Το σημερινό Ευαγγέλιο μοιάζει να χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο κυριαρχεί ένα μεγάλο θαύμα. Ένας νέος θεραπεύεται από τον Χριστό. Στο δεύτερο, χωρίς καμία προφανή σύνδεση, ο Κύριος αρχίζει να μιλά για το επικείμενο Πάθος Του: «Μέλλει ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων». Με μια πρώτη ματιά, τα δύο γεγονότα φαίνονται ασύνδετα. Κι όμως, ο ευαγγελιστής τα τοποθετεί το ένα δίπλα στο άλλο, σαν να θέλει να μας διδάξει ότι μόνο η κοινή τους ανάγνωση αποκαλύπτει ποιος πραγματικά είναι ο Χριστός.
Το θαύμα εύκολα θα μπορούσε να καθηλώσει το πλήθος. Ένας άνθρωπος απαλλάσσεται από το μαρτύριό του και όλοι βλέπουν τη θεία δύναμη να ενεργεί. Εκεί ακριβώς ο Χριστός στρέφει τη συζήτηση αλλού. Απομακρύνει τους μαθητές από τον θαυμασμό και οδηγεί το βλέμμα τους προς την Ιερουσαλήμ, προς τον Σταυρό, προς την ελεύθερη θυσία Του. Σαν να τους λέει ότι η αλήθεια Του υπερβαίνει τα θαύματα. Τα θαύματα αποκαλύπτουν τη δύναμή Του· ο Σταυρός αποκαλύπτει την αγάπη Του. Και η αγάπη παραμένει πάντοτε μεγαλύτερη από την δύναμη.
Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία και για την δική μας πνευματική ζωή. Συχνά αναζητάμε τον Θεό στις μεγάλες στιγμές, στις έκτακτες επεμβάσεις, στις απροσδόκητες λύσεις, στις ευλογημένες συγκινήσεις. Χαιρόμαστε όταν βλέπουμε τη χάρη Του να ενεργεί φανερά. Υπάρχουν όμως περίοδοι κατά τις οποίες η ζωή αποκτά τη μορφή του Σταυρού. Η ασθένεια παραμένει, η δοκιμασία συνεχίζεται, η προσευχή ζητά υπομονή, ο πόνος επιμένει. Εκεί ακριβώς γεννιέται το μεγάλο ερώτημα: βρίσκεται, άραγε, ο Χριστός και μέσα σε αυτή τη σιωπή; Το σημερινό Ευαγγέλιο απαντά καταφατικά. Ο ίδιος Κύριος που θεραπεύει τον νέο είναι Εκείνος που πορεύεται θεληματικά προς το Πάθος. Η ίδια αγάπη που αγγίζει τον πονεμένο άνθρωπο είναι εκείνη που θα απλωθεί επάνω στον Σταυρό για ολόκληρο τον κόσμο.
Γι' αυτό και η πίστη της Εκκλησίας ποτέ δεν στηρίχθηκε στην αναζήτηση του εντυπωσιακού. Αν στηριζόταν αποκλειστικά στα θαύματα, θα έσβηνε μαζί με την πρώτη έκπληξη. Η Εκκλησία ζει δύο χιλιάδες χρόνια από κάτι βαθύτερο. Ζει από τον Εσταυρωμένο και Αναστημένο Χριστό. Το θαύμα προκαλεί τον θαυμασμό· ο Σταυρός γεννά τη μετάνοια. Το θαύμα συγκινεί τα μάτια· ο Σταυρός μεταμορφώνει την καρδιά. Το θαύμα λύνει ένα ανθρώπινο πρόβλημα· ο Σταυρός ανοίγει τον δρόμο της αιώνιας ζωής.
Ίσως γι' αυτό οι άγιοι της Εκκλησίας, ενώ αξιώθηκαν να δουν αναρίθμητα θαυμαστά γεγονότα, ποτέ δεν μιλούσαν γι' αυτά ως το κέντρο της πίστεως. Το κέντρο παρέμενε πάντοτε ο Χριστός που αγαπά «εἰς τέλος». Ο άρρωστος που θεραπεύθηκε κάποτε θα ξαναρρωστήσει. Ο νεκρός που αναστήθηκε κάποτε θα κοιμηθεί ξανά. Κάθε θαύμα μέσα στην ιστορία έχει έναν προσωρινό χαρακτήρα. Η Ανάσταση όμως του Χριστού νίκησε οριστικά τον θάνατο και χάρισε νέο νόημα σε κάθε ανθρώπινη δοκιμασία.
Αγαπητοί μου, πολλές φορές ευχόμαστε να δούμε ένα θαύμα για να ενισχυθεί η πίστη μας. Ίσως, όμως, ο Χριστός μάς καλεί σε κάτι ακόμη μεγαλύτερο: να Τον ακολουθήσουμε ακόμη κι όταν ο δρόμος περνά από τον Γολγοθά. Εκεί δοκιμάζεται η εμπιστοσύνη μας. Εκεί η αγάπη παύει να ζητά αποδείξεις και γίνεται σχέση. Εκεί ο άνθρωπος παύει να αναζητά -έτσι απλά- τη λύση των προβλημάτων του και αναζητά τον ίδιο τον Θεό.
Το σημερινό Ευαγγέλιο μάς οδηγεί από το θαύμα στον Σταυρό και από τον Σταυρό στην Ανάσταση. Αυτή είναι η πορεία κάθε χριστιανού. Υπάρχουν ημέρες φωτεινές, όπου η χάρη του Θεού γίνεται αισθητή με τρόπο παρηγορητικό. Υπάρχουν και ημέρες σιωπής, όπου η πίστη πορεύεται μόνο με την εμπιστοσύνη. Και στις δύο περιπτώσεις, ο Χριστός παραμένει ο ίδιος. Ο Κύριος του θαύματος και ο Κύριος του Σταυρού είναι ένα και το αυτό Πρόσωπο. Γι' αυτό και η μεγαλύτερη ευλογία της ζωής μας είναι η αδιάκοπη κοινωνία μαζί Του, μέχρι τη στιγμή που κάθε δάκρυ θα μεταβληθεί σε χαρά μέσα στο ανέσπερο φως της Βασιλείας Του. Γένοιτο!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου