e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου εν Ζακύνθω. Ιδιοκτήτης: Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου Ι. Μητροπόλεως Ζακύνθου. Οι δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, με αναφορά του συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Κυριακή 15 Ιουλίου 2007

ΠΑΡΑΜΟΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΟΝΤΕΣΑ ΒΑΛΕΡΑΙΝΑ. Θεολογική κατόπτευση του “Μυστικού”

Παρουσίαση: Ντιάνα Χαϊκάλη

Το μελέτημα αυτό υπήρξε εισήγηση του π. Παναγιώτη Καποδίστρια στο Συνέδριο για τον Γρηγόριο Ξενόπουλο, που διοργανώθηκε από τον «Πλατύφορο» στο νησί μας το Νοέμβριο του 2001, στις γιορτές για τη συμπλήρωση τότε πενήντα χρόνων από το θάνατο του μεγάλου αυτού νεοέλληνα πεζογράφου. Τελικά δημοσιεύτηκε επηυξημένο και με πολλές φωτογραφίες στο λογοτεχνικό και φιλόξενο Περιοδικό της Άμφισσας «Τετράμηνα», κυκλοφορώντας παράλληλα και σε ανάτυπο. Το εξώφυλλό του μάλιστα κοσμεί μια καλαίσθητη ξυλογραφία της Άριας Κομιανού.
Ο π. Π. Καποδίστριας πραγματεύεται α) την καταγωγή του εφτασφράγιστου έως θανάτου Μυστικού της Βαλέραινας, β) κάμποσα κωμικοτραγικά σύγχρονα συμπτώματα «δημώδους ιατρικής», όπως αποκαλούνται από την επιστήμη της Λαογραφίας και τέλος γ) το πώς αντιμετωπίζονται ανέκαθεν από θεολογικής πλευράς και Ορθόδοξης Πνευματικότητας όλ’ αυτά τα γιατροσόφια και τα ξόρκια. Γίνεται σαφές και με έμφαση, ότι η Ορθοδοξία πόρρω απέχει από την οποιαδήποτε έκφραση δεισιδαιμονίας και κάθε ανάλογης αθεολόγητης συμπεριφοράς, άκρως επίφοβης σε τελευταία ανάλυση για την προσωπική και δημόσια ψυχοσωματική υγεία.

Καί καταλήγει συμπερασματικά ο ίδιος:
«(…) Φίλη γλυκυτάτη και συμπαθής η Κοντέσα, φιλτέρα όμως η Αλήθεια! Σεβαστό κατ’ αρχήν το δημοκρατικό δικαίωμα ελευθερίας κινήσεων οποιουδήποτε δήθεν θαυματοποιού, ας μη φτάσουμε όμως να θρηνήσουμε και θύματα, επειδή κάποιοι αφελείς ή ευκολόπιστοι ασθενούντες, πάνω στην απόγνωσή τους, με το να εμπιστευτούν τις μυστηριώδεις συνταγές ενός κάποιου τυχοδιώκτη, εγκαταλείπουν τους γιατρούς τους καί την επιστημονική εγκυρότητα ή συμβουλή εκείνων. Παρόμοιοι πειραματισμοί καί αυτοσχεδιασμοί είναι ανάγκη, όχι μονάχα ν’ αποφεύγονται, αλλά δημοσίως να καταγγέλλονται, ώστε κάποτε ο λαός μας, ο “ο πάντοτ’ ευκολοπίστευτος και πάντα προδομένος” (κατά τον Σολωμό), να τακτοποιήσει επιτέλους το τι και πώς πιστεύει. (…)».

Η τέταρτη μέρα του Συνεδρίου στην Κωνσταντινούπολη

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ. Της Ανταποκρίτριάς μας Δ. Κ.

Χθες Σάββατο, 14 του μηνός, ήταν η τέταρτη μέρα του Συνεδρίου, εδώ στην ωραία Πόλη του Κωνσταντίνου. Ακούστηκαν οι τελευταίες ενδιαφέρουσες εισηγήσεις-ανακοινώσεις, οι οποίες αξίζει ν' αναφερθούν:

- Καθηγητής Άγγελος Βαλλιανάτος, "Η Νεολαία και η Επικοινωνία".
- Αρχιμανδρίτης Δρ. Ελπιδοφόρος Λαμπρυνιάδης, "Επικοινωνία και Τεχνολογία".
- π. Heikki Huttunen, "Οι νέοι και η Οικουμενική Κίνηση".
- κ. Κυριακή Αβτζή, "Τι σημαίνει για τους νέους η ένωση των Εκκλησιών;".

Το μεσημέρι ακολούθησε όμορφη εκδρομή και γεύμα εν πλω προς το πανέμορφο νησί της Χάλκης, όπου όλοι οι Νεολαίοι είχαμε την εξαιρετική ευκαιρία, να επισκεφτούμε την περίφημη Θεολογική Σχολή, για την επαναλειτουργία της οποίας, τόσος γίνεται λόγος τα τελευταία χρόνια, ο δε Οικουμενικός Πατριάρχης -ως γνωστόν- πασχίζει πολύ γι' αυτό προς πάσα κατεύθυνση και στα διεθνή fora, αλλά μάταια μέχρι τώρα, δυστυχώς... Τ' αυτιά των φίλων και γειτόνων μας δεν ιδρώνουν...

Το απόγευμα, μετά την επιστροφή μας από το κατάφυτο και γραφικότατο νησί της Χάλκης, όπου και η σχετική αναμνηστική φωτογραφία μας μαζί με τον Οικουμενικό (βλ. πρώτη φωτογραφία εδώ, του Ν. Μαγγίνα), έγινε Συνεδρίαση εν ολομελεία των Συνέδρων και η πρώτη ανάγνωση του τελικού Πορίσματός μας.
Παρά τη γενική διαπίστωση, ότι όλα πήγαν πολύ καλά, η δε διοργάνωση υπήρξε άψογη από κάθε άποψη, όλοι βέβαια, είμαστε πικραμένοι για την απαγόρευση εκ μέρους των Τούρκων της Συναυλίας του Γιώργου Νταλάρα, η οποία επρόκειτο να γίνει σήμερα το βράδυ.

Σάββατο 14 Ιουλίου 2007

Νεότερες ειδήσεις από το Συνέδριο Νεολαίας

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ. Της Ανταποκρίτριάς μας Δ. Κ.

(Φωτογραφίες Ν. Μαγγίνα)

Το Συνέδριο Νεολαίας στην Πόλη καλά κρατεί! Σημαντικότατες εισηγήσεις ειδικών, καλές γνωριμίες, νέες εμπειρίες για όλες τις αντιπροσωπείες απ' όλα τα μέρη του κόσμου.

Ας αναφέρουμε επιγραμματικά τις πολύ ενδιαφέρουσες χθεσινές (13ης Ιουλίου) Εισηγήσεις, σύμφωνα με το Πρόγραμμα:

- Καθηγητής Γιάννης Πανούσης, "Από τα παιδιά του κινδύνου, τα επικίνδυνα παιδιά (οι νέοι ως δράστες και ως θύματα)",
- Δρ. π. Χρυσόστομος Νάσσης, "Οι νέοι και ο θεσμός της οικογένειας".
- Δρ. π. Σταύρος Κοφινάς, "Οι νέοι και η μοναξιά".
- Καθηγητής Κωνσταντίνος Εμμανουηλίδης, "Η σεξουαλική ζωή των νέων".
- Δρ. π. Γεώργιος Ρουσάκης, "Σεξουαλικότητα και υγεία".
- Δρ. π. Ιωάννης Χρυσαυγής, "Εκκλησία και Οικολογία".
- Καθηγήτρια Ξανθή Μόρφη, "Ψυχαγωγία και διασκέδαση: μορφές και όρια".

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης ήταν διαρκώς παρών, συναναστρεφόταν τους νέους μ' ευγένεια και στοργή, συνομιλούσε με τους αρχηγούς των αποστολών, φωτογραφιζόταν με τον καθένα, ενδιαφερόταν για πρόσωπα και πράγματα των πατρίδων μας, αποδεικνύοντας για μιαν ακόμη φορά, ότι πρόκειται για τον άξιο πνευματικό ηγέτη των Ορθοδόξων.
*
Στην πρώτη μας φωτό, εικονίζεται η Αντιπροσωπεία της Εκκλησίας της Ελλάδος, κατά την ακρόασή μας από τον κ. Βαρθολομαίο στο κατάλυμά του.
*
Διαβάστε στη σημερινή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, το άρθρο του Νίκου Παπαχρήστου "Νέοι απ’ όλο τον κόσμο στο συνέδριο της Ορθοδοξίας".
*
ΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΣΤΙΓΜΗΣ
Μόλις πληροφορούμαστε, ότι η τουρκική πλευρά απαγόρευσε την προγραμματισμένη για τη λήξη του Συνεδρίου μας Συναυλία του Γ. Νταλάρα, λόγω των κατά καιρούς δηλώσεών του για την Τουρκία και την Κύπρο.

Παρασκευή 13 Ιουλίου 2007

Ομιλία για τον Διονύσιο Σολωμό στον Λόφο του Στράνη

Το 2007 έχει χαρακτηρισθεί Έτος Σολωμού και Φώσκολου. Διάφορες σημαντικές εκδηλώσεις πραγματοποιούνται στο νησί μας από πολιτιστικούς φορείς, συλλόγους και σωματεία, μεταξύ των οποίων το Μουσείο Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων.


Το Δ.Σ. του Μουσείου, ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους των Γραμμάτων, κάλεσε προ καιρού τον Εφημέριό μας π. Παναγιώτη Καποδίστρια, να παρουσιάσει -ως ένας από τους σύγχρονους Ζακυνθίους Ποιητές- μια δική του προσέγγιση στον μεγάλο βάρδο της Ελευθερίας και μάλιστα στόν Λόφο του Στράνη, όπου θεωρείται ότι ο Σολωμός εμπνεύστηκε τον Ύμνο.

Η σχετική εκδήλωση πραγματοποιήθηκε πράγματι, με πολλή επιτυχία και τη συμμετοχή πλήθους εραστών της σολωμικής Ποίησης, κατά το απόβραδο της Τετάρτης, 11 Ιουλίου, στο πλαίσιο μάλιστα του "Ποιητικού Ιουλίου 2007" του Μουσείου. Στο μικρό Αμφιθέατρο του ιερού εκείνου Λόφου, λοιπόν, και υπό τις ύστατες ακτίνες του ήλιου, ο π. Παναγιώτης παρουσίασε το θέμα: "Ο Διονύσιος Σολωμός από την ΄κλειδαρότρουπα΄, ελλείψει των κατάλληλων κλειδιών" .
Μετά τον π. Παναγιώτη, ο οποίος καταχειροκροτήθηκε, ακολούθησε ανάγνωση αποσπασμάτων από τις "Τελευταίες Επιστολές του Τζάκοπο Όρτις" του Ούγου Φώσκολου από την μεγάλη Κυρία του Θεάτρου και του Κινηματογράφου Τζένη Ρουσέα.

Η δεύτερη μέρα του Συνεδρίου Νεολαίας στην Πόλη

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ. Της Ανταποκρίτριάς μας Δ. Κ.
(Φωτογραφίες Ν. Μαγγίνα)

Το πρωί της χθεσινής μέρας, 12 Ιουλίου, ξεκίνησαν οι κατ' εξοχήν συνεδριάσεις του Β΄ Συνεδρίου Ορθοδόξου Νεολαίας. Αξίζει ν' αναφέρουμε τους ομιλητές και τα θέματα που διαπραγματεύτηκαν:

-Μητροπολίτης Σασίμων κ. Γεννάδιος, "Οι νέοι και το έσοπτρον της ορθοδόξου μαρτυρίας σήμερον".
- Αρχιμανδρίτης Δοσίθεος Κανέλλος: "Οι νέοι και η συμμετοχή τους στην μυστηριακή και λατρευτική ζωή της Εκκλησίας".
- Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ειρηναίος, "Η συμμετοχή και ο ρόλος των νέων στο ποιμαντικό, φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο της Εκκλησίας".
- Καθηγητής π. Ioan Sauca, "Η διαμόρφωση του ιεραποστολικού ήθους στην Εκκλησία".
- Καθηγητής π. Job Getcha, "Η ορθόδοξη επιμόρφωση των νέων στη Δ. Ευρώπη".
- Αρχιμανδρίτης Κύριλλος του Essex, "Υπάρχει πνευματική ζωή και αγιότητα σήμερα;".
- Μοναχή Ιακώβη, "Σύγχρονες πνευματικές μορφές - πρότυπα χριστιανικής ζωής".
- Δρ. π. Ιάκωβος Khalil, "Η συνύπαρξη των νέων με τις άλλες θρησκείες".
- Καθηγητής Κωνσταντίνος Δεληκωνσταντής, "Η Εκκλησία και η Παγκοσμιοποίηση".
- Καθηγήτρια Νίκη Παπαγεωργίου, "Η Εκκλησία και η Εκκοσμίκευση".

Ακολούθησε πλούσιο δείπνο στο Εστιατόριο του Συνεδριακού Κέντρου στο Hilton.
Κάποια στιγμή είχαμε προσωπικά την ευκαιρία να υποβάλουμε τα σέβη μας στον παριστάμενο Οικουμενικό Πατριάρχη, ο οποίος -όπως μάς ανέφερε- δεν παύει να θυμάται την επίσκεψή του στη Ζάκυνθο το 2003, νοσταλγώντας τις ωραίες ημέρες που πέρασε στο νησί του Αγίου Διονυσίου, προσκαλεσμένος από τον Μητροπολίτη μας κ. Χρυσόστομο. Θυμήθηκε, εξάλλου, τον Εφημέριό μας π. Παναγιώτη και το βιβλίο του "Κεφάλαια Θεολογίας του Περιβάλλοντος", το οποίο είχε ο ίδιος ο Πατριάρχης προλογίσει.

Πέμπτη 12 Ιουλίου 2007

Εισοδεύοντας στην επιστήμη του Λιτού ή Η φιλοκαλία των Εικόνων του Χρήστου Ρουσέα


Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας
[Αποσπάσματα από το βιβλίο του: Σημειώματα Εκκλησιαστικής Ιστορίας από το Μπανάτο Ζακύνθου, Ζάκυνθος 2003, σσ. 19-23]

Ι. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΩΝ ΕΛΑΙΟΓΡΑΦΙΩΝ ΤΟΥ

Μια απόπειρα δειλής κριτικής πρόσβασης (με την έννοια της γόνιμης θέασης) στον αισθητό και κυρίως στον υπεραισθητό Κόσμο ενός καλλιτέχνη και μάλιστα αγιογράφου, από έναν μη ειδικό σε θέματα Ζωγραφίας, αποτελεί τουλάχιστον (για τα κατά κόσμον παραδεδομένα) παράβαση, αν όχι βεβήλωση, της ιερότητας της. Παρά την τρέχουσα όμως αυτήν αντίληψη, υπερισχύει εδώ για εμάς η έσχατη παρηγορία, ότι επιχειρούμε, όχι μια κριτικής διάθεσης προσέγγιση, αλλά μια κατ’ αρχήν και όλο δέος προσωπική εντελώς θέαση στο πολυδιάστατο έργο του άξιου και ακαταπόνητου Ζακυνθινού Καλλιτέχνη -ρέκτη και θεράποντος του Ωραίου και του Ευγενούς- Χρήστου Ρουσέα (1896-1978), ως μία κατ’ αρχήν απόρροια της επίμονης συμπόρευσής μας με τα βιβλικά Πρόσωπα, που δια χειρός του εικονογραφήθηκαν στο Ναό της Φανερωμένης Μπανάτου και, παράλληλα, της επίμονης συνακρόασής μας μ’ Εκείνα άρρητων και μύχιων καταστάσεων θεογνωσίας.

Οι κινήσεις των ιερών αυτών προσώπων, αλλά και του εν γένει βιβλικού φυσικού περιβάλλοντος, που αποδίδει ο Ρουσέας ιστορώντας το Θείον, διαθέτουν μιαν άξαφνη στάση. Σε λίγο λες, θα εκδηλωθούν και πάλι, θα εφορμήσουν στο αέναο γίγνεσθαι, τότε που ο θεατής, ο συνήθως ανέστιος, θα έχει επιτέλους κι αυτός ενταχθεί στο εσω-πραγματικό αυτό τοπίο των σταυροαναστάσιμων φωτοσκιάσεων. Ο φωτισμός του δείχνει να είναι κατάκτηση, γεγονός ανένταχτο ακόμη στο τρέχον Δωδεκάορτο, άρα όχι γεγονός, όραμα μόνο, θέαση αλλογενών και μυστικών πραγμάτων δια του αινίγματος και του δυσδιάκριτου. Όλα μπορεί να προφητεύτηκαν, να συνέβησαν εν χρόνω, να ιστορήθηκαν έπειτα, όμως κανείς δεν μου βγάζει πλέον απ’ το νου, ότι ο εμπειρότατος στην βιβλική ιστορία, στ’ αρχαιόθεν θρυλούμενα και στα παρελθόντα ήδη συμβάντα, μιλάει ολοένα για τα Μελλούμενα, τα Επερχόμενα, τ’ Αναστατικά, προτυπώνοντας κυρίως -ως όφειλε, άλλωστε- τα Έσχατα… Άρα, το κυριαρχικό Φως του όλου εναποτυπωμένου χώρου δεν είν’ εφήμερο και περιστασιακό πια, καθώς μέχρι τώρα το γνωρίσαμε ή το μεταλάβαμε, αλλά πρόκειται για Φως με φι κεφαλαίο, φως διαρκείας, από εκείνο που ονομά;ζουμε θεολογικά ανέσπερο, αδιχοτόμητο, άκτιστο ίσως, ή και ακόμη «(…) ζωή, και ζωοποιούν˙ φως, και φωτός χορηγόν˙ αυτάγαθον, και πηγή αγαθότητος˙ (…) αγαθόν, ευθές, νοερόν, ηγεμονεύον, καθαίρον τα πταίσματα˙ (…) πυρ, εκ πυρός προϊόν, (…)» [από την υμνογραφία της Κυριακής της Πεντηκοστής].


Οι φωνές -αχ, αυτές πάλι και πάντα οι Φωνές!!!, κι αυτές με φι κεφαλαίο- υπάρχουν στα πλαστουργήματα του Ρουσέα, έχουν αναπτυχθεί πέρα-δώθε κι ας μην ακούγονται τώρα δα. Ο διάλογος είναι σ’ αυτήν εδώ τη φάση του χώρου και του χρόνου εσώτατος. Απαιτείται ειδική ακοή, ασκημένη μάλιστα σε ήχους ιδιαίτατους, από τον πλάγιο πρώτο (ας πούμε) έως και τον βαρύ της Οκτωήχου, για να εμπεδώσει κανείς την ησυχαστική διάθεση των εικόνων του, τη φιλοκαλία της σιωπής τους, τη μυστηριακή τους εκζήτηση.

Το πετάρισμα των θερμών και ανάλαφρων χρωμάτων, που μεταχειρίζεται ο υπό θέασιν Καλλιτέχνης, καταφέρνει ν’ αποδεσμεύσει την κρατούμενη μέσα στα συρματοπλέγματα του Ενθάδε λογική μας, να υπερβεί τις γνωστές μας εκκλησιαστικές φόρμες της ζωγραφικής έκφρασης (δηλαδή το αμιγώς βυζαντινό, το σύνηθες κρητικό και το δυτικότροπο τοπίο), συνεισφέροντας ολοένα μια πολύ ενδιαφέρουσα προσωπική άποψη στην απαιτητική Τέχνη της Εικόνας. Ένα επίτευγμα ετούτο, που τον καθιερώνει ως αυθεντικό Δημιουργό και αφιλοκερδή καταθέτη ψυχής, διότι αυτό ακριβώς σημαίνει και είναι Ποίηση: Παραγωγή, δηλαδή «εκ του μη όντος εις το είναι».


Κι ετούτο, για να δικαιωθεί ο πολύς Οδυσσέας Ελύτης, όταν μετ’ επιτάσεως επεσήμαινε παλαιότερα προς κάθε ενδιαφερόμενον ή εμπλεκόμενον, ότι «στους εκατό ζωγράφους οι ογδόντα πνίγονται μέσα στους άλλους είκοσι, μόνο και μόνο επειδή δεν επέτυχαν ή δεν μπόρεσαν εγκαίρως να καταθέσουν την βαπτιστική τους σφραγίδα». Κατά την προσωπική μας πεποίθηση, ο Χρήστος Ρουσέας, όχι μονάχα καταθέτει και διαδηλώνει την χαρακτηριστική και ειδοποιό «βαπτιστική του σφραγίδα», αλλά με τον ήπιο και καλόγνωμο χρωστήρα του μάς αποκαλύπτει μιαν άλλη μέθοδο εκφοράς της ψυχής του, που αξίζει να προσεχθεί και ν’ αξιοποιηθεί απ’ τους ειδικούς.

Το αποτέλεσμα: Ενώ, λοιπόν, απέξω απ’ τον εικονογραφημένο μας Ναό, το Μάταιο και το Υπερφίαλο, το Απρόσωπο και το Προσωρινό, το Άωρο και το Άοσμο του Κόσμου ανάγονται σε up to date διεξόδους αναπνοής και αποχαύνωσης, μέσα, οι φιγούρες οι ενάλιες, καλοριζωμένες βαθιά στο δοκιμασμένο σώμα της Παράδοσης, οι πάλι και πάλι κατακλυσμένες απ’ την υπέρ νουν εμπειρία των θείων ερώτων (μια πνευματική κατάσταση τελείωσης, που υπερβαίνει την εμβέλεια της δικής μας σαρκοντυμένης και υλοκρατούμενης νόησης), γνωρίζουν πολύ καλά την ευθεία οδό και την αλήθεια των Όντων μέσ’ από την επιστήμη του λιτού. Ο Ρουσέας αποδίδει με δύναμη κι ευστοχία τη συν-αίσθηση του δεδοξασμένου ταπεινού, του κεκραγότος αθορύβου και του ευτυχούς φευγαλέου, καθώς επίσης την κυριαρχική και μυστήρια εκείνη απόχρωση του Πάθους και του εντελώς Μετακοσμικού. Πρόκειται για Τέχνη, που ολοένα σού δωρίζεται, σε θέλει εντός και συμμέτοχο ανά πάσα στιγμή και ώρα. Γι’ αυτό μιλάμε κι επιμένουμε για επιτυχία.


Δεν ξέρω (και ούτε καθόλου πια που με γνοιάζει προσωπικά), τι θα είχε ν’ αποφανθεί για την Ποιητική των Εικόνων του Ρουσέα η φερόμενη ως «επίσημη» κριτική της Τέχνης. Εκείνο που εμένα μού αρκεί, κατακυρώνοντας την ως διασώζουσα τη Γνησιότητα δύναμη εντός μου, είναι η παλαιόθεν και διαρκής, σε μέρες νυχτερινές της πρώτης νεότητας, συναναστροφή μου με τους τότε φιλικότατους συνοδίτες μου και αεί συμπαθέστατους αγίους του: Που έχω, δηλαδή, με τον ανυπάκουο προφήτη, τον Ιωνά, συνταφεί στη φιλόξενη κι ευρύχωρη κοιλία του κήτους όχι για τρεις, αλλά για περισσότερες από δεκατρείς χιλιάδες τώρα μέρες. Έχω κρυφακούσει, σας λέω, πλείστες όσες φορές μέχρι και σήμερα πίσω από τις πορφυρένιες κουρτίνες την δίκαιη του Σολομώντα κρίση, εκεί που τελικά το νήπιο δεν εσφάχτηκε κι ευθύς αναπνέεις.

Και ίσως να ημπορώ να σας διαβεβαιώσω, ότι τα πόδια μου όντως δεν εβραχήκανε διαβαίνοντας κάποτε το φουσκωμένο και οργίλο Ποτάμι των Αλυκών πλάι στον Άγιο της Αναφωνήτρας Γούμενο. Αμ, αυτά τα λιοντάρια τ’ ανθρωπόμορφα (σαν τους κακάσχημους συγχωριανούς μας), διαρκώς πεινασμένα -πανάθεμά τα-, πώς τάχεις; Πώς και δεν ξεσκίζουνε θηριωδώς τον Δανιήλ; Πόθεν η εξαίρεση, το θαύμα τριγύρω μας πόθεν;


Τι οφείλουμε, λοιπόν, ως κοινωνία ζακυνθινή, στον Χρήστο Ρουσέα, τον ευπατρίδη της Καλλιτεχνίας και παντός Αγαθού; Πρώτα και κύρια, την υποψία έως βεβαιότητος πια της επικράτησης του Αίσιου στην καθημερινότητά μας δια των εικόνων του˙ την ιστόρηση ευθαρσώς και των δικών μας μικροτήτων πλάι σ’ εκείνες τις εξαγνισμένες ήδη των αγίων, μεταλαμβάνοντας της δικής τους αγιότητας˙ τη θέαση εντέλει εξάπαντος του παμμέγιστου Θείου διά της τεχνοτροπικής του λιτότητας στα χρώματα, στις ψιμιθιές, στην απόκρυφα συντελούμενη λύση τής καλοστημένης ολοένα κοσμικής πλεκτάνης μας.

Γιατί, άραγε, μούρχεται ξαφνικά στο νου ο αψευδής λόγος του Λόγου: «εξομολογούμαι σοι, πάτερ, κύριε του ουρανού και της γης, ότι απέκρυψας ταύτα από σοφών και συνετών, και απεκάλυψας αυτά νηπίοις»; [Μτ 11,25]


ΙΙ. ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΡΟΥΣΕΑ ΣΤΟΝ ΝΑΟ ΤΗΣ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ ΤΟΥ ΜΠΑΝΑΤΟΥ


Ο Ναός της Φανερωμένης Μπανάτου αποτελεί μια διαρκή και ζώσα λες, αντιπροσωπευτική πάντως, έκθεση έργων θρησκευτικής - λειτουργικής τέχνης του Χρήστου Ρουσέα, διότι έχει κοσμηθεί ολόκληρο το ξυλόγλυπτο εσωτερικό του με 27 πρωτότυπες και καλαίσθητες ελαιογραφίες του καλλιτέχνη, από τις οποίες οι 26 είναι προσαρμοσμένες στα ξυλόγλυπτα φατνώματα, στο επίπεδο κεντρικό τμήμα και στις καμπύλες προεκτάσεις της ξυλόγλυπτης Ουρανίας τού κυρίως ναού, στο στηθαίο του Γυναικωνίτη και μία μονάχα στην κόγχη της Ιεράς προθέσεως του Βήματος. 


Οι πίνακες αυτοί είναι όλοι αχρονολόγητου, πάντως όμως προπολεμικοί (του 1935 περίπου, κατά τις εκτιμήσεις των παλαιοτέρων ενοριτών) και ανυπόγραφοι, πλην ενός (εκείνου του Αγίου Σπυρίδωνος), που φέρει τη λιτή ένδειξη «ΧΕΙΡ ΧΡΟΥΣΕΑ». Επίσης όλοι έχουν ιστορηθεί από τον δημιουργό τους -δυστυχώς- επάνω σε όχι ανθεκτικό στον χρόνο και στα ζωύφια υλικό (κόντρα πλακέ), γι’ αυτό και ήδη έχουν αρχίσει τα προβλήματα.



Απολογισμός συντήρησης έργων τέχνης του Μπανάτου μιας εικοσαετίας


Είναι πια κοινός τόπος στους κύκλους των Τεχνών, ότι, διασώζοντας θραύσματα του πολιτισμικού μας παρελθόντος, μπορούμε ν' ανασυνθέσουμε σιγά-σιγά σημαντικές στιγμές της Ιστορίας μας.

Θραύσματα Ιστορίας αποτελούν και οι Εικόνες των Ναών μας. Σπουδαίο έργο θεωρούμε, πέραν των καθημερινών λειτουργικών ή διοικητικών δραστηριοτήτων, το να συντηρηθεί όλο εκείνο το υλικό παλαιών, ξεθωριασμένων ή μισοκατεστραμμένων εικόνων, οι οποίες συνήθως συνωστίζονται σε υγρό τόπο, ελλείψει των κατάλληλων χώρων και μέσων φύλαξης και προστασίας τους. Με άλλα λόγια, θεωρούμε, ότι είναι προτιμότερο να σώσουμε σπουδαίες στιγμές της Τέχνης μας, παρά να επιχειρούμε νέες δημιουργίες, οικοδόμηση κτιρίων και όσα άλλα συνηθίζονται σήμερα στους ναούς μας, κάποτε μάλιστα δίχως γούστο και ψυχή.

Από εικοσαετίας, λοιπόν, με την ολόθυμη συναίνεση των κατά καιρούς Εκκλησιαστικών Συμβούλων μας, προσπαθούμε να σώσουμε ό,τι είναι δυνατόν.

Απολογιστικά είμαστε σήμερα στη ευχάριστη θέση ν' αναφέρουμε ότι, κατά το μέχρι σήμερα διάστημα της εφημεριακής μας ευθύνης (1987-2007), έχουμε προβεί στη συντήρηση τριάντα επτά (37) έργων Τέχνης των Ναών Παναγούλας και Φανερωμένης Μπανάτου, ως εξής:

1. Στο Εργαστήριο του Μουσείου Ζακύνθου, δεκαέξι (16) έργα, ήτοι έξι (6) φορητές εικόνες, οκτώ (8) αγιογραφικούς πίνακες [εκ των οποίων οι τέσσερις (4) τεραστίων διαστάσεων] και δυο (2) Εσταυρωμένους.

2. Σε ιδιώτες Συντηρητές, τέσσερις (4) φορητές εικόνες.

3. Στο Εργαστήριο της Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου, δια χειρών των Αδελφών Ανδρέα και Μάριου Θεοδόση, δεκαεπτά (17) έργα, ήτοι δεκαπέξι (16) φορητές εικόνες και έναν (1) Εσταυρωμένο.
Ήδη στο ίδιο Εργαστήριο αποκαθίστανται τρεις επιπλέον εικόνες και έπεται συνέχεια.
π. Π.Κ.

Για την περιοδική έκδοση του Δήμου Αρκαδίων


Χαιρόμαστε πολύ, που η νέα Δημοτική Αρχή θέλησε να έχει άμεση επικοινωνία με τους συνδημότες μας, μέσω μιας περιοδικής έκδοσης υπό τον τίτλο "Δημοτική Ενημέρωση Αρκαδίων". Ήδη κυκλοφόρησε το δεύτερο τεύχος της (28 Ιουνίου 2007), καλαίσθητο, έγχρωμο, με μοντέρνα παρουσία και άκρως ενημερωτικό, το οποίο μάλιστα διανεμήθηκε δωρεάν πόρτα-πόρτα ανά τα δημοτικά διαμερίσματα.
Είναι η δεύτερη προσπάθεια κυκλοφορίας ενός πληροφοριακού εντύπου στον τόπο μας, μετά την παλαιότερη δική μας, δηλαδή το Ενοριακό μας Δελτίο "Ορθόδοξη Κατάρτιση", που τώρα πια έχει μετατραπεί σε διαδικτυακό.
Χαιρετίζουμε την καλή κι ελπιδοφόρα έκδοση του Δήμου μας, συγχαίρουμε από καρδιάς τους υπεύθυνους, εκφράζοντας παράλληλα τη βαθιά ικανοποίησή μας, διότι στη σελίδα 3, διαβάζουμε: "Εκπονούμε μελέτη για την ανάπλαση της πλατείας της Φανερωμένης και μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα θα δημοπρατηθεί το έργο". Θέλουμε να πιστεύουμε, ότι θα γίνει επιτέλους πραγματικότητα, διότι υποσχέσεις έχουν υπάρξει πολλές από πενταετίας, δηλαδή από την απελθούσα δημοτική αρχή και, παρά τις κατ' επανάληψιν προφορικές και γραπτές οχλήσεις μας προς εκείνους, ακόμη αναμένουμε... Ποτέ δεν είναι αργά!

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος προς τους Ορθόδοξους Νέους του Κόσμου

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ. Της Ανταποκρίτριάς μας Δ. Κ.

Την έναρξη των εργασιών του Β' Διεθνούς Συνεδρίου Ορθοδόξου Νεολαίας, που πραγματοποιήθηκε χθες το απόγευμα στην Πόλη, κήρυξε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, με μια συγκινητική και εμπεριστατωμένη ομιλία, απευθυνόμενος στο πολυπληθέστατο ακροατήριό του.
«Με βαθιά πατρική χαρά σας καλωσορίζουμε νέες και νέοι, στην ιστορική Πόλη μας που είναι η έδρα της Μητρός Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας», είπε ο Πατριάρχης.
«Το Πατριαρχείο μας δεν είναι μια εθνική εκκλησία αλλά η δομική κανονική έκφραση των οικουμενικών διαστάσεων του ευαγγελικού μηνύματος και της αναλόγου εκκλησιαστικής ευθύνης. Γι' αυτό και οι πατέρες και οι σύνοδοι το ονόμασαν Οικουμενικό. Η σύγκλιση του παρόντος Συνεδρίου αποτελεί καρπό της Μητρός Εκκλησίας προς εσάς τους νέους, όσον αφορά τις πνευματικές σας ανησυχίες και ανάγκες».
Ο κ. Βαρθολομαίος συνέχισε τονίζοντας, ότι: «Ως μέλη της εκκλησίας λοιπόν κι εσείς, έχετε την θέση και τον ρόλο μέσα σ' αυτό το Θεανθρώπινο Σώμα, αναλόγως προς το χάρισμα και το ταλέντο σας. Ο Κύριος αναμένει να περιπατείτε σε μια κοινωνία αγάπης και αλληλοσεβασμού με πλήρη συναίσθηση αδελφικής αλληλεγγύης. Όχι τυπικά αλλά με ανυπόκριτη αγάπη. Και ως Πολίτες του Κόσμου, να είμαστε στον κόσμο αλλά όχι συντασσόμενοι προς το πονηρό θέλημα του».
Και κατέληξε λέγοντας: «Η Χριστιανική ιδιότητα μάς επιβάλει να είμαστε νομοταγείς σε οτιδήποτε δεν έρχεται σε σύγκρουση προς το θέλημα του Θεού. Και σήμερα ο Χριστιανός βρίσκεται ενώπιον μεγαλύτερων εκ του κόσμου προκλήσεων παρ' ότι παλαιότερα. Η σύμπηξη διακρατικών συνασπισμών, εταιρισμών κ.τ.λ. όπως η Ε.Ε. στην οποία προσδοκούμε να γίνει δεκτή και η Τουρκία, περιορίζουν την σημασία των κρατικών συνόρων, με αποτέλεσμα η διακίνηση προσώπων μεταξύ των συγκεκριμένων χωρών να γίνεται πλέον χωρίς τις πολλές γραφειοκρατικές διατυπώσεις του παρελθόντος».

Ακολούθησε ειδικό για την περίπτωση πρόγραμμα της Χορωδίας της Παγκρήτιας Σύναξης Νέων.

Θυμίζουμε, ότι στο εν λόγω Συνέδριο μετέχουμε νέοι και νέες από τις ανά τον κόσμο Επαρχίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, διάφορες Μοναστικές Αδελφότητες, άλλες Χριστιανικές Εκκλησίες και Ομολογίες, τις Ορθόδοξες Θεολογικές Σχολές, Ακαδημίες, Ινστιτούτα και Σεμινάρια, τους Διεθνείς Εκκλησιαστικούς Οργανισμούς, τους Διεθνείς Συνδέσμους Νεολαίας και άλλους πολλούς.

Πράγματι, πρόκειται για «Μέλη της Εκκλησίας -Πολίτες του Κόσμου», όπως ακριβώς είναι και το γενικό θέμα του Συνεδρίου. Τις επιμέρους εισηγήσεις θα παρουσιάζουν από σήμερα το πρωί διακεκριμένοι άνθρωποι των Επιστημών, οι οποίοι πρόκειται να τονίσουν τα σύγχρονα προβλήματα της Εκκλησίας και της κοινωνίας. Το Συνέδριο φιλοδοξεί να διευκολύνει την επικοινωνία της ορθόδοξης νεολαίας από όλο τον κόσμο.
Να σημειωθεί, ότι οι εργασίες της πολυπληθούς αυτής διοργάνωσης θα κλείσουν την ερχόμενη Κυριακή το βράδυ με συναυλία του Γιώργου Νταλάρα και την ορχήστρα Εστουντιαντίνα στο Ρούμελι Χισαρί του Βοσπόρου.

Για ολόκληρη την Πατριαρχική Προσλαλιά, κάντε κλικ εδώ.

Τετάρτη 11 Ιουλίου 2007

"Μέλη της Εκκλησίας-Πολίτες του Κόσμου". Το Συνέδριο Ορθόδοξης Νεολαίας στην Κωνσταντινούπολη ανοίγει σήμερα τις πύλες του

Αρχίζουν σήμερα οι εργασίες του Β΄ Συνεδρίου Ορθοδόξου Νεολαίας στην Κωνσταντινούπολη (Συνεδριακό Κέντρο του Ξενοδοχείου Hilton), υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, με γενικό θέμα "Μέλη της Εκκλησίας-Πολίτες του Κόσμου" και με τη συμμετοχή νέων απ' όλο τόν Ορθόδοξο Κόσμο.
Στους ομιλητές περιλαμβάνονται σημαντικές προσωπικότητες, όπως λ.χ. οι Καθηγητές Κωνσταντίνος Δεληκωνσταντής, Νίκη Παπαγεωργίου, Χρήστος Γιανναράς, Γιάννης Πανούσης, π. Ιωάννης Χρυσαυγής, Άγγελος Βαλλιανάτος κ.ά.
Ένα από τα μέλη της αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος είναι η Δέσποινα Παν. Καποδίστρια, η οποία πρόκειται να λειτουργήσει και ως ανταποκρίτριά μας.
Για περισσότερα και ειδικότερα, έχει δημιουργηθεί η παρακάτω ειδική Ιστοσελίδα, απ' όπου δύναται ο ενδιαφερόμενος να πληροφορείται τα τεκταινόμενα:

Τρίτη 10 Ιουλίου 2007

Το Μπανάτο μετά τη δύση του ήλιου





Το Μπανάτο αποτελεί το κεντρικό διαμέρισμα του περιοχής, έδρα δηλαδή του Δήμου Αρκαδίων (πολύ παλαιότερα, του Δήμου Ψωφίδος). Οκτακόσιοι κάτοικοι διαμένουν σε αυτό και πάρα πολλές οικογένειες αλλοδαπών, οι οποίοι απασχολούνται στις διάφορες εργασίες των ντόπιων, δημιουργώντας μέρα με την ημέρα το υπόβαθρο για την πολυσυζητημένη πολυπολιτισμικότητα, η οποία ανθίζει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα.
Το χωριό μας, συμπεριλαμβάνοντας και τους δυο όμορφους οικισμούς Κουκουναρία και Μαρινέϊκα, είναι μια διαρκώς αναπτυσσόμενη περιοχή, με ακατάπαυστη ανοικοδόμηση επαύλεων κυρίως, κάτι που οιωνίζεται εγκατάσταση εδώ νεότερων κατοίκων από την υπόλοιπη Ζάκυνθο και από άλλες περιοχές της πατρίδας μας, αλλά και του κόσμου.
Στο Μπανάτο βρίσκεται το Δημαρχείο της περιοχής, το δε Εκκλησιαστικό μας Συμβούλιο σεμνύνεται ότι έχει άριστη και υποδειγματική μέχρι τώρα συνεργασία με τα εκάστοτε Δημοτικά Συμβούλια και τους κατά καιρούς Δημάρχους του τόπου μας, ως άλλωστε οφείλουμε.
Το ιστορικό κέντρο του Μπανάτου δεν απέχει πολύ (μόλις δυο-τρία χιλιόμετρα) από την πλαζ του Τσιλιβή, όπου ανθεί κατά κόρον ο τουρισμός. Δεν μπορούμε όμως να πούμε, ότι και στο χωριό μας διαθέτουμε τουρισμό. Τούτο είναι και καλό και κακό. Παρ' όλ' αυτά -κυρίως το καλοκαίρι που ανοίγουν τα σπίτια, καθώς έρχονται οι απανταχού συγχωριανοί- μπορούμε να πούμε, ότι, μετά τη δύση του ήλιου, το χωριό αποκτά ενδιαφέρον και ζωή. Άνθρωποι, δικοί και ξένοι, πάνε κι έρχονται. Παιδιά και γονείς χαίρονται τη νυχτερινή δροσιά στις δυο ευρύχωρες πλατείες των φωταγωγημένων εκκλησιών μας, ενώ άλλοι απολαμβάνουν την ηρεμία στα υπάρχοντα καφενεία και τα εδέσματα των τριών γραφικών-παραδοσιακών ταβερνών που λειτουργούν εδώ.
Οι φωτογραφίες, που δημοσιεύουμε σήμερα, αποτυπώνουν τη βραδινή ατμόσφαιρα του χωριού.

Σάββατο 7 Ιουλίου 2007

Αφιερώματα χρυσά ή ασημένια, οπτικοποίηση λαϊκής λατρείας


Κολάζ ταμάτων απ' την Παναγούλα Μπανάτου
Η εικόνα-βάση είναι καινούργια παλαιωμένη, λαϊκής τέχνης και ανήκει στον π. Π.Κ.

Κεντρική θέση στη λαϊκή λατρεία της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας αποτελούν τα πάσης φύσεως Τάματα, ιδιαίτερα μάλιστα οι αργυρές ή χρυσές μικρές πλάκες, οι οποίες φέρουν αποτυπωμένες απλές, απλοϊκές, ή και περίτεχνες κάποτε, μικρές παραστάσεις. Είναι η οπτικοποίηση παρακλήσεων ή ευχαριστιών, δεήσεων ή δοξολογιών του θρησκευόμενου λαού μας, όχι βέβαια αναγκαία από πλευράς θεολογικής. Όμως ο λαός μας ήθελε πάντα να εκφράζει την πίστη του και με τον τρόπο αυτόν, που γίνεται εντέλει αποδεκτός στη λατρευτική μας πρακτική, αν βέβαια δεν αναπτύσσεται από πλευράς ανθρώπου σχέση δούναι και λαβείν με τον Θεό. Εννοείται, ότι σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να επιζητάμε την εύνοια ή την θαυματουργία του Θεού, ενώ εμείς θα Τού έχουμε τάξει αντίδωρο. Η θεολογική άποψη είναι ξεκάθαρη πάνω σε αυτό. Πλείστες όμως φορές ο λαός μας δεν παραδέχεται την ξεκάθαρη άποψη και πράττει όπως εκείνος αισθάνεται ή έχει μητρός τε και πατρός τε παραλάβει, έστω και αν σφάλει.
Στην περίπτωση των Αφιερωμάτων και μάλιστα των μικρών ασημένιων ή χρυσών παραστάσεων, με τα οποία ασχολούμαστε σήμερα, έχουμε να κάνουμε με πολύ ενδιαφέροντα πολιτισμικά στοιχεία, που ασφαλώς ενδιαφέρουν τη λαϊκή λατρεία, τη λαογραφία, την αργυροχοΐα και τη χρυσοχοΐα. Διότι πρόκειται για μικρά έργα τέχνης, καμωμένα κάποτε από ξακουστούς τεχνίτες. Απ' την άλλη εκφράζουν πίστη, δέηση, ευχαριστία, αγωνίες, πόνους, εγκαρτέρηση, υπομονές, σιωπές, κορυφαίες στιγμές του δημόσιου και ιδιωτικού βίου, καταγράφοντας στην ουσία ιστορικά στιγμιότυπα μικρότερης ή μεγαλύτερης σημασίας: Οι άντρες του σπιτιού στο "στρατιωτικό" ή στον πόλεμο, οι κοπέλλες να βρουν γαμπρό και μάλιστα καλόν, ο γλιτωμός απ' το χτικιό, το άρρωστο πόδι, το ανάπηρο χέρι, η θεραπεία της στραβωμάρας, το ανήμπορο παιδί, η άμοιρη θεγατέρα, οι ξενιτεμένοι του σπιτιού, ο ετοιμόρροπος πατέρας και το μωρό που δεν εχάθηκε στη γέννα...
Όλες οι πτυχές του κοινωνικού γίγνεσθαι, ομολογημένες και ανομολόγητες, εμφανείς ή δυσδιάκριτες, καταγεγραμμένες πάντως επάνω σ' αυτές τις αναθηματικές πλάκες... Συγκινητικές στιγμές, προς τις οποίες, αν μη τι άλλο, οφείλουμε σεβασμό, διότι εκφράζουν Ψυχές, Αισθήματα και Συναισθήματα!
π. Π.Κ.

Δευτέρα 2 Ιουλίου 2007

Η Παράκληση της Παναγίας στο ναΰδριο της Παλαιάς Βλαχέραινας Μπανάτου [αναδρομή σε 2.7.2005]



Θεοτόκε αειπάρθενε, των ανθρώπων η σκέπη, Εσθήτα και Ζώνην του αχράντου σου σώματος, κραταιάν τη Πόλει σου περιβολήν εδωρήσω, τω ασπόρω τόκω σου άφθαρτα διαμείναντα επί σοι γαρ και φύσις, καινοτομείται και χρόνος. Διό δυσωπούμεν σε, ειρήνη, τη πολιτεία σου δώρησαι, και ταις ψυχαίς ημών το μέγα έλεος.
















-->

Σάββατο 30 Ιουνίου 2007

Μια εβδομάδα με τους Έλληνες της πόλης Grenoble της Γαλλίας












Η Γκρενόμπλ (Grenoble), μια πανέμορφη πόλη 160.000 περίπου κατοίκων στα νοτιοανατολικά της Γαλλίας, φιλοξενεί μιαν εύρωστη ελληνορθόδοξη Κοινότητα, η οποία υπάγεται εκκλησιαστικά στην Ιερά Μητρόπολη Γαλλίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Την Κοινότητα αυτήν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά, μαζί με την οικογένειά μου, έναν χρόνο πριν (τον Ιούλιο του 2006), καλεσμένος και φιλοξενούμενος του ιερατικώς προϊσταμένου εκεί Πρωτοπρεσβυτέρου Γερασίμου Σκαρτσή, Ζακυνθινού ως προς την καταγωγή, προσωπικού μου φίλου και συμφοιτητή.

Ο κομψός βυζαντινός ναός του Αγίου Γεωργίου, το Πρεσβυτέριο, το ελληνικό Σχολείο και το Νηπιαγωγείο που συστεγάζονται, αποτελούν το κέντρο ενδιαφέροντος και αναφοράς των Ελληνορθοδόξων της πόλης και της ευρύτερης περιοχής. Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας είναι ο κ. Βασίλης Ζάμπαλας, ένας ευγενέστατος άνθρωπος προσφοράς και αγάπης, ο οποίος, συνεργαζόμενος άριστα με τον δυναμικό και φιλοπρόοδο Εφημέριο και όλα τα μέλη και τα στελέχη της Παροικίας, έχει κατορθώσει να συμβιώνουν άπαντες αρμονικότατα, κάτω από την ευεργετική σκέπη του Άι Γιώργη, του προστάτη και πολιούχου τους. Αξίζει εδώ πληροφοριακά ν’ αναφέρουμε, ότι στις αυλές του Άι Γιώργη λειτουργούν επίσης μ’ επιτυχία ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Ορφεύς», με Τμήμα Ελληνικών Παραδοσιακών Χορών, Τμήμα Χορωδιακό και Τμήμα Θεατρικό, αλλά και Μουσικό Συγκρότημα. Η Ελληνική Γλώσσα βρίσκεται (και πρέπει να βρίσκεται) στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και της όλης προσπάθειας της Κοινότητας, με τμήματα παιδιών και ενηλίκων. Κάτι που αποδεικνύει, ότι δεν ξεχνούν τους στίχους του Οδυσσέα Ελύτη στο "Άξιον εστι":


"Τη γλώσσα μού έδωκαν ελληνική
(...).
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου.
(...)
Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου!"

Οι εντυπώσεις μας από τον ευλογημένο εκείνον τόπο δεν πρόκειται να εξαλειφθούν ποτέ. Όλοι μάς αγκάλιασαν με αγαπητική διάθεση, με θερμότατα αισθήματα, μάς έμπασαν φιλικότατα στα σπίτια τους, οργάνωσαν συνεστίαση και ξεναγήσεις για χάρη μας, ενώ η συγκίνηση εκτοξεύτηκε στο ζενίθ κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας στον Άη Γιώργη, μαζί με τον φίλο συν-αδελφό παπα Γεράσιμο. Άνθρωποι θερμοί με εγκαρδιότητα που "σκλαβώνει", γλυκύτατοι, με πίστη εκδηλωτική και αφοσίωση υποδειγματική στις προγονικές τους παραδόσεις. Το έργο τους είναι άκρως ευθυνοφόρο και αξίζουν (τουλάχιστον) τη σκέψη μας και την ηθική μας συμπαράσταση. Στους καλοσυνάτους πλοηγούς αυτής της ευλογημένης πνευματικής Κιβωτού στη νοτιοανατολική Γαλλία (εννοώ τον π. Γεράσιμο και τον κ. Βασίλη) αφιερώνεται κυρίως το σημείωμα ετούτο, μαζί με μια μικρή σταχυολόγηση από τις αναμνηστικές μας φωτογραφίες, για εμάς πολυτιμότατες! Ας είναι όλοι καλά, στην ευλογημένη τους ζωή, τις καλές τους οικογένειες και τα ειρηνικά τους έργα!!!
π. Π. Κ.