Διευκρινίσεις σχετικά με παρερμηνεία δηλώσεων του Προέδρου Ποροσένκο

Του Ρωστισλάβου Παβλένκο,

βουλευτού του Ουκρανικού Κοινοβουλίου,

συμβούλου του Προέδρου Ποροσένκο.

Η αναγνώριση της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας προχωρεί, αλλά ο αγώνας συνεχίζεται. Οι αντίπαλοι επιστρατεύουν κάθε μέθοδο, συμπεριλαμβανομένης της παρερμηνείας δηλώσεων, ώστε να εμφανίζουν έννοιες που δεν αναφέρθηκαν. Για παράδειγμα, μερικά μέσα μαζικής ενημερώσεως επιχείρησαν να δώσουν διαφορετικό νόημα στις δηλώσεις του Προέδρου Ποροσένκο, αναφορικά με την ευχή που εξέφρασε για ενότητα ανάμεσα στους Ορθοδόξους και Ελληνόρρυθμους Καθολικούς, προχωρώντας σε αυθαίρετα συμπεράσματα. Στην προσπάθειά τους αυτή, επιστρατεύτηκαν παλαιοί και μακροχρόνιοι μύθοι.

Ο Πρόεδρος Ποροσένκο ομιλεί πάντοτε ξεκάθαρα. Ο Πρόεδρος έδωσε μεγάλους αγώνες ώστε να απαλλαγεί η εκκλησιαστική ζωή της Ουκρανίας από έξωθεν παρεμβάσεις και από την προπαγάνδα. Πέτυχε την Οικουμενική αναγνώριση της Εκκλησίας μας. Η Αυτοκεφαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας, υπό τον Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Επιφάνιο, και η θέση της ως ίση ανάμεσα σε ίσους στον Ορθόδοξο κόσμο αποτελεί τη βάση της πνευματικής ανεξαρτησίας, καθώς και ένα δυνατό παράγοντα ασφάλειας της Ουκρανίας.

Εν τω μεταξύ, οι Εκκλησίες στην Ουκρανία συνεργάζονται στην ανάπτυξη της πνευματικότητας στην κοινωνία, στην ενίσχυση της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, στην παροχή βοήθειας προς τους ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων των υπερασπιστών της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας. Αυτή είναι η ενότητα, για την οποία ομιλεί πάντοτε ο Πρόεδρος Ποροσένκο. Και κάτι ακόμη: στο πνεύμα της προσευχής για ειρήνη και ενότητα ολόκληρου του κόσμου, οι Ορθόδοξες Εκκλησίες - το Οικουμενικό Πατριαρχείο και όλες οι τοπικές Εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένης της Μόσχας - καθοδηγούν τον θεολογικό διάλογο, για παράδειγμα, με το Βατικανό. Ο Πατριάρχης της Μόσχας μπορεί να συναντήσει τον Πάπα της Ρώμης στην Κούβα - χωρίς να προκαλέσει οποιαδήποτε δυσαρέσκεια.

Εκείνοι που ακολουθούν τη ρωσική προπαγάνδα στη χειραγώγηση συμπερασμάτων, πρέπει να θυμούνται αυτό. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας είναι αυτοκέφαλη, ανεξάρτητη -γεγονός που πιστοποιείται από τον Τόμο του Οικουμενικού Πατριαρχείου- και θα παραμείνει πάντα έτσι.

*     *     *

Справа визнання Української Православної Церкви (ПЦУ) рухається, але боротьба триває. Опоненти пускають в ход усі засоби, включно з пересмикуванням і приписуванням думок, які не озвучувались. Зокрема, деякі ЗМІ намагаються надати інший сенс висловлюванням Президента Порошенка про його бажання єдності православних та греко-католиків, роблячи далекосяжні умовиводи. При тому тиражуються старі, багато разів спростовані міфи. 

Президент Порошенко чітко висловлює свою позицію. Він доклав величезних зусиль, щоб позбавити церковне життя України від зовнішньої втручання та пропаганди, і домогтися Вселенського визнання незалежності нашої Церкви. Автокефалія УПЦ (ПЦУ) під проводом Митрополита Епіфанія, її статус як рівної серед рівних у православному світі - запорука і духовної незалежності України, і потужний безпековий чинник. А Церкви разом працюють над розвитком духовності суспільства, зміцненням незалежності України, допомогою людям, закрема захисникам країни. Саме про таку єдність завжди говорить Президент Порошенко.

І ще. У дусі моління за мир і єдність усього світу, православні Церкви - і Вселенська Патріархія, і всі помісні Церкви, включно з Московською - ведуть теологічний діалог, зокрема, з Ватиканом. Патріарх Московський може зустрічатися з Папою Римським на Кубі - і це не створює жодного обурення.

Тим, хто робить слідом за російською пропагандою маніпулятивні висновки, слід про це пам‘ятати. ПЦУ є автокефальною, незалежною, що стверджено Томосом Вселенського Патріарха, і такою пребуде.

*     *     *

Recognition of the Ukrainian Orthodox Church (OChU) moves on, yet the struggle continues. The opponents employ any methods, including misinterpretation and giving the meanings, which were not stated. For instance, some media tried to give a different meaning to statements of President Poroshenko regarding his wish of unity among the Orthodox and the Greek Catholic, making far-reaching conclusions. In doing so, old and long-dismissed myths are used. 

President Poroshenko states his position very clearly. He made great efforts to liberate the ecclesiastical life of Ukraine from the outside interference and propaganda. He succeeded in obtaining the Ecumenical recognition of our Church. Autocephaly of the UOCh (OChU), under the Metropolitan Epiphanius of Kyiv and all Ukraine, its status as equal among equals in the Orthodox world - is a basis of spiritual independence, as well as a strong security factor. 

Meanwhile, the Churches in Ukraine cooperate in development of spirituality of society, fortifying the independence of Ukraine, helping people, including the defenders of Ukraine’s independence. It is this unity, that President Poroshenko always speaks of. And another thing: in the spirit of praying for peace and unity of the whole world, the Orthodox Churches - the Ecumenical Patriarchate and all the local Churches, including Moscow, alike - lead the theological dialogue, for instance, with the Vatican. The Patriarch of Moscow can meet the Pope of Rome in Cuba - without rising any discontent. 

Those, who follow Russian propaganda in manipulative conclusions, should remember this. Orthodox Church of Ukraine is autocephalous, independent, which is certified by the Tomos of the Ecumenical Patriarchate, and will always remain so.

Σχετικά με την κατάσταση στην τέως Εξαρχία Ορθοδόξων Παροικιών Ρωσικής Παραδόσεως στη Δυτική Ευρώπη

Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Ρωμανός Αναστασιάδης,

Κληρικός του Οικουμενικού Πατριαρχείου εκ Κρήτης.

Τον Νοέμβριο του 2018, το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανεκάλεσε τον Τόμο του 1999 και προσεκάλεσε τους κληρικούς και τους πιστούς της τέως Εξαρχίας Ορθοδόξων Παροικιών Ρωσικής Παραδόσεως στη Δυτική Ευρώπη, να ενταχθούν στις κατά τόπους Μητροπόλεις του Οικουμενικού Θρόνου, στις χώρες όπου διαμένουν. Από την στιγμή εκείνη ο τέως Έξαρχος, Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης, κανονικώς δεν είχε κανένα δικαίωμα ανάμιξης στα πράγματα της Εξαρχίας, η οποία παλαιότερα είχε ανατεθεί σε αυτόν. 

Ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης αρχικά είχε χειροτονηθεί ως Βοηθός Επίσκοπος του Οικουμενικού Πατριάρχου και είχε τεθεί στη διάθεση του τότε Εξάρχου, Πανιερ. Αρχιεπισκόπου Τελμησσού κ. Ιώβ, βάσει αποφάσεως της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αργότερα, όταν ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος Τελμησσού κ. Ιώβ μετετέθη, με απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, σε άλλη θέση, ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης, μετά από πρόταση της Γενικής Συνελεύσειως της Εξαρχίας, εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο ως Έξαρχος και ανυψώθη σε τιτουλάριο Αρχιεπίσκοπο Χαριουπόλεως του Οικουμενικού Θρόνου. Ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης δεν υπήρξε ποτέ επαρχιούχος επίσκοπος, δηλαδή δεν υπήρξε επίσκοπος του τόπου. Ήταν μόνον Έξαρχος του Οικουμενικού Πατριάρχου, δηλαδή αντιπρόσωπός Του, με το δικαίωμα να ενεργεί μόνον εκ προσώπου και εν ονόματι του Οικουμενικού Πατριάρχου. Η Εξαρχία δεν είναι μία Επαρχία, αλλά αποτελεί ένα σύνολο των πατριαρχικών ενοριών σε συγκεκριμένους γεωγραφικούς τόπους, όπου υπάρχουν άλλοι τοπικοί Επαρχιούχοι Επίσκοποι.

Ο τιτουλάριος αρχιερέας, λοιπόν, δεν έχει Επαρχία. Έχει μόνο ψιλό τίτλο και μπορεί να εξασκεί λειτουργικά και ποιμαντικά καθήκοντα μόνον κατ’ ανάθεσιν του αρχιερέα του τόπου. Στον κ. Ιωάννη, ως τιτουλάριο Αρχιεπίσκοπο, ανετέθη το συγκεκριμένο έργο της διοικήσεως της τέως Εξαρχίας Παροικιών Ρωσικής Παραδόσεως στη Δυτική Ευρώπη. Από τη στιγμή όμως της διαλύσεως της τέως Εξαρχίας ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης δεν είχε δικαίωμα για καμία ανάμιξη -διοικητική, ποιμαντική και λειτουργική- στις ενορίες, τον κλήρο και τους πιστούς της πρώην Εξαρχίας. Εκείνος όμως, χωρίς να έχει πλέον σχετική εξουσιοδότηση, συνέχισε να ασκεί τα παλαιά του καθήκοντα, πράγμα που τιμωρείται από τους Ιερούς Κανόνες. Έτσι, ο 35^ος Κανόνας των Αγίων Αποστόλων τιμωρεί τον αρχιερέα που τελεί χειροτονίες σε ξένη επαρχία, χωρίς κανονική άδεια του τοπικού επισκόπου, καθώς και τους υπ’ αυτού χειροτονουμένους, με καθαίρεση. Με τον ίδιο τρόπο ο 13^ος Κανόνας της εν Αντιοχεία Συνόδου απαγορεύει, επί ποινή παύσεως και ακυρώσεως πράξεως, στους επισκόπους να αμιγνύονται στις εκκλησιαστικές υποθέσεις ξένων επαρχιών χωρίς άδεια του τοπικού επισκόπου. Επίσης υπάρχουν και άλλοι Κανόνες που απαγορεύουν παρόμοιες ενέργειες, όπως ο 22^ος της εν Αντιοχεία και ο 25^ος της εν Σαρδική Συνόδου. Ο 18^ος Κανόνας της εν Αντιοχεία Συνόδου απαγορεύει σε επίσκοπο χωρίς επαρχία να αναμιγνύεται στις εκκλησιαστικές υποθέσεις του τόπου όπου του επιτρέπουν να λειτουργεί. Και ο 3^ος Κανόνας της Συνόδου της Σαρδικής απαγορεύει στον επίσκοπο ακόμη και να επισκέπτεται ξένη επαρχία χωρίς την άδεια του οικείου επισκόπου.

Ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης πρόσφατα απολύθηκε από τον κλήρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου με απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, η οποία είναι το ανώτατο δικαστικό όργανο του Οικουμενικού Παριαρχείου. Προφανώς, η απόλυση αυτού έγινε αντί της κανονικής ποινής που θα έπρεπε να επιβληθεί σε αυτόν. Και από τη στιγμή που απελύθη ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης δεν έχει πλέον το δικαίωμα να φέρει τον τίτλο Χαριουπόλεως (αλλά πλέον λέγεται πρώην Χαριουπόλεως), επειδή καθώς αυτός δεν ανήκει πλέον στο κλίμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν δύναται να φέρει τίτλο του κλίματος αυτού.

Ο Καταστατικός Χάρτης της τέως Εξαρχίας αναφέρει ότι αυτός ο θρησκευτικός σύλλογος υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Δηλαδή έχει ως ανώτατη αρχή τον Οικουμενικό Θρόνο. Επίσης ο Κατασταστικός Χάρτης προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι η Εξαρχία διοικείται από τους Ιερούς Κανόνες, οι οποίοι προηγούνται του Καταστατικού Χάρτη. Εξάλλου ο τρόπος διορισμού του Εξάρχου Αρχιεπισκόπου, όπως τον προβλέπει ο Καταστατικός Χάρτης, γίνεται σε τελευταίο στάδιο με εκλογή από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αξίωμα του δικαίου είναι ότι η Αρχή που διορίζει κάποιον μπορεί και να τον παύσει από τη θέση όπου τον διόρισε. Με τον ίδιο τρόπο, επί παραδείγματι, ο προηγούμενος Έξαρχος μετετέθη από τα καθήκοντά του στην τέως Εξαρχία σε άλλη θέση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, χωρίς καμία προηγούμενη αίτηση εκ μέρους του ή εκ μέρους της Εξαρχίας. Επιπλέον, ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης πάλιν και πολλάκις, ενώπιον μαρτύρων και με διαφόρους τρόπους και ευκαιρίες, είχε εκφράσει τη ρητή επιθυμία και πρόθεσή του να αποχωρήσει από τη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Θρόνου και να ενταχθεί στην Εκκλησία της Ρωσίας, κάτι το οποίο επεσήμανε και ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης στο προς αυτόν Απολυτήριο Γράμμα, αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Διά τῶνδε τῶν ἡμετέρων Πατριαρχικῶν Γραμμάτων, κατανοήσαντες τήν βαθείαν ἐπιθυμίαν τῆς ὑμετέρας Ἱερότητος ὅπως ἐνταχθῆτε ὑπό τό ὠμοφόριον τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Μόσχας καί πάσης Ρωσσίας, ἥντινα καί ἐξεφράσατε πολλάκις καί διά λόγων καί δι’ ἔργων, ἀπολύομεν ὑμᾶς, προσωπικῶς καί μόνον, ἐκ τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ἁγιωτάτου Ἀποστολικοῦ καί Πατριαρχικοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου...».

Εν τέλει, βάσει του ίδιου του Καταστατικού της πρώην Εξαρχίας, που αναγνωρίζεται από το Γαλλικό Κράτος, ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης δεν έχει πλέον κανένα δικαίωμα για ανάμιξη στις υποθέσεις της τέως Εξαρχίας, όπως του επεσημάνθη ρητώς και στο προαναφερθέν Πατριαρχικό Γράμμα: «Τοῦτο σημαίνει ὅτι τοὐντεῦθεν ἡ ὑμετέρα Ἱερότης οὐδεμίαν ἁρμοδιότητα ἔχει ἀναμίξεως, καθ’ οἱονδήποτε τρόπον, εἰς τά πράγματα τῶν ἐν Δυτικῇ Εὐρώπῃ Ὀρθοδόξων Παροικιῶν ρωσσικῆς παραδόσεως».

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Γαλλίας κ. Εμμανουήλ, με απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ορίστηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2019, Τοποτηρητής του Οργανισμού «Union directrice des associations orthodoxes russes» (πρώην Εξαρχίας), προκειμένου να επιληφθεί όλων των ζητημάτων αυτής. Δηλαδή ο ισχυρισμός ότι η τέως Εξαρχία λειτουργεί τώρα όχι από τους Ιερούς Κανόνες αλλά από το Καταστατικό δεν ισχύει, επειδή το ίδιο το Καταστατικό αναφέρει ότι πρέπει να διέπεται από τους Ιερούς Κανόνες, οι οποίοι και είναι υπεράνω του Καταστατικού.

Υπάρχει ακόμη ο ισχυρισμός ότι δήθεν η τέως Εξαρχία λειτουργεί τώρα βάσει των νόμων 1901 και 1905 του Γαλλικού Κράτους. Ο ισχυρισμός αυτός δεν μπορεί να σταθεί επειδή αυτοί οι νόμοι αφορούν απλώς διοίκηση κοσμική και όχι πνευματική. Δηλαδή, η τέως Εξαρχία δοικείται με τη Θεία Χάρη που πηγάζει από το Οικουμενικό Πατριαρχείο βάσει των Ιερών Κανόνων και όχι από το Κράτος βάσει των νόμων. Η εκκλησιαστική υπόσταση του συλλόγου αυτού πηγάζει βάσει των Ιερών Κανόνων από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και όχι από τους νόμους του οποιουδήποτε Κράτους.

Επομένως, βάσει των Ιερών Κανόνων και του Καταστατικού, που αναγνωρίζεται βάσει των προαναφερθέντων νόμων και από το Γαλλικό Κράτος, ο μόνος κανονικός και νόμιμος επικεφαλής των ενοριών της τέως Εξαρχίας που βρίσκονται στη Γαλλία είναι ο Σεβ. Μητροπολίτης Γαλλίας κ. Εμμανουήλ. Οι δε ενορίες της τέως Εξαρχίας που βρίσκονται εκτός Γαλλίας δεν μπορούν ασφαλώς να διοικούνται με κανόνες του γαλλικού δικαίου.

Η Γενική Συνέλευση που είχε προγραμματίσει ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης είναι κανονικώς και νομικώς παράνομη και άκυρη.

Ελπίζουμε ότι ο Πανιερ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιωάννης, οι κληρικοί και οι πιστοί της τέως Εξαρχίας θα κατανοήσουν τη σοβαρότητα της καταστάσεως.

Δελτίο ειδήσεων εκ Φαναρίου από 2 έως 5 Σεπτεμβρίου 2019

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ  ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἐκκλησιαστικαί Εἰδήσεις 

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν:

- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Γέροντα Περγάμου κ. Ἰωάννην, Ἀκαδημαϊκόν, ἐξ Ἀθηνῶν. 
- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Ἴμβρου καί Τενέδου κ. Κύριλλον. 

- Τόν Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπον Θυατείρων καί Μ. Βρεταννίας κ. Νικήταν. 

- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Νέας Ἰερσέης κ. Εὐάγγελον, συνοδευόμενον ὑπό τοῦ Ἱερολ. Διακόνου κ. Φιλοθέου Tomczewski.

- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Σηλυβρίας κ. Μάξιμον, Ἐπόπτην τῆς Περιφερείας Ὑψωμαθείων, μετά τοῦ Αἰδεσιμ. Πρεσβυτέρου κ. Κωνσταντίνου Τζανμπεζντῆ, Ἱερατικῶς Προϊσταμένου τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου Τόπκαπι, καί μελῶν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Κοινότητος, κομίσαντας Αὐτῷ τόν εἰθισμένον ἄρτον, ἐπί τῇ ἐγγιζούσῃ πανηγύρει τῆς Ὑψώσεως του Τιμίου Σταυροῦ, ἥτις, κατ’ ἀρχαῖον ἔθος, ἑορτάζεται ἐν τῷ παρ’ αὐτοῖς Ἱ. Ναῷ. 

- Τόν Σεβ. Μητροπολίτην Ἀδριανουπόλεως κ. Ἀμφιλόχιον, Διευθυντήν τοῦ ἐν Ἀθήναις Γραφείου Ἐκπροσωπήσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

- Τόν Σεβ. ΡΚαθολικόν Ἀρχιεπίσκοπον Novi κ. Paul Fitzpatrick Russell, Νούντσιον τοῦ Βατικανοῦ ἐν Ἀγκύρᾳ, κομίσαντα ἐπιστολήν τῆς Α. Α. τοῦ Πάπα Φραγκίσκου.

- Tόν ΡΚαθολικόν Ἐπίσκοπον Crema Θεοφιλ. κ. Daniele Gianotti, ἐπί κεφαλῆς ὁμίλου κληρικῶν καί λαϊκῶν συνεργατῶν αὐτοῦ, ἐξ Ἰταλίας. 

- Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου κ. Βαρθολομαῖον Ἰατρίδην, Ἱεροκήρυκα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς. 

- Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Σεραφείμ Στεργίου, Ἡγούμενον τῆς Ἱ. Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Ἁγίου Νικάνορος Ζάβορδας.

- Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Μάξιμον Ἀδαμίδην καί τόν Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρεσβύτερον κ. Ἐμμανουήλ Σέρβον, ἐκ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Ἰλίου, Ἀχαρνῶν καί Πετρουπόλεως. 

- Τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Ἀρσένιον Κατερέλον, Κληρικόν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Φθιώτιδος, συνοδευόμενον ὑπό τῆς Ὁσιωτ. Μοναχῆς Χριστονύμφης. 

- Τόν Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρεσβύτερον κ. Μιχαήλ Βαρβαρέλην, ἐκ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πιτσβούργου, ἐπί κεφαλῆς ὁμίλου προσκυνητῶν ἐκ τῆς Ἐνορίας Ἁγίας Τριάδος Camp Hill Harrisburg Πενσυλβανίας.

- Τόν Αἰδεσιμολ. Πρεσβύτερον κ. Νεκτάριον Μάλφαν, ἐπί κεφαλῆς ὁμίλου προσκυνητῶν ἐκ τῆς Ἐνορίας Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν Καρυωτῶν Λευκάδος. 

- Tόν Ἐντιμολ. Ἄρχοντα Ἔξαρχον κ. Ἀθανάσιον Μαρτίνον, νέον Πολιτικόν Διοικητήν τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὑποβαλόντα σέβη καί ἐξαιτησάμενον τήν ἁγίαν Πατριαρχικήν εὐχήν καί εὐλογίαν ἐπί τῇ ἀναλήψει τῶν εὐθυνοφόρων καθηκόντων αὐτοῦ, ὅν Οὗτος συνεχάρη πατρικῶς, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Μαρίνης, καί τόν Ἐλλογ. Δρα Γεώργιον Πενέλην, Ὁμότιμον Καθηγητήν Πανεπιστημίου, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Παρασκευῆς καί τοῦ υἱοῦ αὐτῶν Ἐλλογ. Δρος Γρηγορίου.   

- Τόν Ἐντιμολ. Ἄρχοντα Μ. Ρήτορα κ. Ἀλέξανδρον Ἀλεξανδρῆν, Πρέσβυν ἐ.τ., καί τόν Ἐλλογ. κ. Χρῆστον Ἀραμπατζῆν, Καθηγητήν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης. 

- Τόν Ἐντιμολ. Ἄρχοντα Ὑπομιμνήσκοντα κ. Συμεών Πασχαλίδην, Πρόεδρον τοῦ Τμήματος Ποιμαντικῆς καί Κοινωνικῆς Θεολογίας τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου, Διευθυντήν τοῦ ἐν Θεσσαλονίκῃ Πατριαρχικοῦ Ἱδρύματος Πατερικῶν Μελετῶν, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Μαρίας Βρέττα, Θεολόγου, καί τόν Ἐλλογ. κ. Ἀπόστολον Κραλίδην, Καθηγητήν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης, μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ Ἐλλογ. κ. Θεολογίας Κουκουλιάτα, Φιλολόγου. 

- Τόν Ἐξοχ. κ. Γεώργιον Πουκαμισᾶν, Πρέσβυν τῆς Ἑλλάδος ἐν Κιέβῳ.

- Τόν Ἐντιμ. κ. Ekrem Oran, Δήμαρχον Κρήνης (Çeşme), μετά τοῦ Μουσικολ. κ. Στυλιανοῦ Μπερμπέρη. 

- Τόν Ἐλλογ. Δρα τῆς Νομικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν Ἰωάννην Καστανᾶν, Ἐπιστημονικόν Συνεργάτην τοῦ Πανεπιστημίου Λευκωσίας.  

- Τούς Ἐντιμ. κ.κ. Ἰωσήφ Βιγλάκην καί Παρασκευᾶν Χηνόπουλον, ἐκ Χανίων Κρήτης. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Ἀλέξανδρον Εὐστρατιάδην, Ὑπάλληλον τῶν Πατριαρχείων, ἐπί τοῖς διαγενομένοις ὀνομαστηρίοις αὐτοῦ. 

- Ὅμιλον προσκυνητῶν ἐκ τῆς Ἐπισκοπῆς Slobozia καί  Calarasi, τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας, μέ ἐπί κεφαλῆς τόν Αἰδεσιμολ. Πρεσβύτερον κ. Bogdan – Ionut Stancu. 

- Ὅμιλον Λουθηρανῶν Παστόρων καί Θεολόγων, ἐκ Τrondheim Νορβηγίας, ὑπό τήν ἡγεσίαν τοῦ Αἰδεσιμολ. κ. Nils Age Aune.

- Τόν Ἐντιμ. κ. Ἀθανάσιον Δούκοβιτς, ἐντεῦθεν. 

- Τήν Εὐγεν. κ. Ἀναστασίαν Θεοδωρίδου, μετά τοῦ υἱοῦ αὐτῆς Ἐντιμ. κ. Θεοδώρου Ἀλφαρχάν, τῆς συζύγου αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Εὐαγγελίας καί τοῦ τέκνου αὐτῶν Νικολάου, ἐξ Ἀθηνῶν. 

- Τήν Ἐλλογ. κ. Κωνσταντίναν Κανελλοπούλου, Ἐκπαιδευτικόν, ἐξ Ἀθηνῶν. 

- Τόν Ἐλλογ. κ. Φέλιξ Ἀγραφιώτην, Φιλόλογον, μετά τῆς μητρός αὐτοῦ Εὐγεν. κ. Σίλβα, ἐντεῦθεν. 

- Τόν Ἐντιμ. κ. Φίλιππον Μπαρντακτσῆν, Μεταπτυχιακόν Φοιτητήν ἐν τῇ Θεολογικῇ Σχολῇ Θεσσαλονίκης, μετά τοῦ ἐξαδέλφου αὐτοῦ Δαμιανοῦ, ἐντεῦθεν.  

  

*   *   *

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Πατριάρχης, ἐξεπροσωπήθη:

- Ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβα, κατά τήν κηδείαν τῆς ἀειμνήστου Ἑλένης Σουλτάνη, ἐκ τοῦ Ἱ. Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ Ἁγίου Γεωργίου Νεαπόλεως, τήν Δευτέραν, 2αν Σεπτεμβρίου. 

- Ὑπό τοῦ Πανιερ. Ἀρχιεπισκόπου Τελμησσοῦ κ. Ἰώβ, Μονίμου Ἀντιπροσώπου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου παρά τῷ Παγκοσμίῳ Συμβουλίῳ Ἐκκλησιῶν, κατά τό διοργανούμενον, μεταξύ 4ης καί 6ης τ.μ., ὑπό τῆς Μοναστικῆς Ἀδελφότητος Bose 27ον Διεθνές Συνέδριον Ὀρθοδόξου Πνευματικότητος, ἐπί τοῦ θέματος «Chiamati alla vita in Cristo. Nella Chiesa, nel Mondo, nel tempo Presente», ἐν ταῖς ἐγκαταστάσεσιν αὐτῆς.  

- Ὑπό τοῦ Θεοφιλ. Ἐπισκόπου Ἀμορίου κ. Νικηφόρου, Ἡγουμένου τῆς Ἱ. Μονῆς Βλατάδων, κατά τήν διοργανωθεῖσαν ὑπό τῆς Γενικῆς Συνομοσπονδίας Ἐπαγγελματιῶν Βιοτεχνῶν Ἐμπόρων Ἑλλάδος (ΓΣΕΒΕΕ) προβολήν ντοκιμαντέρ, ὑπό τόν τίτλον «Ἰσνάφ», ἐν τῷ ἐν Θεσσαλονίκῃ Κινηματογράφῳ «Ὀλύμπιον», τήν Τετάρτην, 4ην ἰδίου. 

- Ὑπό τοῦ Ὁσιολ. Ἱερομονάχου κ. Ἐλευθερίου Ἀλούκου, κατά τήν κηδείαν τοῦ ἀειμνήστου Σταύρου Αὐγερινοῦ, Ἄρχοντος Πρωτοψάλτου τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Χαλκηδόνος, ἐκ τοῦ Ἱ. Κοιμητηριακοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου Χαλκηδόνος, τήν Κυριακήν, 1ην ἀρξαμένου μηνός Σεπτεμβρίου.  

Ο Μητροπολίτης Γαλλίας Εμμανουήλ Τοποτηρητής του Οργανισμού "Union directrice des associations orthodoxes russes" (πρώην Εξαρχίας)

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Γαλλίας κ. Εμμανουήλ, με σεπτό Πατριαρχικό Γράμμα, ορίστηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2019, Τοποτηρητής του Οργανισμού "Union directrice des associations orthodoxes russes" (πρώην Εξαρχίας).

Ως εκ τούτου, ο Σεβ. Τοποτηρητής απηύθυνε επιστολή προς τον Κλήρο και τον Λαό που συμπεριλαμβάνονται στην πρώην Εξαρχία, γράφοντάς του τα ακόλουθα, όπως κυκλοφορήθηκε στο facebook, με κάποιες (μάλλον) μεταφραστικές αβλεψίες:

"Στις 30 Αυγούστου 2019 η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισε, σύμφωνα με απόφαση του Νοεμβρίου 2018 για την πρώην Εξαρχία των ενοριών της ρωσικής παράδοσης στη Δυτική Ευρώπη, να δώσει στον Αρχιεπίσκοπο Ιωάννη Χαριουπόλεως απολυτήριο. Αυτή η κανονική απόλυση υποδηλώνει ότι από τώρα και στο εξής ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης δεν έχει καμία σχέση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τις κοινότητες της πρώην Εξαρχίας για τις οποίες ήταν προηγουμένως υπεύθυνος.

Η διοίκηση αυτών των κοινοτήτων στη Γαλλία μεταφέρεται στην Ορθόδοξη Μητρόπολη της Γαλλίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο Παναγιώτατος Πατριάρχης Βαρθολομαίος μού επέτρεψε να αναλάβω την ευθύνη για την Εξαρχία για αυτή τη μεταβατική περίοδο. Ως εκ τούτου, σύμφωνα με τις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, σας παρακαλώ να τιμάτε το όνομά μου ως Επίσκοπο σας κατά τη διάρκεια της θητείας μου.

Όσον αφορά την Έκτακτη Γενική Συνέλευση της 7ης Σεπτεμβρίου, γνωρίζω ότι πολλοί εκπρόσωποι έχουν ήδη οργανώσει να έρθουν στο Παρίσι για αυτή τη συνάντηση. Σε περίπτωση που πραγματοποιηθεί, γνωρίζετε ότι δεν έχει καμία εξουσία να λαμβάνει αποφάσεις. Θα συναντηθώ στο εγγύς μέλλον με το Συμβούλιο Επισκόπων για να συζητήσουμε την κατάσταση.

Επιπλέον, επαναλαμβάνω την πρόταση που δημοσίευσα τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους, δηλαδή:

Να διασφαλιστεί, στο πλαίσιο της προσωρινής εποπτείας, η διατήρηση της υπάρχουσας Ένωσης, η οποία θα συνεχίσει να διαχειρίζεται την περιουσία της και να λειτουργεί σύμφωνα με το δικό της καταστατικό χάρτη, ο οποίος ίσως χρειαστεί να προσαρμοστεί, διασφαλίζοντας τη διατήρηση της ρωσικής σας λειτουργικής και πνευματικής παράδοσης...

Κατανοώντας την ανησυχία ορισμένων ενοριών, θα ήθελα να εκφράσω ολόψυχα την αγάπη μου στις κοινότητές σας, να σας ευλογήσω με όλη μου την καρδιά και να προσευχηθώ στον Κύριο Θεό μας που θα σας γεμίσει με τη χάρη Του."

Ο νέος Πολιτικός Διοικητής του Αγίου Όρους στον Οικουμενικό Πατριάρχη

Ο Άρχων Οφφικιάλιος της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας,

κ. Αθανάσιος Μαρτίνος, διορίστηκε πρόσφατα με απόφαση της Ελληνικής Κυβερνήσεως και πρόκειται να αναλάβει τα καθήκοντά του στο αμέσως προσεχές διάστημα.

Επίσκεψη στην Έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου πραγματοποίησε, σήμερα, Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2019, ο Άρχων Έξαρχος της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, κ. Αθανάσιος Μαρτίνος, προσφάτως διορισθείς υπό της εντίμου Ελληνικής Κυβερνήσεως ως νέος Πολιτικός Διοικητής του Αγίου Όρους.

Ο νέος Πολιτικός Διοικητής υπέβαλε τα σέβη του προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη και Επίσκοπο του Αγίου Όρους και ζήτησε την πατριαρχική ευλογία με την ευκαιρία της ανάληψης των νέων πολυεύθυνων καθηκόντων του.

Ο Παναγιώτατος, ο οποίος θα επισκεφθεί το Άγιον Όρος από τις 19 έως τις 22 Οκτωβρίου, ευχήθηκε στο νέο Πολιτικό Διοικητή γόνιμη και καλλίκαρπη υπηρεσία, ως εκπρόσωπο της Ελληνικής Πολιτείας στον Ιερό Άθω, αρχαίο τμήμα της Κανονικής δικαιοδοσίας του Οικουμενι-κού Θρόνου.

Κατά τη συνάντησή του με τον Παναγιώτατο ο κ.Μαρτίνος συνοδευόταν από τη σύζυγό του Μαρίνα, τον Δρ. Γεώργιο Πενέλη, Ομότιμο Καθηγητή Πανεπιστημίου και τη σύζυγό του, καθώς και από τον Δρ. Γρηγόριο Πενέλη.

Φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας / Οικουμενικό Πατριαρχείο

Πρόταση για την αντιμετώπιση του Ουκρανικού ζητήματος

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιεροθέου

Η έκθεση παραδοσιακών φορεσιών σε μινιατούρες του "Αληθώς" στην εφημερίδα "Ερμής"

Με τα εγκαίνια της έκθεσης παραδοσιακών φορεσιών της πατρίδας μας σε μινιατούρες, διά χειρών της Σοφίας Τσιάρα και παρουσιάζονται στην αίθουσα ενοριακής βιβλιοθήκης του "Αληθώς", Μορφωτικού Κέντρου της Ενορίας Μπανάτου, ασχολήθηκε σήμερα (5.9.2019) η έγκριτη καθημερινή εφημερίδα της Ζακύνθου ΕΡΜΗΣ, φύλλο 5582, σ. 5. Ευχαριστούμε τους υπεύθυνους!

Ένα «παραπανίσιο» σουλάτσο

Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ

Έλληνες είμαστε και παραμένουμε φυσικά, κι ας ζούμε για δεκαετίες μακριά από την αγαπημένη πατρίδα! Έλληνες, που μέσα στα όρια του εφικτού, τηρούμε κατά γράμμα τα ήθη και έθιμα του τόπου μας! Μολαταύτα, σεβόμαστε κι αποδεχόμαστε και τηρούμε, όχι μόνο τους Νόμους της δεύτερης πατρίδας, αλλά και πολλές από τις συνήθειες και αυτά που επικρατούν εδώ!

     Τα πρώτα χρόνια που ήρθαμε, εκτός από την σκληρή δουλειά, που απλόχερα μας πρόσφερε η καινούρια χώρα, (πέρασαν χρόνια για να την νιώσουμε δεύτερη πατρίδα, αφού αρνούμεθα να δεχτούμε πως εδώ θα ζήσουμε, υπολογίζαμε να φύγουμε το πολύ σε μια…πενταετία),  είχαμε και πολλές χαρές! Φυσικά νέες και νέοι ήρθαμε όλοι, αλλά στην πλειοψηφία, ελεύθεροι. Λίγοι ήταν, όπως εγώ, που ήρθαν παντρεμένοι με οικογένεια.

     Έτσι, για χρόνια είχαμε πολλούς κι απανωτούς γάμους κάθε Κυριακή! Πολλές Κυριακές, πηγαίναμε σε δυο και τρεις γάμους! (όπως και αλλού έχω αναφέρει). Γιατί τότε, είχαμε δημιουργήσει τις δικές μας, Ελληνικές, γωνιές, μέσα στην Μελβούρνη, τα δικά μας «γκέτο», αναγκαίο για να έχουμε γνωστούς κοντά μας, για να μην νιώθομε αποκομμένοι κι αποξενωμένοι, για να νιώθουμε ασφάλεια για να έχουμε την αίσθηση «πως ανήκουμε». Επί πλέον, οι περισσότεροι από εμάς δεν είχαμε συγγενείς εδώ, έτσι δημιουργήθηκαν στενοί δεσμοί με φίλους και κουμπαριές που αποτέλεσαν την ευρύτερη οικογένεια μας!

     Προσκαλούσαμε όλους γνωστούς και φίλους σε κάθε μας χαρά! Πολλές οι χαρές τότε! Όπως, όταν πήραμε το πρώτο μας σπίτι, το ανοίξαμε και μπαινοβγαίνανε όλοι κι ήταν γεμάτο από χαρές και γέλια! Γιορτάζαμε, πάλι μαζευόμαστε όλοι και με τα πενιχρά μας, τότε, μέσα χαιρόμαστε!

     Μετά τους γάμους άρχισαν τα γεννητούρια! Να βίζιτες, να χαρές να Βαφτίσια! Τότε βέβαια δεν υπήρχαν απαιτήσεις ούτε για δώρα ακριβά, ή δεξιώσεις, ούτε ξέραμε τι ήταν αυτό, ούτε για ταξίδι μέλιτος, ούτε μεγαλεία. Πολλά ζευγάρια, αναγκάζονταν να γυρίσουν στη δουλειά αμέσως την επόμενη, δηλαδή  την Δευτέρα γιατί το βαλάντιο δεν άντεχε να χαθούν δύο  μεροκάματα, όταν υπήρχαν τόσες βασικές ανάγκες.

     Μετά το Στεφάνωμα, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση του ζεύγους, ακολουθούσαν οι απαραίτητες φωτογραφίες σε στούντιο φυσικά ελληνικό, για να στείλουν πίσω στην Μάνα και στον Πατέρα. Πολύ σημαντικό αυτό, όχι μόνο για να χαρούν με τη χαρά του παιδιού τους, αλλά και να ησυχάσουν κάπως, πως ο γιος ή η κόρη, νοικοκυρεύτηκε, έχει έναν δικό του άνθρωπο  πια και  θα κάνει οικογένεια! 

     Ένα απλό τραπέζι στο σπίτι που έμενε ο ένας από τους δυο από το νιόπαντρο ζευγάρι και μετά το γάμο θα έμεναν μαζί, μπόλικο κρασάκι ή μπύρα, ανάλογα με την εποχή, μπόλικη καλή διάθεση, χαρές και γέλια!

     Μετά, άρχισαν τα βαφτίσια! Όλα τα ζευγάρια λίγο πολύ, αποκτούσαν παιδάκι τον πρώτο χρόνο, απρογραμμάτιστο συνήθως, αφού η αντισύλληψη, τότε, κάτι ανήκουστο, άλλες χαρές και γλέντια πάλι εκεί! Η εγκυμοσύνη, ήταν όχι μόνο αναμενόμενη, άλλωστε γιατί  παντρεύτηκε το ζευγάρι αν όχι για να κάνει οικογένεια, αλλά θεωρείτο και «θέλημα Θεού». 

     Έτσι με απλότητα κι αγάπη, σμίγαμε όλοι, χωρίς μεγάλες προσδοκίες από τους γονείς για ακριβά δώρα ή ακριβά βαφτιστικά από Νουνό/Νουνά, αφού, οικονομικά, βράζαμε όλοι στο ίδιο  καζάνι! Αυτή η απλότητα, μας έφερνε όλους κοντά, πολύ κοντά! Τα φτωχικά μας σπίτια που διέθεταν τα απολύτως απαραίτητα και δανειζόμαστε επί πλέον καρέκλες ή πιάτα από το γείτονα, όταν σμίγαμε πολλοί,  ήταν πάντα ανοιχτά και γεμάτα κόσμο, ιδιαίτερα τις Κυριακές!

     Και μεγάλωναν τα παιδιά μας, κόπασαν οι πολλοί γάμοι και τα βαφτίσια κι η ζωή συνεχιζόταν με τις έγνοιες και τις αγωνίες της! Να ξεπληρώσουμε το σπίτι να μην μας τρώνε οι τόκοι, να καλυτερέψει η ζωή μας, να τελειώσουν το Σχολείο τα παιδιά μας, ανάλογα με τις προτιμήσεις και ικανότητας τους να συνεχίσουν σε ανώτερες σπουδές ή να μάθουν τέχνη ή να πιάσουν δουλειά αν δεν ήθελαν τίποτα από τα δυο! Να αγοράσουμε μεγαλύτερο και καλύτερο σπίτι ή να ανακαινίσουμε αυτό που έχουμε, κ.λπ. Να και τα ειδύλλια κι οι δεσμοί του γιου ή της κόρης, να και «οι γνωριμίες-προξενιά», ώστε να προλάβουμε «το κακό» και να μην μπλέξουν με ξένους τα παιδιά μας! Ομηρικοί καβγάδες και σοβαρά προβλήματα, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια, όταν η κόρη ή ο γιος συνδεόταν με μη-Έλληνα και σκέφτονταν να παντρευτούν! 

     Γιατί τότε, πας μη Έλλην, βάρβαρος! Μα και με Ελληνικής καταγωγής να συνδέονταν, πρόκυπτε το θέμα, ιδιαίτερα για το κορίτσι, πως αν ο γαμπρός ήταν από την άλλη άκρη της Ελλάδας, φεύγοντας από εδώ, δύσκολο να βλέπουν το κορίτσι τους! Γιατί, είπαμε, «προορισμός σχεδόν όλων», η επιστροφή στην πατρίδα! Μερικοί έκαναν την ανάγκη φιλοτιμία και υποχωρούσαν στην επιλογή του παιδιού τους.

     Σε πολλές οικογένειες, όμως, τεράστιο το πρόβλημα μέχρι που ο πατέρας συνήθως, έδιωχνε από το σπίτι τον ανυπάκουο γιο ή κόρη κι ούτε στο γάμο δεν πήγανε! Σε πολλές περιπτώσεις, όταν η «ξένη νύφη» που απέρριψαν γεννούσε αγόρι, μαλάκωνε ο παππούς, γιατί προσδοκούσε να βγάλουν το όνομα του, πήγαινε στο Νοσοκομείο, ασήμωνε το μωρό κι επέρχετο η συμφιλίωση. Υπήρξαν και γονείς, όμως, που δεν γνώριζαν για χρόνια τα εγγόνια τους ή που δεν τα γνώρισαν ποτέ! Άλλα δράματα εκεί, αλλά θα μιλήσουμε άλλη φορά για αυτό το τόσο σοβαρό θέμα.

     Βέβαια, με τα χρόνια, ενσωματωθήκαμε στην Χώρα, συνηθίσαμε, βάλαμε νερό στο κρασί μας, δηλαδή τι νερό, το νερώσαμε τελείως, αφού αναγκαστικά δεχτήκαμε και μη-λευκούς και αλλόθρησκους στην φαμελιά!

     Εδώ θα ήθελα να κάνω μια μικρή παρένθεση και να θίξω ένα σοβαρό θέμα σχετικά με τους μικτούς γάμους. Όλοι ανεξαιρέτως αγαπάμε και μάλιστα πάρα πολύ τον τόπο που γεννηθήκαμε, ακόμα κι αν είναι σε απομακρυσμένη περιοχή και όχι ανεπτυγμένη! Ως αποτέλεσμα, μένουμε προσηλωμένοι, στην πόλη ή το χωριό που μεγαλώσαμε και στα έθιμα του. Μολαταύτα, επειδή ζούμε σε ουδέτερο έδαφος, όταν παντρευτούν τα παιδιά μας ΔΕΝ έχουμε το δικαίωμα να επιβάλουμε αυτά τα τοπικιστικά μας έθιμα στα νέα μέλη της οικογένειας. Απλό παράδειγμα, στην Ζάκυνθο, απ΄ όπου κατάγομαι όπως γνωρίζετε, τα Χριστούγεννα συνηθίζουμε να τρώμε αυγολέμονο και μάλιστα πολύ βαρύ! Αν, π.χ., δεν αρέσει στον γαμπρό ή στη νύφη που κατάγονται από άλλα μέρη της Ελλάδας ή του κόσμου κι έχουν άλλες συνήθειες, βάση ποιας λογικής θα τους σερβίρω εγώ αυγολέμονο επιμένοντας πως…στον τόπο μου αυτό τρώγαμε; Κλείνω την παρένθεση γιατί το θέμα των μικτών γάμων είναι πολύπλοκο κι ατελείωτο.

     Να, λοιπόν,  γάμοι από την αρχή! Να χαρές να γλέντια, αλλά, άλλο περιβάλλον πια, άλλη νοοτροπία, άλλες απαιτήσεις της νέας γενιάς. Κι εμείς βάζαμε βαθιά το χέρι στην τσέπη για να ικανοποιήσουμε το παιδί μας, για να μην πει ο κόσμος, για να μην πουν οι συμπεθέροι και πάει λέγοντας! Κάποιοι γονείς, έφτασαν στην υπερβολή να πάρουν δάνειο με εγγύηση το σπίτι που με αίμα απόκτησαν για να μείνει ευχαριστημένη στο γάμο της η κόρη ή ο γιος!

     Είχαμε μεγαλώσει πια πολύ κι εμείς, είχαμε σκορπιστεί άλλος εδώ άλλος εκεί, αλλά προσπαθούσαμε τις περισσότερες φορές να κρατάμε κάποια επαφή με τους παλιούς φίλους. Έτσι στους γάμους των παιδιών μας, προσκαλούσαμε παλιούς φίλους και γείτονες!

     Με τα βαφτίσια των εγγονιών μας, όμως, άλλαζαν τα πράγματα! Δεν κάναμε πλέον εμείς κουμάντο, δεν μας έπεφτε λόγος, μολονότι πολλά από τα παιδιά μας, μας έδιναν το ελεύθερο να καλέσουμε κι εμείς μερικούς αποκλειστικούς φίλους! Τα παιδιά μας ανήκαν πια σε άλλους κύκλους, είχαν τους δικούς τους φίλους και συγγενείς κι από το καινούριο σόι! Αναπόφευκτα, σιγά-σιγά μέναμε πίσω, μείναμε μόνοι. Γιατί, εκτός των άλλων, όλοι σχεδόν για πολλά χρόνια, αφοσιωθήκαμε να μεγαλώσουμε τα εγγόνια μας ώστε να μην μεγαλώσουν σε ξένα χέρια όπως τα περισσότερα από τα δικά μας παιδιά. Είχαμε σκορπίσει και σε καινούριες περιοχές ώστε να είμαστε σχετικά κοντά στα παιδιά μας για να τα εξυπηρετούμε και αργά αλλά σταθερά, απομακρυνόμαστε  από παλιούς φίλους ακόμα και δικούς! Γιατί η ζωή, τραβάει μπροστά, το έχει αυτό το συνήθειο κι εμείς όλο και μέναμε πίσω.

     Μεγαλώναμε, γερνούσαμε και μαζί  με τα γεράματα, άρχιζαν και τα μεγάλα, συνήθως, προβλήματα υγείας. Πολυδουλεμένη και πολυκουρασμένη η γενιά μας, τι να σου κάνει. Τώρα πια, είχαν μεγαλώσει και τα εγγόνια μας πολύ και πολύ λίγο τα βλέπαμε. Είχαν δικά τους ενδιαφέροντα, δεν είχαν πια χρόνο για τη γιαγιά και τον παππού. Το άλλο πρόβλημα με τα εγγόνια, είναι η γλώσσα. Ελάχιστα από αυτά μιλούν Ελληνικά, ακόμα κι αυτά που πήγαν σε Ελληνικό Σχολείο! Πώς να συνεννοηθούν πια με το γέρο παππού και τη γριά γιαγιά και τι να πουν; Κι ας μας αγαπάνε πάρα πολύ! Ούτε γάμοι πολλοί πια στην παροικία, ούτε βαφτίσια, τα εγγόνια μας δεν βιάζονται να παντρευτούν, άσε που είναι πολύ νέα ακόμη.

     Όμως, άρχισαν οι θάνατοι, οι κηδείες πια! Όπως ήρθαμε ομαδικά καραβιές-καραβιές, έτσι ομαδικά φεύγουμε! Κι όλο συρρικνώνεται η παροικία κι όλο λιγοστεύουμε. Ακόμα και η κηδεία, εδώ, μέγα κοινωνικό γεγονός! Αρχίζει με την αγγελία θανάτου, ηλικία και καταγωγή του εκλιπόντος καθώς και λεπτομέρειες για την κηδεία στις Ελληνικές εφημερίδες. Αναγκαίο αυτό, γιατί μεγάλες οι αποστάσεις και η επικοινωνία όχι πάντα εφικτή και τακτική. Η αγγελία, συνοδεύεται από απαραίτητη φωτογραφία ώστε να αναγνωρίσουμε το άτομο και αν οι συνθήκες μας το επιτρέπουν, να αποτίσουμε φόρο τιμής και να πούμε το Ύστατο Χαίρε στον παλιό γείτονα, συνάδελφο, χωριανό κ.λπ. αλλά και να συμπαρασταθούμε στην οικογένεια. Φυσικά, ένα ακόμα κίνητρο, πως όταν έρθει κι η δική μας ώρα, δεν θα είναι ωραίο να μην μας συνοδεύσει κανείς και τα παιδιά μας να είναι μόνα! Επί πλέον, ευκαιρία να δούμε παλιούς γνωστούς και φίλους που δεν βλεπόμαστε πια. Μερικές/μερικοί (αγνοώ αν είναι δική τους παραγγελία ή αν οι οικείοι το αποφάσισαν) δεν βάζουν πρόσφατη σχετικά φωτογραφία στην αγγελία του θανάτου, αλλά της εποχής που ήρθαν στην Αυστραλία! Και βλέπεις μια δροσερή κοπέλα ή ένα παλικάρι στην φωτογραφία και διαβάζεις πιο κάτω, πως ήταν, 80 ή και 90 χρονών!

     Και τώρα ας μιλήσουμε για το «παραπανίσιο» σουλάτσο που αναφέρω στον τίτλο. Φυσικά είμαστε και παραμένουμε Έλληνες, σεβόμενοι και την Εκκλησία και την θρησκεία μας, αλλά καμιά φορά παραγίνεται το κακό με κάποιες «ιδιαιτερότητες» που μόνο για την Αυστραλία ισχύουν και καμιά άλλη χώρα με Ορθόδοξους Χριστιανούς! Εδώ, ο νεκρός δεν θάβεται την επόμενη μέρα του θανάτου, πολλοί και πρακτικοί οι λόγοι, δεν είναι της στιγμής, αυτό όμως ισχύει για όλους τους κατοίκους της Χώρας. Μπορεί να θαφτεί και μια βδομάδα αργότερα. 

     Επειδή η θρησκεία μας πρεσβεύει ότι ο νεκρός πρέπει να θάβεται την άλλη μέρα, τα πρώτα χρόνια, την τρίτη μέρα από το θάνατο, η άμεση οικογένεια, έπαιρναν παπά και πήγαιναν στο Γραφείο Κηδειών όπου εκρατείτο ο νεκρός στους ειδικούς ψυκτικούς θαλάμους, διάβαζε ο παπάς Τρισάγιο, άνοιγαν το φέρετρο και αποχαιρετούσε  η οικογένεια τον άνθρωπό της και ακολουθούσε μετά από μέρες η κηδεία. Πριν από χρόνια, όμως, οι εδώ εκκλησιαστικές αρχές ζήτησαν κι εφάρμοσαν το εν λόγω Τρισάγιο να γίνεται στην εκκλησία, αποβραδίς της κηδείας! 

     Έτσι, κουβαλάνε το νεκρό από το Γραφείο κηδειών στην εκκλησία,  όπου παρατάσσονται οι λυπημένοι, στη σειρά για να δεχτούν συλλυπητήρια, η ακολουθία κρατάει ακριβώς 6 λεπτά της ώρας, ούτε επτά, κι αφού περάσει και συλλυπηθεί  όλους το εκκλησίασμα, αποχωρεί ο νεκρός και οι περισσότεροι περνούν από το σπίτι για καφέ κ.λπ. Συνήθως, πιάνουν την κουβέντα μεταξύ τους και πάει η ώρα 11.00 μ.μ. λίγο νωρίτερα λίγο αργότερα, για να αδειάσει το σπίτι, να συμμαζευτεί εκ νέου, να πλυθούν φλυτζάνια, ποτήρια κ.λπ.  και να πάει για ύπνο η πολύ ταλαιπωρημένη και πικραμένη οικογένεια, γιατί όλη την εβδομάδα περνούν από το σπίτι γνωστοί και φίλοι για τα πρώτα συλλυπητήρια, και η επόμενη μέρα υπερβολικά κουραστική και δύσκολη! Κηδεία κανονική, συλλυπητήρια από όλους, αναχώρηση για ενταφιασμό, συνήθως μακριά το Νεκροταφείο κι επιστροφή στο χολ που έχουν κλείσει για το «τραπέζι» της παρηγοριάς!

     Με τραπέζι «επισήμων», βλέπε λυπημένων, στολισμένο με λουλούδια παρηγοριάς, όπου φίλοι ή γνωστοί αρχίζουν να  μιλούν για τον νεκρό, αναφερόμενοι στη ζωή και τα έργα του, παρένθεση:  Γιατί στην εκκλησία απαγορεύεται να εκφωνήσει επικήδειο λαϊκός, απλά η οικογένεια γράφει και δίνει στον ιερέα λίγα λόγια που τα διαβάζει εκείνος! Μετά τις ομιλίες και κατά τη διάρκεια του γεύματος, δείχνουν βίντεο σχετικά με τη ζωή του μεταστάντος.

     Μέχρι να γίνουν όλα αυτά, γιατί στο γεύμα σερβίρεται και άφθονο κρασί, έτσι για το συχώριο,  μερακλώνουν συνήθως οι άνδρες, παραβλέπουν πού και για ποιο λόγο βρίσκονται και αρχίζουν συζητήσεις  για πολιτικά και άλλα θέματα, οι γυναίκες συζητούν για τα τρέχοντα, τα δικά τους και άλλα και περνάει σχεδόν όλη η μέρα για να λήξει το… πανηγύρι! Αντιλαμβάνεστε την υπερβολική κόπωση των λυπημένων με όλα αυτά, αλλά και του κόσμου.

     Θυμάμαι λίγα χρόνια πίσω, πήγα σε τέτοιο Τρισάγιο αποβραδίς της κηδείας περισσότερο από υποχρέωση. Έκανε φοβερή ζέστη με τον υδράργυρο να αγγίζει τους 44 βαθμούς Κελσίου! Δεν είχαμε μπει καλά στην εκκλησία, μόλις φέρανε την νεκρή και γίνεται διακοπή ρεύματος από την υπερφόρτωση, σβήνουν τα φώτα σβήνουν τα κλιματιστικά, κοντεύουμε να λιποθυμήσουμε οι περισσότεροι και μέχρι να τελειώσουν συλλυπητήρια και οι τυπικότητες και να βγούμε έξω, άρχισε να ξεπαγώνει και η νεκρή! 

     Το μεγάλο ερώτημα πολλών από εμάς, είναι, τι νόημα έχει να σουλατσάρουν τον πεθαμένο πάνω-κάτω αποβραδίς, αφού ξημερώνοντας η ημέρα, θα γίνει η κηδεία έτσι κι αλλιώς, ταλαιπωρώντας και την οικογένεια αλλά και τον κόσμο που το θεωρεί καθήκον να μην αφήσει την οικογένεια μόνη τέτοιες στιγμές; Ποιο θρησκευτικό σκοπό εξυπηρετεί αυτό το σουλάτσο, κι αν όντως υπάρχει τέτοιος σκοπός, για ποιο λόγο ισχύει κι επιβάλλεται μόνο στους Έλληνες της Αυστραλίας κι όχι της Ελλάδας ή άλλων Χωρών; 

     Τι χρειάζεται τελικά αυτό το παραπανίσιο σουλάτσο;

δ.μ.

  

Στα παρασκήνια των εξωτικών πακέτων διακοπών [2ο μέρος: Πώς τιμωρεί ο Θεός;]

Σημείωμα του Επισκόπου Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης κ. Προδρόμου, 4.9.2019

Ο μικρός ήδη άρχισε να μαρσάρει στην λεωφόρο του ορού. Κουνάει έντονα τα σωληνάκια κάνοντας τον πατέρα να τρομάζει ότι η ροή των σταγόνων αυξάνει τη συχνότητα της. Πάνε τρεις μέρες που αφήνει καθημερινώς τον μικρό για τέσσερις έως πέντε ώρες χωρίς όρο, μια μικρή έκπτωση η οποία εξασφαλίζει δύο αλευρόπιτες για την υπόλοιπη οικογένεια. Αν το υγρό τελειώσει γρηγορότερα, δεν θα άντεχε ούτε ο οργανισμός του παιδιού ούτε το κοινό στομάχι της οικογένειας άλλο "στρίμωγμα". Τα ελάχιστα μεταχειρισμένα φρούτα πρέπει κάλυψαν την αφόρητη πείνα κάνοντας φιλικότερο το στομάχι του μικρού για τη βαριά αντιβίωση. Χθες το ατομικό εβαπορέ γαλατάκι αραιωμένο σε μπόλικο νερό δεν κατάφερε να αποτελέσει φράγμα στις παρενέργειες. Συνεχείς παραισθήσεις όλο το βράδυ, αύξηση παλμών, ηρεμιστικό χάπι, και μισό μεροκάματο στο έκτακτο περιστατικό.

Από το διπλανό κρεβάτι ακούγετε ένα διαπεραστικό τρίξιμο. Το σώμα της ασθενούς κάνει τα σίδερα να τρίβονται καθώς στρίβει. Μια ασθενική φωνή, από αυτές που δεν σε προδιαθέτουν για άμεσο εξιτήριο, του ζητά να σβήσει το φως. Η κυρία αντάλλαξε τη βολή του στρώματος με μια λάμπα για να διαβάζει την Αγιά Γραφή, αλλά τώρα πια δεν της χρειάζεται. Σέρνει την καρέκλα ως τη μέση του θαλάμου ανεβαίνει επάνω και χρησιμοποιώντας το μανίκι τους ως μονωτικό περιστρέφει τη λάμπα μέχρι που βυθίστηκαν όλα στο σκοτάδι. Προσεκτικές κινήσεις για να κατέβει από την καρέκλα. Ψηλάφηση του κρεβατιού μέχρι να βρει την αρχή του σώματος του μικρού και ένα φιλί μάλλον στο κούτελο απ' ότι κατάλαβε. Η επίσκεψη τελείωσε και ήρθε η ώρα να τρυπήσει κι αυτός την πόρτα ως ψυχή που βιάζεται να φύγει από την κόλαση. Μια ανεξήγητη αποστροφή τον κάνει να προτιμήσει την οπή στο τζάμι από το πόμολο. Περνά το δάχτυλο, ασκεί πίεση και χύνεται στο διάδρομο, σαν κουβάς νερό πάνω σε κάρβουνα, με βία, ταχύτητα και ξεφυσήματα. Κάπως έτσι κάθε τέτοια ώρα σβήνει τη φλόγα της φρικτής καθημερινότητας. Και εκεί που ήταν έτοιμος να κατέβει τη σκάλα για πρώτη φορά το μάτι του έπεσε μέσα στο διπλανό θάλαμο. Σκοτεινός. Απόκοσμα σκοτεινός. Σαν ο θάνατος να ετοιμάζει το σκηνικό για την πρόβα τζενεράλε. Ήξερε πως ο θάλαμος αυτός είναι γεμάτος φυματικούς. Φυματικούς και κάτι παράδοξο που έσπαζε την νομοτέλεια του σκότους. Ένα κερί. Κάποιος ψαχούλευε τα χάπια του στο φως του. Παράδοξο. Η "γειτόνισσα" του μικρού να λούζεται στο φως γιατί προτίμησε την Αγιά Γραφή από το στρώμα και εδώ 5 άτομα να βιώνουν το σκοτάδι γιατί το στρώμα προσφέρει ελάχιστη ανακούφιση στο ετοιμοθάνατο σώμα. Ίσως έτσι τιμωρούνται οι άνθρωποι που δεν διαβάζουν την Αγιά Γραφή, σκέφτηκε απλοϊκά, με μια βαριά ασθένεια και σκοτάδι. Αύριο θα ζητήσει προκαταβολή 1 μεροκάματο. Θα φέρει μια Αγία Γραφή στο μικρό να τη συλλαβίζει. Ίσως έτσι να βγει γρήγορα απ' εκεί. Ίσως έτσι τέτοια ώρα να μπαίνει στο σπίτι με 5 αλευρόπιτες αντί 2.

Ο ιστότοπος "orthodoxianewsagency.gr" για την έκθεση παραδοσιακών φορεσιών του "Αληθώς"

Με τα εγκαίνια της έκθεσης παραδοσιακών φορεσιών της πατρίδας μας σε μινιατούρες, διά χειρών της Σοφίας Τσιάρα και παρουσιάζονται στην αίθουσα ενοριακής βιβλιοθήκης του "Αληθώς", Μορφωτικού Κέντρου της Ενορίας Μπανάτου, ασχολήθηκε το Διεθνές Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων Ορθοδοξία | orthodoxianewsagency.gr (4.9.2019). Δείτε το σχετικό δημοσίευμα ΕΔΩ! 

Ευχαριστούμε τους υπεύθυνους!

Φωτοστιγμές από τα Εγκαίνια της Έκθεσης του "Αληθώς" με εθνικές φορεσιές της Ελλάδας σε μινιατούρες

Θερμό, όχι μόνο λόγω διαρκούς θέρους, ήταν το κλίμα το βράδυ της 3ης Σεπτεμβρίου 2019, στην αίθουσα της Βιβλιοθήκης του Μορφωτικού Κέντρου "Αληθώς", στο Μπανάτο της Ζακύνθου, κατά τα Εγκαίνια της Έκθεσης Ελληνικών Εθνικών σε μινιατούρες, τις οποίες παρήγαγε το δημιουργικό μεράκι της Σοφίας Αθ. Τσιάρα, Νευρολόγου - Συντονίστριας Διευθύντριας της Νευρολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου "Γ. Γεννηματάς".

55 κούκλες ντύθηκαν φορέματα Ιστορίας από όλες τις περιφέρειες της Ελλάδας κι εκτέθηκαν, στο πλαίσιο των εφετινών πολιτισμικών δράσεων του Κέντρου "Αληθώς". Ευάριθμοι φιλότεχνοι ήταν παρόντες στην εκδήλωση, τον δε απουσιάζοντα Μητροπολίτη Ζακύνθου κ. Διονύσιο Δ΄ εκπροσώπησε ο Πρωτοπρεσβύτερος Χαράλαμπος Κυπριώτης.

Την δημιουργό των φορεσιών παρουσίασε δι' ολίγων στο κοινό ο υπεύθυνος του "Αληθώς" π. Παναγιώτης Καποδίστριας, η δε κ. Τσιάρα αναφέρθηκε συνοπτικά στο πώς αξιοποίησε τις κούκλες του εμπορίου και τους προσέδωσε άλλη διάσταση, εντάσσοντάς τες στην Παράδοση των διάφορων ελληνικών τόπων με νέα πνοή και διάρκεια. Ακολούθως απάντησε σε ερωτήματα των επισκεπτών της, ενώ προσφέρθηκαν γλυκίσματα και αναψυκτικά.

Την γενική ευθύνη στησίματος της έκθεσης είχε ο Ιωάννης Πορφύριος Καποδίστριας. 

Λειτουργία Έκθεσης: Κάθε μέρα έως τις 9 Σεπτεμβρίου από τις 6 έως τις 9 το βράδυ.