Saba 

Τις τελευταίες μέρες οι αλλεπάλληλες ειδήσεις που σχετίζονται με την αλλότρια προς τα ορθόδοξα ήθη στάση της εν Ρωσία Εκκλησίας απέναντι στην Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας -για να υπενθυμίσουμε τη μία Εκκλησία- είναι τόσο γρήγορες όσο η διάδοση ενός σκανδάλου. Μάλλον επειδή περί αυτού πρόκειται. 

Η υπόθεση της αδιανόητης επιστολής του μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα προς τον Μοζαμβίκης Χρυσόστομο (Πατριαρχείο Αλεξανδρείας), αποκαλύπτει, όπως φαίνεται, μια ιδιαίτερη σχέση που έχει η Ρωσική Εκκλησία με τέτοιου είδους μεθοδεύσεις. Πρόκειται για μια πάγια τακτική η συχνή και ανάρμοστη επιστολογραφία που συνδέει τον μητροπολίτη Ιλαρίωνα με διάφορες τοπικές Εκκλησίες. 

Ποιος δεν θυμάται το σκάνδαλο της διαρροής και δημοσιοποίησης της απάντησης του Οικουμενικού Πατριάρχη προς τον εν Ελλάδι σπουδαγμένο Αντιοχείας Ιωάννη; Τότε που την 1η Μαρτίου του τρέχοντος έτους το Τμήμα Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων της Ρωσικής Εκκλησίας με περίσσιο θράσος αδειάζει τον Πατριάρχη Ιωάννη αποκαλύπτοντας τον άρρηκτο δεσμό που δένει πλέον την Αντιόχεια με την Ρωσία, ώστε …ο νοών νοείτω. Από τότε που σχολίασε ο θεολόγος Παναγιώτης Ανδριόπουλος το θέμα με άρθρο του και μέχρι αυτή τη στιγμή δεν δόθηκε κάποια διευκρίνιση από το Πατριαρχείο Αντιοχείας, αντιθέτως συνεχίζει να δείχνει απροκάλυπτα την σύνταξή του με το μέρος της Εκκλησίας της Ρωσίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις σχέσεις των Εκκλησιών.

Η Εκκλησία της Ρωσίας από την πρώτη στιγμή της διεκδίκησης του πατριαρχικού τίτλου εν ανομία πορεύεται. Κανείς πέραν του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν μπορεί να την συνετίσει. Χρέος όμως έχουν όλα τα παλαίφατα Πατριαρχεία να ορθοτομούν τον λόγο της αληθείας.

Στην περίπτωση της Εκκλησίας της Ουκρανίας, το θέμα έχει λήξει από την στιγμή της έκδοσης του Τόμου. Όσοι πήραν την πρωτοβουλία -από μόνοι τους- να εκφράσουν διάφορες Εκκλησίες, διατυπώνοντας τις απόψεις τους προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, πρέπει να σταματήσουν. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο τα άκουσε από μακροθυμία και μόνο, αλλά το δικαίωμά του δεν παραχωρείται σε καμία Εκκλησία. Οι ενέργειες τώρα των υπόλοιπων Εκκλησιών πρέπει να στραφούν στο να χρυσώσουν το χάπι στην Ρωσία και να ηρεμήσει. Η Μόσχα Τρίτη Ρώμη δεν θα γίνει.

Δυστυχώς όμως βλέπουμε ότι το Πατριαρχείο Αντιοχείας είναι πλήρως ταυτισμένο με την Ρωσία ήδη από την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, τουλάχιστον. Ο μητροπολίτης Ιλαρίων περιοδεύει στον Λίβανο συνοδεία του Αντιοχείας. Κανείς τους δεν ψελλίζει κουβέντα για όσα προκαλεί ο Ιλαρίων, ο οποίος αν μη τι άλλο χρωστάει έστω μια συγγνώμη στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας όπως του υπέδειξε -ορθώς- ο Μητροπολίτης Νιγηρίας Αλέξανδρος.

Ο Πατριάρχης Ιωάννης από την άλλη τον αφήνει να βάλει τα θεμέλια μιας εκκλησίας ρωσικού ρυθμού στην περιοχή Ζάχλε του Λιβάνου. Το πρόσχημα είναι ότι κατάγεται από την περιοχή αυτή ο Φιλιππουπόλεως Νήφων, ο οποίος εκπροσωπεί το Πατριαρχείο Αντιοχείας στην Ρωσία. Δεν μπορεί κανείς να συζητήσει επί της ουσίας αυτό το επιχείρημα που μόνο τρολάρισμα αξίζει.

Ο Αντιοχείας Ιωάννης έχει την μοναδική ευκαιρία τώρα να διορθώσει το λάθος της απουσίας από την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο και να ακολουθήσει - τηρουμένων των αναλογιών - τον προκάτοχό του τον ειρηνοποιό Πατριάρχη Πέτρο Γ’ και να συνετίσει την Εκκλησία της Ρωσίας.

Ο Κυθήρων Σεραφείμ εγκαλεί τον Ύδρας Εφραίμ για το Ουκρανικό

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ο μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, γνωστός για την απόλυτη ταύτισή του με τη Ρωσία στο ζήτημα της Αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ουκρανίας, εζήλωσε την… δόξαν του Πειραιώς Σεραφείμ και φιγουράρει και αυτός σε φιλορωσικά sites ως κατήγορος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Οι απόψεις του Κυθήρων Σεραφείμ δεν είναι άλλες από αυτές των αντιπατριαρχικών και αποτειχισμένων κληρικών και λαϊκών που περιάγουν ένα κείμενο προς υπογραφήν και το απευθύνουν στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος για να μην προβεί στην αναγνώριση της Αυτοκεφαλίας της Ουκρανίας. Ο ίδιος, άλλωστε, επικαλέστηκε αυτή την επαίσχυντη επιστολή σε πρόσφατο κείμενο του. 

Όμως, σήμερα, Τρίτη 24 Σεπτεμβρίου 2019, ο Κυθήρων Σεραφείμ υπερέβη τα εσκαμμένα, καθώς εγκάλεσε τον Σεβ. Μητροπολίτη Ύδρας Εφραίμ επειδή καταδίκασε με σχετική ανακοίνωσή του τις απαράδεκτες πράξεις κληρικών του στην Ουκρανία. 

Οι κληρικοί του Ύδρας πήραν άδεια για προσκυνηματική επίσκεψη στο Κίεβο, η οποία απεδείχθη προπαγανδιστική! Το πρόβλημα δεν είναι ότι συλλειτούργησαν με τον μητροπολίτη Ονούφριο της εν Ουκρανία παρουσίας του Πατριαρχείου Μόσχας, αλλά ότι σε σχετική προσφώνησή τους – ποιοι είναι αυτοί που έπρεπε να προσφωνήσουν; - εξαπέλυσαν μύδρους εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας. Κατόπιν έστειλαν το κείμενό τους προς δημοσίευσιν (sic) για να μάθουμε έτσι όλοι τα έργα τους! 

Ο Μητροπολίτης Ύδρας Εφραίμ έκρινε –πολύ σωστά!– ότι έπρεπε να διαχωρίσει την θέση του από αυτές τις αυθαιρεσίες που έγιναν εν αγνοία του και εξέδωσε την σχετική ανακοίνωση. 

Ο Κυθήρων, όμως, Σεραφείμ με ποιο δικαίωμα εγκαλεί δημόσια τον Ύδρας Εφραίμ; Δεν τον χωράνε τα Κύθηρα και θέλει να ποιμάνει και την Μητρόπολη Ύδρας από την οποία προέρχεται; 

Σύμφωνα, λοιπόν, με σημερινό σχετικό δελτίο τύπου από τα Κύθηρα: 

«Προ του πέρατος της Λιτανείας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κυθήρων και Αντικυθήρων κ. Σεραφείμ έκανε ιδιαίτερη μνεία στο ζήτημα της Ουκρανίας απευθύνοντας έκκληση στον Πατριάρχη του Γένους και σε όλους τους Πατριάρχες και Προκαθημένους για σεβασμό της κανονικής τάξης της Εκκλησίας, ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί (αν και όχι κατ΄όνομα) και στην περίπτωση των 2 κληρικών της Ι.Μ. Ύδρας που πρόσφατα συλλειτούργησαν με τον Μητροπολίτη Κιέβου και Πάσης Ουκρανίας κ. Ονούφριο με αποτέλεσμα την έκδοση οργίλης ανακοινώσεως εναντίον τους από την Μητρόπολη Ύδρας. Ανέφερε ότι είναι ανεπίτρεπτο να διώκονται άξιοι κληρικοί επειδή διατράνωσαν τον σεβασμό τους στους Ιερούς Κανόνες και την Κανονική Τάξη της Εκκλησίας, που στο ζήτημα της Ουκρανίας διασαλεύεται με πολλούς τρόπους και θα πρέπει να επικρατήσει η σύνεση και ο φωτισμός του Αγ. Πνεύματος «τόσο σε ποιμαίνοντες όσο και σε ποιμαινόμενους» όπως ανέφερε χαρακτηριστικά. Η δήλωση αυτή του Αγίου Κυθήρων, ερμηνεύθηκε από πολλούς ως ευθεία απάντηση προς τον Μητροπολίτη Ύδρας κ. Εφραίμ (υπό τον οποίον ο Σεβ. κ. Σεραφείμ υπηρέτησε προ της εκλογής του το 2005) λόγω της σκληρής ανακοίνωσης του τελευταίου για τους άξιους και εναρέτους Ιερείς του π. Θεολόγο Γρηγοριάτη και π. Νικόλαο Σαββόπουλο. Θυμίζουμε ότι ο Σεβασμιώτατος Κυθήρων υπηρέτησε ως Αρχιμανδρίτης και Ιεροκήρυξ στην Ιερά Μητρόπολη Ύδρας, στο πλευρό του αείμνηστου Μητροπολίτου Ιεροθέου, για περισσότερα από 30 χρόνια.» 

Εδώ να σημειώσουμε, όμως, ότι ο κληρικός Νικόλαος Σαββόπουλος είναι ένας από αυτούς οι οποίοι υπογράφουν το κείμενο προς την Ιεραρχία για το Ουκρανικό, μαζί με αποτειχισμένους και ακοινώνητους κληρικούς. Αυτό λανθάνει της προσοχής του Κυθήρων Σεραφείμ; Όχι, βέβαια. 

Η στάση του Κυθήρων και στο Ουκρανικό – γιατί ανάλογη ήταν και στο θέμα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου – είναι βαθιά διχαστική και αντιεκκλησιαστική. 

Άμα τη αναγνωρίσει της Αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ουκρανίας από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος σε λίγες μέρες, ο Κυθήρων Σεραφείμ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ! Να πάει να ησυχάσει και να έλθει εις εαυτόν, μήπως και κατορθώσει να αντικρίσει κάποια στιγμή το πρόσωπο του Οικουμενικού Πατριάρχου, το οποίο αποφεύγει – κατά δήλωσή του – να ατενίσει.

Τα νέα... αδέσποτα "πυρά" του δεσπότη των Κυθήρων

Κάποιος ίσως πρέπει να διαμηνύσει στο Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων κ. Σεραφείμ ότι το αστείο λέγεται μια φορά...

Εντάξει, καταλάβαμε την άποψή του, την έχει καταστήσει σαφέστατη σε όλους τους τόνους, αλλά επιτέλους πρέπει και ο ίδιος να εννοήσει ότι η θέση του δεν είναι ούτε του... "Κριτού της Οικουμένης" ούτε του... "Πάπα" (δύσης ή ανατολής... ό,τι προτιμάει...), αφού πλέον οι διαχρονικές... υπερόριες παρεμβάσεις του τείνουν να θεωρηθούν ως μείζον εκκλησιαστικό σκάνδαλο (αν όχι... ανέκδοτο)!

Κατηγορεί τον Οικουμενικό Πατριάρχη για δήθεν... "εισπήδηση" στην Ουκρανία και την ίδια ώρα ο ίδιος, ένας Μητροπολίτης των Κυθήρων, με ευθύνη για το συγκεκριμένο ποίμνιο που του ενεπιστεύθη η Εκκλησία και μόνον, αξιώνει να καθορίζει την ατζέντα και τις αποφάσεις στην Παγκόσμια Ορθοδοξία! Αμφισβητεί ανιστόρητα και αντικανονικά την υπό των Οικουμενικών Συνόδων και της Ιεράς Παραδόσεως καθορισμένη υπερόρια δικαιοδοσία του Κωνσταντινουπόλεως, ενώ μάλλον θέλει να επιβάλει τη δική του... παγκόσμια δικαιοδοσία επί παντός επιστητού! Ό,τι κινείται, το... πυροβολεί!...

Έλεος πια, Σεβασμιώτατε! Έχετε κουράσει... Δεν θα πω εξοργίσει, γιατί να οργιστεί κανείς με κάτι θα πρέπει να έχει και κάποια ουσία και υπόσταση...

Σημείωση: Τα περί... "αξίων κληρικών" της Μητροπόλεως Ύδρας που κατά τον άγιο Κυθήρων δήθεν "διώκονται" γεννούν το εύλογο ερώτημα εάν ο Σεβασμιώτατος κ. Σεραφείμ έχει οποιαδήποτε σχέση με όσα εκείνοι διέπραξαν, εν αγνοία και παρά την ευλογία του Επισκόπου τους... Και αν αυτό έχει κάποια βάση, τότε ο Σεβασμιώτατος κινείται σε πολύ επικίνδυνες ατραπούς, αφού μπορεί να θεωρηθεί και ως υποκινητής φαινομένων εκκλησιαστικής απείθειας και ανταρσίας κληρικών προς τους οικείους τους επισκόπους... Εύχομαι να μην ισχύει κάτι τέτοιο... Επί της ουσίας, αναρωτιόμαστε πόση επίγνωση έχει ο άγιος Κυθήρων σχετικά με τους "Ιερούς Κανόνες και την Κανονική Τάξη της Εκκλησίας"... Και αν η εξαπάτηση ενός Επισκόπου από τους κληρικούς του -όπως συνέβη στην περίπτωση των δύο κληρικών της Ύδρας- είναι τελικά σύμφωνη με τους Ιερούς Κανόνες... Γιατί μάλλον πως εδώ έχει χαθεί η μπάλα και πλέον η συζήτηση αρχίζει να εκφεύγει των ορίων της θεολογίας και να εισέρχεται σε άλλους επιστημονικούς χώρους...

Διαβάσετε τα νέα... αδέσποτα "πυρά" του δεσπότη των Κυθήρων στο σύνδεσμο: orthodoxia.info

Ο Μητροπολίτης Φωκίδος και άλλοι Κληρικοί στον Οικουμενικό Πατριάρχη

Επίσκεψη στην Έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στο Φανάρι, πραγματοποίησε σήμερα, Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2019, ο Μητροπολίτης Φωκίδος Θεόκτιστος, ο οποίος συνοδευόταν από τον Αρχιμανδρίτη Διονύσιο Αναγνωστόπουλο, εκ της Ι. Αρχιεπισκοπής Αμερικής, και τους Πρωτοπρεσβυτέρους Αθανάσιο Μελισσάρη, εκ της Ι. Μητροπόλεως Φωκίδος, και Κωνσταντίνο Κρυπωτό, εκ της Ι.Μητροπόλεως Μονεμβασίας και Σπάρτης. Ο Σεβασμιώτατος και η συνοδεία του έγιναν δεκτοί από τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο. 

 Φώτο: Νίκος Μαγγίνας / Οικουμενικό Πατριαρχείο

Όμιλος προσκυνητών, ο Μητροπολίτης Τρίκκης και ο Επίσκοπος Δέρβης στο Φανάρι

Όμιλος προσκυνητών, κληρικών και λαϊκών, από την Ι. Μητρόπολη Τρίκκης και Σταγών, με επί κεφαλής τον Ποιμενάρχη τους Μητροπολίτη Χρυσόστομο, επισκέφθηκαν σήμερα, Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2019, το Οικουμενικό Πατριαρχείο και έγιναν δεκτοί από τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Ο Παναγιώτατος τους καλωσόρισε με θερμούς λόγους και αναφέρθηκε στην οικουμενική διακονία της Μητρός Εκκλησίας. Ακολούθως παρότρυνε τον παριστάμενο Επίσκοπο Δέρβης Ιεζεκιήλ, εκ της Ι. Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας, να μιλήσει στους προσκυνητές για το έργο και τη προσφορά της τοπικής Εκκλησίας στην Αυστραλία, στην οποία διακονεί από τη δεκαετία του ’60, μετά την αποφοίτησή του από την Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης.

Φώτο: Νίκος Μαγγίνας / Οικουμενικό Πατριαρχείο

Πατριαρχείο Αντιοχείας: Υπόδουλο στους "προστάτες" του;

Συνήθως, η ανέγερση ενός Ορθοδόξου Ναού προκαλεί αισθήματα χαράς και δοξολογίας προς τον Άγιο Θεό.

Δεν ξέρουμε γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτή της επέλασης των Μοσχοβιτών στο παλαίφατο Πατριαρχείο Αντιοχείας, κάθε άλλη παρά τέτοια είναι η αίσθηση και η γεύση από τον... οικοδομικό οργασμό ναών που θεμελιώνονται όχι στην πίστη και την ευσέβεια, αλλά στα ρούβλια και στην εξαγορά συνειδήσεων.

Για μία ακόμη φορά, όπως και στην περίπτωση της Κύπρου (και όχι μόνο), θα το πω: Γιατί πρέπει οι ναοί αυτοί να κτίζονται σύμφωνα με τη "ρωσική τεχνοτροπία"; Έχει καμία σχέση η ιστορία και η παράδοση του Πατριαρχείου Αντιοχείας με την τεχνοτροπία αυτή; Η επίσημη διεθνής ονομασία του είναι "Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας", αν και, χάρη στις ρωσικές επιβουλές και ραδιουργίες "αραβοποιήθηκε" από τα τέλη του 19^ου αιώνα. Έστω. Αραβικό. Έχει καμία σχέση η παράδοση και η ιστορία των Αράβων Ορθοδόξων με τους κρεμμυδόσχημους τρούλους και τις λοιπές επιδείξεις επάρσεως και αλαζονείας του Βορρά;

Είναι λυπηρό. Και αν μια φωτογραφία ίσον χίλιες λέξεις, τότε η έκφραση του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Αντιοχείας κ. Ιωάννου τα λέει όλα... Σαν να κραυγάζει: "ελευθερώστε μας"! Είναι δέσμιοι, υπόδουλοι, υπόχρεοι σε ένα βάρβαρο και αλαζόνα "προστάτη", που βιάζει τις ψυχές και τις συνειδήσεις τους, όχι για του Χριστού την Πίστη την αγία, αλλά για τα άνομα πολιτικά συμφέροντα της Μοσχοβίας στη Μέση Ανατολή...

Ο Θεός να τους βοηθήσει και να τους λυτρώσει από αυτήν τη δουλεία... Αμήν.

Διαβάσετε τα σχετικά στο σύνδεσμο: orthodoxia.info

Το Χρονικό της Επισκέψεως του Οικουμενικού Πατριάρχου στην Ιταλία και το Βατικανό (15-20.9.2019)

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ  ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἡ  Α. Θ. Παναγιότης εἰς Ἰταλίαν - Βατικανόν

Προερχόμενος ἐξ Ἀθηνῶν, ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαῖος ἀφίχθη εἰς τήν Ρώμην τήν 15ην Σεπτεμβρίου (2019) καί κατέλυσεν εἰς τόν ἐν τῷ Βατικανῷ «Οἶκον τῆς Ἁγίας Μάρθας», ἔνθεν τό ἑσπέρας μετέβη εἰς τήν κατοικίαν τοῦ νέου παρά τῷ Βατικανῷ Πρέσβεως τῆς Ἑλλάδος Ἐξοχ. κ. Νικολάου Πατακιᾶ, ὅπου ηὐλόγησε τήν πρός τιμήν Του παρατεθεῖσαν τράπεζαν.

Τήν ἑπομένην, ὁ Παναγιώτατος, ἀφοῦ ἐτέλεσε τήν ἀκολουθίαν τοῦ ἁγιασμοῦ ἐν τῇ Πρεσβείᾳ τῆς Ἑλλάδος παρά τῷ Βατικανῷ, μετέβη εἰς τό Ποντιφικόν Ἰνστιτοῦτον Ἀνατολικῶν Σπουδῶν, ἐν ᾧ εἶχε φοιτήσει κατά τήν τριετίαν 1963-1966 ἀνακηρυχθείς διδάκτωρ αὐτοῦ, καί ἐκήρυξε διά τῆς κεντρικῆς Αὐτοῦ ὁμιλίας εἰς τήν ἀγγλικήν γλῶσσαν τήν ἔναρξιν τοῦ 24ου Διεθνοῦς Συνεδρίου Κανονικοῦ Δικαίου, ἐντός τῶν πλαισίων τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς 50ετίας ἀπό τῆς ἱδρύσεως, τῇ συμμετοχῇ καί τοῦ ἰδίου, τῆς «Ἑταιρείας τοῦ Δικαίου τῶν Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν».

Τό ἑσπέρας ἐχοροστάτησεν ἐν τῷ Ἱ. Ν. τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τῆς Ὀρθοδόξου Κοινότητος Ρώμης, κατά τόν Ἑσπερινόν, παρουσίᾳ ἁπάντων τῶν ὡς ἄνω συνέδρων καί πολλῶν Πρέσβεων διαπεπιστευμένων παρά τῷ Βατικανῷ, εἰς τό τέλος τοῦ ὁποίου ὡμίλησεν ἐκτενῶς ἑλληνιστί καί ἰταλιστί πρός τό ἐκκλησίασμα.

Τήν μεσημβρίαν τῆς ἑπομένης, 17ης ἰδίου, ὁ Πατριάρχης εἶχεν ἰδιαιτέραν ἐγκάρδιον ἀδελφικήν συνάντησιν καί συνομιλίαν μετά τῆς Α. Ἁγιότητος τοῦ Πάπα Φραγκίσκου ἐν τῷ λεγομένῳ Ἀποστολικῷ Ἀνακτόρῳ τοῦ Βατικανοῦ, μεθ’ ἥν οἱ δύο Προκαθήμενοι μετά τῶν συνοδειῶν αὐτῶν παρεκάθησαν εἰς γεῦμα ἐν τῷ Οἴκῳ τῆς Ἁγίας Μάρθας.

Τό ἀπόγευμα ἡ Α. Θ. Παναγιότης ἐπεσκέφθη τόν παρά τῷ Κυρηναλίῳ Πρέσβυν τῆς Τουρκίας Ἐξοχ. κ. Murat Salim Esenli, ἐνῷ τήν πρωΐαν εἶχε δεχθῆ ἐν τῷ καταλύματι Αὐτῆς τόν Σύμβουλον τῆς παρά τῷ Βατικανῷ Πρεσβείας τῆς Τουρκίας, τοῦ κ. Πρέσβεως ἀπουσιάζοντος εἰς Ἱσπανίαν.

Τό ἑσπέρας ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἐπεσκέφθη ἐθιμοτυπικῶς τόν οἰκουροῦντα Ἐπίτιμον Πάπαν Βενέδικτον ΙΣΤ΄ ἐν τῷ ἐν τῷ Βατικανῷ μοναστηριακῷ καταλύματι αὐτοῦ καί ἐν συνεχείᾳ παρεκάθησεν εἰς δεῖπνον παρατεθέν πρός τιμήν Του ὑπό τοῦ νέου Πρέσβεως τῆς Ἑλλάδος παρά τῷ Κυρηναλίῳ Ἐξοχ. κ. Θεοδώρου Πασσᾶ.

Τήν ἑπομένην ὁ Πατριάρχης ἡμῶν κατῆλθεν εἰς Καλαβρίαν, συνοδευόμενος, πλήν τῶν ἐκ τῆς Πόλεως συνοδῶν Αὐτοῦ, καί ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἰταλίας καί Μελίτης κ. Γενναδίου, τοῦ Ἐξοχ. Πρέσβεως κ. Ν. Πατακιᾶ καί τοῦ Πανοσιολ. κ. Andrea Palmieri, Ὑπογραμματέως τοῦ Ποντιφικοῦ Συμβουλίου διά τήν προώθησιν τῆς Ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν.

Ἐκεῖ ὁ σεπτός Προκαθήμενος ἔτυχεν ἐνθουσιώδους καί συγκινητικῆς ὑποδοχῆς ὑπό τῶν βυζαντινορρύθμων τῆς Μεγάλης Καλαβρίας, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν πλέον τῶν πεντακοσίων ἐτῶν μέ τούς Βυζαντινούς καί τόν πολιτισμόν αὐτῶν. Οὗτοι μέχρι σήμερον ἔχουν βαθεῖαν συνείδησιν τῆς πολιτισμικῆς δράσεως καί τῆς μητρικῆς προσφορᾶς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου εἰς τούς Καλαβρούς καί τούς Σικελιανούς, ἐθεώρησαν δέ τήν πρός αὐτούς πατρικήν ἐπίσκεψιν τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ὡς ἰδιαιτέραν εὐλογίαν καί ὡς ἱστορικόν δι’ αὐτούς γεγονός.

Σημειωτέον, ὅτι ὁ Μητροπολίτης Ἰταλίας ἔχει ἕτοιμον πρός ἔκδοσιν βιβλίον αὐτοῦ ὑπό τόν τίτλον «Ὁ Οἰκουμενικός Θρόνος Κωνσταντινουπόλεως καί ἡ Ὀρθοδοξία εἰς τήν Νότιον Ἰταλίαν», ἐν τῷ ὁποίῳ περιγράφονται ἅπαντα τά σχετικά ἱστορικά γεγονότα τῆς περιοχῆς.

Ὁ Πατριάρχης κατά τήν διήμερον ἐκεῖ παραμονήν Του ἐπεσκέφθη τάς πόλεις Lungro (ὅπου ἐχοροστάτησε καί ὡμίλησεν εἰς τόν ἑσπερινόν τήν 18ην τ.μ.), Rossano, πόλιν τοῦ Ἁγίου Νείλου καί τοῦ Codex Purpureus Rossanensis, καί Ἅγιον Δημήτριον Κορώνης, ὅπου ἐνεκαινίασεν Ἔκθεσιν Βυζαντινῆς Εἰκόνος Κρητικῆς Τέχνης. 

Παρευρέθησαν κατά τήν Πατριαρχικήν ταύτην ἐπίσκεψιν, πλήν τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν Ἐπισκόπων τῆς Καλαβρίας, οἱ Σεβ. Καρδινάλιοι  Leonardo Sandri, Πρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς διά τάς Ἀνατολικάς Ἐκκλησίας, καί Gualtiero Bassetti, Πρόεδρος τῆς Συνελεύσεως τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἰταλίας, μέλη τῆς «Διακοινοβουλευτικῆς Συνελεύσεως Ὀρθοδοξίας», ὁ Καθηγητής Christiaan Alting von Geusau, Πρόεδρος τῆς «International Catholic Legislators Network», καί πλήθη ἀγαλλομένων πιστῶν.

Οὕτως ἔληξεν ἡ ὄντως ἱστορική αὕτη Πατριαρχική ἐπίσκεψις εἰς τά ἔνδοξα Βυζαντινά χώματα τῆς Καλαβρίας καί ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἐπέστρεψεν εἰς τήν ἕδραν Αὐτοῦ τήν μεσημβρίαν τῆς 20ῆς τ.μ. Σεπτεμβρίου.