Ομιλία του π. Παναγιώτη Καποδίστρια
(Μαριές Ζακύνθου, 7 Φεβρουαρίου 2026)
Σεβασμιώτατε, Αγαπητοί πατέρες, Πενθηφόρα ομήγυρη.
Σήμερα η κοινωνία των Μαριών και ολόκληρη η Ζάκυνθος σιωπά με δέος και συγκίνηση, καθώς οδηγούμε στην αιώνια κατοικία του έναν ταπεινό ιερέα του Χριστού, τον Οικονόμο Γεράσιμο Καμπιώτη, ο οποίος το βράδυ της 5ης Φεβρουαρίου 2026, με ηρεμία και πληρότητα ημερών, ανεχώρησε από τον κόσμο αυτόν για να αναπαυθεί εν Κυρίῳ, έχοντας διανύσει 83 έτη ζωής γεμάτης καρποφορία, πίστη, και προσφορά.
Ο μακαριστός π. Γεράσιμος υπήρξε για πολλές δεκαετίες Εφημέριος σε ενορίες της Ιεράς Μητροπόλεως Ζακύνθου και εντέλει της αποστολικής ετούτης ενορίας των Μαριών, εδώ στα ορεινά. Η περιοχή τον γνώρισε από νεαρή ηλικία, τον αγάπησε για την πραότητα και τη φιλαλληλία του, και τον κράτησε στην καρδιά του για πάντα. Στο πρόσωπό του καθρεφτιζόταν η ησυχία του Θεού, η απλότητα του πιστού, η φλόγα του ιερέως που ζει και αναπνέει μέσα στο θυσιαστήριο και εξ αιτίας του θυσιαστηρίου.
Η ζωή του υπήρξε λειτουργία αδιάκοπη. Στους ταπεινούς ναούς της ενορίας, στους σπιτικούς αγιασμούς, στα χωράφια και στις γειτονιές, όπου καλούσε η ανάγκη και η πίστη, ήταν πάντοτε παρών. Με το πετραχήλι του ως ένδυμα χάριτος, με το βλέμμα χαμηλωμένο αλλά φωτισμένο από εσωτερική ειρήνη, με το χέρι σηκωμένο να ευλογεί, να αγκαλιάζει, να στηρίζει. Ο λόγος του απέπνεε σοφία και καρτερία, χωρίς έπαρση, χωρίς βιασύνη, με την αργή, στέρεη βηματισιά του ανθρώπου που βαδίζει μαζί με τον Θεό.
Ως πατέρας οκτώ τέκνων και παππούς δεκαεπτά εγγονιών κι ενός δισέγγονου, υπήρξε στήριγμα της οικογενείας του, πνευματικός φάρος και εργάτης ακάματος. Ο βίος του ήταν γεμάτος από τους αγώνες της καθημερινότητας, από τη μέριμνα για το ποίμνιο, από την έγνοια για τα παιδιά του — σαρκικά και πνευματικά. Κανείς δεν μπορεί να λησμονήσει τις στιγμές που, με κόπο αλλά και εσωτερική δύναμη, στάθηκε δίπλα σε κάθε άνθρωπο του χωριού του, σε κάθε ανάγκη, σε κάθε λύπη ή χαρά.
Η απλότητα του χαρακτήρα του συνυπήρξε με την εμβρίθεια της πίστεώς του. Ήξερε πότε να σιωπά και πότε να μιλά, πότε να δρά και πότε να προσεύχεται. Το ήθος του άγγιξε γενεές ανθρώπων. Πολλοί εξ αυτών αναγνώρισαν στο πρόσωπό του τον ποιμένα που τους προσέγγισε με αγάπη και σεβασμό, με πνευματική στοργή και καθοδήγηση.
Ας σταθούμε, λοιπόν, με ευγνωμοσύνη μπροστά στην ιερατική μορφή του π. Γερασίμου και ας παρακαλέσουμε τον Κύριό μας, τον «καὶ νεκρῶν καὶ ζώντων ἐξουσίαν ἔχοντα», να τον δεχθεί στους κόλπους του Αβραάμ, να τον περιβάλλει με φως άρρητο, και —κατά το μέγα Του έλεος— να τον καταστήσει λειτουργό και στο επουράνιο Θυσιαστήριο, εκεί όπου οι Άγιοι συλλειτουργούν με τους αγγέλους και οι δίκαιοι λάμπουν ως φωστήρες.
Η τοπική μας Εκκλησία αποχαιρετά σήμερα έναν από τους πιο αγαθούς εργάτες της. Μαζί της, κι όλοι εμείς που γευτήκαμε την ευγένεια, την υπομονή, την ιερότητα της ζωής του. Ενός ανθρώπου που, με δίχως μεγαλοστομίες, δίδαξε τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος του Θεού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου