Ο εορτασμός του ΟΧΙ των Ελλήνων

Η 28η Οκτωβρίου 1940 γιορτάστηκε σήμερα στο Μπανάτο, έδρα του Δήμου Αρκαδίων Ζακύνθου, με κάθε δυνατή μεγαλοπρέπεια.

Η Θ. Λειτουργία και η Δοξολογία τελέστηκαν από τον Εφημέριό μας π. Παναγιώτη στον ναό της Παναγούλας, όπου εκκλησιάστηκαν Γυμνάσιο και Πειραματικό Ολοήμερο Δημοτικό, μαζί με τις Αρχές του Δήμου μ' επικεφαλής τον Δήμαρχο κ. Στέλιο Μποζίκη. Τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο εκπαιδευτικός κ. Νίκος Αρβανιτάκης.

Ακολούθησε μετάβαση όλων εν πομπή στην Στήλη των Πεσόντων, όπου τελέστηκε Τρισάγιο για την αιώνια μνήμη των Ηρώων μας, κατάθεση στεφανιών και αναπέμφθηκε ο Εθνικός μας Ύμνος από τη Φιλαρμονική του Δήμου μας, υπό την διεύθυνση της Μουσικού κ. Κατερίνας Γιακουμέλου.

Τέλος ο Δήμαρχος δεξιώθηκε όλους τους παριστάμενους στον Δήμο.

Κατεδαφίστηκε το "Στοιχειωμένο Σπίτι"

Το "Στοιχειωμένο Σπίτι", στο κέντρο περίπου του Μπανάτου, δεν υπάρχει πια. Κατεδαφίστηκε αυτές τις μέρες κι εξαφανίστηκε από προσώπου γης.

Άλλαξε ιδιοκτήτες και πλέον εκεί θα κτισθεί ασφαλώς στο μέλλον κάτι νεότερο και πολύ καλύτερο. Βέβαια, δεν ήταν τίποτε το σημαντικό. Ένα ερειπωμένο αχούρι υπήρξε, το οποίο κατά την τελευταία τεσσαρακονταετία δεν κατοικήθηκε ποτέ.

Κτίσμα μετασεισμικό, το συνόδευε ένας παλαιός θρύλος περί στοιχειών που υποτίθεται, ότι δρούσαν εκεί. Πολλοί θρύλοι κυκλοφορούν. Ένας από αυτούς, καταγεγραμμένος ήδη από εμάς στο νεοεκδοθέν βιβλίο μας "Λαογραφικά ερανίσματα ΙΙ. Δυο Μπανατιώτες αφηγητές ζακυνθινού λαογραφικού υλικού", [έκδ. συλλογές, Αθήνα 2007, σ. 33], λέει ότι οι πολύ παλιοί του νοικοκυραίοι έβρισκαν το άλογό τους κάθε πρωί καταϊδρωμένο και με τη χαίτη του πλεγμένη με τρόπο υπερφυσικό.

Διάλογος για την Ελληνική Γλώσσα και Γραφή

[Ένας καλός και γόνιμος διάλογος για την Ελληνική Γλώσσα και Γραφή σε συνδυασμό με το νεοφανές σύμπτωμα των Γκρίκλις (Greeklish) αναπτύχτηκε σήμερα μες από το νεοσύστατο Ιστολόγιο (υπό την εύστοχη επωνυμία Grosso modo - πρόχειρα και ακατέργαστα) ενός από τα μέλη της παλαιάς Νεανικής Συντροφιάς της Ενορίας μας, του φοιτητή Νίκου Κ.

Ο Εφημέριός μας π.Π.Κ. θέλησε αρχικά να ευχηθεί για τον καινούργιο αυτόν ιστότοπο, συμβουλεύοντας περί της αναγκαιότητας προστασίας του γλωσσικού μας οργάνου. Αμέσως πήρε τον λόγο ένα άλλο δραστήριο μέλος της Νεανικής Συντροφιάς μας, ο φοιτητής Αναστάσιος Ζ. (βλ. The Blues) αναπτύσσοντας τις απόψεις του και, όπως καταλαβαίνετε, υπήρξε εμπεριστατωμένη συνέχεια, την οποία αξίζει να παρακολουθήσετε κι εσείς, γι' αυτό και αντιγράφουμε αυτούσιο τον Διάλογο ευθύς παρακάτω:]

Π.Κ. είπε...
Νικόλα, συγχαρητήρια για τη νέα σου προσπάθεια, μες από τη λεγόμενη "Μπλογκόσφαιρα". Μακάρι, το Ιστολογείν ν' αποφέρει εύχυμους και ποιοτικότατους καρπούς. Σε καλά χέρια μπορεί να έχει καλά αποτελέσματα και ν' αποβεί τόπος συνάντησης με τη Μάθηση και τη Γνώση. Γιατί, αν πρόκειται να είναι απλώς και μόνο στέκι συνάντησης φίλων και τίποτε άλλο, τότε καλύτερα να βγαίνεις και να τά λέτε σ' ένα καφέ ή μια βόλτα.

Μην ξεχνάς, εξάλλου, να υποστηρίζεις με τον τρόπο σου τα Ελληνικά μας, μια γλώσσα ιδιαίτατης Αίσθησης κι Αισθητικής, σπουδαίας Αρμονίας και Ισορροπίας, η οποία βάλλεται στις μέρες μας ΚΑΙ μες από το Διαδίκτυο, δυστυχώς από τα ίδια τα παιδιά της. Εννοώ την αλόγιστη χρήση των λεγόμενων Γκρίκλις, που μας κατακλύζουν ολοένα σαν αρρώστεια μεταδιδόμενη επικίνδυνα.

Η γλώσσα μας, ανάδελφη και μοναχική, έχει ανάγκη ΚΑΙ της δικής μας υποστήριξης, διότι έχει Σώμα ευάλωτο και ρίζες βαθύτατες στους τάφους τους πανίερους των προγόνων. Ως ιστορικός εσύ, έχεις χρέος να θυμάσαι εκείνο το καταλυτικό που γράφει ο Ελύτης:

Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί

όπου και να θολώνει ο νους σας

μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό

και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη,

επειδή, όπως αλλού λέει ο ίδιος,

ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ
ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ Τ' ΑΓΑΛΜΑΤΑ!

The Blues είπε...
Σωστά και αποδεκτά όλα αυτά... ναι η γλώσσα μας βάλλεται από παντού! Ναι τα greeklish φαίνεται να αντικαθιστούν πολλές φορές κακώς την πιο τέλεια γλώσσα στον κόσμο! Μια αντίρρηση όμως έτσι για τον εποικοδομητικό διάλογο... Επειδή ουσιαστικά καλούμαι από όταν πέτυχα στις εξετάσεις να υπηρετήσω την επιστήμη της γλώσσας και να την διαφυλάξω ως αυριανός (εύχομαι και προσεύχομαι) φιλόλογος και ως εκ τούτου εραστής και διαφύλακας του λόγου (συγνώμη για το αδόκιμο του όρου), δεν πιστεύω πως διαδικτυακά η γλώσσα βάλλεται ή απειλείται.

Μάλιστα από νέα παιδιά που χωρίς να θέλουμε να πληγώσουμε την γλώσσα και την παράδοση μας, απλώς προσπαθούμε να βρούμε κώδικες επικοινωνίας, αμφιλεγόμενους μεν, διαφορετικούς και αποδεκτούς από την άλλη, με μόνο στόχο να δώσουμε άλλη διάσταση σε ένα πλουραλιστικό σκηνικό όπως το internet. Δεν τάσσομαι υπέρ της άκριτης και άκρατης χρήσης των greeklish, αλλά ούτε και με όσους μηδενιστές την απορρίπτουν! Δεν τα υιοθετούμε ως γλώσσα μας και σε καμιά περίπτωση δεν θέλουμε η ελληνική να χάσει την ισχή της... και ειδικά από νέους ανθρώπους που καλούνται στο μέλλον αυτή την ελληνική να υπηρετήσουν! Ένα κίνημα είναι και αυτό -εφήμερο- και εδώ έγκειται η διαφοροποίησή μου... που σήμερα περνάει ως must και αύριο θα υπάρχει ως ανάμνηση... Πολλοί επικρίνουν και τα blogs. Γιατί είναι μια μόδα... αλλά όλοι την ακολουθούν... Γιατί πρέπει πάντα να βλέπουμε τα πάντα ως απειλή... Είμαστε εραστές της απειλής, μας αρέσει παντού να βλέπουμε κινδύνους. Η γλώσσα μας είναι παγκόσμια και μοναδική ταυτόχρονα και ούτε τα greeklish, ούτε καμιά άλλη περαστική μόδα δεν θα την καταστρέψουν!!! Είναι απλά μια τάση της εποχής, ένα όραμα διαφοροποίησης από τους "μεγάλους". Όραμα όμως χωρίς απώτερο σκοπό... Όσο πιθανόν είναι να ξαναζωντανέψει το πολυτονικό σύστημα ή η καθαρεύουσα (όραμα πολλών και αυτό), που ουσιαστικά θα καταστρέψει την γλώσσα μας γιατί θα την αποτρέψει από τον εμπλουτισμό της, άλλο τόσο είναι να γίνουν τα greeklish κάτι παραπάνω από moto του διαδικτυακού γίγνεσθαι. Και αν τώρα τρίζουν τα κόκκαλα του Ψυχάρη μ' αυτά που γράφω... απλά ζητώ να μην είμαστε μηδενιστές και άκρως απορριπτικοί. Εφήμερο και χαριτωμένο κίνημα είναι, ατελέσφορο ίσως, αλλά σε καμιά περίπτωση ατελεύτητο! Αναπόφευκτα θα βρει αδιέξοδο και η όπισθεν... δεν θα πιάνει. Γιατί η γλώσσα έχει μέλλον, τα greeklish δεν έχουν περιθώρια ανάπτυξης. Αλλά όσο ευημερούν χωρίς να είμαστε μονόπλευροι και άκριτοι χρήστες τους, έχει φάση να τα χρησιμοποιούμε, απλά για να διαφέρουμε και κάποιες φορές για να θεωρηθούμε trendιδες...

Κουραστικός πρέπει να έγινα. Πάντως κάτι τελευταίο. Τα blogs είναι προσωπικά και κάθε ένα έχει τον σκοπό του και την χρήση του. Δεν μπορούν όλα να είναι αφιερωμένα στο πνεύμα και στην διανόηση... ούτε και όλα σε προσωπικά και παρεΐστικα θέματα. Γι' αυτό είναι τόσο πλουραλιστικό το internet, για να χωράνε όλες οι φωνές, για να δημιουργείται μια συμφωνία, όπως στην όπερα... με πρώτες, δεύτερες φωνές, μπάσους, υψίφωνους κτλ... Γιατί ακόμα και στα απλά και τα cafeνιακά καμιά φορά λέγονται με απλούστερα λόγια και παραγεμίσματα, τα συμπεράσματα και τα διδάγματα των προσεγμένων και βαθυστόχαστων κειμένων και διατριβών!

Συγγνώμη αν κούρασα... απλά με κάθε σεβασμό εκφράζω τη γνώμη μου, που ίσως κανέναν να μην ενδιαφέρει... αλλά εδώ στον διαδικτυακό τόπο προσφέρονται οι χώροι για να την εκφράσω ελεύθερα.

Γιατί όπως λέει και ο ποιητής

Μήγαρις έχω άλλο στο νου μου πάρεξ ελευθερία και γλώσσα

Ευχαριστώ!

Νίκος είπε...
@ the blues.

Δυστυχώς, το κακό ξεκινάει χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Αλίμονο αν εμείς οι ίδιοι θέλαμε να συρρικνώνουμε τη γλώσσα μας και μάλιστα μια τέτοια γλώσσα. Ωστόσο, όπως συμβαίνει συνήθως, κάθετι μεγάλο καταστρέφεται από μέσα και δευτερευόντως απ'τους εξωτερικούς παράγοντες. Και αν εσύ γράφεις έτσι έχοντας συναίσθηση, άλλωστε στο μέλλον θέλοντας και μη κανονικά ελληνικά θα διδάσκεις, πίστεψέ με, υπάρχουν πολλά ανήλικα ή άλλα παιδιά που δεν έχουν σχέση με τη θεωρητική κατεύθυνση και στα greeklish βλέπουν όχι μόνο μια μόδα αλλά ένα τρόπο να ξεφεύγουν από τα ορθογραφικά λάθη. Και προφανώς αυτοί δεν έχουν συναίσθηση των greeklish. Δυστυχώς ή ευτυχώς οι αλλαγές γίνονται αργά χωρίς να τις καταλαβαίνουμε, καλές ή κακές. Το θέμα είναι στις κακές να έχουμε αναπτύξει αντιστάσεις!

Π.Κ. είπε...
@ The blues, ή επί το ελληνικότερον: Αγαπητέ Αναστάσιε (για να γεμίζει και το στόμα αναστάσεις).

Χαίρομαι, που ως έχων μύγα μυγιάστηκες. Σημαίνει, ότι βαθιά (μα πολύ βαθιά) μέσα σου υπάρχει ακόμη ελπίδα επι-στροφής.

Χαίρομαι που παραδέχεσαι (και το πιστεύω), ότι δεν θέλεις να πληγώσεις τη γλώσσα μας, αν και αθέλητα γίνεται, όσο βέβαια σού αναλογεί.

Απ' την άλλη βέβαια, η κακομοίρα έχει αντέξει τόσες εκατοντάδες χρόνων. Τι θα πάθει απ' τόν έναν και απ' τον άλλον;

Παρ' όλ' αυτά, δεν είναι και τόσο δόκιμο ή ευοίωνο, απ' τη μια να παραδεχόμαστε ότι τα Γκρίκλις είναι μια "μόδα" και απ' την άλλη να εμμένουμε στην έκφραση αυτήν αλόγιστα και αβασάνιστα. Λάβε υπόψη σου, ότι αυτή η "μόδα" έχει ήδη δημιουργήσει μια συγκεκριμένη ά-γλωσση γενιά νέων ανθρώπων, η οποία δεν μπορεί πια να επιστρέψει. Και αν εσύ το καταφέρεις τελικά (όπως θέλω να ελπίζω, λόγω ειδικών σπουδών στη Φιλολογία), οι πλείστοι άλλοι δεν θα μπορέσουν, δυστυχώς.

Δεν πρόκειται για έναν υποτιθέμενο ή πλασματικό κίνδυνο, όπως υπονοείς, αλλά για μια σκληρότατη πραγματικότητα inter portas. Οι πλείστοι νέοι μας τώρα πια γράφουν με αυτή τη μέθοδο... Και όχι μόνο στο Διαδίκτυο. Το βλέπω και στην καθημερινότητα του σχολείου, όπου διδάσκω, ακόμη και σε κάποια τετράδια των μαθητών μου, κάτι που έχει περάσει και στις συζητήσεις τους. Πώς αυτοί θα επιστρέψουν; Πότε θα έχουν την ευκαιρία ν' ασκηθούν στην ενδεδειγμένη ελληνική γραφή; Από ποιάν έξοδο κινδύνου θα βρουν διέξοδο;

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Αν όντως πρόκειται για μιαν ακίνδυνη "μόδα" που κάποια στιγμή θα περάσει, τότε ας βαφτίσουμε έτσι (ακίνδυνη μόδα εννοώ) π.χ. τη χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών ή τη συμμετοχή μας σε πορνοπαιδοφιλικές δυνατότητες του Διαδικτύου και ας κοιμόμαστε ήσυχοι, δίχως τύψεις...

Ξέρεις ότι πάνω απ' όλα, ως προς τη γλώσσα, είμαι Ποιητής και άρα υπεύθυνος (όσο μού αναλογεί) για την υπεράσπισή της. Διότι οι Ποιητές πρώτα και κύρια διέσωσαν την πυκνότητα και την ποιότητα της ελληνίδος Γραφής διαινώνια.

Για να μη θεωρηθώ όμως τόσο υπερφίαλος, δανείζομαι ένα συγκλονιστικό απόσπασμα από τον Λόγο του Ελύτη κατά την Απονομή του Βραβείου Νόμπελ στη Στοκχόλμη του 1979, εκεί όπου οι πάντες υποκλίθηκαν με σεβασμό μπροστά στο Θαύμα της Ελληνικής Γλώσσας και Ποιητικής Γραφής. Είπε, λοιπόν, μεταξύ πολλών άλλων, ο παμμέγιστος Εκείνος:

[...] Μου εδόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ' όλ' αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμιση χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ' ελάχιστες διαφορές. Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση, αντιστοιχεί και στην υλικο-πνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μία Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος π.χ. -χωρίς ωστόσο να έχει το αντίκρυσμα που είχαν εκείνοι επάνω στην έκταση της πολιτισμένης τότε ανθρωπότητας.

Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν' αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών. Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος εικοσιπέντε αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μην γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Να τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. [...]

Καλό μου παιδί, ως προς τα blogs και την ιδιωτικότητα την οποία υπονοείς ότι έχουν, έχω την άποψη ότι εκεί μέσα μπορεί όντως να γράφει κανείς ό,τι θέλει μέχρι ασελγείας ή εμετού (περί ορέξεως ουδείς λόγος), αλλά καλό είναι να τα κλειδώνει, για να τα βλέπουν μόνον οι ενδιαφερόμενοι. Όταν αυτά είναι ανοικτά και δημόσια, καταλαβαίνεις ότι υπόκεινται σε θέα, κριτική ή και κατάκριση... Εκτός πια αν εμπίπτουμε στους επιδειξίες (μια μορφή ανωμαλίας και αυτή).

Κατά τα άλλα, φρόντιζε και συ να θεραπεύεις από τώρα το γλωσσικό μας όργανο όσο καλύτερα μπορείς, (αν και σήμερα κατανοώ ότι σε κουράζει για να το μάθεις, γι' αυτό αντιδράς έτσι), αλλά, φαντάσου την δύσμοιρη τη Γλώσσα μας, βράδυ στον ύπνο σου, να σου απευθύνει κατώδυνη το κλαψερό παράπονο:

m1n m@Fis3is na s4fi5w...

anastasios είπε...
Προφανώς εγώ στο μυαλό μου δεν νιώθω ότι βιάζω τόσο βάναυσα τη γλώσσα μου, την οποία σέβομαι. Πάντως μπορεί και τα πράγματα να έχουν πράγματι ξεφύγει, αλλά δεν θα αλλάξω εγώ τον κόσμο. Στο κάτω- κάτω το internet για μένα ένα παιχνίδι είναι, όπως και τα greeklish, που όταν το βαρεθώ θα το αφήσω... Είμαι άλλωστε μόλις 19 για να σκέφτομαι διαφορετικά! Πάντως η κατάληξη του σχολίου σας είναι όλα τα λεφτά! RESPECT!!!

anastasios είπε...
A, και κάτι τελευταίο: Μία διάλεκτος, (κάτι που βέβαια δεν είναι τα greeklish) που δεν μπορεί να ομιληθεί, να χρησιμοποιηθεί δηλαδή στον προφορικό λόγο, δεν είναι άξια λόγου. Και ίσως πολύ την υπερασπίστηκα χωρίς να είμαι και υπέρμαχος ή δημιουργός της. Aπλά όπως έστρωσα... θα κοιμηθώ!

Π.Κ. είπε...
Αναστάσιέ μου, για να πετύχουμε εντέλει σε ό,τι επιχειρούμε, όσο μικρό και αν είναι αυτό, είναι αναγκαίο να ελπίζουμε και να πιστεύουμε, ότι ΕΜΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, αλλιώτικα επαναπαυόμαστε στη χαμέρπειά μας ή, επί το λαϊκότερον, βράζουμε στο ζουμί μας...

Νίκος είπε...
Χαίρομαι που το blog μου προσφέρει τόπο για εποικοδομητικό διάλογο.

None είπε...
Καλός ο διάλογός σας, αλλά προσωπικά λυπάμαι που αφήνουμε έστω και μικρά περιθώρια αμφισβήτησης της Ελληνικής. Αφού αυτό συμβαίνει, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να φύονται ζιζάνια τύπου Άδωνη Γεωργιάδη.

Ιστορικός καπελωμένος

Το είδαμε κι αυτό στην πλατεία της Παναγούλας μας: Την προτομή του σπουδαίου Ιστοριογράφου του Ιονίου Κράτους Παναγιώτη Χιώτη, με καπέλο!... Αμ, έπρεπε να το περιμένουμε:

Η Ιστορία συνήθως (ή σχεδόν πάντα) καπελώνεται απ' τους επιτήδειους!...

Το Μπανάτο από αεροπλάνο [1]

Οι παραπάνω φωτογραφίες του χωριού μας, τραβηγμένες το Καλοκαίρι του 2006 από αεροπλάνο καθώς χαμηλώνει για να προσγειωθεί σε λίγο, δεν είναι καθαρές, διότι είναι κατάντικρυ στον ήλιο της Δύσης. Ζητάμε, λοιπόν, την κατανόησή σας.

Πυροτεχνήματα από το φετινό Πανηγύρι της Παναγούλας

Το φετινό πολύ πετυχημένο Πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου στο Χωριό μας ανήκει πια στις γλυκύτατες Αναμνήσεις. Όλοι το θυμόμαστε με αγαλλίαση κι ευχαρίστηση, διότι έδωσε τη δυνατότητα σε όλα τα γούστα των συντοπιτών μας, να εκφραστούν, σε όλους μας δε να συγχαρούμε και να ξεδώσουμε.

Περιμένουμε τα σχόλια και τις εντυπώσεις Σας.

Φθινοπωρινή Ισημερία στην πλατεία της Φανερωμένης

Εισερχόμαστε από αύριο κι επίσημα στο Φθινόπωρο. Ψιλοβροχούλες, συννεφιές, οι δικοί μας ξένοι γύρισαν πίσω στους δουλειές και στα σπίτια τους, ενώ τα σχολεία αναπτύσσουν ταχύτητα.

Ο Ιωάννης-Πορφύριος Κ., ενεργό μέλος της Νεανικής μας Συντροφιάς, φωτογράφησε απόψε την άδεια μας πλατεία, τα έρημα παγκάκια και δημιούργησε ένα σπουδαίο slide, το οποίο ανάρτησε στο φωτογραφικό του Ιστολόγιο, τη Φωτοθήκη. Από εκεί το αντιγράψαμε παραπάνω, χάριν των πολυπληθών αναγνωστών μας απ' όλο τον κόσμο, στους οποίους μάλιστα εξαιρετικά το αφιερώνουμε. Τον ευχαριστούμε και τον συγχαίρουμε!

Καλό Φθινόπωρο σε όλους!

Το Μπανάτο αφ' υψηλού [1]

Οι απόψεις αυτές αποτυπώνουν μόνο το κέντρο του Μπανάτου και την τριγύρω μόνο περιοχή. Το χωριό μας έχει μεγάλη έκταση, οπότε δεν είναι δυνατό να χωρέσει στον φωτογραφικό φακό. Κατά καιρούς θα προσφέρουμε στους αναγνώστες μας φωτοστιγμές από γωνιές του γενέθλιου τόπου μας.

Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού 2007 στην Ενορία του Μπανάτου εν Ζακύνθω

Στον ναό της Φανερωμένης μας εν Βανάτω γιορτάσαμε φέτος την εορτή της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού. Σ' ένα περιβάλλον καταστόλιστο και μοσχοβολισμένο από τους καθιερωμένους βασιλικούς, το πολυπληθές εκκλησίασμα στρέψαμε άπαντες τα μάτια της ψυχής και του σώματος προς το πάνσεπτο ξύλο του Σταυρού.

Και δικαιολογημένα! Διότι, όπως μάλιστα τόνισε στην ομιλία του ο Εφημέριός μας π. Παναγιώτης Καποδίστριας, "ο Σταυρός αποτελεί το μοναδικό καύχημα του κάθε Χριστιανού. Είναι η σκάλα που οδηγεί όλους μας -δια της Σταυρικής Θυσίας του Θεανθρώπου- στον θρόνο της Θεότητας ή, για ν' ακριβολογούμε, ο ίδιος ο Σταυρός είναι ο Θρόνος του Κυρίου Ιησού. Αποτελεί, εξάλλου, το υπέροχο εκείνο δέντρο, το οποίο, κατάκοπους μάς δέχεται υπό τη σκιά του για να δροσιστούμε, λαμβάνοντας την απαιτούμενη αναψυχή και αναπνοή για τη συνέχεια της οδοιπορίας μας στον κόσμο και του αγώνα κατά του Κακού".

Ωραία και ψυχοτερπής αυτή η γιορτή! Ευλαβείται κατάβαθα ο λαός μας τον Σταυρό και, σε συνδυασμό με τις ευωδιές των βασιλικών, δημιουργείται σήμερα στις εκκλησιές μας μια κατανυκτική αίσθηση και διάθεση προσευχητική!

Φωτογραφίες: Ιωάννης-Πορφύριος Καποδίστριας

Παράθυρα στο Μπανάτο (α΄)

Δυο γραφικά και χαρακτηριστικά παράθυρα απ' το χωριό μας, προτείνουμε σήμερα στο πολυπεριοδικό μας.

Η πρασινάδα της περγουλιάς με φόντο τη σιδεριά στο παράθυρο της Φανερωμένης, αλλά και τα κλασικά κουρτινάκια της δεύτερης φωτογραφίας, μιλούν κατευθείαν στην καρδιά μας, ξυπνώντας μας νοσταλγικά συναισθήματα.

Πρόκειται για δυο μόνο γλυκύτατες στιγμές του Φθινοπώρου στο χωριό μας, αφιερωμένες εξαιρετικά σε όλους τους απόδημους όπου γης Μπανατιώτες!

Αγιασμός στα εκπαιδευτήρια του Μπανάτου για το νέο σχολικό έτος

Σεπτέμβριος και τα σχολεία ανοίγουν. Σήμερα μάλιστα ο Εφημέριός μας επισκέφτηκε τα τρία εκπαιδευτήρια του Μπανάτου (Γυμνάσιο, Πειραματικό Ολοήμερο Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο), όπου τέλεσε τον καθιερωμένο Αγιασμό για το νέο σχολικό έτος.
Τα παιδιά, οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί της περιφέρειάς μας πανέτοιμοι άπαντες για την εργώδη προσπάθεια του επόμενου Χειμώνα, με στόχο τη μόρφωση ηθικών χαρακτήρων και την κατάκτηση όσων γίνεται περισσότερων κορυφών του Πνεύματος! Αυτό ακριβώς αποτέλεσε την ευχή του π. Παναγιώτη σε κάθε περίπτωση, μην κρύβοντας την κοινή θλίψη και την απορία για το εθνικό πένθος λόγω των Πυρκαγιών, αλλά και για το πρωτάκουστο σκάνδαλο στον Δήμο Ζακυνθίων, που ταλανίζει τη ζακυνθινή κοινωνία τις τελευταίες μέρες.

Καλή και ποιοτική χρονιά σε όλους!!!

[Τις φωτογραφίες μάς πρόσφερε ευγενικά ο εκπαιδευτικός κ. Νίκος Αρβανιτάκης, ιδρυτής και υπεύθυνος του Πολιτιστικού Σωματείου "Υακίνθη". Τον ευχαριστούμε πολύ.]

Νεότερα έργα ξυλογλυπτικής στον ναό της Παναγούλας

Οι πληγές από τη Σεισμοπυρκαγιά του 1953 δεν έχουν ακόμη επουλωθεί στους ναούς της Ζακύνθου. Πενήντα τέσσερα χρόνια μετά, ακόμη διορθώνουμε, ενώ πλείστα όσα χρήματα απαιτούνται για ν' αποκατασταθούν τα προσεισμικά ή να δημιουργηθούν νέα-μετασεισμικά έργα τέχνης στις εκκλησιές μας.

Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί και ο ναός της Παναγούλας, ο οποίος, όχι μόνον οικοδομήθηκε εκ βάθρων μεταξύ 1972 και 1980, αλλά ήταν απαραίτητο να ιστορηθεί -συν τω χρόνω- ο εσωτερικός διάκοσμος, με σεβασμό στην παραδοσιακή του νησιού μας αισθητική γραμμή, τουτέστιν το "ζακυνθινό μπαρόκ".

Κατά την τελευταία, λοιπόν, εικοσαετία έχει ολοκληρωθεί ο ξυλόγλυπτος διάκοσμος του βορείου και του νοτίου τοίχου της Παναγούλας, ενώ ετοιμάζεται και ο δυτικός. Το έργο ανέλαβαν οι δοκιμασμένοι κι έγκριτοι σύγχρονοι μαστόροι της γλυπτικής του ξύλου Ζακυνθινοί Αδελφοί Τσουκαλά (Διονύσιος και Γεώργιος).

Ένθετοι πίνακες στους ξυλόγλυπτους τοίχους χρησιμοποιήθηκαν, όσοι διασώθηκαν από το Ανελέητο του Χρόνου και ήδη συντηρήθηκαν, ενώ συμπληρώθηκε το έργο από άλλους πίνακες με σκηνές από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, δια χειρός του νεότερου (Ζακυνθινού επίσης) αγιογράφου Νίκου Μπιάζη-Σεντή.

Τελευταία, οι Αδελφοί Τσουκαλά εποίησαν καλαίσθητη αχιβαδοειδή καθέδρα του Αγίου Διονυσίου, η οποία τέθηκε επιτοίχια στο άκρο του νοτίου τοίχου.

Οι πέντε Παναγίες του Μπανάτου

Θα μπορούσε κανείς να πει, ότι το Μπανάτο πρόκειται για ένα "μικρό περιβόλι της Παναγίας". Το χωριό μας στολίζεται κυριολεκτικά από επτά συνολικά ναούς, εκ των οποίων οι πέντε είναι αφιερωμένοι στην Υπεραγία Θεοτόκο. Από αυτούς, οι τρεις ανήκουν στο νομικό πρόσωπο της Ενορίας μας και οι δυο σε ιδιώτες.

Δίνεται πάντως η δυνατότητα στους ενορίτες μας να τιμούν "πολυμερώς και πολυτρόπως" τη Μητέρα του Φωτός, απονέμοντας σ' Εκείνην ύμνους και ωδές ευχαριστιών, ικεσιών κι εμπιστοσύνης, κατέχοντας σε κάθε περίπτωση την πεποίθηση, ότι απευθυνόμαστε στην ίδια τη Μάνα μας.

Ο Ναός της Παναγούλας, Μητροπολιτικός του Μπανάτου και του Δήμου Αρκαδίων. Πανηγυρίζει στην εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, 15 Αυγούστου.

Ο Ενοριακός Ναός της Φανερωμένης. Πανηγυρίζει στην εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, 21 Νοεμβρίου.

Το ενοριακό Παρεκκλήσιο της Βλαχέραινας στον τόπο του ομώνυμου παλαίφατου Μοναστηριού. Λόγω μεγέθους δεν τελείται εδώ Θεία Λειτουργία, αλλά υπαίθρια Παράκληση κάθε χρόνο στις 2 Ιουλίου (εορτή της Καταθέσεως της Εσθήτος της Παναγίας στον ιστορικό ναό των Βλαχερνών της Κωσταντινούπολης) ή στις 31 Αυγούστου (εορτή της Αγίας Ζώνης).

Το παρεκκλήσιο της Βλαχέραινας, ένας νεότερος ναΐσκος, ιδιοκτησίας Νίκης χήρας Τιμοθέου Παράσχη. Πανηγυρίζει στις 2 Ιουλίου (όπως παραπάνω).

Το παρεκκλήσιο της Βαγγελίστρας στον συνοικισμό Μαρινέϊκα του Μπανάτου, ιδιοκτησίας Οικογένειας Αβούρη. Επειδή κατά την ημέρα του Ευαγγελισμού δεν είναι πρακτικά εύκολο να εορτάζει, η λειτουργική πανηγυρική Σύναξη του εν λόγω ναΐσκου τελείται κατά την Διακαινήσιμο Εβδομάδα.

Συστράτευση ανθρωπιάς για τους Πυροπαθείς

Ό,τι μπορεί να προσφέρει ο καθένας στους δυστυχισμένους Πυρόπληκτους των ημερών μας, ας το κάμει. Τούτο επισημαίνουμε, δεδομένου ότι απόψε το βράδυ πραγματοποιείται μεγάλος Τηλεμαραθώνιος από τα ιδιωτικά Τηλεοπτικά Κανάλια.

Θυμίζουμε, εξάλλου, ότι συνεχίζεται η συγκέντρωση ανθρωπιστικής βοήθειας στην Ενορία μας, όπως ήδη Σάς έχει ανακοινωθεί και από αυτή τη θέση και από τον άμβωνα. Πρέπει όμως να επισημάνουμε, ότι οι συνενορίτες μας δεν έχουν δείξει ακόμη την δέουσα ευαισθησία. Πάμε χαλαρά... Αυτό όμως μάς αδικεί, διότι οι ανάγκες των ταλαίπωρων συνανθρώπων μας επείγουν. Ελπίζουμε στο καλύτερο!

Πάμε πλατεία;

Ήδη μάς μπήκε ο Σεπτέμβριος αυστηρότατος, θλιμμένος και τα "κεφάλια μέσα"... Η καθημερινή μας ζωή φθινοπωριάζει, παίρνει άλλους γρήγορους και αγχωτικούς ρυθμούς, καθώς οι διακοπές τελειώσανε και τα σχολεία ξανανοίγουν. Το χωριό μας σιγά-σιγά αλλάζει όψη. Τα καλοκαιρινά ολοφώτεινα και καλοφροντισμένα σπίτια σφραγίζουν, οι άνθρωποί μας επιστρέφουν στας Αθήνας ή όπου αλλού στο κόσμο, ενώ εμείς οι μόνιμοι κάτοικοι παραμένουμε πίσω, για να υπομείνουμε τις κρυάδες ενός επερχόμενου χειμώνα, που δεν μπορούμε να ξέρουμε τι μάς επιφυλάσσει.

Εκείνο πάντως που θα μάς λείψει περισσότερο είναι η νεανικότητα που χαρακτήριζε τους δρόμους και τις πλατείες μας, κυρίως το ενοριακό μας πλάτωμα, αυτό του ναού της Φανερωμένης στο κέντρο του Μπανάτου. Κάθε απόγευμα των καυτών (με άλλα λόγια εφηβικών) μηνών Ιουλίου και Αυγούστου, μέχρι πολύ αργά τη νύχτα, χαρούμενες νεανικές φωνές έδιναν ουσία και περιεχόμενο στην αντιαισθητική στασιμότητα των τειχών της επαρχίας μας (πού είσαι καημένε Καρυωτάκη;), νοηματοδοτώντας ή και ελέγχοντας τα τριγύρω φρικτά γηρατειά.

Σεπτέμβριος απρόβλεπτος με πολλά πολυποίκιλα νέα προβλήματα και ήδη πένθος εθνικό (λόγω των Πυρκαγιών που κατακάψαν την πατρίδα μας) να μάς πικραίνει έως λυγμού... Παιδιά κι έφηβοι δεν πάνε πια πλατεία... Τα δε παγκάκια της Φανερωμένης ολόμονα ολοένα αναθυμούνται τις έκτακτες θερινές χαρές τους, ευελπιστώντας σ' ένα επόμενο καλύτερο Καλοκαίρι για να ξαναπάρουν ζωή!

Κλείνοντας αυτό το επικαιρικό σημείωμα αφιερώνουμε ένα σχετικό με τα παραπάνω ποίημα στα καλοκαιρινά παιδιά της Πλατείας μας:

ΚΑΘΕ ΠΟΥ ΦΘΙΝΟΥΝ ΟΙ ΟΠΩΡΕΣ

Κάθε που φθίνουν οι οπώρες

και γονατίζει ο Κήπος μας

νυμφομανής

κάτω απ' τα γεγονότα

μιαν άπλωση χρειάζομαι χεριού
να ξεδιαλύνω το Ασαφές

δικαιολογία πειστική

μια τύψη έστω

να μην σε παραδώσω του Θυμού

τζιτζίκια σ' εκκρεμότητα

να ξεδιαλύνουν όπως όπως τα Όνειρα-

-τα Όνειρα

φάκες επιδέξιες της Αβύσσου

παμπόνηρα

ζηλόφθονα ζωάκια Παραδείσου.

[Από την ποιητική συλλογή μου "Ο αρχαίος Αγροφύλαξ", εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα 2007, σ. 44]

π. Π.Κ.

Παράκληση για την Αγία Ζώνη και για την Προστασία του Περιβάλλοντος στη Βλαχέραινα Μπανάτου [31.8.2007]

 Ναΰδριο Παναγίας της Βλαχέραινας Μπανάτου, εσπέρας 31ης Αυγούστου 2007 

-->