Η ανάμνηση του θαύματος του Αγίου Σπυρίδωνος της 11ης Αυγούστου στην Κέρκυρα

Φωτο-ανταπόκριση από Κέρκυρα

Εορτάζουν σήμερα με περισσή μεγαλοπρέπεια οι Κερκυραίοι και όσοι τιμούν τον Άγιο Σπυρίδωνα, το ιστορικό θαύμα της απαλλαγής του νησιού από τους Αγαρηνούς, στις 11 Αυγούστου 1716.

Κατά την τοπική Τάξη σήμερα, κατά τις πολύ πρωινές ώρες τελέσθηκε στον Ναό του Πολιούχου Αρχιερατικό Συλλείτουργο και περί τις 9 το πρωί πραγματοποιήθηκε, μετά από Παράκληση, η μεγαλοπρεπέστατη Λιτάνευση του Σκηνώματος του Πολιούχου ανά την πόλη.

Από εκεί προέρχονται και τα παραπάνω φωτοστιγμιότυπα, τα οποία μόλις λάβαμε από τους φίλους αναταποκριτές μας. Ευχόμαστε και σε αυτούς και όλους τους αναγνώστες μας, η πρεσβεία του Αγίου Σπυρίδωνος να μάς δυναμώνει εν παντί!

Αυγουστιάτικη δήθεν εορτή (ποίημα)

Συνωμότησε πάλι χθες η σκέψη με την πένα,
ενώ εσύ παρακλητικά έστρωνες την αυγουστιάτικη κλίνη σου.

Σεντόνια πάλλευκα από γιασεμιά,
ποτισμένα από τις προσευχές των μαυροντυμένων γυναικών,
που κυκλώνουν τ' ατσαλάκωτο κρεβάτι σου,
μ' ένα δάκρυ καρφιτσωμένο στο πρόσωπο
για την Αιώνια Μάνα!

Φάρος στα σκοτάδια μας,
στις θάλασσες που χανόμαστε τις νύχτες
Πλατυτέρα των ψυχών,
Γυναίκα της Ζωής,
Μητέρα του Κόσμου!

Τάσος Ζαρκάδης

Το "πρώτο σένιο" του Πανηγυριού μας

Κάθε χρόνο το δεκαπενταυγουστιάτικο Πανηγύρι της Παναγούλας στο Μπανάτο Ζακύνθου (η επισημότερη δηλαδή στιγμή της Ενορίας) προαναγγέλλεται -κατά την Παράδοση- από τα δραστήρια μέλη της Επιτροπής μιαν εβδομάδα πριν από την ημέρα της Γιορτής, με κωδωνοκρουσίες και πυροτεχνήματα. Είναι, όπως λέγεται στην τοπική διάλεκτο "το πρώτο σένιο", του Πανηγυριού.

Αυτό ακριβώς συνέβη και απόψε, μετά την τέλεση του Παρακλητικού Κανόνα προς την Παναγία. Από εκεί και το παρακάτω βίντεο.

Το Πρόγραμμα του Μπανατιώτικου Πανηγυριού 2009

Το ερχόμενο Σάββατο ετοιμαζόμαστε όλοι να εορτάσουμε την Κοίμηση και την εις ουρανούς Μετάσταση της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Αυτή την ημέρα εορτάζει ο Ιερός Ενοριακός Ναός ΠΑΝΑΓΟΥΛΑΣ ΜΠΑΝΑΤΟΥ, Μητροπολιτικός του Δήμου Αρκαδίων Ζακύνθου, όπου μάλιστα πρόκειται να πραγματοποιηθεί με κάθε δυνατή επισημότητα το πατροπαράδοτο Πανηγύρι μας.

Καλούμε τους απανταχού Φιλέορτους να μάς τιμήσουν με την παρουσίας τους, σύμφωνα με το Πρόγραμμα της Εορτής, το οποίο έχει ως εξής:

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΩΝ ΤΕΛΕΤΩΝ

Παρασκευή, 14.8.2009
8 βράδυ: Ο επίσημος Εσπερινός με τα Εγκώμια
μπροστά στον Επιτάφιο της Παναγίας.

Σάββατο, 15.8.2009
7.30 πρωί: Ο Όρθρος με Αρτοκλασία.
9 πρωί: Η πανηγυρική Θεία Λειτουργία.
7.30 απόγευμα: Ο Μικρός Παρακλητικός Κανόνας προς την Παναγία.
8.15 βράδυ: Η μεγαλοπρεπής Λιτάνευση της Σεπτής Εικόνας της ΠΑΝΑΓΟΥΛΑΣ, Προστάτιδος και Πολιούχου της περιοχής.

Αμέσως μετά τις εκκλησιαστικές Τελετές θ' ακολουθήσει στο πλάτωμα του εορτάζοντος Ναού πρόγραμμα παραδοσιακών χορών από το Χορευτικό της "Υακίνθης", λαϊκοί χοροί, φαγητό και γλέντι!

Συνεχίζονται οι εργασίες ανοικοδόμησης του νέου παρεκκλησίου στο Μπανάτο

Συνεχίζονται μ' εντατικούς ρυθμούς οι εργασίες ανοικοδόμησης του νέου ενοριακού Παρεκκλησίου του Μπανάτου, το οποίο -ως γνωστόν- ανεγείρει η Οικογένεια Παναγιώτη και Αντωνίας Στραβοπόδη.
Στο ναΰδριο αυτό των Αγίων Παμμεγίστων Ταξιαρχών και Νικολάου ολοκληρώνεται τώρα η φάση των εσωτερικών σοβαντισμάτων και ήδη μπήκαν εξωτερικά τα πέτρινα περιγράμματα των θυρών και των παραθύρων (τα "κορνιζόλια").

Το έργο επιστατούν διαρκώς οι Δωρητές και μάλιστα ο γιος της Οικογένειας κ. Δημήτρης Στραβοπόδης, Προϊστάμενος Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ζακύνθου.

Το έθιμο των Παρακλήσεων στα σπίτια των Ζακυνθινών

Συνεχίζονται καθ' όλες τις ημέρες και του φετινού Δεκαπενταύγουστου οι τελέσεις του Παρακλητικού Κανόνα προς την Παναγία, σε όλα τα σπίτια των Ζακυνθινών, σύμφωνα με πολλή παλαιή - πατροπαράδοτη συνήθεια.

Τούτο συμβαίνει και στην δική μας Ενορία. Κατά το έθιμο λοιπόν, επισκέπτεται ο Εφημέριος τα σπιτικά των Ενοριτών κι εκεί, με την παρουσία της Οικογένειας και μπροστά στα εικονίσματα, τελεί την Παράκληση (δηλαδή μια πεντάλεπτη περίληψη του Μικρού Παρακλητικού Κανόνα) για την καλή υγεία των οικείων, των συγγενών και των φίλων τους (αλλά και των εχθρών, όπως χαρακτηριστικά επιθυμεί να δέεται μια καλή Μπανατιώτισσα).

Στη συνέχεια, ως πνευματικός πατέρας έχει ο ιερέας μια πρώτης τάξεως ποιμαντική ευκαιρία να βρεθεί πολύ κοντά και να συνομιλήσει για όλα τα θέματα με τους ενορίτες του, μεταξύ καφέ και γλυκίσματος ενδεχομένως. Εκεί ακούει, συμβουλεύει, συμπαρίσταται σ' έκτακτες χρείες κατά το δυνατόν ή και εξομολογεί τους ηλικιωμένους και τους κατάκοιτους. Ούτως ή άλλως είναι σημαντικό, ότι βλέπει επιτόπου τις ανάγκες και χαρτογραφεί τις συνθήκες βιοτής του κόσμου του σε όλα τα επίπεδα.

Γιορτάζοντας τη Μεταμόρφωση στο Μπανάτο

Εορτάστηκε σήμερα και στην Ενορία μας η μεγάλη εορτή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα. Ο ναός της Φανερωμένης Μπανάτου ήταν κατάμεστος από πιστούς, κυρίως καλοκαιρινούς ενορίτες, οι οποίοι, ευρισκόμενοι στη γενέτειρά τους από διάφορα μέρη του κόσμου για διακοπές, εκκλησιάστηκαν, αποδίδοντας τιμή στην εορτάσιμη μέρα, αλλά και ανταλλάσσοντας ασπασμό αγάπης με τους λοιπούς συγχωριανούς.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Εφημέριος ομίλησε επίκαιρα, εμβαθύνοντας στην αναγκαιότητα μεταμόρφωσης της "ψυχικής μας χοϊκότητας επί το πνευματικότερον", όπως χαρακτηριστικά τόνισε.

Ακολούθως ανέγνωσε την καθιερωμένη "Ευχή εις μετάληψιν σταφυλής" στα προσκομισθέντα από τους Ενορίτες σταφύλια (ενόψει του Τρυγητού), υπογραμμίζοντας ότι και δι' αυτής της πράξης η Εκκλησία (δια)δηλώνει, ότι καταφάσκει τα υλικά αγαθά ως σκαλοπάτια για την άνοδο προς τη θέα του Θεού.

Ολόκληρη την Ομιλία του π. Παναγιώτη μπορείτε να διαβάσετε στο naturaZante, εδώ.

Ένα φεστιβάλ ριζώνει στη Ζάκυνθο

[Αναδημοσιεύουμε παρακάτω ένα δημοσίευμα της χθεσινής Καθημερινής (4.8.2009), που αφορά στο Ιόνιο Φεστιβάλ ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΡΡΕΡ του Δήμου Αρκαδίων Ζακύνθου, του Δήμου μας.

Να σημειώσουμε, ότι ο Εφημέριός μας είναι μέλος του Κοινωνικού και Πολιτιστικού Οργανισμού, ο οποίος αποφάσισε την προώθηση αυτών των δράσεων παραγωγής όντως Πολιτισμού στον μικρό -μα θαυματουργό- Δήμο μας, σε καιρό μάλιστα της πανδημικής πνευματικής αναβροχιάς που έχει ενσκύψει στο Νησί των Ποιητών, ένα νησί μεταλλαγμένο πλέον σε νεοαποικία γριποφόρων Τουριστών.]

Συναυλίες από σημαντικά σύνολα και σολίστ με προεξάρχουσα τη συμμετοχή του Belcea Quartet

Του Ηλία Mαγκλίνη

ΦΕΣΤΙΒΑΛ. Ομολογώ ότι δεν περίμενα να απολαύσω ένα από τα κορυφαία έργα της μουσικής δωματίου (και όχι μόνον αυτής) στη Ζάκυνθο και, μάλιστα, από ένα επίσης κορυφαίο μουσικό σύνολο. Το έργο ήταν το κουαρτέτο εγχόρδων σε ρε ελάσσονα υπ’ αριθμ. 14, D. 810, του Φραντς Σούμπερτ, γνωστό ως «Ο Θάνατος και η Κόρη» και ερμηνευτές του το φημισμένο Κουαρτέτο Belcea. Το μικρό αυτό θαύμα συντελέστηκε στο νέο υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο Δερματούσας στο Τραγάκι της Ζακύνθου και υπεύθυνοι γι’ αυτό -εκτός από τους ερμηνευτές φυσικά- είναι ο Δήμος Αρκαδίων και ο συνθέτης Βασίλης Σταμάτης, που για δεύτερη συνεχή χρονιά διοργανώνουν στη Ζάκυνθο το Ιόνιο Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής Παύλος Καρρέρ. Η αρχή έγινε πέρυσι, τα σημάδια ήταν ενθαρρυντικά και φέτος είχαμε τη συνέχεια.
Παράλληλες εκδηλώσεις
Το φεστιβάλ ξεκίνησε στις 21 Ιουλίου και αναμένεται να ολοκληρωθεί στις 14 Αυγούστου. Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικά από τα άλλα σχήματα και ονόματα που εμφανίζονται, όπως το Silesian Guitar Octet, το μόνο σταθερό κιθαριστικό οκτέτο στον κόσμο από την Πολωνία με ηχογραφήσεις για το BBC στο ενεργητικό του, το κουιντέτο νυκτών «Carlo Munier» (εμφανίζεται απόψε με ένα ιδιαίτερα ελκυστικό πρόγραμμα), η Διονυσία-Νιόβη Κλαυδιανού (τραγούδι) και ο Manuel Lange (πιάνο) σε λιντ, τραγούδια και άριες των Μπραμς, Πουλένκ, Ραβέλ, Βάγκνερ και Ροσίνι, το μουσικό σύνολο Cirquito (Γεωργία Καπώνη και Βασίλης Σταμάτης) στη μουσική παράσταση «Μήδειες του Κόσμου» κ.ά. Να πούμε επίσης ότι φέτος, για πρώτη φορά, παράλληλα με το φεστιβάλ, οργανώθηκαν και άλλες εκδηλώσεις κλασικής μουσικής όπως αφιέρωμα και συναυλία στον συνθέτη Γιάννη Παπαϊωάννου, στον μουσουργό Διονύσιο Βισβάρδη, ρεσιτάλ πιάνου από τη Νέλλη Σεμιτέκολο, συναυλία νέων Επτανησίων ερμηνευτών καθώς και σεμινάριο-διάλεξη πάνω στην τεχνική και την ερμηνεία του βιολιού.
Δίχως αμφιβολία, όμως, μία από τις σημαντικότερες επιτυχίες του φετινού φεστιβάλ ήταν η συμμετοχή του Belcea Quartet, ενός μουσικού συνόλου που ιδρύθηκε το 1994 και γρήγορα ξεχώρισε από το τρίτο πρόγραμμα του ραδιοφωνικού BBC, απέσπασε σημαντικά βραβεία, ενώ το 2001 το κουαρτέτο υπέγραψε αποκλειστικό συμβόλαιο με την ΕΜΙ, αποσπώντας το βραβείο του περιοδικού Grammophone ως το κορυφαίο πρωτοεμφανιζόμενο σύνολο.
Το Βelcea εδρεύει στο Λονδίνο αλλά τα μέλη του προέρχονται από την Πολωνία, τη Βασιλεία, τη Ρουμανία και την Αγγλία. Το σύνολο σχηματίστηκε όταν τα μέλη του φοιτούσαν ακόμα στο Λονδίνο και αυτή τη στιγμή έχει ηχογραφήσει για την ΕΜΙ όλα τα κουαρτέτα εγχόρδων του Μπάρτοκ κι ετοιμάζεται τώρα για εκείνα του Μπετόβεν. Τη νύχτα της 31ης Ιουλίου ερμήνευσε με μοναδικό μπρίο το κουαρτέτο υπ’ αριθμ. 4 op. 50 του Φραντς Γιόζεφ Χάιντν, απέδωσαν μια αγωνιώδη και γεμάτη αιχμές σύνθεση του Μπέντζαμιν Μπρίτεν (την οποία ο Αγγλος μουσουργός συνέθεσε το 1946) και για το δεύτερο μέρος ερμήνευσε εξαιρετικά το συγκλονιστικό έργο του Σούμπερτ.
Θα ακουστεί κοινότοπο, αλλά ισχύει στο ακέραιο: ευχής έργο να συνεχιστεί αυτή η προσπάθεια που έχει ξεκινήσει στη Ζάκυνθο.

"Αγνή Παρθένε..." ενόψει της Κοίμησης της Παναγίας

Διάγουμε τον Αύγουστο της Παναγίας και κατ' αυτόν τον μήνα έχουμε την ανάγκη όλοι ν' απευθυνθούμε στην Θεομήτορα και Μάνα δική μας, απευθύνοντάς της λόγους ικετήριους και δοξαστικούς. Ένας από τους συγκινητικότερους ύμνους είναι το γνωστό σε όλους μας ως "Αγνή Παρθένε...", το οποίο αποτελεί εξαίρετο ποίημα του Αγίου Νεκταρίου.

Στην ερμηνευτική εκδοχή, την οποία προτείνουμε σήμερα ψάλλει ο Πρωτοψάλτης Πάνος Καβαρνός, γνωστός πλέον και στην Ενορία του από παλαιότερη παρουσία του ανάμεσά μας (δείτε στο ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ, εδώ) ως Αρχιμανδρίτης Νικόδημος.

Ο π. Νικόδημος Καβαρνός λοιπόν (στο παραπάνω βίντεο είναι ακόμη λαϊκός), με την αρχαγγελική φωνή και το ιεροπρεπέστατο ψαλτικό ύφος του μάς προτρέπει σε προσευχητική ενατένιση της περίπυστης μορφής της Αγνής Παρθένας, ενώ οι στίχοι του Αγίου Νεκταρίου δημιουργούν αισθήματα κατάνυξης και ψυχικής ανάτασης.

Οι μυρωδιές

Γράφει η Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Ο Αύγουστος ήταν πάντα ο αγαπημένος μου μήνας. Διακοπές από το Σχολείο, ξενοιασιά, χαλάρωνε κι ο παπάκης μου μ΄ εκείνο το: πρέπει να διαβάσεις, τι κάθεσαι; Ή, έλα ξημέρωσε, όπου νάναι βγαίνει ο ήλιος, σήκω να επαναλάβεις τα μαθήματα σου, τώρα που το μυαλό είναι ξεκούραστο κι εγώ άδικα να προσποιούμαι πως κοιμάμαι βαθιά, άδικα να εκλιπαρώ για λίγη ωρίτσα ακόμα, χαμπάρι δεν έπαιρνε. Τον Αύγουστο, τίποτα από όλα αυτά. Μα και η παπαδιά δεν ήταν τόσο αυστηρή, έτσι τον ελεύθερο χρόνο τώρα δεν ήταν υποχρεωτικό να κόβω και ενώνω λουρίδες ομοιόμορφες, να τις κάνω μεγάλα κουβάρια και να τα πηγαίνω στη Νόνα μου στο Μπανάτο για τον αργαλειό να υφαίνει κουρελούδες να τις απλώνουμε στο δάπεδο, για να μην κρυώνουμε το χειμώνα. Αμέ το άλλο; Κάθε βράδυ μετά το βραδινό, έπρεπε να κόβουμε σε μικρά-μικρά κομματάκια ψωμιά, πορτοκαλόφλουδες και ό,τι άλλο είχε περισσέψει για να ταΐσουμε τις 5-6 κοτούλες, που είχαμε στην αυλή για φρέσκα αυγά. Πα, πα, πα, αγγαρείες αυτές που κάθε άλλο συγκινούσαν εμένα και την αδελφή μου, μόνο που σαν... μικρότερη, ο κλήρος έπεφτε, συνήθως, σε μένα για αυτά τα... υψηλά καθήκοντα.

Τον Αύγουστο, όμως, έπαιρνα... άδεια. Τώρα, εδώ που τα λέμε, όχι πάντα και όχι από τον παπάκη, που μπορεί να μην πέταγε τα κλινοσκεπάσματα για να με αναγκάσει να σηκωθώ, αλλά τουλάχιστον μια-δυο ώρες την ημέρα έπρεπε να στρωθώ στο μαυροπίνακα που είχε στήσει σε μια γωνιά στον τοίχο της κουζίνας και να κάνω όλες τις αριθμητικές πράξεις που μου έβαζε, αχ αυτή η προπαίδεια, αχ πόσο με βασάνισε... Αχ και να είχαν βγει τα μικροκομπιουτεράκια, πόσο πιο εύκολη θα ήταν η ζωή η δική μου και όχι μόνο...
Ε, ας προσέχαμε, τι βιαστήκαμε να γεννηθούμε, ας κάναμε λίγη υπομονή...

Υπήρχε και άλλο πρόβλημα όμως. Ήμουν πάντα λιγόφαγη, ιδιότροπη και... τζιλίβα. Έτσι, η παπαδιά στεκόταν πάνω από το κεφάλι μου, να τελειώσω τα φαΐ μου το βραδινό, γιατί το μεσημέρι ήμουν Σχολείο. Τότε τα μαθήματα άρχιζαν στις 8.30 και σχολούσαμε 3.30. Μέχρι να φτάσω στη Μπόχαλη από τη Χώρα, βράδιαζε, ιδιαίτερα το χειμώνα. Κάθε βράδυ λοιπόν στη προσευχή μου, ψιθυριστά για να μην ακουστώ, παρακαλούσα τον καλό Θεούλη να μεγαλώσω γρήγορα, για να μπορώ να αφήνω το φαγητό μου...
Τον Αύγουστο, όμως, έπαιρνα... απαλλαγή από το βραδινό, αφού έτρωγα το μεσημέρι.

Μια λοιπόν και οι αγγαρείες περιορισμένες, έπαιρνα τον δρόμο περικοπά, τουλάχιστον 2-3 φορές την εβδομάδα, από τον Αρίγκο και μια και δυο κατηφόριζα για το Μπανάτο. Εκεί να δεις μόλις έφτανα χαρές, αγκαλιές, φιλιά η Νόνα, ο Νόνος, οι αγαπημένες μου θείες και θείοι κι όλα τα πρωτοξάδελφα που δεν είμαστε και λίγα, για να μην αναφερθώ στις γειτόνισσες και χωριανούς, που με δέχονταν πάντα με ανοιχτές αγκάλες!

Εκείνο, όμως, που έχει μείνει στη μνήμη ολοζώντανα, εκτός από τη χαρά και την αγάπη που ένιωθα για όλους κι εκείνοι για μένα, ήταν οι μυρωδιές... Είχα συνδυάσει το κάθε, σχεδόν, άτομο και χώρο, με τη μυρωδιά του. Της νόνας Αντριάνας το σπίτι, μοσκομύριζε σταφιδόψωμο που το έφτιαχνε κάθε βδομάδα που ζύμωνε. Στη Γαργατσούρα, ήταν η μυρωδιά του κρασιού που έφτιαχνε ο Νόνος μου ο Κωνσταντής.
Της θείας Μαρούλας το σπίτι μοσκοβολούσε αγιόκλημα και γραντούκες, στης θείας Διονυσίας το σπίτι κυριαρχούσαν οι μπουγαρινιές και στην εκκλησία της Παναγούλας οι μυρτιές...

Μολονότι πέρασαν τόσα χρόνια, η κάθε μία από αυτές τις μυρωδιές μού θυμίζει πάντα πρόσωπα και τόπους αγαπημένους...
Ολοζώντανα μπροστά μου στέκει καθένας από τους αγαπημένους, κάθε φορά που νιώθω κάποια από αυτές τις μυρωδιές, εκτός φυσικά από γραντούκες και μπουγαρίνια που δεν υπάρχουν στον τόπο που ζω...

Φίλοι μου καλοί κι αγαπητοί όλοι,
Καλό σας μήνα, Καλό Δεκαπενταύγουστο, καλά μπάνια, καλή σας ξεκούραση, να είσαστε καλά και να περνάτε καλά πάντα,

Με πολλή αγάπη,
Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Προσκύνημα στην Παναγία τη Σουμελά

Πριν από ένα μήνα μάς δόθηκε η ευλογημένη ευκαιρία να βρεθούμε στο όρος Βέρμιο, πάνω από το χωμένο στα έλατα χωριό Καστανιές, όπου προσκυνήσαμε την περίπυστη Εικόνα της Παναγίας Σουμελά, συμμετέχοντας μάλιστα στην ευχαριστιακή Σύναξη του Σαββάτου 27 Ιουνίου, ενώ ο Ηγούμενος και αγαπητός μας συναδελφός Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ Ατματζίδης (βλ. φωτό παραπάνω) έκαμε ό,τι το καλύτερο για να μάς ευχαριστήσει!

Μεγάλη ευλογία πράγματι για τον τόπο η παρουσία της Εικόνας της Μεγαλόχαρης, φερμένης από τον αλησμόνητο και πολύπαθο Πόντο. Οι αισθήσεις εκεί αναπνέουν τους καημούς του Ελληνισμού, γονατίζουν όλες μπροστά στο εκτύπωμα της μητρικής της Μορφής, ενώ το θαυμάσιο φυσικό περιβάλλον καθυποβάλλουν προσευχητικά τον επισκέπτη.

Από εκεί και τα παρακάτω ενδεικτικά βιντεάκια, τα οποία αποτυπώσαμε χάριν των αναγνωστών μας και ήδη ανεβάσαμε στο YouTube:

Κοινοτικό Πανηγύρι και ανέγερση νέου ναού του Αγίου Παντελεήμονος στο Harrow του ΒΔ Λονδίνου

Ανταπόκριση: π. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας

Α) Το Κοινοτικό Πανηγύρι

Πραγματοποιήθηκε με εξαιρετική επιτυχία την Κυριακή 26η και τη Δευτέρα 27η Ιουλίου 2009 το Eτήσιο Κοινοτικό Πανηγύρι της Κοινότητας Αγίου Παντελεήμονος Harrow και Περιχώρων, στο ΒΔ Λονδίνο.

Πολλοί ήταν οι προσκυνητές που έσπευσαν να τιμήσουν την ιερή μνήμη του Προστάτη της Κοινότητας Αγ. Παντελεήμονος του Ιαματικού. Tην παραμονή της Εορτής του Αγίου Παντελεήμονος, Κυριακή 26η Ιουλίου, τελέσθηκε το πρωΐ Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του Θεοφιλ. Επισκόπου Τροπαίου κ. Αθανασίου. Ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγ. Βρετανίας κ.κ. Γρηγόριος δεν μπόρεσε να παρευρεθεί, λόγω ανειλημμένης υποχρέωσης στην Ελλάδα.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, πραγματοποιήθηκε στους Κοινοτικούς χώρους το καθιερωμένο Πανηγύρι. Οι Εκκλησιαστικοί Επίτροποι και οι Κυρίες της Κοινότητας είχαν ετοιμάσει σουβλάκια, λουκουμάδες, και πολλά άλλα παραδοσιακά φαγητά, γλυκά και ποτά, προς τέρψη των πολλών μελών και φίλων της Κοινότητας, που είχαν προσέλθει για να λάβουν την ευλογία του Αγίου Παντελεήμονος στη ζωή, τις οικογένειες και τα έργα τους. Το Πανηγύρι διανθίζονταν και από ωραία ελληνική μουσική, την οποία έπαιζε η ορχήστρα των Γιώργου Γρηγορίου και Νίκου Σαββίδη.

Το βράδυ της Κυριακής τελέσθηκε Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός, με αρτοκλασία και λιτάνευση της ιερής εικόνας του Αγίου, χοροστατούντος του Θεοφιλ. Επισκόπου Ναζιανζού κ. Θεοδωρήτου και συμμετεχόντων κληρικών και πλήθους λαϊκών προσκυνητών. Μετά το πέρας της Ιερής Ακολουθίας οι Κυρίες της Βοηθητικής Αδελφότητας προσέφεραν στους προσκυνητές κέρασμα.

Ανήμερα της εορτής, Δευτέρα 27η Ιουλίου, τελέσθηκε το πρωΐ Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του Θεοφιλ. Επισκόπου Κυανέων κ. Χρυσοστόμου. Την Θεία Λειτουργία παρακολούθησαν και αρκετοί προσκεκλημένοι, όπως μέλη του Ιερού Κλήρου, ο Γενικός Πρόξενος της Κύπρου κ. Ευάγγελος Σάββα, η Δήμαρχος του Ealing Cllr. Barbara Γερολέμου, ο Δήμαρχος του Enfield Cllr. Ελευθέριος Σάββα, ο Αντιδήμαρχος του Harrow, εκπρόσωπος του Δημάρχου του Brent, εκπρόσωποι της τοπικής Αγγλικανικής Ενορίας της Παναγίας, καθώς και αρκετοί Ομογενειακοί παράγοντες (Πρόεδροι Κοινοτήτων, Συλλόγων κ.λ.π.).

Το μεσημέρι της Εορτής του Αγ. Παντελεήμονος ο εορτάζων Πρόεδρος της Κοινότητας κ. Παντελής Δημοσθένους δεξιώθηκε τους καλεσμένους στην Κοινοτική Αίθουσα.


Β) Ανέγερση νέου Ιερού Ναού

Ξεκίνησαν, από την 21η Ιουλίου τ.έ., με εντατικούς ρυθμούς οι εργασίες ανέγερσης του νέου βυζαντινού Ιερού Ναού Αγ. Παντελεήμονος. Σε πρώτη φάση γίνονται πολλών ειδών προετοιμασίες. Τη Δευτέρα 3η Αυγούστου θα ξεκινήσει η κατεδάφιση του υπάρχοντος (πρώην Αγγλικανικού) Ναού και εν συνεχεία θα ξεκινήσει η οικοδόμηση του νέου.

Ο Πρόεδρος της Κοινότητας κ. Παντελής Δημοσθένους, κατά τις εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμήν του Αγ. Παντελεήμονος, έκανε τις παρακάτω ανακοινώσεις:

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,

Ο μαραθώνιος μετ’ εμποδίων προς την αφετηρία ενάρξεως του έργου ανοικοδομήσεως του Ιερού μας Ναού αφιερωμένου εις τον Άγιον και Ιαματικόν Παντελεήμονα έφθασε επι τέλους αισιοδόξως εις το τέρμα. Την 3η Αυγούστου 2009 παραδίδεται εις τον εργολάβον ο υφιστάμενος Ναός προς κατεδάφιση.

Η καινούρια μας Αίθουσα γίνεται ο μόνιμος και αποκλειστικός χώρος τελέσεως όλων των Θείων Μυστηρίων μέχρι της αποπερατώσεως του έργου.

Η προγραμματισμένη περάτωση της πρώτης φάσης έχει υπολογισθεί τον Μάρτιο 2010 και θα στοιχίσει £1,360,000. Θα ακολουθήσουν, ελπίζουμε, η δεύτερη και τρίτη φάση αμέσως μετά.

Για την πρώτη φάση τα χρήματα υπάρχουν από την επικείμενη πώληση των σπιτιών 7, 9, 10 και 11 Winckley Close και 310 Kenton Road και από τα διαθέσιμα χρήματα σήμερα, προϊόν των δικών σας προσφορών.

Υπενθυμίζουμε ότι ήταν πάντοτε και παραμένει η πάγια τοποθέτηση της Κεντρικής Επιτροπής ότι κάθε στάδιο προς υλοποίηση του έργου θα αρχίζει μόνον εάν και όταν υπάρχει εκ των προτέρων η εξασφάλιση της οικονομικής πτυχής.

Είναι στόχος μας λοιπόν, μέχρι το πέρας της πρώτης φάσης, τον Μάρτιο 2010, να έχουμε μαζέψει μέσα από ερανικές εκδηλώσεις και τις ευγενείς προσφορές όλων των πιστών, τα υπόλοιπα χρήματα, που υπολογίζουμε σήμερα να ανέλθουν στο ποσό των £800,000. Αυτό θα εξασφαλίσει την συνέχιση του έργου μέχρι αποπερατώσεώς του χωρίς διακοπή.

Προς τούτο οι έντυπες υποσχετικές που κυκλοφόρησαν πρόσφατα αποτελούν απαραίτητο εργαλείο για ένα πιο σίγουρο oικονομικό προγραμματισμό για την αποπεράτωση του όλου έργου. Όσοι θέλετε, θα μας ήταν μεγάλη βοήθεια στον προγραμματισμό μας αν συμπληρώνατε αυτό το έντυπο της υποσχετικής, γρηγορότερα παρά αργότερα, αρχίζοντας από σήμερα.

Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι οι δωρεές και εισφορές των πιστών μέχρι σήμερα μας συγκινούν, γιατί στηρίζουν αποφασιστικά και γενναιόδωρα το ιερό τούτο έργο. Δικό σας έργο που εσείς επιτελείτε, δικές σας παρακαταθήκες για τις επόμενες γενεές. Ας παραδώσουμε στις επόμενες γενεές έστω και ένα κλάσμα από όσα εμείς παραλάβαμε από τους προγόνους μας. Είναι καθήκον όλων.

Ευχαριστούμε όλους εσάς για την μέχρι τώρα στήριξή σας και ευελπιστούμε στην συνέχεια αυτής, μέχρι την αποπεράτωση του έργου με την βοήθεια του προστάτου μας Αγίου Παντελεήμονος του Ιαματικού αλλά και του Πανάγαθου Θεού.


Dear Brothers in Christ,

The Greek Orthodox Community in Harrow was established 34 years ago. We have been taking Services in the Church here over 21 years. And all of us we like to express our sincere gratitude to our fellow Christians from St. Mary’s Church at Kenton, for all the help we had since we met 21 years ago.

Today the Greek Orthodox Community of St. Panteleimon, with the blessing of His Eminence Archbishop Gregorios of Thyateira and Great Britain, commence work to create an Ecclesiastical Centre for the reinforcement of Greek Orthodox identity, to built our new Byzantine Church and I like to thank firstly our fellow Christians at St. Mary’s for giving this Church to our Community and the Harrow Council for granting us a planning permission. We are very grateful to the local community for all the support.

Today it is a historic day. 34 years ago, 27h July 1975, the first Service had taken place in Harrow and in exactly 34 years we celebrate the last Divine Liturgy at the present Church. From tomorrow the builders will start demolishing it and then they will construct the new Byzantine Greek Orthodox Church, the first in Harrow and only the second one in London. The first one, namely the Cathedral of St. Sophia’s, was built in Bayswater 130 years ago by the Greek Community.

History has shown us that anything of real value will always endure the test of time. This wonderful monument will forever remind our young members of their roots and their claim to a rich tradition that goes back nearly 2000 years.

It is our cherished hope that the erection of this fine building will gather the hearts and minds of the entire Greek Community, and that all will find a place to make their valued contribution, and take a vital role in making this project a reality, to the Glory of God.


Τα μέλη και οι φίλοι της Κοινότητάς μας μπορούν να παρακολουθούν την εξέλιξη και πρόοδο των εργασιών ανέγερσης, επισκεπτόμενοι το Κοινοτικό blog, το οποίο ανανεώνεται καθημερινά. Η ηλεκτρονική του διεύθυνση είναι η εξής: http://panteleimongr.blogspot.com/

Φωτοστιγμές από την οικοδόμηση του ναού των Αγίων Νικολάου και Ταξιαρχών στο Μπανάτο

Σε παλαιότερη ανάρτηση αυτού εδώ του πολυπεριοδικού μας είχαμε προαναγγείλει, ότι πρόκειται ν' αποκτήσει η Ενορία μας ένα νέο ευκτήριο οίκο: Η Οικογένεια Παναγιώτη και Αντωνίας Στραβοπόδη αποφάσισε κι ενεργοποίησε πράγματι τη βούλησή της ν' ανεγείρει ιδίοις εξόδοις της κατά πάντα, σε αναξιοποίητο εκκλησιαστικό μας οικόπεδο, ένα νέο παρεκκλήσιο, εις μνήμην του γιου τους Μιχαήλ (ο οποίος έφυγε νωρίς για τη χώρα του Αιώνιου) και προς τιμήν των Αγίων Παμμεγίστων Ταξιαρχών και Νικολάου.

Μετά τις απαιτούμενες διαδικαστικές ενέργειες, μέσω της Ιεράς Μητροπόλεως Ζακύνθου και της Ναοδομίας, είμαστε στην ευχάριστη θέση σήμερα να παρουσιάζουμε χαρακτηριστικές φωτοστιγμές, αφενός μεν από το πώς είναι σήμερα το οικοδόμημα (βλ. 1η φωτό), αφετέρου δε από την μέχρι τώρα πορεία των εργασιών (βλ. υπόλοιπες φωτό), με την αίσθηση, ότι για τον μικρό μας τόπο, η παρακολούθηση της ανέγερσης ενός ναού, του παραμικρότερου έστω, αποτελεί καταγραφή της Ιστορίας μας. Και ξέρετε; Η ιστορία ενός τόπου από πολύ πολύ μικρές ψηφίδες (κάποτε αμελητέες) συντίθεται!

Εκσκαφή θεμελίων, 11 Μαΐου 2009


Τελετή Θεμελίου Λίθου, 17 Μαΐου 2009

Τα πρώτα μπετόν πέφτουν 20 Μαΐου 2009


Κατά την πορεία των εργασιών, 8 Ιουλίου 2009

Εις μνήμην...

Τελέστηκε σήμερα το πρωί στον ναό της Φανερωμένης Μπανάτου το Ετήσιο Μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής του μακαριστού συγχωριανού μας Νικολάου Π. Καποδίστρια (28.10.1922-26.7.2008), Πλανόδιου Μικροπωλητή, πατέρα του Εφημερίου μας.

Ακολούθησε μικρή δεξίωση στην αυλή του μεταστάντος, ακριβώς δίπλα στον παραπάνω ναό.

Η πενθούσα Οικογένεια εκφράζει και από αυτή τη θέση τις θερμές της ευχαριστίες προς όλους, όσοι παραστάθηκαν με τον οποιονδήποτε τρόπο στη θλίψη για την Απώλεια του προσφιλούς της συζύγου, αδελφού, πατέρα, παππού και θείου.-

Ένα όνειρο

Γραμμένο από τον Δάσκαλο Νικ. Χ. Κοντονή

Ήμουν μαθητής του Γυμνασίου Ζακύνθου, μοναδικό τότε σ’ όλο το νησί και στεγαζόταν στα μετασεισμικά παραπήγματα, κάποια ξύλινα, στενόμακρα οικήματα, που είχε κατασκευάσει ο Στρατός στην περιοχή του Ξιφίτα, εκεί που σήμερα είναι το γήπεδο.

Τότε η Παναγούλα μας, 1955, στεκόταν ακόμη όρθια, με σχισμένους τους τοίχους και τις γωνίες από τον Σεισμό του ’53. Κανείς δεν τολμούσε ούτε να πλησιάσει και να μπει μέσα στο Ναό. Μια πολύ μεγάλη σκηνή, που ο πατέρας μου με τον Στρατό τοποθέτησαν, εκεί που τώρα είναι το μαγαζί του Χρήστου Κοντονή, στέγασε τις εικόνες και των δύο εκκλησιών του Μπανάτου και σ’ αυτή τη σκηνή λειτουργούσε ο Παπα-Μπάμπης.

Έτσι είχαν τα πράγματα, όταν ένα βράδυ, που κοιμόμουν στην μετασεισμική μας μπαράκα, είδα στον ύπνο μου ότι ήμουν στο πλάτωμα της Παναγούλας. Άνοιξε από μόνη της η βορινή κυρία είσοδος της εκκλησίας και στο κεφαλόσκαλο παρουσιάστηκε μαυροφορεμένη γυναίκα, με γλυκιά και πονεμένη μορφή. Κοίταξε τον εξωτερικό χώρο κι εμένα που είχα βρεθεί εκεί και γύρισε και μπήκε ξανά στο εσωτερικό του Ναού.

Τρέμοντας, στον ύπνο μου, μπήκα και εγώ στην εκκλησία. Η γυναίκα αυτή προχώρησε με αργά βήματα προς την Ωραία Πύλη, ανέβηκε τα σκαλοπάτια της, γύρισε προς τον Κυρίως Ναό, άπλωσε και σήκωσε τα χέρια της προς τον ουρανό και είπε:

«Πότε, άραγε, θα φτιάξουν την εκκλησία μου;» 

Γύρισε, μπήκε μέσα στο Ιερό Βήμα, αγκάλιασε με τα δυο της χέρια την Αγία Τράπεζα, κάτι είπε, που δεν το άκουσα και μετά πήγε στην Αγία Πρόθεση και είπε:

«Και σένα, Αγία μου Πρόθεση, πότε θα σε φτιάξουν;»

Επέστρεψε στην Ωραία Πύλη και απευθυνόμενη σε μένα, μου είπε:

«Εσύ να έρχεσαι πότε-πότε, να μού ανάβεις το καντήλι μου» και μού έδειξε το μικρό της εικόνισμα, που ήταν και είναι, απέναντι από τους ψάλτες. Τότε εξαφανίστηκε.

Ξύπνησα φοβερά ταραγμένος. Τ' όνειρό μου το είπα στον Πατέρα μου και τη Μάνα μου, θετικός εγώ πια ότι η γυναίκα που είδα, ήταν η Παναγούλα.

- Κοίταξε, Παπά, να κάμεις ό,τι μπορείς να φτιαχτεί η εκκλησία, γιατί το θέλει η Παναγία, είπε η Μάνα μου στον Πατέρα μου κι έτσι φτιάχτηκε πρόχειρα η εκκλησία, που από τη μέση και κάτω ήταν οι τοίχοι της παλιάς εκκλησίας και από τη μέση και πάνω ήταν ξύλινη κατασκευή.

Έδωσε όμως ο Θεός και το 1967 ήλθα δάσκαλος στο Μπανάτο, δυο μήνες πριν πεθάνει ο Πατέρας μου. Τότε συζήτησα τη σκέψη και την επιθυμία μου με τον Παπα-Μαμφρέδα (που είχε αντικαταστήσει τον Πατέρα μου) και τον Σκοπιώτη Κοντονή, αλλά και με όλους τους ενορίτες. Έτσι, χωρίς λεπτομέρειες, χτίσαμε εκ θεμελίων τον νέο αντισεισμικό Ναό της Παναγούλας μας, που είναι και μεγαλύτερος από τον παλαιό.

Έτσι έδωσε ο Θεός, το καντήλι της Παναγούλας να ανάβει στους αιώνες, αλλά και νάχει τώρα λειτουργό της τον καλό και άριστο μαθητή μου π. Παναγιώτη Καποδίστρια.

Ίσως, μιαν άλλη στιγμή, σάς κάμω γνωστό και το πώς χτίστηκε η εκκλησία μας.

Είμαι όμως ευτυχής, που τ' Όνειρο έγινε πραγματικότητα!

Θεόφιλος, ο Νεομάρτυρας της Ζακύνθου, προστάτης των Νέων

Σήμερα η Νεολαία της Ζακύνθου εορτάζει τον προστάτη της και μαζί η Νεανική Συντροφιά της Ενορίας μας, παλαιότερα και νεότερα μέλη της.

Τιμάμε τον άγιο Νεομάρτυρα ΘΕΟΦΙΛΟ τον Ζακύνθιο, το φτωχόπαιδο από την περιοχή του Άμμου, ο οποίος μαρτύρησε μέχρις αίματος, υπερασπίζοντας μπροστά στους αλλόπιστους τα πνευματικά του ιδανικά, σε ηλικία μόλις 18 ετών και ως εκ τούτου μπορεί ν' αποτελέσει για όλους τους σύγχρονους νέους "Κήρυκα και Σηματωρό" (κατά τον λόγο του Ελύτη) - φωτεινό υπόδειγμα υπεράσπισης των ευγενών πόθων και των υψηλών πιστευμάτων τους.

Και τούτο, με δεδομένο, ότι η νέα γενιά συναντιέται πολλές φορές ανέστια και απροσανατολισμένη, απελπισμένη ή και απορφανισμένη πνευματικά, σε καιρούς μάλιστα ανατρεπτικά κοσμογονικούς: αποδόμησης των κατεστημένων και πολλαπλών αμφισβητήσεων σε όλους τους τομείς, κυρίως τους υπαρξιακούς.

Περισσότερα για τον Άγιο Θεόφιλο κι επιλογή από την υμνογραφία που τον αφορά, βλ. εδώ.

Μια σημαντική παρουσία στην Ενορία μας, ο π. Βασίλειος Θερμός

Σήμερα είχαμε την εξαιρετική τιμή να φιλοξενούμε στην Ενορία μας έναν από τους επιφανέστερους ιερείς της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, τον π. Βασίλειο Θερμό, με τον οποίον ο Εφημέριός μας συνδέεται από πολλών ετών με αδιατάρακτο σύνδεσμο αδελφικής αγάπης και εγκάρδιας φιλίας.

Για τους αναγνώστες του ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ, οι οποίοι ενδεχομένως δεν γνωρίζουν τον φιλοξενούμενό μας, πρέπει να σημειωθεί, ότι ο π. Βασίλειος Θερμός, εκτός της ιερωσύνης του, είναι Ψυχίατρος / Ψυχοθεραπευτής Παιδιών, Εφήβων και Νέων, Επίκουρος Καθηγητής της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθηνών, εγκρατής και πολυγραφότατος θεολόγος, ανύστακτος στοχαστής κι εξαιρετικός ποιητής.

Ο π. Θερμός γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1957 και σπούδασε Ιατρική και Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι διδάκτορας του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών με βαθμό "Άριστα". Μετεκπαιδεύθηκε ως επισκέπτης επιστήμονας (Visiting Scholar) στα Πανεπιστήμια Harvard, Boston University, Boston College, Andover Newton.

Τα βασικά του ενδιαφέροντα είναι ο διάλογος Θεολογίας-Ποιμαντικής και Ψυχιατρικής-Ψυχανάλυσης, η ψυχολογία του κληρικού και του εκκλησιαστικού οργανισμού, η ψυχολογία και ψυχοπαθολογία της θρησκευτικότητας, η εφηβεία και τα προβλήματά της. Έχει εργασθεί σ' εκπαιδευτικά προγράμματα κληρικών και εκκλησιαστικών στελεχών, έχει παρουσιάσει εισηγήσεις / ανακοινώσεις σε πλείστα όσα συνέδρια ανά τον κόσμο, ενώ δεν παύει να δημοσιεύει πλήθος βιβλίων και άρθρων, τα οποία προκαλούν ενίοτε αναταράξεις στους κατεστημένους κύκλους του εκκλησιαστικού μας επαρχιωτισμού.

* Διαβάστε στα παραΘέματα λόγου (την ηλεκτρονική μας Βιβλιοθήκη) μια ομιλία του π. Βασιλείου, με θέμα: Η άδηλη "ποίηση" των κρυφών "ιερέων".

Τριάντα χρόνια Πένθους...

Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Διατρέχοντας σήμερα το Διαδίκτυο, βρέθηκα, μες από την ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών, μπροστά σε μια συγκινητική εκδήλωση, η οποία πραγματοποιήθηκε στον μεγαλοπρεπέστατο ναό του Αγίου Ανδρέου της Πάτρας, την προπερασμένη Κυριακή, 5 Ιουλίου 2009. Εκεί, λοιπόν, δεδομένου ότι ο Σεβ. Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος, προτού σπουδάσει τη θεολογική επιστήμη, υπήρξε Δάσκαλος, έγινε μια λειτουργική - ευχαριστιακή Σύναξη των Αποφοίτων της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Τριπόλεως του ακαδημαϊκού έτους 1979, τριάντα ολόκληρα χρόνια μετά.
Ως εδώ όλα όμορφα και συγκινητικά. Τα συγκινητικά όμως καθίστανται κάτι περισσότερο από συγκλονιστικά, καθώς διαβάζω εμβρόντητος την ακόλουθη παράγραφο:

"Θυμήθηκαν καί κεῖνο τό φοβερό ἀτύχημα τήν ἡμέρα πού πῆραν τό πτυχίο, μετά τή συνεστίαση, ὅταν ἕνα αὐτοκίνητο ἔπεσε πάνω στούς ἀποφοίτους, σκοτώνοντας τρεῖς καί τραυματίζοντας πάνω ἀπό δέκα. Τούς εἶχε θυμηθεῖ καί ὁ Σεβασμιώτατος καί στή Θεία Λειτουργία αὐτούς πού εὑρίσκονται στόν οὐρανό καί τούς μνημόνευσε, «Κωνσταντίνου, Λουΐζης καί Ρουμπίνης», στά Ἅγια. Ὅλοι οἱ ἄλλοι δάκρυσαν, γιατί ὅσα χρόνια κι ἄν περάσουν, μένει ἡ ἀγάπη καί ὁ πνευματικός σύνδεσμος, ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ".

Αυτή η παράγραφος μάς αγγίζει ιδιαίτατα ως Ενορία. Και τούτο, διότι το δυστύχημα εκείνο πλήγωσε κατάκαρδα το χωριό μας τότε, κατά την αποφράδα ημερομηνία της 26ης Ιουνίου του 1979, βυθίζοντας στο βαρύ και διαρκές πένθος την Οικογένεια των καλοσυνάτων συγχωριανών μας Σπύρου και Μαύρας Αβούρη, μια και η Ρουμβίνη, για την οποίαν μιλά η παραπάνω ανακοίνωση, γνωστότερη σε όλους μας ως Ρούλα, ήταν η πολυαγαπημένη τους θυγατέρα...

Το δράμα της Οικογένειας υπήρξε πολύ μεγαλύτερο απ' ότι φαντάζεται ο καθένας μας, εάν λάβουμε υπόψη, ότι κάμποσα χρόνια πριν από τον χαμό της μονάκριβης, είχαν χάσει και το βρέφος αγόρι τους...

Έκτοτε το χαροκαμένο ζεύγος των γονέων απέμεινε να επισκέπτεται καθημερινά τους τάφους των δύο φευγάτων παιδιών, έχοντας βέβαια ως αντίδοτο την αγάπη των πολυπληθών συγγενών, αλλά και όλων ανεξαιρέτως των συγχωριανών, όσο και αν τούτο μπορούσε να παρηγορήσει...

Αξίζει να βεβαιώσω, ως ιερέας της Ενορίας, ότι και οι δυο εμπερίστατοι γονείς διατήρησαν διαρκή τη μυστηριακή ζωή. Ιδιαίτερα όμως η ευγενέστατη κυρία Μαύρα, ελάχιστες φορές έλειψε από τον εκκλησιασμό της, μνημονεύοντας πάλι και πάλι ολόκληρη την Οικογένειά της, εννοείται και τον σύζυγό της, που έφυγε κι εκείνος εν τω μεταξύ...

Η Κυρία Μαύρα Αβούρη αντέχει, αποτελώντας παράδειγμα υπομονής στην κατάσταση του αβάσταχτου πόνου, για όλους μας.

Αυτά, με την ευκαιρία της επετειακής συγκέντρωσης των αποφοίτων Δασκάλων του 1979 στην Πάτρα, συμφοιτητών της Μπανατιώτισσας μακαριστής Ρούλας.

Τώρα γνωρίζουμε, ότι, μαζί με τις αδιάλειπτες δικές μας προσευχές για την ανάπαυσή της, υπάρχει και η προσευχή του Μητροπολίτη συμφοιτητή της Σεβ. Πατρών κ. Χρυσοστόμου!...

O Μπόγιας

Γραμμένο από τον Δάσκαλο Νικ. Χ. Κοντονή

Έζησα με πολλούς φόβους την παιδική μου ηλικία. Η Ιταλογερμανική Κατοχή και στη συνέχεια ο Εμφύλιος Σπαραγμός γέμιζε με τρόμο την ψυχή μου. Εκείνο που έτρεμα όμως πολύ ήταν ο Μπόγιας. Έτσι τον έλεγαν, για να δείξουν την αγριότητά του.

Ο Μπόγιας λοιπόν, ένα ή περισσότερα στρατιωτικά φορτηγά (τσέιμς), με Γερμανούς στρατιώτες, που γύριζαν στα χωριά και με άγριο και βάρβαρο τρόπο έπιαναν όσους άντρες έβρισκαν, τους τσουβάλιαζαν, σαν σαρδέλες, στο κασόνι του αυτοκινήτου και τους πήγαιναν στο Καλαμάκι, να δουλέψουν, για μια βδομάδα, στα οχυρωματικά έργα, που κατασκεύαζαν. Θεωρώ περιττό να πω ότι το φαγητό, που τους έδιναν ήταν τόσο όσο χρειαζόταν απλώς για να μην πεθάνουν.

Πεινασμένοι έφευγαν, πιο πεινασμένοι γύριζαν και όλοι γεμάτοι ψείρες. Αλίμονο σε όποιον προσπαθούσε να ξεφύγει και τον έπιαναν.

Χρυσές δουλειές έκανε ο Μπόγιας σε εποχές γεωργικών εργασιών (τρύγος, σκάψιμο κλπ). Θυμάμαι ότι, τα κάπως μεγαλύτερα παιδιά ανέβαιναν επάνω σε ψηλά δέντρα και όταν έβλεπαν από μακριά τον Μπόγια σφύριζαν. Έτσι οι εργάτες, που έσκαβαν π.χ., έπεφταν μέσα σε τράφους και γλίτωναν το μαρτύριο του Μπόγια. Δεν ξεχνώ τον άγριο και βάρβαρο τρόπο με τον οποίο έλεγαν στους ανθρώπους «Ράους παρτί Τζάντε Καλαμάκι».

Οι Γερμανοί βέβαια δεν βρίσκονται, προ πολλών δεκαετιών, ούτε στο Τζάντε ούτε στο Καλαμάκι, αλλά εμείς τους θυμόμαστε και δυστυχώς πολύ άσχημα. Τώρα θα μου πείτε βέβαια, με ποιον άλλο τρόπο θα μπορούσε να θυμάται κάποιος τον κατακτητή της πατρίδας του;

Η κηδεία του μακαρίου Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού – Χαμόγελο από την αιωνιότητα

Χθες στις 6:00 μ.μ. τελέσθηκε η εξόδιος Ακολουθία για τον μακάριο Γέροντα Ιωσήφ τον Βατοπαιδινό στο Καθολικό της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου, τελείωσε στις 9:00 μ.μ. κατόπιν ακολούθησε κέρασμα στο Συνοδικό της Μονής και Τράπεζα.

Στην κηδεία παρευρέθηκαν 4 Αρχιερείς, 10 ηγούμενοι, ο Άγιος Πρώτος Γέρων Συμεών Διονυσιάτης και η Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους, δεκάδες ιερείς και εκατοντάδες πιστοί, οι οποίοι αφού έμαθαν για την εκδημία του μακαρίου Γέροντος προσήλθαν στην Μονή από πολλά μέρη της Ελλάδας και της Κύπρου, αφήνοντας τις όποιες εκκρεμότητες εργασιών και δραστηριότητες είχαν (ένας από αυτούς ήμουν και εγώ).

Επικήδειο λόγο εκφώνησαν κατά σειρά ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος, ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου Αρχιμ. Εφραίμ ως πνευματικά παιδιά του Γέροντα τονίζοντας ιδιαίτερα συγκινημένοι την μεγάλη πατρική αγάπη του Γέροντα που βίωσαν όλα αυτά τα χρόνια που συνανεστράφηκαν με τον Γέροντα. Ακολούθησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καστορίας κ. Σεραφείμ, που επεσήμανε την προσφορά του Γέροντα για τους λαϊκούς χριστιανούς, με το παρηγορητικό και διακριτικό λόγο του και τα συγγράμματά του, ο οποίος επιπλέον άφησε ένα υπόδειγμα συγχωρητικότητας και ανεξικακίας σε όσους αδίκως τον κατηγόρησαν και τον συκοφάντησαν. Ενώ στο Συνοδικό μίλησε ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας Αρχιμ. Ελισαίος τονίζοντας ότι ο Γέροντας Ιωσήφ ήταν ένα σημείο αναφοράς για το Άγιο Όρος, ο οποίος διακατείχετο από τον πόθο να βλέπει τους μοναχούς να αγαπούν τον Θεό. Κάθε συνάντηση με τον Γέροντα ήταν και μία εμπειρία.

Όσοι παρευρέθηκαν στην κηδεία είχαν την ευλογία να προσφέρουν τον τελευταίο ασπασμό στον Γέροντα και να πάρουν για τελευταία φορά την ευχή του. Εκεί όμως βρέθηκαν αντιμέτωποι όχι με ένα ψυχρό λείψανο, αλλά ατένιζαν ένα φαιδρό, χαρίες πρόσωπο που λες και τους πρόσφερε ένα χαμόγελο από την αιωνιότητα. Εγώ πάντως για πρώτη φορά στη ζωή μου έβλεπα τέτοια έκφραση και ζωντάνια σε νεκρό (μπορείτε να προσέξετε το πρόσωπο του Γέροντα στις φωτογραφίες).

Η ταφή του Γέροντα δεν έγινε στο Κοιμητήρι της Μονής, αλλά έξω από το Καθολικό στο βορειοανατολικό μέρος του, όπου είχε προετοιμαστεί και ο τάφος του πριν λίγα χρόνια.

Όλοι οι παρευρισκόμενοι είχαν την βεβαιότητα για την εκ δεξιών του Θεού ανάπαυση του Γέροντα. Τα συναισθήματα ήταν ανάμικτα, συγκίνηση συνάμα με αναστάσιμη χαρά. Ας έχουμε την ευχή του.

Χρ. Ευσταθόπουλος, Αθήνα

[Πηγή κειμένου, φωτογραφιών και βίντεο: Βατοπαίδι]