Ένα χειμωνιάτικο γιόμα Κυριακής (11 Ιανουαρίου τ.έ.), στη πολύβουη κεντρική αποβάθρα του Μπρίστολ, εστράφη το εκκλησίασμα μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, για την καθιερωμένη κατάδυση του Τιμίου Σταυρού στα νερά του λιμανιού της πόλης μας. Θεσμός που καθιερώθηκε και αναβιώνει εδώ και 5 συναπτά έτη, υπό την καθοδήγηση του πατρός Αναστασίου Δ. Σαλαπάτα.
Το έθιμο λαμβάνει χώρα για όλους εκείνους τους ευλαβείς, που αποτελούν μέρος της καρδιάς της Ελληνορθόδοξης διασποράς στο Μπρίστολ, Δυτικής Αγγλίας. Πάντα σε εκείνο το ίδιο σημείο, στην περιοχή του λεγόμενου Harbourside, από όπου ξεκίνησε για τον «Νέο Κόσμο», ένας Βενετσιάνος εξερευνητής και θαλασσοπόρος, ο John Cabot.
Πλήθος κόσμου, από μικρά παιδιά μέχρι γέροντες και νεοφώτιστους, πορεύεται προς την εξέδρα που δεσπόζει πάνω από τα ταραγμένα, θολά και βρώμικα νερά. Οι γονείς κρατούν τα παιδιά από το χέρι ή τα έχουν στην αγκαλιά, ντυμένοι όλοι ζεστά, με βλέμμα σταθερό και προσανατολισμένο προς τον Σταυρό, ως σημείο αναφοράς και ελπίδας, που δεσπόζει καταμεσής του απλοϊκού σκηνικού. Τα συστατικά αλάθητα και ορθά στην παρουσία τους. Το Άγιο Ευαγγέλιο, ο Σταυρός, το μπαρκάτσι, το τραπέζι, την αγιαστούρα, μία κορδέλα, δύο κεριά και τρεις σημαίες για μεσάλι.
Ο αγέρας θυμίζει τραμουντάνα σήμερα, που αφηνιάζει τα μπαϊράκια, γαλανόλευκο (ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ), το Κυπριακό (ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ) και του Ηνωμένου Βασιλείου (ΕΝΟΤΗΤΑ), ρυτιδιάζει βαθιά τα ύδατα, συνοδευόμενος από ένα απαλό σιγανοψιχάλισμα για να κρατάει σαν μετρονόμος τον ρυθμό στην ψαλμωδία, το οποίο νοτίζει τα παγωμένα πρόσωπα των ψαλτών και των πιστών.
Η καθηλωτική στιγμή φτάνει όταν ο ιερέας μας υψώνει τον Σταυρό και τον ρίχνει με δύναμη στην «αγκάλη» του παγωμένου ποταμού. Ο χρόνος μοιάζει να σιωπά. Όλα παγώνουν για μία στιγμή. Τα βλέμματα καρφώνονται στα νερά, και η προσευχή της Εκκλησίας γίνεται αναπνοή κοινή. Αυτό είναι η πεμπτουσία του Αγιασμού, που συμβολίζει τον καθαγιασμό της κτίσης και τη νίκη του φωτός πάνω στο σκοτάδι.
Δημιουργεί ένα τοπίο ασύνθετο, ασύνδετο, ασυνήθιστο και ετερόκλητο για τους κατάπληκτους, περίεργους διερχόμενους, μα συνάμα σεπτό, σεβάσμιο και οικείο, σχεδόν κατανυκτικό για το ποίμνιο. Η παρουσία του λαού μέσα στο ξένο περιβάλλον της διασποράς μαρτυρεί τη συνέχεια της πίστης και της παράδοσης πέρα από σύνορα και εποχές.
Σε αυτή τη σιωπηλή πορεία, διαδηλώνεται και διακρίνεται μια βαθύτερη πνευματική πραγματικότητα. Η μετάδοση της πίστης από γενιά σε γενιά. Τα παιδιά, βαδίζοντας πλάι στους γονείς τους, μαθαίνουν όχι με λόγια αλλά με πράξη τι σημαίνει Εκκλησία, Κυριακή, κοινότητα. Το κρύο του χειμώνα αντιπαραβάλλεται με τη ζεστασιά της οικογενειακής ενότητας και της εκκλησιαστικής ζωής, ενώ η εικόνα συνολικά γίνεται μια άτυπη κατήχηση: ότι, ακόμη και μακριά από την Πατρίδα, η Ορθόδοξη πίστη παραμένει βιωμένη εμπειρία, δρόμος κοινός, που ξεκινά από το σπίτι και οδηγεί στο Σώμα του Χριστού.
Νικόλαος Κηρηθράς
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου