Πετυχημένη η παράσταση λαϊκού Θεάτρου στο Μπανάτο

Χαρές και πανηγύρια Αποκριάς, σήμερα το μεσημέρι στο πλάτωμα της Παναγούλας μας. Παίχτηκε η "Ομιλία" του δασκάλου Αντώνη Αγαλιανού "Τα προξενιά", με αρκετή επιτυχία.

Ακολουθεί πλούσιο φωτορεπορτάζ με τη ματιά του Πορφύρη. Την όλη εκδήλωση άνοιξε το χορευτικό συγκρότημα "Υακίνθη" του Νίκου Αρβανιτάκη (βλ. 1η φωτό) και άλλο χορευτικό συγκρότημα από το ορεινό χωριό Μαριές (βλ. 2η φωτό).

 

Πολύ περισσότερες φωτογραφίες από την παράσταση και δύο ενδεικτικά βιντεάκια μπορείτε να δείτε "Στον ίσκιο του Ήσκιου" , κάνοντας κλικ εδώ.

Αποκριάτικες εκδηλώσεις στο Μπανάτο

Αύριο, Κυριακή της Τυρινής, ώρα 11 το πρωί, στο Πλάτωμα της Παναγούλας Μπανάτου, θα γίνουν οι αποκριάτικες εκδηλώσεις του Δήμου Αρκαδίων.

Αρχικά θα παιχτεί "Ομιλία" (παράσταση λαϊκού Θεάτρου του Zante), από λαϊκούς θεατρίνους των δημοτικών διαμερισμάτων της περιοχής. Το έργο είναι γραμμένο από τον δάσκαλο Αντώνη Αγαλιανό κι έχει τίτλο "Τα Προξενιά".
Θ' ακολουθήσουν παραδοσιακοί χοροί από το συγκρότημα "Υακίνθη" και φαγοπότι.

Μνημονεύοντας τις Ψυχές...

Μέσα σε κλίμα διάχυτης συγκίνησης έως και πολλών δακρύων τελέσθηκαν απόψε στην Ενορία μας (ώρα 4 μ.μ. στη Φανερωμένη, ώρα 5 μ.μ. στην Παναγούλα) οι επιμνημόσυνες δεήσεις για την ανάπαυση των Ψυχών των μακαριστών προσφιλών μας προσώπων, ενόψει του αυριανού Ψυχοσαββάτου.

Από εκεί και το παραπάνω πλούσιο φωτορεπορτάζ του με τη ματιά του Πορφύρη.

Ο Εφημέριός μας εξήγησε τον συμβολισμό των Κολλύβων και την αναγκαιότητα του Πρόσφορου. Μεταξύ άλλων είπε:

"Τα Κόλλυβα έχουν την έννοια, ότι, όπως τα σπέρματα του σιταριού θάβονται στη γη, σαπίζουν και μετά από πολύ καιρό καρπίζουν όμορφα, αγέρωχα και ζωντανά στάχυα, έτσι και ο άνθρωπος: Κατά την Ορθόδοξη Πίστη μας θάβεται νεκρός στο χώμα, σαπίζει, για να εγερθεί αφθαρτοποιημένος στη Δευτέρα Παρουσία, τότε που, σύμφωνα με το Σύμβολο της Πίστης μας, προσδοκούμε ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος.
Επιμνημόσυνα πάντως Κόλλυβα ετοιμάζουμε οποτεδήποτε μέσα στον χρόνο θελήσουμε να μνημονεύσουμε τους νεκρούς μας, παραπέμποντας έτσι στη Θεολογία της προσδοκίας της Ανάστασης.
Η μνημόνευση βέβαια αυτού καθεαυτού του προσφιλούς μας νεκρού δε γίνεται μέσω των κολλύβων, αλλά μέσω του Πρόσφορου, απ' το οποίο ο ιερέας εξάγει ένα μικρό ψίχουλο για την κάθε ψυχή του αγαπημένου προσώπου".

Το πανηγυράκι του Αγίου Χαραλάμπους στο Μπανάτο

Μέσα σε γιορταστική ατμόσφαιρα και θερμότητα αισθημάτων, παρά το εξωτερικό κρύο του Φλεβάρη, τιμήθηκε σήμερα το πρωί στο Μπανάτο η μνήμη του Αγίου Χαραλάμπους.

Στο Ιερατικό Συλλείτουργο, εκτός από τον Εφημέριό μας, έλαβε μέρος και προέστη της εορτής ο ημισυμπολίτης μας Μέγας Οικονόμος Παναγιώτης Σπουργίτης, Εφημέριος του Μητροπολιτικού Ναού Αγ. Νικολάου των Ξένων πόλεως Ζακύνθου.

Χαρά Θεού αποτέλεσε εξάλλου και η παρουσία των παιδιών του Ολοήμερου Νηπιαγωγείου της περιοχής με τις δασκάλες τους!

Το Κήρυγμα του Θείου Λόγου έκαμε ο Εφημέριός μας π. Παναγιώτης, ο οποίος τόνισε τη χρεία να παραδειγματισθεί ο σύγχρονος σκοτισμένος άνθρωπος από την ξεκάθαρη πίστη του υπέργηρου ιερέα Χαραλάμπους, που υπέστη από τις αρχές κι εξουσίες της εποχής του μέχρι και τον αποκεφαλισμό, για να μην απαρνηθεί τις αξίες και τα πιστεύματά του. Και κατέληξε: "Σήμερα μπορεί να μην καλούμαστε σε μαρτύριο αίματος, αλλά σε μαρτύριο συνείδησης. Πόσοι άραγε από εμάς αντέχουμε ως στύλοι ακλόνητοι, όπως ο τιμώμενος Ιερομάρτυρας; Πόσοι υπερασπίζουμε πλέον τα πάτρια και τα ιερά μας έναντι της ισοπέδωσης των παραδεδομένων και της αμφισβήτησης των αυτονόητων της καθημερινότητάς μας;"
Τέλος, ευχαρίστησε τον π. Παναγιώτη Σπουργίτη για την παρουσία του ανάμεσά μας, εκφράζοντας την παλαιόθεν βαθύτατη εκτίμηση προς το πρόσωπό του, μια και πρόκειται για έναν εξέχοντα Κληρικό της Εκκλησίας του νησιού μας, ο οποίος λιτανεύει για τρεις συναπτές δεκαετίες την ιεροσύνη του στην τοπική κοινωνία ως μαρτυρία Χριστού!

Χρειάζεται να μνημονευτεί, ότι έγινε ειδική δέηση υπέρ αποκατάστασης της υγείας του αγαπητού σε όλους συμπολίτη μας ιερέα Οικονόμου Ιωάννη Ζαρκάδη, του οποίου δοκιμάζεται η υγεία τον τελευταίο μήνα και νοσηλεύεται σε Νοσοκομείο των Πατρών.

Ο Εσπερινός για τον Άγιο Χαραλάμπη

Μέσα σε κλίμα κατανυκτικής απλότητας εψάλη απόψε στον Ναό της Φανερωμένης Μπανάτου ο Εσπερινός της εορτής του Αγίου Ιερομάρτυρα Χαραλάμπους, προς τιμήν του οποίου υπάρχει εδώ ξυλόγλυπτη καθέδρα με την περίπυστη Εικόνα του, έργο 1925, δια χειρός Κ. Φραγκόπουλου, Κωνσταντινουπολίτου πρόσφυγος.

Αύριο το πρωί θα τελεσθεί Ιερατικό Συλλείτουργο, στο οποίο θα προστή ο Εφημέριος του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Νικολάου των Ξένων Μέγας Οικονόμος Παναγιώτης Σπουργίτης.

Νέα από την Ερανική Χοροεσπερίδα της Κοινότητας Αγ. Παντελεήμονος Harrow

Πραγματοποιήθηκε με εξαιρετική επιτυχία την Κυριακή 8η Φεβρουαρίου 2009 Ερανική Χοροεσπερίδα της Κοινότητας Αγίου Παντελεήμονος Harrow και Περιχώρων, στο νέο Κοινοτικό, Πολιτιστικό και Εκπαιδευτικό Κέντρο της Κοινότητας.
Η Χοροεσπερίδα πραγματοποιήθηκε με αφορμή την ευκαιρία της εορτής της Αγίας Αγάθης, Προστάτιδος της Βοηθητικής Αδελφότητας Κυριών της Κοινότητας, όπως επίσης και του Εράνου για την ανέγερση εκ θεμελίων του νέου Βυζαντινού Ιερού Ναού Αγίου Παντελεήμονος.
Ο Πρόεδρος της Κοινότητας κ. Παντελής Δημοσθένους, καλωσόρισε τους καλεσμένους και τους συνδαιτυμόνες με θερμά λόγια και ενημέρωσε όλους για τις πρόσφατες εξελίξεις στο σημαντικό ζήτημα της ανέγερσης του νέου Ναού.
Ο Ιερατικώς Προϊστάμενος της Κοινότητας Οικονόμος Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας, ομίλησε ευχαριστώντας και συγχαίροντας όλους για την προσφορά τους στο οικοδομικό έργο της Κοινότητας και για την συμμετοχή τους στην Ερανική αυτή εκδήλωση. Τόνισε δε ότι τα μέλη και οι φίλοι της Κοινότητας Αγίου Παντελεήμονος διακρίνονται πάντοτε για το ευγενικό και γενναιόδωρο πνεύμα της προσφοράς τους, το οποίο οδηγεί τους ανθρώπους από το εγώ στο εμείς.
Αξίζει να σημειωθεί οτι στην χοροεσπερίδα συμμετείχαν πολλές Κυρίες της Βοηθητικής Αδελφότητας Κυριών, στην οποία προεδρεύει η κα. Εύα Χρήστου. Επίσης, διακριτή συμμετοχή είχε και το Ελληνικό Κολέγιο Αγίου Παντελεήμονος, όπου Πρόεδρος στο Σύλλογο Γονέων είναι ο Δρ. Σεραφείμ Κυριακίδης. Τέλος δε, ζωηρή ήταν και η συμμετοχή των φερέλπιδων νέων της Κοινότητας, με επικεφαλής τον Πρόεδρο της Κοινοτικής Νεολαίας Παναγιώτη Αργυρού.
Την εκδήλωση στόλισε μουσικά, και μάλιστα αφιλοκερδώς, η ορχήστρα των γνωστών μουσικών της Παροικίας μας Γιώργου Γρηγορίου και Νίκου Σαββίδη. Την ετοιμασία των φαγητών επιμελήθηκε ο εκ των Αντιπροέδρων της Κοινότητας κ. Ανδρέας Γεωργιάδης.
Η λαχειοφόρος αγορά είχε ένα και μοναδικό μεγάλο δώρο. Ήταν ένα αυτοκίνητο, τύπου SMART. Ο τυχερός λαχνός που κέρδισε το αυτοκίνητο είναι ο λαχνός με το Νο. 5301. Το τελικό καθαρό ποσό που συνελέγη από την εκδήλωση και κατατέθηκε στο Ταμείο Εράνου είναι £15.000.

Ελπιδοφόρος Κοντονής (1927-4.2.2009)

Σε ηλικία 82 ετών απεβίωσε σήμερα στην Αθήνα, όπου μόνιμα ζούσε με την οικογένειά του, ο εκλεκτός συγχωριανός μας Ελπιδοφόρος Κοντονής, γιος του μακαριστού προεφημερίου του Μπανάτου ιερέως Χαραλάμπους Κοντονή και της αείμνηστης πρεσβυτέρας Μαγδαληνής.

Ο μεταστάς ήταν συνταξιούχος της Ελληνικής Χωροφυλακής και, εκτός από την έμφυτη καλοσύνη και την ευπροσηγορία του, διακρινόταν για την εξαίρετη καλλιφωνία του, αλλά και την απαράβατη προσήλωσή του στις τοπικές της Ζακύνθου παραδόσεις και τα έθιμα.

Θεωρούσε τον εαυτό του ευτυχή και ανακουφισμένον, ιδιαίτερα μάλιστα ευλογημένον απ' τον Θεό, όταν βρισκόταν στο γενέθλιο χωριό του, μακριά από τον εγκλωβισμό στην πνιγηρή καθημερινότητα της Αθήνας. Όπως ο ίδιος δήλωνε σε κάθε ευκαιρία, ζούσε τον κάθε χειμώνα του στην πρωτεύουσα, αδημονώντας πότε θα περάσει ο καιρός για να φθάσει το επόμενο Πάσχα ή το Καλοκαίρι και να ξαναβρεθεί στη Ζάκυνθο και μάλιστα στο αγαπημένο του Μπανάτο.

Εδώ στο χωριό μας πλαισίωνε ανελλιπώς το Ψαλτήρι των ναών μας, βοηθώντας σε όλες σχεδόν τις ιερές τελετές και ακολουθίες τους Ψάλτες μας ως βαρύτονος που ήταν και σύμφωνα πάντα με το ιδιάζον της Ζακύνθου εκκλησιαστικό μέλος, το οποίο έφερε μέσα του ως υπαρξιακό γονίδιο και άκουσμα ιερό, όντας "παλαιός των ημερών" Ζακυνθινός.

Αύριο, στις 4 το απόγευμα, θα τον αποχαιρετήσουμε -δικοί, γνωστοί και φίλοι- από τον ναό της Παναγούλας μας, που υπεραγαπούσε και ανέκαθεν ως "παιδί του Ιερού" υπηρετούσε πλάι στον ιερέα πατέρα του. Θα ψάλουμε γι' αυτόν την Εξόδιο Ακολουθία, κρατώντας ως αγαθή ανάμνηση την υποδειγματική απαγγελία του στο "Πιστεύω...", ενώ το στασίδι του στο Ψαλτήρι θα πενθηφορεί ερημωμένο...

Καλέ μας Ελπιδοφόρε, αιωνία σου η μνήμη!

Ο γλυκύτατος Δάσκαλος ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΒΟΥΡΗΣ

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Για κάμποσα χρόνια τώρα, τα ΜΜΕ έχουν καθιερώσει το: Σαν Σήμερα, όπου αναφέρονται στα σημαντικότερα γεγονότα, που έλαβαν χώρα ανά τον πλανήτη αυτή την ημερομηνία, πριν αρκετές εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια, καθώς και στη γέννηση ή θάνατο ατόμων τα οποία διέπρεψαν στο στίβο της ζωής σε πολλούς τομείς, διακρίθηκαν και σε αρκετές περιπτώσεις, άλλαξαν τον ρου της ίδιας της ιστορίας.

Δεν χωρά αμφιβολία, ότι αν οι περισσότεροι από εμάς ρωτηθούμε για ορισμένα από αυτά τα άτομα όπου τα επιτεύγματα τους ήταν τέτοια, ώστε να γίνεται μνεία γι' αυτούς ακόμα και σήμερα, ίσως, να μην μπορέσουμε να θυμηθούμε, όπως, π.χ., ποιοι κέρδισαν το Νόμπελ Λογοτεχνίας ή Επιστημών όχι πριν από δέκα χρόνια, αλλά έστω και πριν από 2 χρόνια, ή άλλα πολύ σημαντικά πρόσωπα.

Μολαταύτα, είμαι σίγουρη, ότι στη μνήμη και στην καρδιά των περισσότερων από εμάς, έμειναν ανεξίτηλα τα ονόματα ανθρώπων, οι οποίοι σημάδεψαν τη δική μας τη ζωή και που όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει, τους σκεφτόμαστε πάντα με αγάπη. Οπωσδήποτε, δεν αναφέρομαι σε αγαπημένα μέλη της οικογένειας μας, αλλά σε δασκάλους, γείτονες, φίλους που πέρασαν από τη ζωή μας.

Ένας τέτοιος δάσκαλος για μένα, υπήρξε ο Μπανατιώτης κύριος Μαρίνος Αβούρης υπερ-ενενηκοντούτης σήμερα, Φιλόλογος κι αργότερα, αν δεν κάνω λάθος, Λυκειάρχης του Λυκείου Ζακύνθου. Ευδόκησα να τον έχω καθηγητή, τω καιρώ εκείνω, εις το Γυμνάσιο Ζακύνθου.

Άνθρωπος με μεγάλη καλλιέργεια, πέραν της φιλολογίας, πολυγραφότατος, και προ παντός, καλός δάσκαλος. Ήπιος, ήρεμος, δίκαιος, αγαπητός και σεβαστός μεταξύ συναδέλφων του αλλά και εμάς της... μαθητιώσας νεολαίας, που κυριολεκτικά τον λατρεύαμε. Μιλάμε για εποχές που έμπαινε ο καθηγητής στην τάξη κι εμείς, στην πλειοψηφία μας, τρέμαμε, και δεν υπερβάλλω, αφού οι περισσότεροι, ήταν βλοσυροί, σκυθρωποί, αγέλαστοι, με μια κακώς εννοούμενη αυστηρότητα όπου μάς αντιμετώπιζαν σαν κατώτερα πλάσματα, στα οποία δεν επιτρεπόταν να εκφέρουν γνώμη και προ παντός, να κάνουν την... αποκοτιά να μην νομίζουν ότι όσα λένε οι κύριοι καθηγητές, δεν είναι... θέσφατα!

Ο γλυκύτατος Κος Αβούρης, μάς αντιμετώπιζε με μια πρωτόγνωρη για κείνα τα χρόνια καλοσύνη. Δεν τον θυμάμαι ποτέ να είχε υψώσει τη φωνή ή να μάς μίλησε υποτιμητικά και προσβλητικά όπως έκαναν κάποιοι άλλοι, ιδιαίτερα στα αγόρια, που λόγω φύσης, ήταν ολίγον τι πιο τολμηρά από εμάς τα κορίτσια και πολλές φορές δεν έδειχναν να τους φοβούνται όσο βλοσυροί κι αν ήταν.
Είναι γεγονός, ότι όσο ωριμάζουμε τόσο πιο άνετα νιώθουμε να μιλήσουμε για κάποια πράγματα. Έτσι κι εγώ, σε απόσταση αναπνοής πλέον από την έβδομη δεκαετία της ζωής μου, μπορώ να μοιραστώ μαζί σας ότι τα περισσότερα, αν όχι όλα, από τα δεκαπεντάχρονα κοριτσόπουλα, που περιστοίχιζαν τον Κο Αβούρη, είμαστε... ερωτευμένα μαζί του... το μόνο πρόβλημα ήταν ότι εκείνος ήταν ερωτευμένος με την θεολόγο μας, η οποία τότε διορίστηκε στο Γυμνάσιο Ζακύνθου αντικαθιστώντας τον Κον Μπούκη, (που είχαμε ερωτευτεί πριν από τον Κο Αβούρη), την πολύ γλυκιά Κα Τασία Νέγκα, αγαπημένη σύντροφο της ζωής του μέχρι σήμερα.

Σε κάποιο από τα ταξίδια μου στο αγαπημένο νησί, αξιώθηκα να επισκεφτώ τον Κον Αβούρη και την Κα Νέγκα, που λόγω εποχής έμεναν στα Μαριναίικα και να τους συναντήσω για πρώτη φορά μετά από κάμποσες δεκαετίες.

Ήταν μια συγκινησιακά φορτισμένη συνάντηση και για τους τρεις μας... Ένιωσα την ανάγκη να τον αγκαλιάσω και να τον φιλήσω, σαν αγαπημένο πατέρα, μα το μόνο που κατάφερα να κάνω, παρά τις έντονες αντιρρήσεις του, ήταν να του φιλήσω με άπειρο σεβασμό και αγάπη το χέρι, το ίδιο και με την Κα Νέγκα... Όταν χωριστήκαμε όμως, με αγκάλιασαν κι οι δυο με περισσή στοργή κι αγάπη... κι ένιωσα να γίνομαι πάλι μικρή κι ευάλωτη...

Τους πήγα τα δύο βιβλία που είχα εκδώσει μέχρι τότε, τα πρόσφερα με σεβασμό και δέος... Τα δέχτηκαν με πολλή αγάπη... Αργότερα που τα διάβασαν, μου έγραψαν πολύ θετικά σχόλια, εκφράζοντας περηφάνια που υπήρξα μαθήτρια τους, τι τιμή για μένα! Έκτοτε, κρατήσαμε επικοινωνία γραπτή και τηλεφωνική. Όταν ήταν να εκδοθεί η δεύτερη διηγηματική μου συλλογή, ο αγαπητός μου καθηγητής, μου έστειλε ένα πολύ τρυφερό μήνυμα που διαβάστηκε στην παρουσίαση και συγκίνησε όλους τους παρευρισκόμενους, αναφέρθηκα κι εγώ σε αυτόν στις ευχαριστίες μου τόσο γραπτά στο βιβλίο, όσο και προφορικά την ημέρα της παρουσίασης.

Δυστυχώς, λόγω έκτακτων συνθηκών, δεν είχα τη χαρά και την ευκαιρία να τον επισκεφτώ στο πρόσφατο ταξίδι μου.

Όμως, στην καρδιά και στη σκέψη μου, μένουν πάντα, ιδιαίτερα ο καλός μου, ο αγαπητός και σεβαστός μου φιλόλογος.

Ο Θεός να τους έχει καλά, να τους δίνει υγεία και δύναμη.
Και, κύριε καθηγητά, αν παρεμπιπτόντως διαβάσετε ποτέ αυτές τις γραμμές να θυμόσαστε ότι όλοι εμείς οι παλιοί σας μαθητές και μαθήτριες σάς θαυμάζαμε, σάς σεβόμαστε και σάς αγαπούσαμε, μόνο που... δεν σάς φοβηθήκαμε ποτέ και πρέπει να νιώθετε υπερήφανος για αυτό!!!

Με την αγάπη μου σε όλους τους αναγνώστες

δ.μ.τ.

[Σημείωση του ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ: Η φωτό τραβήχτηκε από τον π. Παναγιώτη Καποδίστρια στα Γραφεία της Ι. Μητρόπολης Ζακύνθου, στις 23.12.2008.]

Φωτοστιγμιότυπα από τη σημερινή ενθρόνιση του Πατριάρχη Μόσχας Κυρίλλου / The Russian Orthodox Church enthroned Kirill

Μεγάλες στιγμές στη Ρωσία σήμερα και μάλιστα στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Σωτήρος της Μόσχας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της απέραντης αυτής φίλης χώρας απέκτησε κι επισήμως τον Πρωτοκορυφαίο της, τον Πατριάρχη Κύριλλο! Οι παραπάνω ενδεικτικές φωτογραφίες προέρχονται από τους Reuters και αποτυπώνουν τη σπουδαιότητα του γεγονότος για την Εκκλησία της Ρωσίας, που έχει πάντως αντίκρισμα και σε ολόκληρη την Ορθοδοξία, αλλά και τον καθόλου Χριστιανισμό.

Σε κάθε περίπτωση, όπως μεταδίδουν τα διεθνή Πρακτορεία Ειδήσεων, τονίστηκε η αναγκαιότητα της Ενότητας μεταξύ των Χριστιανών, ιδιαίτερα σε καιρούς πολυαπαιτητικούς και πολύ δύσκολες συγκυρίες ανά τον κόσμο.

Εμείς, από αυτόν τον ταπεινό ιστότοπο, δεν έχουμε παρά να ευχηθούμε και να προσευχηθούμε, ο νέος Πατριάρχης να εργασθεί προς αυτή την κατεύθυνση, "ορθοτομών τον λόγον της αληθείας" της Εκκλησίας ως Κυριακού Σώματος, δίχως αγκυλώσεις και μεγαλοϊδεατισμούς. οι οποίοι -ούτως ή άλλως- πληγώνουν την Ενότητα και πικραίνουν την Αγάπη, για την οποίαν ο ίδιος ο Ιησούς ενανθρώπησε και θυσιάστηκε!...

Ετήσιο Μνημόσυνο Χριστοδούλου Αρχιεπισκόπου

Όπως σε πλείστες όσες Μητροπόλεις και Ενορίες της πατρίδας μας, τελέστηκε στο ναό της Φανερωμένης Μπανάτου Ετήσιο Μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής τού μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ.
Στην ομιλία του ο Εφημέριός μας π. Παναγιώτης τόνισε μεταξύ άλλων και τα εξής:

"Αλησμόνητη θα παραμείνει η πολυεδρικότητα της χαρισματικής προσωπικότητας του Χριστοδούλου, ο οποίος σε κάθε περίπτωση προέβαλε την ευαισθησία του προς την Ορθοδοξία και την Ελλάδα.

     Έστω και αν διαφωνούσε κανείς μαζί του για ορισμένες επιλογές ή συμπεριφορές του (π.χ. για τη σύγκρουσή του με το Οικουμενικό Πατριαρχείο), δεν μπορεί να μην παραδεχθεί την δυναμικότητα που τον διέκρινε, την ευστροφία, το χάρισμα του λόγου, της γραφής και της πειθούς.

     Η σημαντικότερη και πνευματικότερη πάντως περίοδος του βίου του αποδείχτηκε η προθανάτια, κατά την οποίαν αναφάνηκε ο έσω Χριστόδουλος, ο οποίος, απαλλαγμένος πλέον από τις χάριτες της αρχιεπισκοπικής περιωπής, ωραιώθηκε ενώπιος Ενωπίω και κατέστη παράδειγμα υπομονής έναντι του Πόνου και του Θανάτου!..."

Σήμερα η ενθρόνιση του Πατριάρχη Μόσχας Κυρίλλου / Patriarch of Moscow and all Russia Kirill

Πραγματοποιείται σήμερα στη Μόσχα η ενθρόνιση του νέου Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας κ. Κυρίλλου, σε διαδοχή του μακαριστού Πατριάρχη Αλεξίου Β΄.

Μεγαλοπρεπέστατη και ιδιαίτατα εορταστική είναι η όλη ατμόσφαιρα στη ρωσική πρωτεύουσα (όπως μόνον οι Ρώσοι γνωρίσουν να εορτάζουν), ενώ έχουν αφιχθεί προς τούτο Αρχηγοί και εκπρόσωποι Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών και άλλων Χριστιανικών Ομολογιών, εκπρόσωποι άλλων δογμάτων, αλλά κι εκπρόσωποι αρκετών κρατών.

Την Εκκλησία της Ελλάδος εκπροσωπούν ο Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Χρυσόστομος, ο Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Μελέτιος, ο Μητροπολίτης Μαντινείας και Κυνουρίας κ. Αλέξανδρος καθώς και ο Αρχιμανδρίτης Σπυρίδων Κατραμάδος.

Τιμώντας τους Τρεις Ιεράρχες, Προστάτες της Παιδείας

Με την καθιερωμένη Θεία Λειτουργία και Αρτοκλασία, που τέλεσε ο Εφημέριός μας στον ναό της Παναγούλας, γιορτάστηκε σήμερα το πρωί η Ημέρα της Παιδείας και οι Προστάτες της Άγιοι Τρεις Ιεράρχες, από τους διδάσκοντες και τους μαθητές του Γυμνασίου Βανάτου, του 1ου Ολοήμερου Δημοτικού Σχολείου Κάμπου "Παναγιώτης Χιώτης" και του Ολοήμερου Νηπιαγωγείου της περιοχής μας.

Από νωρίς κατέφθασαν οι μαθητές, γονείς κι εκπαιδευτικοί, τιμώντας τους Πανεπιστήμονες Ιεράρχες Βασίλειο τον Μεγάλο, Γρηγόριο τον Θεολόγο και Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Γλαφυρός κι εμβριθής -όπως πάντα- ήταν και ο πανηγυρικός λόγος της ημέρας από τον Δάσκαλο κ. Νίκο Αρβανιτάκη.

Όλα ήταν χαρά Θεού, οι δε παιδικές παρουσίες και φωνούλες απετέλεσαν το καλύτερο τιμητικό μελώδημα προς τους Τρεις Ιεράρχες.

Εκειές οι μεγάλες κιθάρες…!

Γράφει ο Παύλος Φουρνογεράκης

Τα κοντραμπάσα ξαπλωμένα στην άκρη της σκηνής περιμένουν καρτερικά τα ψαλίδια στον ασημένιο δίσκο. Οι επίτιμες συνδημότισσες κόβουν τη γαλανόλευκη κορδέλα και η μεγάλη αυλαία ανοίγει για τους φίλους της τέχνης. Τα βιολιά, οι βιόλες, τα τσέλα, τα φλάουτα, τα όμποε, τα κλαρινέτα, τα φαγκότα, τα κόρνα, οι τρομπέτες, τα τρομπόνια, η τούμπα, τα τύμπανα, τα κρουστά, η άρπα, όλα παίρνουν τη θέση τους. Επιτέλους σηκώθηκαν και τα κοντραμπάσα. Εν τω μεταξύ αποχωρούν όσοι δεν αντέχουν την αρμονία και τη μελωδία, ίσως γιατί συνήθισαν στο θόρυβο του αξιώματος και της απαιδευσίας.
Προηγήθηκε η ευλογία και προσευχή της εκκλησίας ώστε το λαμπρό απόκτημα να υπηρετεί τους υψηλούς σκοπούς της τέχνης καθώς και χαιρετισμοί από πρωτεργάτες και πολιτικούς άρχοντες. Άσπρισαν τα μαλλιά του Τιμόθεου αλλά δάκρυσε από την ανείπωτη χαρά στο φακό της σκηνής. Το πολιτιστικό κέντρο του Σαρακηνάδου αστράφτει ολοκαίνουργιο στα θεμέλια του δημοτικού που ο ίδιος και καμιά εικοσαριά ακόμα Σαρακηναδιώτες έμαθαν να παθιάζονται με τον πολιτισμό και να βυζαίνουν τους μυστήριους χυμούς του. Ο βουλευτής εναποθέτει τις ελπίδες του για το μέλλον στην τοπική αυτοδιοίκηση, και ο δήμαρχος καμαρώνει στην ιστορική θεατρική αναδρομή ως ο αποπερατώσας το πρώτο μετά τους σεισμούς του ΄53 θέατρο της Ζακύνθου.
Ακολουθεί η ανάγνωση του πρακτικού του δημοτικού συμβουλίου: Το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αρκαδίων σήμερα … αποφασίζει: «ανακηρύσσει επίτιμος δημότης την κ. Ρόδη Κράτσα Τσαγκαροπούλου» και η νέα συνδημότισσα ανέρχεται στο βήμα.
-Μεγάλη κυρία φαίνεται ετούτη εδώ, είναι όμορφη και με μεγάλο μπρίο! Έκαμε τίποτα για ετούτο το θέατρο, γιατί τη φέρανε εδώ; Ακούγεται από το πισινό, τελευταίο κάθισμα.
-Ήθελε να βγάλει την υποχρέωση ο Δήμαρχος που τσου φιλοξένησε τσι Βρυξέλες, απάντησε ο σύζυγος από δίπλα.
Το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αρκαδίων αποφασίζει «σήμερον … ανακηρύσσει επίτιμος δημότης την κυρία Τζένη Ρουσέα». Παλαμάκια και συγκίνηση.
-Ετούτη μάλιστα! Είναι θεατρίνα πετυχημένη, μπορεί να τηνε φέρουνε να παίξει, αντέχει ακόμα.
-Είναι μεγάλη αλλά έχει μεράκι και καρδιά, υπάρχουν ρόλοι για την ηλικία της.
Το πρώτο βιολί δίνει ήχο…
- Τι είναι εκειές οι μεγάλες κιθάρες, κι εκειό το όρθιο όργανο στην άλλη πάντα πώς το λένε; Ω συφορά μου πρώτη φορά τα βλέπω, ω μεγαλεία!
- Άρπα είναι γιαγιά μου με χορδές θ΄ακούσεις τι ωραία που θα παίξουν. Και τα άλλα δεν είναι κιθάρες είναι κοντραμπάσα.
-Κοίτα έχουν αλογο-ουρές και φοράνε μαύρα οι οργανοπαίχτες! Ω λουστρίνια!
- Εκειός που μπαίνει είναι μαέστρος; Έχει ραβδάκι!
Η πλατεία του θεάτρου ασφυκτικά γεμάτη με καθιστούς και όρθιους. Ο κόσμος που κατέκλυζε το φουαγιέ και την αίθουσα πολλαπλών χρήσεων αφού αντάλλαξε ευχές και απόλαυσε τα ποτά και τα γλυκά παρακολουθώντας από γιγαντο-οθόνες την τελετή των εγκαινίων, άρχισε σιγά-σιγά να αποχωρεί. Τα φώτα χαμηλώνουν για να φωτίσουν τις καρδιές οι μούσες, που κρυμμένες στις τεντωμένες χορδές και στα αστραφτερά σωθικά των πνευστών περιμένουν τ΄ ακροδάκτυλα να τις προστάξουν. Το μαγικό ραβδάκι δίνει το σύνθημα στον Beethoven με την ανά χείρας συμφωνία αρ. 5 σε ντο ελάσσονα, έργο 67. Allegro και andante οι ρυθμοί της ευζωΐας!
- Κοίτα εκείνη την κοπέλα που χτυπάει τα μεγάλα ταμπούρλα, είναι σπουδαία, κοίτα πώς τηράει τσου άλλους! Ωρέ τι είναι ετούτο απόψε!
- Άκου γιαγιά συγχρονισμό, άκου αρμονία.
- Φοβερά πράματα, ω συφορά μου!
Δεν πειράζει που ακούγονται χειροκροτήματα ενώ δεν έχει ολοκληρωθεί ένα μουσικό κομμάτι, ποιος να μας τα μάθει. Τώρα που έχουμε θέατρο μπορεί να ξαναδούμε συμφωνική ορχήστρα. Κι εκείνοι που μπαίνουν μ΄ ένα ποτό στο χέρι ευτυχώς φεύγουν αμέσως χωρίς να γίνουν αντιληπτοί. Το καινούργιο σχολείο που υπόσχεται η κυβέρνηση θα περιλαμβάνει μουσική και θεατρική παιδεία; Αλλιώς πώς θα αλλάξουν τα πράγματα στο σχολείο, μόνο με την αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στα Πανεπιστήμια; Γιατί το μουσικό σχολείο είναι τόσο υποβαθμισμένο;
Στο διάλειμμα άναψαν τα φώτα. Πώς άλλαξαν τα πρόσωπα των ανθρώπων, λες και φόρεσαν μάσκα, γέμισαν οι ρυτίδες αγαλλίαση!
Στο δεύτερο μέρος ξεχύνονται στη σκηνή ο Verdi, o Puccini, o Mascagni, o Tsaikofsky, o Straus, χωρίς ανταγωνισμούς διαγωνίζονται. Ποιος θα μας ανεβάσει ψηλότερα;
- Η υψίφωνος. Τι τέχνη η υποταγή των χορδών στην ψυχή. Πώς αιχμαλωτίζει το κακό κι αφήνει την ελευθερία να κυριαρχήσει στη βαρύτητα!
- Κοπελάρα, ουρέ τι φωνή είναι ετούτη, από πού βγαίνει; Γιατί δεν εμάθαμε ν΄ ακούμε από δίσκους τέτοια τραγούδια; Ω συφορά μου!
- Θα κατεβάσω από το internet γιαγιά, θα ρωτήσω και μια μουσικό που είχαμε παλιά στο σχολείο και μας είπε λίγα πράγματα.
Χειροκροτήματα, ιαχές!
- Κι άλλο, κι άλλο….
- Κι άλλο θες; Δεν αντέχω άλλο. Ω συφορά μου!
Πώς ν΄ απουσιάσει ο Χατζιδάκις, πώς προλαβαίνει και πηγαίνει παντού!
«Πέρα στο θολό ποτάμι» η υψίφωνος. Ξεθολώσαμε από την ομίχλη της χειμερινής πολιτιστικής ανομβρίας. Ανθοδέσμες και χειροφιλήματα στη σκηνή…
Γεμίζει σελίδα- σελίδα το βιβλίο συγχαρητηρίων, γεμίζουν και οι αγκαλιές του Τιμόθεου, του Στέλιου, του Νιόνιου….
Η κορδέλα τυλιγμένη ευλαβικά στο χαμόγελο της ικανοποίησης. Είναι η παρακαταθήκη του Τιμόθεου στα παιδιά του.
Εκειές οι μεγάλες κιθάρες πότε θα ξανάρθουν;

 

Σαρακηνάδο 25-1-2009

Εβδομάδα προσευχής για την Ενότητα των Χριστιανών στην Grenoble

Για εμάς εδώ στο... Ellada θα ήταν αδιανόητο. Κλεισμένοι στα τείχη του εκκλησιαστικού μας επαρχιωτισμού δεν έχουμε μάτια για τους "πλησίον" στην πίστη... Και όμως η Ορθοδοξία εκτός των ελλαδικών τειχών μπορεί και συναντάται και συνδιαλλέγεται με τους μη Ορθοδόξους, ως άλλωστε έχει καθήκον, με δεδομένα τα παγκόσμια προβλήματα, τα οποία υποχρεώνουν τους Χριστιανούς σ' Ενότητα, όση μπορεί να γίνει...

Μια τέτοια, καθιερωμένη από παλιά, ετήσια εκδήλωση-συνάντηση (κάτι που πάντως συνηθίζεται ανά την Χριστιανική Οικουμένη), είναι και η χτεσινοβράδυνη Συνάντηση για την αλληλογνωριμία των πιστών των Χριστιανικών Δογμάτων, που πραγματοποιήθηκε στον ελληνορθόδοξο ναό του Αγίου Γεωργίου της πόλης Grenoble της Γαλλίας, όπου εφημερεύει ο εκ Ζακύνθου Πρωτοπρεσβύτερος Γεράσιμος Σκαρτσής.
 

Τελέστηκε Εσπερινός, στον οποίον παραστάθηκε ο Γενικός Βικάριος της Επισκοπής Grenoble π. Feradou. Έλαβε μέρος και ο Ρουμάνος Ορθόδοξος Ιερέας π. Ioan Caputan, o oποίος εκτός από γαλλικά έψαλε και στα ρουμανικά. Στον χαιρετισμό, που απηύθυνε προς τους παρευρισκόμενους εκπροσώπους Καθολικούς, Αρμένηδες και Προτεστάντες ο Εφημέριος π. Γεράσιμος, με ιδιαίτερη έμφαση τόνισε "την αναγκαιότητα της επανένωσης του άραφου χιτώνα του Κυρίου". Ακολούθησε δεξίωση στην αίθουσα τελετών της Ενορίας.

Ανάλογη εκδήλωση είχε γίνει το βράδυ της περασμένης Πέμπτης στο Οικουμενικό Κέντρο St Marc de Grenoble, όπου παρευρέθηκαν ο Ρωμαιοκαθολικός Επίσκοπος Γρατιανουπόλεως (Grenoble) Μgr Guy de Kerimel και εκπρόσωποι άλλων δογμάτων, όπως Ορθόδοξοι (Ελληνορθόδοξος εκπρόσωπος ο π. Γεράσιμος Σκαρτσής και ο Σερβορθόδοξος εκπρόσωπος κ. Slobotan Adun), εκπρόσωποι των Προτεσταντών (αγγλικανοί, ευαγγελικοί, ρεφορμιστές) και εκπρόσωποι των Αρμενίων.

Στην εκδήλωση έγινε αναφορά α) στην Κορέα, η οποία είναι η μόνη χώρα που είναι ακόμα χωρισμένη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και β) στην κοινωνική εξαθλίωση, ιδιαίτερα στα παιδιά που ζουν στους δρόμους και στους υπονόμους, έγινε μάλιστα προσευχή γι' αυτά. Τέλος, τονίστηκε για μιαν ακόμη φορά, ότι μπορεί να υπάρχουν διαφορές στο κάθε δόγμα, αλλά η πίστη στον Χριστό ως Σωτήρα και Λυτρωτή είναι κοινή.

Ο π. Π. Καποδίστριας Μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του Περιοδικού ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ

Μια ευχάριστη έκπληξη για τον Εφημέριό μας: Με προσωπικό του Συνοδικό Έγγραφο ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, ως Πρόεδρος της Επιτροπής Διοικήσεως της Επικοινωνιακής και Μορφωτικής Υπηρεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος (Ε.Μ.Υ.Ε.Ε.) τού γνωρίζει, ότι στην Συνεδρία της 18ης Δεκεμβρίου 2008 της εν λόγω Επιτροπής τον όρισε Μέλος για το έτος 2009 της Συντακτικής Επιτροπής του Περιοδικού ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ του Κλάδου Εκδόσεων της παραπάνω Υπηρεσίας.

Και καταλήγει ο Μακαριώτατος:

"Αιδεσιμολογιώτατε,

(...)

Ταύτα ανακοινούμενοι υμίν, παρακαλούμεν υμάς όπως αναλάβητε τα καθήκοντα υμών συμβάλλοντες εις την πρόοδον των θεμάτων του ανατεθέντος υμίν ζωτικωτάτου Εκκλησιαστικού τομέως επ' αγαθώ της Αγιωτάτης ημών Εκκλησίας και του ευσεβούς ποιμνίου Αυτής. (...)"

*** Για να μπείτε στο πλουσιότατο διαδικτυακό Αρχείο του Περιοδικού ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ, κάντε κλικ στη φωτό.

Αναμνήσεις και νοσταλγίες του Αύριο και το νερό νεράκι...

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Αναμνήσεις και νοσταλγίες, αλλιώτικες από τις μέχρι τώρα. Αναμνήσεις και νοσταλγίες, όχι του Χθες, αλλά του Αύριο. Θύμησες μελλοντικές, γι' αυτό που είχαμε και, από κακή μας φύλαξη, το χάσαμε.

Ανάμνηση η πλούσια ύπαρξή του για τις γενιές του αύριο...

Πρόβλημα που ταλανίζει τον πλανήτη μας στις περισσότερες γωνιές του, για το νερό μιλάω, δηλαδή, για την έλλειψή του.

Στο μεγάλο νησί που ζω, τα καιρικά φαινόμενα είναι, συνήθως στα περισσότερα μέρη της Αυστραλίας, ακραία: Ή θα έχουμε καταιγίδες και πλημμύρες ή ξηρασία αβάσταχτη.

Αν στα καπρίτσια της φύσης προσθέσουμε και την ανικανότητα των, ως επί το πλείστον, κοντόφθαλμων που μας κυβερνάνε, τότε ολοκληρώνεται η εικόνα.

Βέβαια, εμείς που τους δίνουμε τη δυνατότητα να μας κυβερνήσουν πρέπει να είμαστε όχι απλά κοντόφθαλμοι αλλά... ούτε καν μονόφθαλμοι.

Δεν μιλάω μόνο για εδώ που ζω, αλλά γενικά, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης εκλέγουμε όχι τους ικανότερους για να τους εμπιστευθούμε τις τύχες τις δικές μας και αυτές των παιδιών μας.

Για να μην ξεστρατίσει η σκέψη όμως, ας επανέλθω.

Η Μελβούρνη, στην οποία ζω, είναι πρωτεύουσα της πολιτείας της Βικτόρια. Έχει έκταση 3.400.000 τετραγωνικά μέτρα. Όπως γίνεται με όλες τις μεγαλουπόλεις, γύρω στα 1880 ήταν μια, ας πούμε, επαρχιακή πόλη με πληθυσμό 280.000 κατοίκους. 100 χρόνια αργότερα, το 1981, αριθμούσε 2.806.000 κατοίκους.

Σήμερα, εν έτει 2009, ζωή νάχουμε, ζούμε εδώ 3.806.000 άνθρωποι, σύμφωνα με τις στατιστικές υπηρεσίες.

Δεν προσπαθώ να σας κάνω μάθημα γεωγραφίας, έχω λόγους για να σας δίνω αυτά τα στοιχεία. Λόγους πολύ απλούς.

Συγκεκριμένα, οι ίδιες δεξαμενές ή υδαταποθήκες, όπως θέλετε, που φτιάχτηκαν όταν ο πληθυσμός της Μελβούρνης δεν ήταν ούτε καν το ένα τρίτο του σημερινού, και επαρκούσαν, τότε, για τις ανάγκες των κατοίκων, υπάρχουν και σήμερα και νομίζω δεν χρειάζονται περαιτέρω σχόλια... ουδείς εκ των φωτισμένων πολιτικών μας δεν προνόησε και δεν γνοιάστηκε για το πολύ απλό, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι χρειάζονται περισσότερο νερό.

Προσθέσετε σε αυτό το γεγονός, ότι υπάρχει μεγάλη ανομβρία για περισσότερα από 5 χρόνια και προσπαθήστε να φανταστείτε την εικόνα! Πέρυσι τέτοιο καιρό, η πληρότητα των υδραγωγείων ήταν μόλις 39% κι εφέτος το ίδιο διάστημα με το ζόρι φτάνει το 31%.

Πριν δυο χρόνια περίπου, γίναμε... πρωτοσέλιδο διεθνώς με τις βαρυσήμαντες δηλώσεις του τότε πρωθυπουργού μας του Γιάννη του Χάουαρντ, ότι θ' ανακυκλώνει το νερό από τους υπονόμους και θα μας το σερβίρει στο τραπέζι μας, να το πίνουμε στην υγειά του και να του ευχόμαστε μακρό-πρωθυπουργία!!!!! Μάλλον δεν θα πήγε καλά κάτω και θα μας έκατσε στο στομάχι η απόφασή του, γιατί στις τελευταίες εκλογές τον στείλαμε να πάρει σύνταξη.

Ως εδώ όλα ωραία και καλά θα πείτε. Ο καινούριος μας, μάλλον φοβήθηκε και προσπαθεί να βάλει μπροστά μεγάλα έργα κι αντί να μας σερβίρει τα... κάτουρα μας με το συμπάθιο, σκέφτεται να εφαρμόσει την αφαλάτωση. Παρέλειψα να σας πω ότι, λόγω έλλειψης νερού, τα τελευταία χρόνια μάς έχουν επιβάλλει αυστηρούς περιορισμούς στη χρήση του, σε σημείο, όπου γείτονας κάρφωνε γείτονα αν τον έβλεπε να ποτίζει τη γλάστρα με το βασιλικό, ειδικοί επιθεωρητές περνούσαν και κοιτούσαν το ρολόι του νερού και σε όποιο σπιτικό είχαν καταναλώσει ένα λίτρο πάνω από το επιτρεπόμενο του έκλειναν το γενικό διακόπτη αρχικά για 24 ώρες και για περισσότερο αν το επαναλάμβανε, ακόμα, μεσολάβησαν πολλές σκηνές βίας από, εντάξει δεν έχουμε κουκουλοφόρους εδώ, ακόμα, αλλά από άτομα που αν περνούσαν κι έβλεπαν πράσινο κήπο έμπαιναν μέσα και τάκαναν γυαλιά-καρφιά.

Λόγω αυτών των αυστηρών περιορισμών, κατορθώσαμε, παρά την ανομβρία, να έχουμε πληρότητα 31% εφέτος, αλλιώς... μάς έκλαιγαν οι ρέγκες... ακατέργαστα θα πήγαιναν κάτω τα αποβαλλόμενα υγρά...

Ο πρωθυπουργός μας, μάς προετοιμάζει για το βαρύ χαράτσι που θα υποστούμε αν θέλουμε νερό, γιατί η αφαλάτωση στοιχίζει τόσα δισεκατομμύρια δολάρια κι εμείς, κάνουμε την ανάγκη φιλοτιμία, σφίγγουμε κι άλλο το ζωνάρι και μοιρολατρούμε, ε, τι να κάνουμε, δεν μπορούμε να τα βάλουμε ούτε με το Θεό ούτε με τη φύση, τα έργα στοιχίζουν, εμείς πρέπει να πληρώσουμε. Βέβαια, το ότι εμείς αναγκάσαμε τη φύση να μας εκδικείται είναι... ολίγον τι ψιλά γράμματα για πολλούς εξ ημών...

Κάναμε λοιπόν το σταυρό μας σαν καλά ανθρωπάκια και νομοταγείς πολίτες και περιμέναμε την έναρξη των έργων μαζί με το χοντρό χαράτσι, λέγοντας, όσο πλυθήκαμε πλυθήκαμε από δω και στο εξής Χριστού-Λαμπρή ντουζ, άντε και καμιά μεγάλη γιορτή, όσο για τα ρούχα μας, άμα βρομίσουν από τη μια μεριά, θα τα γυρίσουμε από την άλλη, τουαλέτα δεν χρειάζεται να τραβάμε το καζανάκι κάθε φορά, ας φροντίζουμε να πηγαίνουμε όλοι την ίδια ώρα ώστε να τραβιέται μια φορά μόνο κι άλλες τέτοιες μικροθυσίες, όπου σε τελευταία ανάλυση δεν είναι και για να τα βάψουμε μαύρα. Με λίγη καλή θέληση, όλα γίνονται, αρκεί να έχουμε υγεία !!

Αμ δε, για περιμένετε να ακούσετε και τα καλύτερα, τα πιο ζουμερά.

Επειδή την κρατική Υπηρεσία Υδάτων την ξεπουλήσαμε, όπως και τις περισσότερες Κρατικές υπηρεσίες σε ιδιώτες προ πολλού, ε, πώς να το κάνουμε, είμαστε μάγκες!!! Τι, με τέτοια θα ασχολείται τώρα κοτζάμ κράτος, ας πονοκεφαλιάζει άλλος, οι καημενούλες οι εταιρείες κοντεύουν να πέσουν έξω... είναι να τις κλαις, μειώθηκαν αισθητά τα κέρδη τους, οι άνθρωποι πεινάνε, δεν έχουν να θρέψουν τη φαμελιά τους, γιατί, λέει, λόγω των περιορισμών δεν καταναλώνουμε πλέον αρκετό νερό ώστε να γεμίζουν τα ταμεία τους και με βαριά καρδιά και πόνο ψυχής, μας ανακοίνωσαν, έτσι για Πρωτοχρονιάτικο μποναμά, ότι λίαν συντόμως δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να μας διπλασιάζουν την τιμή του νερού!!!! Προσθέσετε σε αυτό και το χαράτσι για την αφαλάτωση και μετά πέστε μου, δεν ήταν καλύτερη η πρόταση του Γιαννάκη να πίνουμε τα κάτουρα μας;;;; εκείνος τουλάχιστον θα τα περνούσε από χημείο πρώτα, ενώ τώρα θα αναγκαστούμε να τα πίνουμε...ζεστά-ζεστά...

Αχ και να είχαμε κάμποσες πηγάδες σαν την παλιά Πηγάδα του Μπανάτου... όπου γέμιζε από καθάρια, βρόχινα νερά...

Αχ και να είχαμε μία, δύο, δεκαδύο τρόμπες σαν αυτή του Μπανάτου που οι νεότεροι περιφρόνησαν και που το νερό της δεν ήταν... ανακυκλωμένο και δεν είχε περάσει από... καθαρτήριο, σαν αυτά που μας απειλούν/υπόσχονται αυτοί που εμείς επιλέξαμε για να κυβερνήσουν τις τύχες μας...

Αυτά για σήμερα,
Με την αγάπη μου πάντα,
δ.μ.τ.

Η κοπή της Βασιλόπιτας στην Grenoble

Φίλοι από την γαλλική πόλη Grenoble είχαν την καλοσύνη να μάς πληροφορήσουν για την κοπή της Βασιλόπιτας στην εκεί Ελληνορθόδοξη Ενορία του Αγίου Γεωργίου, που πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σάββατο, 10 Ιανουαρίου, στην αίθουσα εκδηλώσεων του ναού. Στη θερμή αυτήν εκδήλωση παρέστησαν οι τα πρώτα φέροντες της Ενορίας και της Κοινότητας, πληθώρα Ελλήνων, μαζί με τους οικείους και φίλους τους.

Να θυμίσουμε ότι εκεί εφημερεύει ο Πρωτοπρεσβύτερος Γεράσιμος Σκαρτσής, Ζακύνθιος και συμφοιτητής του Εφημερίου μας. Περισσότερα γι' αυτή τη σφύζουσα ελληνορθόδοξη κυψέλη στις Γαλλικές Άλπεις, δείτε στην παρουσίαση του π. Π.Κ. Μια εβδομάδα με τους Έλληνες της Γκρενόμπλ.

[Φωτό: π. Π.Κ., 2006]